Connect with us

ΙΣΤΟΡΙΑ

Η εισβολή του τανκ στο Πολυτεχνείο μέσα από τα μάτια του οδηγού του άρματος μάχης

Δημοσιεύτηκε

στις

Τα «παλιοκομμούνια», τα «παράσιτα», οι «πατριώτες», τα «παλικάρια» και όσα θα ήθελαν κάποιοι να μείνουν κρυφά…

Στάλθηκε από τη Χούντα των Συνταγματαρχών το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου 1973 για να καταστείλει βίαια και δολοφονικά την εξέγερση των φοιτητών στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

«Μορφωμένο» το αποκαλούσαν με μια τραγική αίσθηση ειρωνείας μετά την αιματηρή επίθεση, καθώς ήταν το μόνο άρμα μάχης που έμπαινε ποτέ σε πανεπιστημιακό χώρο.

Το άρμα που εισέβαλε στο Πολυτεχνείο το μοιραίο βράδυ θα αποκάλυπτε σε όλη του τη σκοτεινή μεγαλοπρέπεια το σχέδιο των πραξικοπηματιών για άλλο ένα πλήγμα στη δημοκρατία.

Μόνο που τελικά τα πράγματα θα γύριζαν μπούμερανγκ, δίνοντας ένα ισχυρό ράπισμα στην Επταετία, που λίγο μετά θα κατέρρεε σαν χάρτινος πύργος. Λεκιασμένος με αίμα ελληνικό.

Στο ημερολόγιο του άρματος δεν γράφτηκε τίποτα για το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου 1973. Και υπήρχε καλός λόγος γι’ αυτό. Η αποστολή του ήταν υψίστης σημασίας για το συνωμοτικό καθεστώς, να τελειώνει μια και καλή με τη μαζική και δυναμική εκδήλωση της λαϊκής δυσαρέσκειας απέναντι στο Απριλιανό Πραξικόπημα που πέρασε στις συνειδήσεις του έθνους ως Εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Φοιτητές, σπουδαστές και δημοκρατικοί πολίτες κατέλαβαν το Πολυτεχνείο στις 14 Νοεμβρίου ως και τα ξημερώματα της 17ης του μηνός, όταν το τανκ γκρέμισε την πύλη του ιδρύματος και αμαύρωσε τη σύγχρονη ελληνική ιστορία.

Κι ενώ η ιστορία είναι πλέον γνωστή και καλά πιστοποιημένη από μαρτυρίες και οπτικοακουστικό υλικό, σπανίως λέγεται από τα στόματα των μαύρων πρωταγωνιστών της. Γιατί ντρέπονται προφανώς ή παραμένουν αμετανόητοι, σωστά «σταγονίδια» του καθεστώτος, βρίσκοντας τη θέση τους στο σύγχρονο ακροδεξιό τοπίο της χώρας.

Αν δεν υπήρχε μάλιστα ο φακός του φωτορεπόρτερ Αριστοτέλη Σαρρηκώστα να απαθανατίσει τη στιγμή της εισβολής του τανκ στο Πολυτεχνείο και το φιλμάκι του ολλανδού οπερατέρ Άλμπερτ Κουράντ να δώσει σάρκα και οστά στο γεγονός, οι χουντικοί και οι θιασώτες τους θα συντάσσονταν ακόμα με τις αρχικές δηλώσεις της αστυνομίας ότι «στο Πολυτεχνείο δεν συνέβη το παραμικρό».

Για κακή τους τύχη, οι φωτογραφίες του Σαρρηκώστα έκαναν τον γύρο του κόσμου λίγες μόλις ώρες μετά τα αιματηρά γεγονότα, μέσω του πρακτορείου Associated Press, κι έτσι έμαθε όλος ο πλανήτης τι είχε κάνει η Χούντα στον ελληνικό λαό.

Σήμερα θα ακούσουμε τι είχε να πει ο ίδιος ο οδηγός του τεθωρακισμένου άρματος, Α. Σκευοφύλαξ, που έσπειρε τον θάνατο στο Πολυτεχνείο. Είχε μιλήσει μία και μόνη φορά στον Κώστα Χατζίδη του «Βήματος» 30 χρόνια μετά τα γεγονότα. Μία φορά που έφτασε και περίσσεψε…

«Οι κομμουνιστές καίνε την Αθήνα»

«Την ημέρα εκείνη ήμουν υπηρεσία. Στον στρατό είχα δέκα μήνες», ξεκινά την αφήγησή του ο έφεδρος στρατιώτης Α. Σκευοφύλαξ, «ήμουν εκπαιδευτής στο Κέντρο Τεθωρακισμένων στο Γουδή. Τότε οι ‘‘μαυροσκούφηδες’’ ήταν σώμα επιλέκτων. Πήγα εθελοντικά. Μόλις άρχισαν τα επεισόδια, μπήκαμε επιφυλακή.

‘‘Οι κομμουνιστές καίνε την Αθήνα’’ μάς έλεγαν και εμείς τους πιστεύαμε. Θυμάμαι στο στρατόπεδο κάποιοι είχαν ραδιοφωνάκια και ακούγαμε στα κρυφά τον σταθμό του Πολυτεχνείου. ‘‘Παλιοκομμούνια” θα καλοπεράσετε!’’, λέγαμε».

Κι έτσι κίνησαν για το Πολυτεχνείο διψώντας για αίμα, πιστοί στα κελεύσματα των χουντικών διοικητών τους: «Στη 1:15 το πρωί της 17ης Νοεμβρίου φτάσαμε στη διασταύρωση των λεωφόρων Αλεξάνδρας και Κηφισίας. Λίγο αργότερα διασχίζαμε την Αλεξάνδρας, όταν στο ύψος του IKA, στη στάση Σόνια, σταματήσαμε γιατί ο δρόμος ήταν κλειστός. Υπήρχαν οδοφράγματα, φωτιές και ακινητοποιημένα λεωφορεία. Με διάφορες μανούβρες αριστερά δεξιά, μπρος πίσω, άνοιξα τον δρόμο και προχωρήσαμε».

Ο δρόμος ως το Πολυτεχνείο φάνταζε μακρύς: «Όταν φτάσαμε στη διασταύρωση της λεωφόρου Αλεξάνδρας και της οδού Πατησίων, μας έδωσαν εντολή να σταματήσουμε. Εκεί, στην πλατεία Αιγύπτου, μείναμε περίπου μία ώρα. Ο κόσμος θυμάμαι ότι μας φώναζε ‘‘είμαστε αδέλφια, είμαστε αδέλφια’’. Εγώ ήθελα να τους φάω. Τους έβλεπα σαν παράσιτα».

Την έξοδο των τανκς από το Γουδί πληροφορήθηκαν οι Αθηναίοι από τον εκφωνητή του Πολυτεχνείου, Δημήτρη Παπαχρήστο. Παρά τις παρεμβολές της ΚΥΠ, το ραδιόφωνο των εξεγερμένων φοιτητών θα μεταφέρει στους Αθηναίους τον ανατριχιαστικό συριγμό από τις ερπύστριες των αρμάτων μάχης.

Ο εκφωνητής απευθύνει έκκληση στα «στρατευμένα νιάτα» να μη χτυπήσουν: «Δεν θα χτυπήσουν τα παιδιά, τα αδέλφια μας οι φαντάροι, το φρούριο της ελευθερίας, το μόνο μέρος της Ελλάδας που είναι ελεύθερο. Δεν έχουμε όπλα. Προτάσσουμε μόνο ανοιχτά τα στήθη μας. Λαέ της Αθήνας, όλοι μαζί το σύνθημα: λαός και στρατός μαζί. Δεν θα χτυπήσει ο στρατός!»…

Όταν ακόμα και το τανκ κοντοστάθηκε

«Εκκένωσις του Πολυτεχνείου» ονομάστηκε σύμφωνα με τον οδηγό η επιχείρηση για να πνιγεί στο αίμα η εξέγερση. Τα 5 τεθωρακισμένα προωθούνται προς το Μουσείο και πλέον το ρολόι γράφει 2:00 τα ξημερώματα.

«Φτάνοντας μπροστά στην πόρτα, έστριψα το άρμα προς το Πολυτεχνείο, με γυρισμένο το πυροβόλο προς τα πίσω. Θυμάμαι ότι σηκώθηκα από τη θέση μου και εγώ και το άλλο πλήρωμα. Δεκάδες φοιτητές κρέμονταν από τα κάγκελα, ενώ εκατοντάδες βρίσκονταν στον προαύλιο χώρο. Έδειχναν πανικόβλητοι. Κι εγώ, να σκεφτείς, ότι τους έβλεπα σαν μαμούνια που ήθελα να τα φάω»!».

Ένα τέταρτο πριν από τις 3:00 το πρωί, οι στρατιωτικοί δίνουν ολιγόλεπτη προθεσμία στους φοιτητές να αποχωρήσουν από το Πολυτεχνείο, να παραδοθούν. Κάποιοι δοκιμάζουν να απασφαλίσουν την κεντρική πύλη, αλλά δεν τα καταφέρνουν. Είναι αυτό το «Μερτσέντες» που μπλοκάρει το άνοιγμά της. Ο επικεφαλής των τεθωρακισμένων εκνευρίζεται, ουρλιάζει: «Τσογλάνια, ρεζιλεύετε το στράτευμα!» και δίνει σήμα για την επέλαση του άρματος.

Συνεχίζει ο Σκευοφύλαξ: «Τότε ήρθε ο οδηγός εδάφους του άρματος και μου λέει: ‘‘Θα μπούμε μέσα, θα ρίξουμε την πύλη. Ετοιμάσου!’’. Πήρα θέση και ξεκίνησα. Δεν έβλεπα πολλά πράγματα, δεν είχα καλό οπτικό πεδίο, γιατί κοιτούσα πλέον από τη θυρίδα του άρματος. Δέκα εκατοστά πριν από την πόρτα, σταμάτησα. Σταμάτησα σκόπιμα. Αυτό φαίνεται στο βίντεο της εποχής. Στο φρενάρισμα οι φοιτητές τρομαγμένοι έφυγαν προς τα πίσω. Αν έμπαινα με ταχύτητα, θα σκότωνα δεκάδες άτομα που εκείνη τη στιγμή ήταν κρεμασμένα στα κάγκελα».

«H καγκελόπορτα έπεσε αμέσως. Πίσω από τη σιδερένια πύλη ήταν σταθμευμένο το Μερσεντές το οποίο είχαν βάλει εκεί οι φοιτητές για να φράξουν την είσοδο. Το έκανα αλοιφή. H αριστερή ερπύστρια το έλιωσε. Με το που έπεσε η πύλη του Πολυτεχνείου εισέβαλαν οι αστυνομικοί για να συλλάβουν τους φοιτητές. Λίγο αργότερα κατέβηκα και εγώ από το άρμα και μπήκα στον χώρο του Πολυτεχνείου. Δεν υπήρχε νεκρός. Θα μπορούσε όμως και να υπάρχουν νεκροί».

Ξύλο, κακοποίηση και σφαίρες

Στο εσωτερικό του Πολυτεχνείου επικρατεί πανδαιμόνιο. Κατατοπιστική είναι η περιγραφή που έδωσε ο εισαγγελέας Δημήτρης Τσεβάς στην έκθεση που συνέταξε το 1974 για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου:

«Έντρομοι και εμβρόντητοι οι σπουδασταί κυριεύονται από την ενώπιον του εσχάτου κινδύνου φοβεράν αγωνίαν. Υπό την πίεσιν πλήθους ανθρώπων καταρρίπτεται τμήμα των προς την οδόν Στουρνάρη κιγκλιδωμάτων. Και διά του δημιουργηθέντος ανοίγματος εξέρχονται οι σπουδασταί κατά μάζας. Νέον, όμως, δι’ αυτούς αρχίζει μαρτύριον. Ύβρεις κατ’ αυτών εκτοξεύονται και καταδιωκόμενοι βαναύσως κακοποιούνται».

Ο Σκευοφύλαξ επιβεβαιώνει: «Αστυνομικοί κυνηγούσαν και χτυπούσαν τους φοιτητές όπου τους έβρισκαν. Αν δεν ήταν οι Λοκατζήδες να τους σταματήσουν –θυμάμαι ότι πολλές φορές πιάστηκαν στα χέρια μαζί τους– δεν ξέρω και γω τι θα γινόταν».

Δεν είναι λίγοι οι στρατιώτες που προσπαθούν να σχηματίσουν έναν διάδρομο για να περάσουν ασφαλείς οι φοιτητές. Υπογραμμίζει σχετικά το πόρισμα Τσεβά:

«Έμπροσθεν μεν της πύλης του Πολυτεχνείου δημιουργείται διάδρομος υπό των στρατιωτών μέσω του οποίου διέρχονται οι εξερχόμενοι, κατευθυνόμενοι προς την οδόν Τοσίτσα, εντός δε του Πολυτεχνείου βοηθούν, προστατεύουν και εις τους ώμους των πολλούς αδυνάτους κρατούν διά να δυνηθούν να υπερπηδήσουν το υψηλόν κιγκλίδωμα. Και επεισόδια μεταξύ στρατιωτικών και αστυνομικών λαμβάνουν χώραν εν τη προσπαθεία των πρώτων να προστατεύσουν τους φοιτητάς από το διωκτικόν μένος των άλλων».

Εκατοντάδες φοιτητές ξεχύνονται στους γύρω δρόμους, τρέχουν να φύγουν, να γλιτώσουν τη ζωή τους, γίνονται όμως στόχος ελεύθερων σκοπευτών.

«Απομακρυνόμενοι όμως του Πολυτεχνείου αγωνιώδεις τούς αναμένουν εκπλήξεις. Από παντού τους καταδιώκουν και τους χτυπούν. Εις την γωνίαν των οδών Τοσίτσα και Μπουμπουλίνας άνδρες της ΚΥΠ εν πολιτική περιβολή τους χτυπούν ανηλεώς και πυροβολούν κατ’ αυτών, ενώ εις την ταράτσαν ενός των αυτόθι κτιρίων έχουν εγκαταστήσει πολυβόλον. Εις τας ταράτσας των γύρω κτιρίων επισημαίνονται ελεύθεροι σκοπευταί υπό του ιδίου Διευθυντού της Αστυνομίας να επιτελούν το φονικόν έργον των».

Το εισαγγελικό πόρισμα είναι καταπέλτης: «Ομάδες τραμπούκων και επικινδύνων τρωκτικών της γαλήνης του τόπου εκδηλώνουν το εγκληματικόν μένος των κατά των ατυχών σπουδαστών που κατά μάζας εξέρχονται του Πολυτεχνείου». Οι «τραμπούκοι» είναι «άνδρες της ΕΣΑ εν πολιτική περιβολή», οι οποίοι δεν διστάζουν να κακοποιήσουν ακόμη και πανεπιστημιακό γιατρό στη συμβολή των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, ο οποίος, μαζί με τη σύζυγό του, είχε σπεύσει να βοηθήσει τους ανυπεράσπιστους φοιτητές.

«Εις το πανδαιμόνιον τούτο της εξόδου των φωνών, των κραυγών, των οιμωγών, των καταδιώξεων και των πυροβολισμών έπεσαν οι περισσότεροι εκ του πλήθους των τραυματιών».

Ο φαντάρος Σκευοφύλαξ είδε με τα μάτια του την κατάσταση που περιγράφει το πόρισμα Τσεβά μετά την εισβολή. Θυμόταν ακόμα, 30 χρόνια μετά, τον τρόμο που ακολούθησε από τις λυσσαλέες επιθέσεις των αστυνομικών.

«Στο προαύλιο του Πολυτεχνείου ήταν πολύ χτυπημένοι, θυμάμαι ότι είδα πολλούς τραυματίες, ενώ τρεις-τέσσερις ήταν σωριασμένοι κάτω, ακίνητοι. Δεν ξέρω αν ήταν νεκροί. Δεν κοίταξα να δω. Κάποια στιγμή ένας φοιτητής όρμησε κατά πάνω μου και μου είπε: ‘‘Τι κατάλαβες τώρα που μπήκες;’’.

Αφήνιασα. Έβγαλα το πιστόλι και προτάσσοντάς το γύρισα και του είπα ουρλιάζοντας: ‘‘Σκάσε, ρε κωλόπαιδο, μη σε καθαρίσω’’. Αυτός ο φοιτητής δεν ξέρει πόσο τυχερός στάθηκε εκείνη τη στιγμή… Αν έλεγε μια κουβέντα παραπάνω, θα τον σκότωνα! Τέτοιος ήμουν. Ένας φασίστας».

Οι φοιτητές δεν του φέρθηκαν βέβαια με τον ίδιο τρόπο, όπως μας λέει ο ίδιος: «Όπως περνούσαν οι φοιτητές, θυμάμαι ότι έριχναν μέσα στο τανκ πακέτα τσιγάρα και ό,τι προμήθειες είχαν μαζί τους. Όταν γυρίσαμε στο Γουδί, το άρμα έμοιαζε με περίπτερο. Όσο σκέφτομαι ότι οι φοιτητές μάς έδιναν σάντουιτς και τσιγάρα, μετά απ’ όσα τους κάναμε… δεν μπορώ να το συγχωρέσω αυτό το πράγμα στον εαυτό μου. Σκέφτομαι τι πήγα και έκανα…».

Ο ήρωας του δικτατορικού καθεστώτος που ψήφισε… ΚΚΕ

Όταν επέστρεψε στο Γουδί, στη βάση των Τεθωρακισμένων, ο Σκευοφύλαξ έγινε δεκτός με αλαλαγμούς και ζητωκραυγές. Ήταν το πρόσωπο της στιγμής, ο άνθρωπος που δίδαξε στα «παλιοκομμούνια» ένα πολύτιμο μάθημα.

«Όταν γυρίσαμε στο στρατόπεδο, έγινα ήρωας. Οι στρατιωτικοί μού έδιναν συγχαρητήρια. Τότε αισθανόμουν ότι ήμουν κάποιος, ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα ‘‘παλιοκουμμούνια’’, όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Ένιωθα περήφανος. Ήμουν και εγώ φασίστας».

Τριάντα χρόνια μετά, όταν η ζωή του δίδαξε το μόνο πραγματικό και πολύτιμο μάθημα που ξέρει, αυτό της επιβίωσης, ο πιστός φαντάρος άλλαξε ρότα.

«Είχαν μεγάλη ψυχή. Ήταν παλικάρια», έλεγε στη συνέντευξη του «Βήματος» ο 50άρης πια βιοπαλαιστής για τους φοιτητές, τους νέους και τους εργαζομένους που αγωνίστηκαν για την πτώση της Χούντας. «Ντρέπομαι γι’ αυτό που ήμουν, γι’ αυτό που έκανα».

Μετά τη Μεταπολίτευση, ο έφεδρος στρατιώτης A. Σκευοφύλαξ θα βρεθεί στα σύνορα. «Όταν απολύθηκα, όλα είχαν αλλάξει μέσα μου». Πολίτης πια, επέστρεψε στις δυτικές συνοικίες της Αθήνας, πλάι στους γονείς και τα δύο αδέλφια του, αναζητώντας τον επιούσιο.

«Στο μεροκάματο η ζωή μου άλλαξε 180 μοίρες. Έκανα όποια δουλειά μπορείς να φανταστείς. Εργάτης κατάλαβα ότι δεν μπορώ να έχω τα ίδια αιτήματα με τους εργοδότες. Εμένα που μου έμαθαν να μισώ τους κομμουνιστές, ψήφισα δύο φορές KKE»!

Μέσα στην ανωνυμία της πρωτεύουσας και τον μόχθο της καθημερινότητας, ο Σκευοφύλαξ ο φαντάρος χάθηκε. Μόνο μία φορά ήρθε σε δύσκολη θέση. «Στη δουλειά πριν από χρόνια κάποιος άκουσε πώς με λένε και με ρώτησε αν έχω κάποια σχέση με τον ‘‘πορτάκια’’, όπως είπε, του Πολυτεχνείου. ‘‘Ξάδελφός μου είναι, μακρινός. Σκοτώθηκε σε τροχαίο’’ απάντησα».

Και καταλήγει: «Είμαι ένα άνθρωπος που δεν υπήρξε ποτέ 20 χρονών. Ο έφεδρος στρατιώτης A. Σκευοφύλαξ σκοτώθηκε σε τροχαίο! Οι φίλοι μου δεν ξέρουν ποιος είμαι ούτε κανείς στη γειτονιά. Μόνο η γυναίκα μου το ξέρει. Της το είπα ύστερα από χρόνια. Στα παιδιά μου δεν το είπα ακόμη».

Ο οδηγός του τανκ ήρθε σε επαφή με την αμείλικτη φύση της ζωής και άφησε την ακροδεξιά ρητορεία εκεί που της πρέπει, στα άχρηστα της Ιστορίας. Η ιστορία του, τμήμα της συλλογικής Ιστορίας του τόπου μας, παραμένει φάρος πως ακόμα και οι παραπλανημένοι της δικτατορίας μπορούν να αλλάξουν.

«Δεν ξέρω αν έχει νόημα, αλλά θα ήθελα να τους πω μια μεγάλη συγγνώμη», κατέληξε στην ιστορική συνέντευξή του. Πάντα έχει νόημα μια συγγνώμη…

ΥΠΟΒΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Απάντηση

ΙΣΤΟΡΙΑ

Μύθοι, ανακρίβειες και μισές αλήθειες για τον Πόλεμο του 1940

Δημοσιεύτηκε

στις

H συμμετοχή της Ελλάδας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο συνεχίζει να αποτελεί αντικείμενο ιστορικής έρευνας, αλλά και σημείο τριβής πολιτικής και ιδεολογίας.

Νηφάλιες αφηγήσεις που προσπαθούν να ξεδιαλύνουν τον μύθο από την πραγματικότητα, την ιδεολογική αγκύλωση από τα γεγονότα, παραμένουν ζητούμενο, παρά τη σοβαρή δουλειά που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια.

Και δεν μιλάμε φυσικά για το «Όχι» του Μεταξά που ήταν στην πραγματικότητα «λοιπόν, έχουμε πόλεμο» («Alors, c’ est la guerre»), καθώς αυτό δεν είναι παρά μια πιπεράτη αλλοίωση για χάρη του εθνικού φρονήματος, ένας συμβολισμός για να φτάσει το μήνυμα σε όλη τη χώρα!

Το «Όχι» πρωτοακούστηκε στις 30 Οκτωβρίου και μάλιστα γραπτά, από την καθεστωτική εφημερίδα «Ελληνικό Μέλλον», όπου παίζει στο πρωτοσέλιδο με πηχυαία γράμματα. Την ίδια μέρα, ο Μεταξάς συναντιέται με εκδότες και αρχισυντάκτες αθηναϊκών εφημερίδων και στην ομιλία του αναφέρει χαρακτηριστικά:

 

 

 

«Mη νομίσητε ότι η απόφασις του ‘‘Όχι’’ πάρθηκε έτσι, σε μια στιγμή. Μην φαντασθήτε ότι εμπήκαμε στον πόλεμο αιφνιδιαστικά». Τότε ειπώθηκε για πρώτη φορά από επίσημα κυβερνητικά χείλη.

Αν και ο ιταλός πρεσβευτής, Εμανουέλε Γκράτσι, που επέδωσε το μοιραίο τελεσίγραφο στον δικτάτορα εκείνα τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940, αναφέρει στα απομνημονεύματά του (εκδόθηκαν το 1945) πως μετά το «λοιπόν, έχουμε πόλεμο» του Μεταξά, η κουβέντα συνεχίστηκε:

«Του απήντησα ότι αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί. Μου απήντησε ‘‘Όχι’’. Του πρόσθεσα ότι αν ο στρατηγός Παπάγος…, ο Μεταξάς με διέκοψε και μου είπε: ‘‘Όχι’’! Έφυγα υποκλινόμενος με τον βαθύτερο σεβασμό, προ του γέροντος αυτού, που προτίμησε την θυσία αντί της υποδουλώσεως».

Το τελεσίγραφο έληγε στις 6:00 το πρωί. Μισή ώρα πριν λήξει η διορία, τα ιταλικά στρατεύματα πέρασαν τα ελληνοαλβανικά σύνορα και πάτησαν ελληνικό έδαφος. Ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος είχε ξεκινήσει και τα θεριά της εποποιίας μας θα ρίχνονταν αποφασιστικά στη μάχη γεννώντας αυτό που θα έμενε, και καθόλου άδικα, γνωστό ως Έπος του 1940.

Ένα ηρωικό χρονικό που καλό είναι να το τιμάμε γι’ αυτό που πράγματι ήταν. Μιας και αυτό που ήταν, φτάνει και περισσεύει…

H ανέτοιμη στρατιωτικά Ελλάδα και το θαύμα στην αλβανική μεθόριο

 

Η επικρατούσα αντίληψη για την ελληνοϊταλική σύρραξη του 1940 ήταν πως ο ελληνικός στρατός κατάφερε ένα πραγματικό θαύμα, να νικήσει μια καλοκουρδισμένη μηχανή θανάτου με πενιχρά μέσα. Κι ενώ είναι αλήθεια πως υστερούσε στα περισσότερα σημεία έναντι του ιταλικού εκστρατευτικού σώματος, οι συνθήκες διεξαγωγής του πολέμου και ευνόησαν τους Έλληνες και όξυναν τα μειονεκτήματα των Ιταλών.

Η αποφασιστική αιχμή του δόρατος των ιταλικών δυνάμεων, ας πούμε, τα τεθωρακισμένα τους, αποδείχτηκαν δύσχρηστα στο κακοτράχαλο ορεινό τοπίο της Ηπείρου. Κάτι αντίστοιχο ίσχυσε και για τα αεροπλάνα του εχθρού, δυσχεραίνοντας κατά πολύ τη δράση τους. Το μουλάρι του ελληνικού στρατού αποδείχτηκε πολύ πιο αξιόπιστο από τα μηχανοκίνητα μέσα ανεφοδιασμού των Ιταλών.

Ήταν όμως η Ελλάδα ο Δαβίδ που αντιμετώπιζε τον ιταλικό Γολιάθ; Πιθανότατα όχι και σίγουρα όχι με τον τρόπο που έμεινε γνωστός ο πολεμικός μας άθλος του 1940. Αν ήταν ένα πράγμα που έκανε το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, ήταν η εκ βάθρων αναδιοργάνωση του ελληνικού στρατού ήδη από το 1936. Ενός στρατού αποδεκατισμένου και πρακτικά ανύπαρκτου μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Ο Μεταξάς που το 1916 είχε υπογράψει την παράδοση του οχυρού Ρούπελ στους Γερμανούς, φρόντισε ώστε το Ρούπελ και άλλα 20 οχυρά να αποτελέσουν το μεγαλύτερο αμυντικό έργο της Ελλάδας και ένα από τα καλύτερα της Ευρώπης. Η περίφημη «Γραμμή Μεταξά» στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη δείχνει με τον καλύτερο τρόπο τη σπουδή με την οποία το δικτατορικό καθεστώς προετοιμαζόταν για πόλεμο.

 

 

 

Η απόφαση εξάλλου για την αμυντική οχύρωση της Ελλάδας και την ανασύνταξη του στρατού δεν πάρθηκε τη στιγμή που εκδηλώθηκε η αιφνιδιαστική ιταλική επίθεση, αλλά ήταν μια συνειδητή και καλοσχεδιασμένη επιλογή του Μεταξά που ανάγκασε σε ευρείας κλίμακας μεταρρυθμίσεις.

Ο Μεταξάς φοβόταν και τον αυτοκρατορικού τύπου επεκτατισμό του Μουσολίνι και τις αναθεωρητικές τάσεις της Βουλγαρίας. Η στρατιωτική προπαρασκευή του έθνους περιλάμβανε ένα πυκνό πλέγμα οχυρώσεων στη Θράκη, στην ελληνοβουλγαρική μεθόριο, που δεν βγήκε βέβαια όπως τα υπολόγιζε ο Μεταξάς, δείχνει ωστόσο το μέλημά του για το αξιόμαχο των ενόπλων δυνάμεων.

Και βέβαια δεν αιφνιδιάστηκε από το ιταλικό τελεσίγραφο, καθώς όπως αποκαλύπτει το εκτενές ημερολόγιο του δικτάτορα, θεωρούσε τη σύγκρουση με τους Ιταλούς εδώ και καιρό αναπόφευκτη. Η επιτυχία του συστήματος γενικής επιστράτευσης και άμεσης συγκρότησης μονάδων για το μέτωπο σε αυτό ακριβώς κατατείνει.

Ο Μεταξάς ανέλαβε προσωπικά το υπουργείο Πολέμου και, από κοινού με τον Παπάγο, άρχισαν τη μεγάλη προσπάθεια αναδιοργάνωσης του στρατεύματος. Αναφέρουμε ενδεικτικά την προμήθεια από τη Γερμανία αντιαεροπορικών και αντιαρματικών πυροβόλων, την παραγγελία από τη Γαλλία όλμων ώστε να εφοδιαστούν τα συντάγματα πεζικού και ιππικού και την παρασκευή κρανών, στολών και υλικού στρατοπεδίας.

 

 

 

Το ίδιο έκανε και για την αεράμυνα της πατρίδας μας, κι έτσι μπόρεσε η Ελλάδα να παρατάξει το 1940 κάπου 140 αεροσκάφη, από τα οποία τα 100 ήταν νέας τεχνολογίας. Όσο για την εξοπλιστική δράση του στο Πολεμικό Ναυτικό, πρόλαβε να παραλάβει 2 αντιτορπιλικά («Βασιλεύς Γεώργιος» και «Βασίλισσα Όλγα»). Για να δούμε το πράγμα στην προοπτική του, μεταξύ 1923-1935 οι εξοπλιστικές και αμυντικές δαπάνες του κράτους ανήλθαν στα 3 δισ. δραχμές, ενώ στο διάστημα 1936-1940 δαπανήθηκαν περισσότερα από 15 δισεκατομμύρια.

Ο ελληνικός στρατός από ουσιαστικά μη υφιστάμενος μεταμορφώθηκε σε μια ικανοποιητική και σίγουρα υπολογίσιμη δύναμη. Κι αυτό φάνηκε όταν μπήκε σε εφαρμογή το «Σχέδιο Επιστρατεύσεως 1939Β» και μέσα σε 15 ημέρες (28 Οκτωβρίου-13 Νοεμβρίου) κινητοποιήθηκαν και προωθήθηκαν στο μέτωπο 300.000 άντρες.

Χάρη στη μεθοδική προπαρασκευή, η Ελλάδα κατάφερε στον πόλεμο του 1940 να παρατάξει τον μεγαλύτερο στρατό της ιστορίας της, πάνω από 450.000 άντρες. Ταυτοχρόνως, η ιταλική πολεμική μηχανή δεν ήταν και τόσο αξιόμαχη όσο φανέρωναν οι φανφάρες του Μουσολίνι και σύντομα θα αποδεικνυόταν στο πεδίο της μάχης. Ακόμα και οι 11.000 άντρες της περιβόητης Μεραρχίας Αλπινιστών «Τζούλια» κατατροπώθηκαν στην Πίνδο με τρόπο τουλάχιστον αποστομωτικό. Η εξουδετέρωσή τους στις χιονισμένες χαράδρες του Σμόλικα αξίζει ιδιαίτερης μνείας.

Όλα αυτά δεν μειώνουν ούτε στο ελάχιστο τον ηρωισμό των στρατιωτών μας ούτε το ψυχικό τους σθένος. Αποκαλύπτουν απλώς πως η ελληνική ιστορία δεν χρειάζεται εθνικούς μύθους για να φανεί το μεγαλείο της…

Δεν ήταν μόνο η Ιταλία, ήταν και η Αλβανία

 

Ο ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940 αφήνει συνήθως έξω από τα αφηγήματά του τον ρόλο της συνενωμένης κάτω από το ίδιο στέμμα Αλβανίας. Με κυβερνητικό διάταγμα του 1940, η Αλβανία δεσμευόταν εξάλλου να κηρύξει τον πόλεμο σε όσα κράτη θα ήταν αντιμέτωπα με την Ιταλία.

Η ιταλική εισβολή στην Αλβανία τον Απρίλιο του 1939, που διάρκεσε μόλις 5 μέρες, έφερε το Βασίλειο της Αλβανίας στο άρμα του Μουσολίνι. Η Αλβανία αποχώρησε από την Κοινωνία των Εθνών, όπως είχε κάνει και ο Ντούτσε δυο χρόνια πρωτύτερα, και το υπουργείο Εξωτερικών της συγχωνεύτηκε με το αντίστοιχο ιταλικό. Και βέβαια ακολούθησε αναγκαστικά την Ιταλία στον πόλεμο με τους Γάλλους και τους Βρετανούς.

Ελληνικό Βασιλικό Διάταγμα χαρακτήριζε την Αλβανία εμπόλεμο έθνος και πράγματι στην ιμπεριαλιστική επίθεση της 28ης Οκτωβρίου 1940, η Ελλάδα δέχτηκε την επίθεση, από τη μεθόριο της Βορείου Ηπείρου, όχι μόνο των ιταλικών στρατευμάτων, αλλά και των αλβανικών.

Δεκαπέντε τάγματα του τακτικού αλβανικού στρατού αναφέρονται πως πολέμησαν στα βουνά της Πίνδου, αλλά και παραστρατιωτικές ομάδες που θα δρούσαν και αργότερα, κατά τα χρόνια της Κατοχής, τρομοκρατώντας τους ελληνικούς πληθυσμούς της Ηπείρου.

 

 

 

Οι ιταλοί Μελανοχίτωνες σχημάτισαν τέσσερις λεγεώνες από τις τάξεις της αλβανικής πολιτοφυλακής. Όταν ο ελληνικός στρατός πέρασε στην αντεπίθεση και άρχισε να καταλαμβάνει αλβανικές πόλεις (Αργυρόκαστρο και Κορυτσά), οι αλβανοί στρατιώτες αναφέρεται ότι εγκατέλειψαν μαζικά την πρώτη γραμμή.

Το Έπος του 1940 είχε την ιδιαιτερότητα ότι γράφτηκε κυρίως σε ξένο έδαφος, μετά τις πρώτες μέρες της ιταλικής εισβολής δηλαδή, όταν οι πολεμικές επιχειρήσεις Ελλήνων και Ιταλών έλαβαν χώρα όχι στις επικράτειες των εμπόλεμων εθνών, αλλά ενός τρίτου κράτους.

Τα νοτιότερα εδάφη της Αλβανίας μετατράπηκαν στο κατεξοχήν θέατρο των επιχειρήσεων και ο άμαχος πληθυσμός της υπέφερε κι αυτός τα πάνδεινα από τον πόλεμο που εξαπλώθηκε στις περιοχές του. Ο ρόλος της κατεκτημένης Αλβανίας στον ελληνοϊταλικό πόλεμο ξεχάστηκε πια εντελώς, όπως ξεχάστηκαν και οι συμφορές που έπληξαν έναν λαό που σύρθηκε στον πόλεμο…

Αντιφασιστικός πόλεμος από ένα φασιστικό καθεστώς;

 

Το 1940 ο δικτάτορας Μεταξάς θα βρεθεί στο δίλημμα να πολεμήσει για την εθνική ανεξαρτησία της Ελλάδας ή να ενδώσει σε έναν εχθρό που φάνταζε αήττητος. Στο δίλημμα αυτό, για το οποίο προετοίμαζε εξάλλου επί 4 χρόνια την άμυνα της χώρας, ο Μεταξάς δηλώνει έτοιμος να πολεμήσει «υπέρ βωμών και εστιών», έχοντας μαζί του όλο τον ελληνικό λαό.

Ο Μεταξάς του ελληνοϊταλικού πολέμου είχε περάσει από σαράντα κύματα. Μερίδα ιστορικής σκέψης ισχυρίζεται πως δεν ήταν ο ίδιος άνθρωπος με τον Μεταξά του Εθνικού Διχασμού, των Επιστράτων, του κινήματος Λεοναρδοπούλου-Γαργαλίδη και του πραξικοπηματικού κινήματος της 4ης Αυγούστου. Γι’ αυτό και ο δημοκράτης και κεντρώος υπουργός και πρωθυπουργός Γεώργιος Καφαντάρης σχολίασε εκείνο το παροιμιώδες: «Είπε το ‘‘Όχι’’ ο μόνος Έλληνας που θα μπορούσε να πει το ‘‘Ναι’’»!

Έχει επικρατήσει λοιπόν στις μέρες μας η αντίληψη ότι ο πόλεμος του 1940 ήταν μια μάχη κατά του φασισμού. Την ίδια ώρα δηλαδή που η πραγματικότητα υποδεικνύει πως το μεταξικό καθεστώς δεν είχε μόνο δικτατορικό χαρακτήρα, αλλά και έντονη φασιστική μορφολογία.

Το απολυταρχικό μόρφωμα του Μεταξά δανείστηκε τις πρακτικές των φασιστικών κρατών, όπως την υποχρεωτική συμμετοχή στη νεολαία ΕΟΝ με τις μπλε στολές (απηχώντας τους Μελανοχίτωνες του Μουσολίνι), τον (χιτλερικό) χαιρετισμό δι’ ανατάσεως της δεξιάς χειρός και τις άλλες σκοτεινές πρακτικές βίαιης καταστολής, διώξεων, αστυνομοκρατίας και απαγορεύσεων. «Η Ελλάς έγινε από της 4ης Αυγούστου κράτος αντικομμουνιστικό. Κράτος αντικοινοβουλευτικό. Κράτος ολοκληρωτικό», γράφει χαρακτηριστικά στο ημερολόγιό του.

 

 

 

Δεν συμμάχησε όμως ποτέ με τα φασιστικά καθεστώτα. Ο δικός του εθνικισμός ήταν ιδιόμορφος, καθώς δεν διαπνεόταν από επεκτατικά χαρακτηριστικά και διατήρησε μάλιστα αγαστές σχέσεις με τη Βρετανία.

Ο Μεταξάς άνηκε ιδεολογικά στον Άξονα, κι όμως συνέχισε το έργο, ειδικά σε όρους εξωτερικής πολιτικής, της τελευταίας τετραετίας του Βενιζέλου, κρατώντας την Ελλάδα προσδεμένη στο άρμα των Βρετανών. Ίσως γιατί θεωρούσε πως Γερμανοί και Ιταλοί θα χάσουν αργά ή γρήγορα τον πόλεμο.

Σε κείνη τη συνάντηση με τους επικεφαλής του αθηναϊκού Τύπου στη «Μεγάλη Βρετανία» στις 30 Αυγούστου, όπου ακούστηκε για πρώτη φορά από τα χείλη του το «Όχι», είπε και κάτι απείρως σημαντικότερο: «[Από] αυτόν τον πόλεμον είναι δυνατόν και δουλωμένη ακόμη να βγη προσωρινώς η Ελλάς. Λέγω προσωρινώς, διότι πιστεύω ακράδαντα ότι τελικώς η νίκη θα είναι με το μέρος μας. Γιατί οι Γερμανοί δεν θα νικήσουν. Δεν μπορεί να νικήσουν […] O καιρός δεν δουλεύει για τον Άξονα».

Γι’ αυτό και η ουδετερότητα του Μεταξά στην εξωτερική πολιτική ακροβατούσε διαρκώς μεταξύ της ιδεολογικά αδερφής ναζιστικής Γερμανίας και της κοινοβουλευτικής Βρετανίας.

 

 

 

Η απάντηση στο ερώτημα γιατί ο Μεταξάς δεν βρέθηκε στο ίδιο στρατόπεδο με τους ομοϊδεάτες του γερμανούς ναζιστές και ιταλούς φασίστες συνεχίζει να απασχολεί τους ιστορικούς, καθώς σχηματικές ερμηνείες μέσα στο πολυσύνθετο πλέγμα των αντίρροπων δυνάμεων δεν χωρούν.

Η αρνητική απάντησή στο ιταλικό τελεσίγραφο δεν ήταν αναμφίβολα αποτέλεσμα ηρωισμού ή ιδεολογικής πάλης με τον φασισμό. Ήταν περισσότερο μια συνεπής για τον ίδιο και σωστή τελικά εκτίμηση της επόμενης ημέρας του Β’ Παγκοσμίου. Καθώς όπως και κάθε άλλος Έλληνας, εκείνη τη 15η Αυγούστου 1940 με τον τορπιλισμό της «Έλλης» κατάλαβε πως οι μέρες της χώρας του εκτός πολέμου παραήταν μετρημένες.

Κι έτσι την κρίσιμη ώρα δεν άλλαξε ιδεολογικό στρατόπεδο, αλλά έκανε την καλύτερη κίνηση για τον λαό, τάχθηκε στο πλευρό των Συμμάχων. Και πλέον ξέρουμε κι έναν ακόμα λόγο, πειστικό λόγο, για αυτές τις αγαστές σχέσεις που κράτησε με τους Βρετανούς: το 67,42% του ελληνικού εξωτερικού χρέους ήταν αγγλικά κεφάλαια, το 9,88% ήταν αμερικανικά κεφάλαια, το 7,52% ήταν γαλλικά, το 5,40% σουηδικά και το 3,44% βελγικά, ενώ μόλις το 1,7% ήταν γερμανικά και το 1,65% ιταλικά.

 

 

 

Λίγους μήνες πριν, τον Μάιο του 1940, εξομολογούνταν άλλωστε στην «Daily Telegraph»: «Είμεθα ουδέτεροι εφ’ όσον χρόνον η Αγγλία θέλει να είμεθα ουδέτεροι. Τίποτα δεν κάνομε χωρίς συνεννόησιν με την Αγγλία και, τις περισσότερες φορές ό,τι κάνομε γίνεται κατά σύστασιν ή παράκλησιν της Αγγλίας. Η Ελλάς είναι ζωτικό τμήμα της αγγλικής αυτοκρατορικής αμύνης».

Ο Μεταξάς τήρησε τις ευαίσθητες ισορροπίες στις διμερείς σχέσεις της Ελλάδας και οδήγησε με αξιοσημείωτη επιδεξιότητα μια μικρή χώρα ανάμεσα στους σκοπέλους μιας ταραχώδους εποχής για τις διεθνείς ευρωπαϊκές σχέσεις.

Αντιφασιστικός πάντως ο αγώνας του δεν ήταν κατά κανέναν τρόπο. Αντιφασιστικό τον βάφτισαν οι Βρετανοί, θέλοντας να αποδώσουν στην πολεμική προσπάθεια του έθνους ένα σαφές και βολικό για τους ίδιους ιδεολογικό πρόσημο. Ο Μεταξάς τον χαρακτήρισε απλώς αγώνα ενάντια σε έναν γεωπολιτικό εχθρό, την Ιταλία εν προκειμένω.

Όπως κι αν έχει, μέχρι να επιτεθούν οι Γερμανοί στην Ελλάδα στις αρχές Απριλίου του 1941, ο ελληνικός στρατός είχε ήδη προελάσει στα αλβανικά εδάφη και είχε αντιμετωπίσει αποτελεσματικά και το δεύτερο κύμα της ιταλικής εφόδου (Εαρινή Επίθεση), δίνοντας στους Συμμάχους μια από τις πρώτες και εμφατικές νίκες κατά του Άξονα…

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

ΙΣΤΟΡΙΑ

Πώς βρήκε την Ελλάδα ο πόλεμος του 1940

Δημοσιεύτηκε

στις

Όταν ξημέρωσε ο Θεός την 27η Οκτωβρίου 1940, τίποτα δεν προμήνυε πως την επομένη η Ελλάδα θα είχε πόλεμο.

Έναν πόλεμο στον οποίο τα θεριά της εποποιίας του 1940 έμελλε να δοξάσουν τη χώρα μας στα πέρατα του κόσμου.

Κανείς δεν μπορούσε πάντως να πει πως τα σύννεφα του πολέμου δεν είχαν περικυκλώσει την Ελλάδα.

Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων εκείνη τη μέρα μιλούσαν ξεκάθαρα για ιταλική προβοκάτσια περί δήθεν αιφνιδιαστικής εισβολής των Ελλήνων στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες τους, ο έλληνας αναγνώστης ενημερωνόταν και για τις διεθνείς εξελίξεις του πολέμου, ως εκεί όμως.

Οι Αθηναίοι είχαν ζήσει εξάλλου μια λαμπερή πρεμιέρα και η πόλη κινούνταν σε ρυθμούς… όπερας. Η ζωή στους δρόμους κυλούσε με τη συνήθη ροή και όλα έμοιαζαν κανονικά.

Κι όμως…

Ο ιταλός πρεσβευτής σκότωνε την ώρα του παίζοντας μπριτζ

 

Παρά το γεγονός ότι μία μέρα πρωτύτερα, στις 26 Οκτωβρίου, ο ιταλός πρεσβευτής στην Ελλάδα από το 1939, Εμανουέλε Γκράτσι, είχε παραθέσει δεξίωση στην ιταλική πρεσβεία για «την αναθέρμανση των σχέσεων φιλίας που ενώνουν τους δύο λαούς», γνώριζε προφανώς την απόφαση που είχε πάρει το Ιταλικό Πολεμικό Συμβούλιο του Μπενίτο Μουσολίνι ήδη από τις 15 του μηνός για επέμβαση στα ελληνοαλβανικά σύνορα.

Παραμένοντας στις 26 Οκτωβρίου, το «παρών» στη δεξίωση του πρέσβη είχε δώσει όλη η υψηλή αθηναϊκή κοινωνία, εκτός από τον δικτάτορα Μεταξά, ο οποίος προτίμησε να μην παραβρεθεί καθώς διέβλεπε πως όπου να ναι θα είχαμε πόλεμο με τους οικοδεσπότες.

Και είχε φυσικά δίκιο, γιατί όσο ο Γκράτσι παρίστανε τον ψύχραιμο, οι υπάλληλοι της ιταλικής πρεσβείας αποκρυπτογραφούσαν το τελεσίγραφο που ερχόταν κομμάτι-κομμάτι από την Ιταλία και έπρεπε να επιδοθεί στον Μεταξά. Τραγική ειρωνεία; Πως πάνω στο τραπέζι της δεξίωσης, πλάι στις σημαίες Ελλάδας και Ιταλίας, είχε τοποθετηθεί σε περίοπτη θέση μια τούρτα που έγραφε «Viva La Grecia».

Ο Γκράτσι καθησύχαζε τις φήμες εκείνο το βράδυ και όταν είχε στα χέρια του το πλήρες κείμενο του τελεσιγράφου (που κατέφτανε κωδικοποιημένο και τμηματικά), πήγε την επομένη για μπριτζ! Για να ροκανίσει την ώρα δηλαδή μέχρι τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου, όπου έπρεπε να δώσει το χαρτί στον Μεταξά.

 

 

Όπως είναι γνωστό, ο ιταλός πρεσβευτής πέρασε το βράδυ του στη φιλική οικία Βλαστού στη Βασιλίσσης Σοφίας με μπριτζ και χωρατά. Παρέα με μια ομήγυρη της κοσμικής Αθήνας. Κάποια στιγμή, ξημερώματα, σηκώθηκε για να πάρει τον δρόμο προς Κηφισιά, για το μέγαρο του Μεταξά.

Και πήγε με το αμάξι του στρατιωτικού ακολούθου του και όχι με τη λιμουζίνα για να μην εγείρει υπόνοιες. Στο αρχοντικό του έλληνα δικτάτορα έφτασε κατά τις 3:00 τα ξημερώματα, 3 ώρες πριν εκπνεύσει το τελεσίγραφο, ξαφνιάζοντας τον Μεταξά με το ακατάλληλο της ώρας. Εκεί άκουσε αυτό το «λοιπόν, έχουμε πόλεμο» του Μεταξά («Alors, c’ est la guerre», καθώς μιλούσαν στη γαλλική).

Την επομένη, στα ελληνοαλβανικά σύνορα, ιταλική σφαίρα βρήκε τον στόχο της και έπεσε νεκρός ο πρώτος έλληνας στρατιώτης, Βασίλειος Τσιαβαλιάρης. Ιταλία και Ελλάδα ήταν πράγματι σε εμπόλεμη κατάσταση…

Οι εφημερίδες της 27ης Οκτωβρίου

 

Τα φύλλα της 27ης Οκτωβρίου μεταφέρουν το κλίμα που έχει δημιουργηθεί, παίζοντας πρώτο θέμα την προβοκάτσια των Ιταλών για επικείμενη επίθεση των ελληνικών δυνάμεων στην αλβανική μεθόριο.

Το πρωτοσέλιδο της «Βραδυνής», για παράδειγμα, γράφει χαρακτηριστικά: «Ήρεμοι και ψύχραιμοι ενώπιον και των νέων μύθων». Στο κατατοπιστικό ρεπορτάζ σημειώνονται οι ανυπόστατες κατηγορίες της γείτονος για ελληνική επίθεση, όπως τις μεταφέρει το ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων και τις διαψεύδει το αντίστοιχο ελληνικό.

Επίσης μεγάλα θέματα της πυκνής ειδησεογραφίας της 27ης Οκτωβρίου, τα διεθνή τεκταινόμενα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι κινήσεις Γερμανίας και Αγγλίας και οι αμερικανικές προεδρικές εκλογές φυσικά, οι οποίες ήταν προγραμματισμένες για «την μεταπροσεχή Τρίτην».

Μετά τη γνώριμη «κινδυνολογία» του Τύπου, όπως θα σκέφτονταν αναμφίβολα πολλοί συμπατριώτες μας τις κρίσιμες αυτές στιγμές, έπαιζαν τα συνήθη θέματα της ντόπιας επικαιρότητας. Και εκείνη τη μέρα είχαμε όπερα, θέατρο, ποδόσφαιρο και Τσελεμεντέ…

Η λαμπερή πρεμιέρα της κοσμικής Αθήνας

 

Το μείζον πολιτιστικό γεγονός των ημερών ήταν η περιβόητη πρεμιέρα της όπερας του Πουτσίνι «Μαντάμ Μπατερφλάι» από τη νεοσύστατη Λυρική Σκηνή. Η Λυρική Σκηνή είχε ιδρυθεί τον Μάρτιο εκείνης της χρονιάς (ως παράρτημα του Εθνικού Θεάτρου), η επίσημη πρεμιέρα της είχε γίνει όμως μόλις 2 μέρες πρωτύτερα, στις 25 Οκτωβρίου, και όλοι κινούνταν στον αστερισμό της.

Στην επίσημη πρώτη στο κτίριο Τσίλερ της Αγίου Κωνσταντίνου είχε παραβρεθεί όλη η αθηναϊκή αφρόκρεμα, παρουσία πρεσβευτών και ξένων αξιωματούχων και το σούσουρο δεν είχε ακόμα κοπάσει. Είχε έρθει μάλιστα και ο ίδιος ο γιος του συνθέτη, Αντόνιο Πουτσίνι, για την παράσταση, μια κίνηση που προκάλεσε ενθουσιασμό στη φιλότεχνη Αθήνα.

Καλλιτεχνικός αναβρασμός επικρατούσε όμως και στη θεατρική σκηνή. Στο Βασιλικό Θέατρο, όπως αποκαλούσε ακόμα ο Τύπος το Εθνικό Θέατρο (μετονομάστηκε το 1930 από τον υπουργό Παιδείας της κυβέρνησης Βενιζέλου, Γεώργιο Παπανδρέου), παιζόταν εκείνη την Κυριακή ο «Έμπορος της Βενετίας», ενώ στο αντίπαλον δέος, το Θέατρο Κοτοπούλη, η «Κυρία Μποβαρύ».

Οι εφημερίδες φιλοξενούν εκτενή αφιερώματα στην πλούσια θεατρική δράση της Αθήνας…

Ο Τσελεμεντές της 27ης Οκτωβρίου

 

Ο «προκαθήμενος» της ελληνικής κουζίνας Νικόλαος Τσελεμεντές γράφει εκείνη τη μέρα στη στήλη του «Οικιακή Οικονομία» στην εφημερίδα «Έθνος» για «ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ζητήματα που απασχολούν κάθε οικοκυράν κατά τας πολεμικάς αυτάς ημέρας».

Για το πώς θα αντικατασταθεί η ζάχαρη δηλαδή, η οποία αρχίζει να εξαφανίζεται σιγά-σιγά από την αγορά. Ο αρχιμάγειρας παρατηρεί πως «το ζήτημα της αντικαταστάσεως της ζακχάρεως» λύνεται εύκολα «με τα παράγωγα της σταφίδος μας, καθώς και με το θαυμάσιο και παγκοσμίου φήμης μέλι μας».

«Για μένα προσωπικώς, που προείδα και προείπα την ελάττωσιν της ζακχάρεως, όχι μόνο δεν με έφερεν εις δύσκολον θέσιν η έλλειψις αυτής, αλλά, όσες φορές μου εδόθη η ευκαιρία, διεκήρυξα ότι θα έπρεπε ημείς οι Έλληνες να απονέμωμεν ευχαριστίας προς τον Θεόν της Ελλάδος μας, που μας επροίκισε με τα θαυμάσια αυτά προϊόντα, με τα οποία ημπορούμε και αντικαθιστούμε την ζάχαρι εις όλας τας οικιακάς μας ανάγκας».

 

 

Και καθώς τίποτα δεν μύριζε πόλεμο για την Ελλάδα, η ίδια εφημερίδα παρατηρεί αλλού πως «Οι Αθηναίοι, επωφελούμενοι της διημέρου αργίας και του σχεδόν καλοκαιρινού καιρού, εξεστράτευσαν σην γυναιξί και τέκνοις χθες εις τα προάστεια. Τα επί της ακτής του Σαρωνικού ιδίως συνεκέντρωσαν και πάλιν όλους τους θαυμαστάς των».

Και παρακάτω διαβάζουμε για τους μόνιμους κατοίκους της «λουτροπόλεως» Γλυφάδας «και λοιπών προαστείων μέχρι Βούλας» που «άρχισαν να μελετούν το ζήτημα της εξασφαλίσεως ανέτου και φθηνής συγκοινωνίας με την πρωτεύουσαν». Πετώντας το μπαλάκι στους δημοτικούς άρχοντες…

Το ποδόσφαιρο εκείνης της σημαδιακής Κυριακής

 

Την αθλητική επικαιρότητα, πλάι στις «ιπποδρομίαι» και τα αποτελέσματα από τους «χθεσινούς αγώνες μποξ», όπως διαβάζουμε στην «Ακρόπολις» της 27ης Οκτωβρίου, μονοπωλεί φυσικά ο βασιλιάς των σπορ.

Για το Κύπελλο Πόλεων ο λόγος, που είχε διεξαχθεί μόλις την προηγουμένη με την Αθήνα να επικρατεί του Βόλου με 6-0 και τον Πειραιά να νικάει την Πάτρα 3-1. Το Κύπελλο Πόλεων (ή Κύπελλο Ποδοσφαιρικών Ενώσεων) ήταν ένας ετήσιος θεσμός που ξεκίνησε το 1924 και δεν αγωνίζονταν σύλλογοι, παρά μικτές ομάδες ολόκληρων πόλεων.

Στην ομάδα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών έπαιζαν παίκτες και του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ, ενώ την ενδεκάδα της ΕΠΣ Πειραιώς στελέχωναν τα αστέρια Ολυμπιακού και Εθνικού. Αργότερα προστέθηκαν κι άλλες πόλεις, όπως η Μικτή ΕΠΣ Μακεδονίας (Θεσσαλονίκη), η Μικτή Πάτρας κ.λπ. Η διοργάνωση συνεχίστηκε ως το 1957.

Οι εφημερίδες μάς λένε πως ο καιρός ήταν ηλιόλουστος για τις δύο αναμετρήσεις και ο κόσμος έδωσε δυναμικό «παρών». Μόνο στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, όπως βεβαιώνει η «Ακρόπολις», ο φίλαθλος κόσμος ξεπέρασε τις 5.000. Η Μικτή Πειραιώς στέφθηκε πρωταθλήτρια για το 1940, πριν τη διακοπή και αυτού του πρωταθλήματος.

 

 

Στη νίκη μάλιστα του Πειραιά έναντι της Πάτρας, ένας από τους σκόρερ ήταν και ο παίκτης του Ολυμπιακού, Νίκος Γόδας. Μια τραγική φιγούρα του ελληνικού αθλητισμού που έμελλε εκείνη την 26η Οκτωβρίου να παίξει τον τελευταίο του αγώνα.

Αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης και λοχαγός του ΕΛΑΣ, πολέμησε τους γερμανούς κατακτητές, πήρε μέρος στη Μάχη της Κοκκινιάς και στο Πέραμα και εκτελέστηκε τον Νοέμβριο του 1948 στην Κέρκυρα ως αμετανόητος κομμουνιστής.

Ο μεσοεπιθετικός του Ολυμπιακού ζήτησε μάλιστα να εκτελεστεί φορώντας την ερυθρόλευκη φανέλα: «Να μου ρίξετε και να με δολοφονήσετε με τη φανέλα του Ολυμπιακού και να μη μου δέσετε τα μάτια, για να βλέπω τα χρώματα της ομάδας μου πριν από τη χαριστική βολή», φέρεται να είπε πριν την εκτέλεσή του στο Λαζαρέτο της Κέρκυρας.

 

 

Οι εφημερίδες είχαν πράγματι μια πραότητα στα μονόστηλά τους τις παραμονές του πολέμου, ίσως γιατί δεν υπήρξε από το καθεστώς Μεταξά καμία πληροφόρηση πως σύντομα η χώρα θα ήταν σε πόλεμο. Ούτε σε επίπεδο κυβερνητικών φημών.

Λίγες ώρες μετά, θα κυκλοφορήσουν τα πρωτοσέλιδα της Δευτέρας, 28 Οκτωβρίου 1940, που θα γράφουν πλέον «Έλληνες εις τα όπλα! Ήρχισαν σήμερον αι εχθροπραξίαι» («Ασύρματος»), «Ίτε παίδες Ελλήνων» («Η Βραδυνή»), «Υπέρ βωμών και εστιών» («Έθνος»)…

Κανείς δεν θα πίστευε μία μέρα πριν πως η Ελλάδα θα έμπαινε στον πόλεμο.

newsbeast

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ

Γλύκατζη-Αρβελέρ | Ξυπνήστε! Έχουμε τον Μέγα Αλέξανδρο θαμμένο στη Βεργίνα

Δημοσιεύτηκε

στις

Ακόμη μία ανατρεπτική τοποθέτηση για το πού βρίσκεται ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου έκανε η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, σε συνέντευξή της στο Πρακτορείο Magazine με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου «Ο Μέγας Αλέξανδρος των Βυζαντινών».

Η 92χρονη ιστορικός επιμένει πως ο Μέγας Αλέξανδρος είναι θαμμένος στον τάφο του Φιλίππου στη Βεργίνα λέγοντας, μάλιστα, πως «συμφωνεί απόλυτα με τα ευρήματα των Αμερικανών».

«Οι Αμερικανοί λένε ότι αποκλείεται να είναι ο Φίλιππος στον τάφο της Βεργίνας», λέει και αποκαλύπτει ότι στον σκελετό του λεγόμενου Φιλίππου βρέθηκαν ίχνη ενός ορυκτού, που λέγεται χουντίτις. «Κανείς δεν ήξερε τι ήταν και το έστειλαν στον Δημόκριτο και ο υπεύθυνος είπε ότι το ορυκτό είναι μόνο αιγυπτιακό και το χρησιμοποιούσαν στην Αίγυπτο για τις μούμιες», σημειώνει.

«Από κάτι τέτοια λέω να ξυπνήσουμε. Έχουμε τον Μέγα Αλέξανδρο στη Βεργίνα», υπογραμμίζει χαρακτηριστικά.

Χαρακτηριστικά η κυρία Αρβελέρ αναφέρει στη συνέντευξή της:

«Στο νεκροκρέβατο του λεγομένου Φιλίππου (στη Βεργίνα) βλέπουμε ένα Διόνυσο και έναν σάτυρο. Όταν ο Αλέξανδρος φτάνει στην Τύρο, συναντά τέτοια αντίσταση που νομίζει ότι πρέπει να την εγκαταλείψει. Το βράδυ, βλέπει στον ύπνο του έναν σάτυρο και ως μαθητής του Αριστοτέλη καταλαβαίνει σα- τύρος, ότι η “Τύρος δική σου”. Μένει και παίρνει την Τύρο. Όταν ο Αλέξανδρος έγινε ο κατακτητής των κατακτητών έστειλε στους Έλληνες μία προσταγή: να τον κάνουν θεό.

Οι Σπαρτιάτες είπαν ότι αφού θέλει να γίνει θεός ας γίνει. Οι Αθηναίοι άρχισαν κουβέντα. Ο Δημάδης, αν θυμάμαι καλά, φίλος του Αλεξάνδρου, τους είπε να τον κάνουν 13ο Ολύμπιο. Οι Αθηναίοι θύμωσαν και έβαλαν πρόστιμο στο Δημάδη. Και αυτός τους είπε: “Όποιος κρατάει τον ουρανό, χάνει τη γη”.

Οι Αθηναίοι φοβήθηκαν ότι ο Αλέξανδρος θα έστελνε ένα άγημα και έτσι τον έκαναν Διόνυσο. Και βγήκε ο περίφημος ο Διογένης και είπε: “Αν κάνατε αυτόν Διόνυσο, εμένα να με κάνετε σέραπι”. Διόνυσος και σέραπις επάνω στο νεκροκρέβατο (στον βασιλικό τάφο στη Βεργίνα) καταλαβαίνουμε ότι θα μπορούσε να είναι μόνο του Αλεξάνδρου και όχι του Φιλίππου».

Ποια είναι η σύνδεση του Μεγάλου Αλεξάνδρου με τους Βυζαντινούς;

«Οι Βυζαντινοί είναι συνέχεια των Ρωμαίων. Οι Ρωμαίοι θεωρούσαν τον Μέγα Αλέξανδρο ως το μεγαλύτερο κατακτητή, τον αήττητο στρατάρχη και στην Αλεξάνδρεια, όπου ήταν το μαυσωλείο, είχαμε επισκέψεις Ρωμαίων αυτοκρατόρων, νομίζοντας ότι είναι εκεί ο Αλέξανδρος. Είμαι πεπεισμένη ότι δεν ήταν εκεί».

Γιατί η Ελένη Αρβελέρ πιστεύει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος δεν ήταν θαμμένος στην Αλεξάνδρεια;

«Στο “χρονικό της Βεργίνας” ο Ανδρόνικος λέει: “όταν είδα τον Μεγαλέξανδρο στη ζωφόρο, στεφανηφόρο, είπα ‘Μεγαλέξανδρος’, αλλά όντας σίγουρος ότι ο Μεγαλέξανδρος είναι θαμμένος στην Αλεξάνδρεια τον απέκλεισα κι έτσι απέκλεισα τον Φίλιππο Γ’, γιατί αυτός ήταν απόλεμος, καθυστερημένος… οπότε δε μου έμενε παρά ο Φίλιππος Β’…”Κι έτσι έχουμε όλη τη Βεργίνα ως μνημείο του Φίλιππου Β’, γιατί όλοι είναι πεπεισμένοι ότι ο Αλέξανδρος είναι στην Αλεξάνδρεια. Υπάρχουν πάνω από πενήντα μνείες ότι ο Αλέξανδρος είναι στην Αλεξάνδρεια. Τις έπιασα μία μία.

Όλες οι μνείες για την ταφή του Αλεξάνδρου στην Αλεξάνδρεια είναι τρεις αιώνες μετά. Μέσα στον τάφο του λεγομένου Φιλίππου υπάρχει το ομοίωμα του Αλεξάνδρου. Λέω στον Ανδρόνικο “Βρε Μανώλη, είναι δυνατόν βασιλεύς βασιλεύων να είναι μέσα σε τάφο, αν είναι ο Φίλιππος; Γιατί, αν ήταν ο Φίλιππος τότε ο Αλέξανδρος ήταν βασιλεύς βασιλεύων και τον βάζουν μέσα σε τάφο;”. “Έλα βρε Ελένη, ο Αλέξανδρος είναι θαμμένος στην Αλεξάνδρεια”, μου είπε».

Ένα από τα πιο σημαντικά ευρήματα που στηρίζουν τη θεωρία της για το πού βρίσκεται το τάφος του Αλέξανδρου είναι αυτά των Αμερικανών.

«Οι Αμερικανοί ανθρωπολόγοι, βρήκαν ένα σκελετό εκτός του τάφου, αλλά στη Βεργίνα. Ο σκελετός φέρνει ένα τραύμα στην κνήμη, ακριβώς όπως ήταν του Φιλίππου. Οπότε, ο σκελετός αυτός που είναι και μεγαλύτερος από το θώρακα που έχουν βρει στη Βεργίνα και ο οποίος θώρακας είναι ακριβώς ο ίδιος που φορούσε ο Μεγαλέξανδρος στη μάχη των Γαυγαμήλων, στο περίφημο ψηφιδωτό της Πομπηίας.

Οπότε, οι Αμερικανοί λένε ότι αποκλείεται να είναι ο Φίλιππος στον τάφο της Βεργίνας.

Επίσης, στον σκελετό του λεγόμενου Φιλίππου βρέθηκαν ίχνη ενός ορυκτού, που λέγεται χουντίτις. Κανείς δεν ήξερε τι ήταν και το έστειλαν στον Δημόκριτο και ο υπεύθυνος είπε ότι το ορυκτό είναι μόνο αιγυπτιακό και το χρησιμοποιούσαν στην Αίγυπτο για τις μούμιες.

Από κάτι τέτοια λέω να ξυπνήσουμε. Έχουμε τον Μέγα Αλέξανδρο στη Βεργίνα.

Άλλωστε, υπάρχει ένα ολόκληρο βιβλίο του Παπαζώη, ο οποίος από την αρχή φώναζε ότι ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος και όχι ο Φίλιππος. Όλοι δέχονται ότι σε έναν από τους βασιλικούς τάφους της Βεργίνας, υπάρχει ο σκελετός του μικρού Αλεξάνδρου, του γιου του δηλαδή. Αυτόν τον βρήκαν στεφανωμένο. Είναι όλοι σίγουροι ότι είναι ο μικρός.

Τι περιμένουν για να κάνουν την οστεϊκή ανάλυση του μικρού με τη Βεργίνα;

Την έχουν κάνει και είπαν ότι έχει σχέση. Βεβαίως, αν είναι ο μπαμπάς του έχει σχέση. Είπαν ότι έχει σχέση, επειδή είναι ο Φίλιππος, ο παππούς του.

Αν όμως κάνουν και την ανάλυση του «Αμερικανού» Φιλίππου θα ξέρουμε ότι αν και τα τρία συνάδουν, σίγουρα έχουμε τον Αλέξανδρο στη Βεργίνα. Αλλά δεν το κάνουν αυτό…».

Το θέμα της ταφής του Μεγάλου Αλεξάνδρου επανέρχεται συνεχώς – Η Αρβελέρ παραθέτει τα γεγονότα με χρονική ακολουθία:

«Όταν πεθαίνει ο Αλέξανδρος στη Βαβυλώνα, τον μεταφέρουν στη Δαμασκό. Αν πρόκειται να πάει να ταφεί στην Αλεξάνδρεια δεν είναι ο δρόμος από τη Βαβυλώνα στη Δαμασκό, αλλά από την άλλη μεριά.

Στη Δαμασκό, έχει πάει αντιπρόσωπος του Περδίκκα, αντιβασιλέα του Μακεδόνα, για να πάρει τον Αλέξανδρο.

Εκεί καταφθάνει ο Πτολεμαίος ο Αιγύπτιος και κλέβει τη σωρό και τη μεταφέρει στη Μέμφιδα, περιμένοντας να κάνει το μαυσωλείο στην Αλεξάνδρεια. Στη Μέμφιδα υπάρχουν δύο φρουροί Μακεδόνες. Το μαυσωλείο στην Αλεξάνδρεια γίνεται μετά από 20 χρόνια.

Η ελληνιστική εποχή είναι γεμάτη σκοτωμούς και φόνους. Είναι μία αιματηρή εποχή της ελληνικής ιστορίας.

Οι φρουροί Μακεδόνες μεταφέρουν τον Αλέξανδρο τον οποίο έχουν θάψει ελληνικό τω τρόπω, δηλαδή τον έχουν κάψει, χωρίς να καούν τα κόκκαλα και τον έχουν βάλει με τα πορφυρά μέσα, αυτά που βρήκαν στη Βεργίνα.

Οπότε φτάνει ξανά στη Δαμασκό και από εκεί η Ευρυδίκη και ο άντρας της ο Φίλιππος Γ’ τον μεταφέρουν στη Μακεδονία. Γιατί δε γίνεται ντόρος στη Μακεδονία; Γιατί η βασίλισσα Ευρυδίκη είναι αυτή που διοικεί και είναι η πρώτη εχθρός της Ολυμπιάδας.

Αν φτάσει ο Αλέξανδρος, γιος της Ολυμπιάδας στη Μακεδονία, η Ολυμπιάδα θα είναι η πρώτη των πρώτων, οπότε η Ευρυδίκη χάνει κάθε φήμη και αίγλη. Οπότε, ή κρατά στο σκελετό μυστικό ή τον θάβουν με διακριτικότητα.

Έχουμε ένα επίγραμμα του 1ου αιώνος από το Μακεδόνα ποιητή Αδαίο, που γράφει:

«Αν θέλεις να υμνήσεις τον τύμβο του Αλεξάνδρου ψάξε τον σε δύο ηπείρους”, η μία είναι η Αίγυπτος εκεί όπου όλος ο κόσμος νομίζει ότι θάφτηκε, η άλλη; Αυτά αναφέρω στο βιβλίο και κανείς δε μιλάει».

Ο Λουκιανός έχει γράψει ότι ο Αλέξανδρος θα ήθελε να ξαναζήσει για να δει όσα ιστορούνται για εκείνον.

«Λέει και κάτι άλλο πολύ σοβαρό. Ότι πολύς αγώνας θα γίνει μετά το θάνατό του μεταξύ των επιγόνων.

Ο Μέγας Αλέξανδρος ζούσε σε μία εποχή που ήξερε ότι γύρω του υπάρχουν φιλοδοξίες, ματαιοδοξία και όλα τα πράγματα τα τελείως ανθρώπινα, τα οποία κάνουν αυτή τη στιγμή και οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην ιστορία να μην έχουμε σίγουρη απάντηση».

Αισθάνεται ικανοποιημένη από τον τρόπο που διδάσκεται η ιστορία, η κυρία Αρβελέρ;

«Στην Ευρώπη διδάσκεται τέλεια. Στην Ελλάδα δεν ξέρω. Εμείς στα σχολεία στη Γαλλία, έχουμε για παράδειγμα για τη Γαλλική Επανάσταση τέσσερα – πέντε βιβλία.

Το ένα λέει ότι ήταν καλός ο Ροβεσπιέρος, το άλλο ότι ήταν εγκληματίας. Τα διδάσκουν όλα στα παιδιά. Και μαθαίνουν ότι υπάρχει αυτή η αντίθεση και ότι πρέπει να δημιουργηθεί κάποια κριτική σκέψη, ούτως ώστε να υπάρχει μία άποψη, η οποία αν και δεν είναι αντικειμενική, θα είναι άποψη ανθρώπων που γνωρίζουν και το μεν και το δε.

Εδώ δε γνωρίζεις ούτε το μεν ούτε το δε. Η ιστορία δεν είναι μονόδρομος. Αυτή η αντίθεση κάνει την ιστορία ένα ζωντανό μάθημα. Όταν δεν ξέρεις ιστορία, η ιστορία εκδικείται. Δεν επαναλαμβάνεται. Εκδικείται. Είναι τελείως διαφορετική».

Ποια είναι λοιπόν, η αλήθεια της ιστορίας;

«Η αλήθεια της ιστορίας είναι να ξέρεις όλη την αντίθεση και όχι μόνο τη μία άποψη. Η μία άποψη είναι οπωσδήποτε υποκειμενική. Ο διπλανός έχει πάντα και κάποιο δίκιο. Αυτό πρέπει να μάθουμε στα παιδιά.

Ο διπλανός δεν είναι πάντα ο βάρβαρος. Δεν είναι σίγουρο ότι όλοι οι εχθροί ήταν βάρβαροι, ούτε είναι σίγουρο ότι όλοι οι βασιλιάδες των Βυζαντινών ήταν ευσεβείς. Αυτές οι ολότητες και οι γενικότητες είναι μία παραχάραξη της ιστορίας».

Ποια είναι η πιο σημαντική ανάμνηση για την κυρία Αρβελέρ, έχοντας διαγράψει τη δική της πορεία από τα προσφυγικά του Βύρωνα μέχρι το Παρίσι; Μας απαντά:

«Η αντίσταση εναντίον των Γερμανών. Και δε λέω πια των Γερμανών, λέω των ναζιστών. Στην αντίσταση έμαθα ακριβώς ποια είναι η εθνική αλληλεγγύη και ποια είναι η υπόσταση του ανθρώπου που θέλει να μείνει όρθιος, να πεθάνει όρθιος και να μη ζήσει γονατιστός. Αυτό είναι για εμένα το περίφημο σύνθημα. Για εμένα το μεγαλύτερο μάθημα είναι η Εθνική Αντίσταση σε οποιοδήποτε της χρώμα».

Πηγή: voria

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

ΙΣΤΟΡΙΑ

Η διαχρονική θεωρία συνωμοσίας που επιμένει να πιστεύει πως δεν τέλειωσαν όλα με τη Σταύρωση

Δημοσιεύτηκε

στις

Ιερή Γενεαλογία τη λένε και είναι κάτι τελείως διαφορετικό από την επίσημη βιβλική γενεαλογία του Ιησού Χριστού που συναντάμε στις Γραφές.

Την ώρα που οι ευαγγελιστές Ματθαίος και Λουκάς καταγράφουν το γενεαλογικό δέντρο του Θεανθρώπου και η Αγία Γραφή περιέχει ακόμα και τα ονόματα των αδερφών του, κάποιοι επιχείρησαν να πουν μια ιστορία εντελώς διαφορετική.

Η Καινή Διαθήκη δεν κάνει εξάλλου ποτέ άμεση αναφορά στην οικογενειακή κατάσταση του Ιησού, υπαινίσσεται ωστόσο ότι δεν ήταν παντρεμένος. Αναφέρει αρκετές φορές την οικογένεια του Ιησού και παραπέμπει ακόμα και σε γυναίκες που τον συνόδευαν στη διακονία του, ενώ κάποιες ήταν παρούσες ακόμα και στη Σταύρωσή του. Πουθενά δεν λέει όμως ότι ο Ιησούς είχε σύζυγο, κάθε άλλο.

Καμιά τέτοια μαρτυρία δεν συναντάμε στα τέσσερα Ευαγγέλια του Κανόνα [Ματθαίος 12:46, 47 – Μάρκος 3:31, 32 & 15:40 – Λουκάς 8:2, 3, 19, 20 – Ιωάννης 19:25). Σύμφωνα μάλιστα με τον Ματθαίο, ο Ιησούς ισχυριζόταν ότι όσοι δεν παντρεύονται μπορούν να κάνουν περισσότερα στην υπηρεσία του Θεού: «Όποιος μπορεί να αφήσει χώρο στη ζωή του για αυτό, ας αφήσει» (Ματθαίος 19:10-12).

Και, κατά τον Ιωάννη, ο Χριστός υπερασπίστηκε με τη ζωή του τη διδασκαλία του, αρνούμενος τη συντροφικότητα προκειμένου να αφοσιωθεί πλήρως στον Θεό: «Διότι έθεσα το υπόδειγμα για εσάς ώστε, όπως έκανα εγώ σε εσάς, έτσι να κάνετε και εσείς» (13:15).

Αλλού πάλι (Κορινθίους 7:32-33), ο Ιησούς συμβουλεύει: «Θέλω να είστε απαλλαγμένοι από ανησυχίες. Ο ανύπαντρος ανησυχεί για τα πράγματα του Κυρίου, πώς να κερδίσει την επιδοκιμασία του Κυρίου. Αλλά ο παντρεμένος ανησυχεί για τα πράγματα του κόσμου, πώς να κερδίσει την επιδοκιμασία της συζύγου του», καταλήγοντας πως «Συνεπώς, όποιος παντρεύεται κάνει καλά, αλλά όποιος δεν παντρεύεται θα κάνει καλύτερα».

Στο τέλος μάλιστα της ζωής του, μας καταμαρτυρεί ο Ιωάννης (19:25-27), ανέθεσε σε έναν αγαπημένο μαθητή του τη φροντίδα της Παναγίας, κάτι που υποδεικνύει πως δεν είχε σύζυγο ή παιδιά για να μεριμνήσουν για τη μητέρα του.

Κι όμως, μια γραμμή αποκρυφιστικής σκέψης επιμένει να διατείνεται πως ο Ιησούς όχι μόνο είχε σύντροφο στη ζωή, αλλά απέκτησε κι ένα παιδί μαζί της. Με τη Μαρία τη Μαγδαληνή φυσικά, η οποία πήρε τον απόγονο του Χριστού στη Γαλλία, είτε όταν ήταν έγκυος είτε λίγο αργότερα, όταν γεννήθηκε το παιδί.

Από το ιερό αίμα του οποίου ξεπήδησε μια ολόκληρη γενιά απογόνων που θα έφταναν μερικούς αιώνες αργότερα να κυβερνήσουν τη Γαλλία. Και κάποιοι υποθέτουν πως μια σειρά από σκοτεινές σέχτες εργάζονται ώστε να ξαναέρθει στη βασιλεία η Ιερή Γενεαλογία του Ιησού, οι απόγονοι των Μεροβίγγειων, η μεγάλη Αγία Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορία, μια παντοκρατορία που θα εγκαινιάσει μια νέα παγκόσμια τάξη ειρήνης και ευημερίας.

Κι ενώ η θεωρία έχει βρει στα νεότερα χρόνια μας μια δεύτερη ζωή, μέσα και από το μπεστ-σέλερ ανάγνωσμα του Νταν Μπράουν «Κώδικας Ντα Βίντσι», η υπόθεση δεν είναι κατά κανέναν τρόπο καινούρια…

Ιησούς και Μαρία Μαγδαληνή

Κείμενα που απομακρύνονται από τα θεόπνευστα Ευαγγέλια της Αγίας Γραφής και μας διηγούνται διαφορετικές εκδοχές του Ιησού υπάρχουν πολλά και διάφορα. Σε ένα από αυτά, το γνωστικό Ευαγγέλιο του Φιλίππου, γραμμένο στα ελληνικά κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ. πιθανότατα από τον ίδιο τον μαθητή του Χριστού, Φίλιππο, συναντάμε τη φράση: «Μαρία λεγόταν η αδελφή του και η μητέρα του και η σύζυγός του».

Το κείμενο της συλλογής των Χειρόγραφων του Ναγκ Χαμαντί, στα οποία συναντάμε μια σειρά εναλλακτικών ευαγγελίων και αποκρυφιστικών κειμένων που δεν είναι αποδεκτά από το επίσημο χριστιανικό δόγμα, συνεχίζει ακόμα πιο χαρακτηριστικά: «Η σύζυγός του ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή. Ο Ιησούς την αγάπησε πολύ … Την αγαπούσε περισσότερο από όλους τους άλλους μαθητές και την φιλούσε συχνά στο στόμα».

Σε κάτι αντίστοιχο καταλήγει και το «Ευαγγέλιο της Μαρίας», ένα ακόμα απόκρυφο κείμενο (τμήμα του λεγόμενου Γνωστικού Κώδικα του Βερολίνου) από τον 5ο αιώνα μ.Χ. ή και παλιότερο: «Ο Πέτρος είπε στη Μαρία ‘‘Αδελφή, ξέρουμε ότι ο Σωτήρας σε αγαπούσε περισσότερο από τις υπόλοιπες γυναίκες’’».

Μια σειρά ακόμα αρχαίων παπύρων, που τίθενται εκτός των πατερικών κειμένων, μιλούν καθαρά για τη σχέση του Ιησού με τη Μαρία Μαγδαληνή και το ένα ή τα δυο παιδιά που είχαν αποκτήσει. Κι από δω ξεκινά ένα μεσσιανικό μυστήριο επικών προδιαγραφών που ήταν από την αρχή καταραμένο και αφορισμένο, συνωμοσιολογικό και ερμητικό.

Ο απόγονος της αποκρυφιστικής παράδοσης

Την ώρα που η μακρά παράδοση του γνωστικισμού εκεί στους πρώτους αιώνες μ.Χ. διατεινόταν συχνά-πυκνά ότι η ανθρώπινη φύση του Ιησού δεν είχε ξεφύγει από την πεπατημένη της εποχής, την οικογενειακή αποκατάσταση και τους απογόνους, το θέμα του παιδιού αναδύθηκε με μεγαλύτερη δυναμική κατά τον 13ο αιώνα. Οι Καθαροί μάλιστα, η αιρετική χριστιανική σέχτα της νότιας Γαλλίας, το έλεγαν χωρίς περιστροφές από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής τους.

Αλλά και οι Cistercians της καθολικής μοναστικής παράδοσης, που είχαν αποκοπεί από τους Βενεδικτίνους, πίστευαν σταθερά πως ο γήινος Ιησούς Χριστός όχι μόνο είχε σχέση με τη Μαρία τη Μαγδαληνή, την οποία αποκαλούσαν ερωμένη του, αλλά και η σχέση απέδωσε έναν καρπό.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο ευρωπαϊκός αποκρυφισμός έκανε πια λόγο για γάμο του Ιησού με τη Μαρία τη Μαγδαληνή και φυγή τους στα νότια της Γαλλίας με τον γιο τους παραμάσχαλα. Ή την κόρη του, ανάλογα την παράδοση. Ήδη από το 1886, το βιβλίο «Les Evangiles sans Dieu» του Γάλλου Louis Martin διατεινόταν πως ο γιος του Ιησού όχι μόνο επιβίωσε, αλλά και η γενιά του άκμασε και πλήθυνε.

Η Ιερή Γενεαλογία, με τη συνωμοσιολογική μορφή που την ξέρουμε σήμερα, άνθισε ωστόσο μετά τα μέσα του 20ού αιώνα. Σταθμός εδώ είναι το βιβλίο του Donovan Joyce «The Jesus Scroll» (1973), αλλά και το κλασικό πια «The Holy Blood and the Holy Grail» (1982) των Michael Baigent, Richard Leigh και Henry Lincoln, που έκανε δημοφιλή τη θεωρία των Μεροβίγγειων ως απογόνων του Ιησού.

Τέτοια ήταν η απήχηση της υπόθεσης πως η πανίσχυρη δυναστεία των φράγκων βασιλιάδων συνδέεται ευθέως με τη γενιά του Χριστού που μια μακρά σειρά βιβλίων καθιέρωσαν τελικά τη θεωρία στους συνωμοσιολογικούς κύκλους. Το 2003, όταν κυκλοφόρησε ο «Κώδικας Ντα Βίντσι» του Νταν Μπράουν, η πεποίθηση για τον απόγονο του Ιησού έμοιαζε πια καθιερωμένη…

Τι ήταν οι Μεροβίγγειοι της Φραγκίας και πώς συνδέονται με την Ιερή Γενεαλογία

Οι Μεροβίγγειοι ήταν μια δυναστεία σάλιων φράγκων βασιλιάδων που ηγεμόνευσαν τη Φραγκία, τη μεγαλύτερη βαρβαρική αυτοκρατορία της Δυτικής Ευρώπης, για τρεις ολόκληρους αιώνες, αρχής γενομένης από τα μέσα του 5ου αιώνα μ.Χ., στα εδάφη της αρχαίας Γαλατίας και στις ρωμαϊκές επαρχίες της Μεγάλης Γερμανίας (εκτός της Σαξονίας).

Οι φράγκοι πολέμαρχοι κατάγονταν από τον ημι-μυθικό Μεροβαίο (μισός άνθρωπος, μισός ταύρος), ήταν ωστόσο ο εγγονός του, Κλόβις Α’ (στα ελληνικά αναφέρεται και ως Χλωδοβίκος Α’), αυτός που ένωσε τους Φράγκους υπό την ηγεμονία του (481-511 μ.Χ.) και τους μετέστρεψε στον τριαδικό χριστιανισμό.

Παρά το γεγονός ότι μετά τον θάνατο του Χλωδοβίκου οι απόγονοί του μάχονταν συχνά για τον θρόνο, οι Μεροβίγγειοι κατέβαιναν πάντα ενωμένοι στον πόλεμο με τα γειτονικά φύλα. Η δυναστεία τους πήρε τέλος τον Μάρτιο του 752 μ.Χ., όταν ο Πάπας Ζαχαρίας εκθρόνισε τον τελευταίο βασιλιά της δυναστείας Χιλδέριχο Γ’, υποκινούμενος από τον Πεπίνο τον Βραχύ. Ποιος ήταν αυτός; Ο πατέρας του Καρλομάγνου (και γιος του Κάρολου Μαρτέλου), ο οποίος ηγεμόνευε τους Φράγκους από τη δική του πλέον δυναστεία των Καρολιδών.

Πώς συνδέεται όμως η ισχυρή φατρία των Φράγκων με τις εξωβιβλικές περιπέτειες του υιού του Ιησού; Μια γραμμή σκέψης θέλει τους «μακρυμάλληδες βασιλιάδες» (reges criniti στα λατινικά), όπως ήταν γνωστοί οι Μεροβίγγειοι με την πλούσια κόμη εκεί που οι υπήκοοί τους είχαν κοντά μαλλιά, να έχουν έρθει από τη θάλασσα, να διαθέτουν υπεράνθρωπες δυνάμεις και να συνδέονται εξ αίματος με τον Ιησού και τη Μαρία Μαγδαληνή.

Ο Μεροβαίος, όπως μας πληροφορεί το «Χρονικό του Φρέντεγκαρ», ήταν καρπός της συζύγου του Κλοντιόνε και ενός θαλάσσιου κήτους, του Ταύρου με τα Πέντε Κέρατα. Ένα πελώριο ψάρι δηλαδή, η δυναστεία προήλθε από ένα ψάρι, μια συμβολική παράσταση για το ιερό σύμβολο του χριστιανισμού, τον ιχθύ. Ο οίκος των Μεροβίγγειων αναγνώριζε με δυο λόγια το ιερό αίμα του Ιησού που έρρεε στις φλέβες του υιοθετώντας το απόλυτο σύμβολο των πρωτοχριστιανών.

Η ψευδο-ιστορική αυτή άποψη επιβίωσε στους αιώνες ως άλλος ένας θρύλος που αφορούσε στη μυστηριώδη καταγωγή των Μεροβίγγειων, μιας και ελάχιστα ιστορικά στοιχεία είναι γνωστά για το πώς εμφανίζεται στο προσκήνιο ο πρώτος μεγάλος φραγκικός οίκος. Ο Κλοντιόνε, ο υποτιθέμενος πατέρας του γενάρχη Μεροβαίου, αποτελεί εξίσου μεγάλο ιστορικό αίνιγμα.

Ο βυζαντινός ιστορικός Πρίσκος αναφέρει για τον Μεροβαίο ότι τον είδε στη Ρώμη ως «έναν νέο χωρίς χνούδι ακόμη στα μάγουλά του, με ξανθά μαλλιά χυτά ως τους ώμους του, που ο Αέτιος τον είχε κάνει υιοθετημένο γιο του». Ο Ρωμαίος Φλάβιος Αέτιος είχε πολεμήσει κατά του Κλοντιόνε στο Αρτουά το 448 μ.Χ. και τον είχε νικήσει μάλιστα.

Η Ιερή Γενεαλογία είναι μια θεωρία συνωμοσίας που αντέχει στον χρόνο, καθώς ούτε να επιβεβαιωθεί μπορεί ούτε να καταρριφθεί. Οι υπέρμαχοί της ισχυρίζονται σταθερά πως είναι μια αλήθεια που ο παπισμός κατάφερε να κρύψει για 2.000 χρόνια, φοβούμενος τη δύναμη του ιερού αίματος του Χριστού.

Πολλές μυστικιστικές σέχτες και μασονικές στοές περιέχουν την Ιερή Γενεαλογία στα άρθρα πίστης τους και κάποιοι μάλιστα διατείνονται πως είναι οι πραγματικοί απόγονοι της βασιλικής αυτής γενιάς που κρατάει από τον Ιησού. Στη μυθιστορία μπλέκονται μάλιστα και οι πανταχού παρόντες Ναΐτες Ιππότες, οι οποίοι ήταν άλλοτε επιφορτισμένοι με την προστασία των σεπτών απογόνων των Μεροβίγγειων.

Γι’ αυτό έπεσαν κι αυτοί, θύματα της συνωμοσίας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας να εξοντωθεί όλη η γενιά των άμεσων απογόνων του Θεανθρώπου. Αυτό έκανε εξάλλου και η Ιερά Εξέταση, μας λένε οι συνωμοσιολόγοι, ξέκανε έναν-έναν όσους συνδέονταν με τον φράγκικο οίκο.

Κάποιοι περιμένουν σήμερα τον απόγονο του Ιησού να επιστρέψει ως μεσσίας, ως ένας πανίσχυρος μονάρχης που με την Αγία Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορία του θα επιφέρει μια νέα τάξη πραγμάτων σε μια μυστικιστική Δευτέρα Παρουσία…

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

REVOIL

teliko filiagkos-plio
HOLIDAY-Car-Rental-banner
professional camera ad
post_head_image
300x250_ANOIKSI

300x250_ANOIKSI

karta 1
geotech_banner
ergasia_syn
epikairotita

Social

Facebook
INSTAGRAM
Twitter
YOUTUBE



ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΑ

Δρομολόγια Πλοίων από και προς Καβάλα

Γιατροί ΕΟΠΥΥ ΚΑΒΑΛΑΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠIΣHΣ