ΑΠΟΨΕΙΣ
ΝΑΙ σε αλλαγές στην Παιδεία | ΟΧΙ στην περιθωριοποίηση των Θρησκευτικών
Προς: Tον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλο και τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος κ. Αλέξη Τσίπρα
Κοιν. Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και Αρχηγούς όλων των Πολιτικών Kομμάτων
Όλα τα μέλη της Βουλής των Ελλήνων
Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμο/ Αρχιεπισκοπή Αθηνών
Υπουργό και Αναπληρώτρια Υπουργό Παιδείας
Οκτώβριος, 2015
Εξοχώτατοι,
Η πρόταση της κ. Αναγνωστοπούλου, αναπληρώτριας υπουργού Παιδείας, να απλοποιηθεί η απαλλαγή από το μάθημα των Θρησκευτικών‒πράγμα το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει σταδιακά στην κατάργηση του μαθήματος‒έγινε αφορμή πολλών συζητήσεων και προβληματισμών. Με την παρούσα επιστολή θέλουμε να επισημάνουμε ότι το μάθημα των Θρησκευτικών στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι σημαντικό αφενός μεν ως προς την ηθική διάπλαση των νέων μας αφετέρου δε ως προς την διατήρηση μιας διαχρονικής παράδοσης που έχει διαδραματίσει και εξακολουθεί να διαδραματίζει πρωτεύοντα ρόλο στην εθνική ταυτότητα των Ελλήνων, του αισθήματος του ιστορικά διαμορφωμένου κοινώς ανήκειν, καθώς και της συνοχής τής επί των ημερών μας δοκιμαζόμενης ελληνικής κοινωνίας, προάγοντας τα αίσθηματα της κοινωνικής ενότητας και αλληλεγγύης. Η Παρακαταθήκη της Ρωμιοσύνης δια μέσου των αιώνων είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη. Η Πολιτεία έχει χρέος να προστατεύει την ιστορική μνήμη του Γένους και Έθνους των Ελλήνων και να επιδεικνύει σεβασμό στο Άρθρο 3 του Συντάγματος κατά το οποίο η «επικρατoύσα θρησκεία στην Eλλάδα είναι η θρησκεία της Aνατoλικής Oρθόδoξης Eκκλησίας τoυ Xριστoύ», διαφυλάσσοντας συγχρόνως τις αδιάσειστες αρχές της Θρησκευτικής Ελευθερίας όπως αυτές διατυπώνονται στο Αρθρο 13 του Συντάγματος.
Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι βελτιώσεις στην Παιδεία και προσαρμογές ανάλογα με τις ανάγκες των μαθητών και της κοινωνίας είναι απαραίτητες. Αλλαγή όμως δεν σημαίνει απαραίτητα βελτίωση και πρόοδος. Δυστυχώς, έχουν γίνει πολλές άχρηστες και επιζήμιες αλλαγές στο διδακτικό υλικό στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση τα τελευταία 30~35 χρόνια, και οι συνέπειες στη μόρφωση των νέων μας έχουν γίνει εμφανείς. Η Παιδεία στην Ελλάδα έχει άμεση ανάγκη αναδιοργάνωσης, με κύριο σκοπό τα Ελληνόπουλα να μαθαίνουν την γλώσσα τους και να είναι ικανά να γράφουν Ελληνικά χρησιμοποιώντας Ελληνικά γράμματα και όχι λατινικούς χαρακτήρες.
Η ικανότητα ορθογραφίας δεν μπορεί να αποκτηθεί χωρίς γνώση γραμματικής και ετυμολογίας, τα οποία με τη σειρά τους δεν μαθαίνονται χωρίς την κατανόηση της Ελληνικής γλώσσας που προσφέρει η βασική γνώση των Αρχαίων Ελληνικών. Γι’ αυτό θα πρέπει να εξετασθεί σοβαρά πώς να εισαχθούν τα Αρχαία Ελληνικά ήδη από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση, και να διδάσκονται, ει δυνατόν, ως ζώσα γλώσσα καθώς είναι η ρίζα της γλώσσας που ομιλούμε σήμερα. Τα έργα των μεγάλων Ελλήνων συγγραφέων και ποιητών πρέπει να επανέλθουν στα Αναγνωστικά και στο μάθημα των Νεοελληνικών. Ενδεικτικό της άσκησης πολιτικής επιρροής στην Παιδεία είναι οι αναθεωρητικές τάσεις στην διδασκαλία του μαθήματος της Ιστορίας στα πλαίσια της ρεάλπολιτικ και δήθεν προς χάριν της συμφιλίωσης των λαών! Τρανταχτό παράδειγμα είναι το ότι κάποιοι Έλληνες πολιτικοί αρνούνται την Γενοκτονία των Ποντίων και των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, η οποία αναγνωρίστηκε από το Ελληνικό κοινοβούλιο δια νόμου (2193/94 και 2645/98, αντίστοιχα), και μαζί με τη γενοκτονία των Ασσυριο-Χαλδαίων αναγνωρίστηκαν ως τέτοιες και από τη Διεθνή Ένωση Λογίων για τη Μελέτη των Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars, 2007). Παρά ταύτα τα γεγονότα αυτά ακόμη δεν έχουν συμπεριληφθεί στα σχολικά βιβλία Ιστορίας.
Πιστεύουμε και θεωρούμε σημαντικό να τονίσουμε ότι όσοι ακομμάτιστοι Έλληνες που αγαπούν την Ελλάδα και θέλουν να την δουν πάλι παραγωγική και υπερήφανη ψήφισαν τον κύριο Τσίπρα, το έκαναν όχι για την «προδευτικότητά του» αλλά κυρίως γιατί το όνομά του δεν έχει συνδεθεί με τη διαφθορά. Αν αυτοί οι ψηφοφόροι ήθελαν να υποστηρίξουν τον εθνομηδενισμό που επιχειρείται για αρκετά χρόνια τώρα στη χώρα μας, κάποια άλλα κόμματα θα είχαν πάρει πολύ μεγαλύτερα ποσοστά από ό,τι πήραν. Αυτό θα πρέπει να το λάβουν υπ’ όψιν τους όλα τα στελέχη της κυβέρνησης.
Είναι πολλές οι προοδευτικές αλλαγές που χρειάζονται στην Παιδεία, αλλά πρέπει να γίνουν προς την σωστή κατεύθυνση. Επισημαίνουμε τα ακόλουθα με την ελπίδα να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψιν:
1) Η γνώση της Αγγλικής γλώσσας είναι απαραίτητη, και όλο και λιγότεροι γονείς θα έχουν την οικονομική ευχέρεια να στέλνουν τα παιδιά τους σε φροντιστήρια ξένων γλωσσών. Θα ήταν ωφέλιμο τα Αγγλικά να διδάσκονται ξεκινώντας από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. 2) Ο σχολικός εκφοβισμός (το γνωστο ως bullying) πρέπει να εκλείψει. Για να γίνει αυτό δεν αρκεί η μηδενική ανοχή από την πλευρά των διευθυντών και διδασκάλων. Από μικρά πρέπει τα παιδιά να μάθουν (με τις κατάλληλες ιστορίες στα αναγνωστικά τους και την σωστή διδαχή τους), όχι απλά να ανέχονται, αλλά να σέβονται και να βοηθούν τα άτομα με ειδικές ανάγκες, και γενικά να αποδέχονται και να σέβονται την διαφορετικότητα. Να σημειώσουμε οτι μία ουσιαστικά Χριστιανική αγωγή και κατανόηση της Χριστιανικής διδασκαλίας είναι το καλύτερο εργαλείο για την καταπολέμηση και εξάλειψη του σχολικού εκφοβισμού. 3) Η αγάπη προς τα ζώα, το γεγονός ότι και εκείνα, όπως και ο άνθρωπος, έχουν ένα νευρικό σύστημα που τα κάνει ευαίσθητα όχι μόνο στον πόνο αλλά και στα συναισθήματα αγάπης, φόβου και θλίψης, πρέπει να διδάσκονται από το Δημοτικό σχολείο, ώστε να εκλείψουν η κακομεταχείρηση και το «δε βαριέσαι, ζώο είναι». Η συμπεριφορά προς τα ζώα αντανακλά σε μεγάλο βαθμό την ανθρωπιά και τον πολιτισμό ενός λαού. 4) Έμφαση στον εθελοντισμό. Τίποτα δεν γίνεται από μόνο του, και δεν θα τα κάνει όλα το κράτος. Όλοι πρέπει να δουλεύουμε για το κοινό καλό και όχι μόνο για προσωπικό όφελος. 5) Να εισαχθεί η αγωγή του πολίτη ως βασικό μάθημα σε όλες τις τάξεις του δημοτικού γιατί εκεί διαμορφώνεται σε μεγάλο βαθμό, ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα του ατόμου. Εκεί τα Ελληνόπουλα θα διδαχθούν, μεταξύ πολλών άλλων, να σέβονται τα δικαιώματα των άλλων αλλά και να διεκδικούν τα δικά τους. Θα μάθουν επίσης να σέβονται το περιβάλλον ώστε κάποτε η όμορφη χώρα μας να μην έχει δρόμους και τοπία που μοιάζουν με σκουπιδότοπους. 6) Σεμινάρια για γονείς. Οι δάσκαλοι δεν μπορούν να τα κάνουν όλα από μόνοι τους. Οι γονείς οφείλουν να μεταδώσουν στα παιδιά τους την λαχτάρα για μάθηση, και αυτό δεν σημαίνει πως είναι απαραίτητο να έχουν οι ίδιοι κάποιο πτυχίο. Αρκεί οι επιδόσεις του παιδιού στο σχολείο να βρίσκονται στην κορυφή των οικογενειακών προτεραιοτήτων και να παρέχονται στα παιδιά ερεθίσματα για την διανοητική τους καλλιέργεια.
Κλείνοντας, επισημαίνουμε πως αλλαγές στην Ελληνική Εκπαίδευση δεν πρέπει να γίνονται συνεχώς από την εκάστοτε κυβέρνηση ή τον εκάστοτε υπουργό και να γινόμαστε όλοι μάρτυρες ενός συνεχούς «ράβε ξήλωνε». Απαιτείται προς τούτο ένα σοβαρά μελετημένο πρόγραμμα από μια ΥΠΕΡΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ( όχι διακομματική) επιτροπή ειδικών που θα προταθούν από τα κόμματα, όχι κατά τον γνωστό μέχρι σήμερα τρόπο, αλλά με αυστηρά κριτήρια γενικής καταξίωσης, και παράλληλα δέσμευση των κομμάτων ότι όποια και να είναι η Κυβέρνηση, θα νομοθετήσει σύμφωνα με τα πορίσματα της Επιτροπής αυτής.
Με τιμή,
Υπογραφές
1. Αθανασούλης Γεράσιμος, Καθηγητής ΕΜΠ, Αθήνα, ΕΛΛΑΣ.
1. Αθανασούλης Μάνος, Ερευνητής Πληροφορικής, Harvard University, Η.Π.Α.
2. Αλεξοπούλου Άννα, Θεολόγος, Καβάλα, ΕΛΛΑΣ.
3. Αλμπούρα Ευστρατία, MScPy, Developmental Licensed Psychologist, Αθήνα, ΕΛΛΑΣ.
4. Αναγνωστόπουλος Σταύρος, Ομότιμος Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
5. Αναστασοπούλου Ιωάννα , Καθηγήτρια ΕΜΠ, ΕΛΛΑΣ
6. Ανδρεάτος Αντώνης, Δρ Πληροφορικής, Καθηγητής, Σχολή Ικάρων, ΕΛΛΑΣ.
7. Αποστολόπουλος Ανδρέας, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός και Μηχανικός Αεροσκαφών, Αίγιο, ΕΛΛΑΣ.
8. Αργυρόπουλος Δημήτριος, Σκηνοθέτης, Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Βρυξελλών, και ιδρυτικό μέλος Ελλήνων Ευρωπαϊστών, Βρυξέλλες, ΒΕΛΓΙΟ.
9. Αργυρόπουλος Ιωάννης, Ph.D., Διευθυντικό Στέλεχος, AT&T Labs, Η.Π.Α.
10. Αρταβάνης Μάνθος, Πρ. Πρόεδρος και CEO της AIG Life στην Τσεχία και Βουλγαρία, Πρόεδρος του Ιδρύματος για την Αναπτυξη της Ελληνοκινεζικής Φιλίας, Αθήνα, ΕΛΛΑΣ.
11. Αρκάς Ευάγγελος, Ph.D. Μαθηματικός, London, ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ.
12. Αρωνιάδου-Anderjaska Βασιλική, Ph.D., Διδάκτωρ Νευροεπιστημών, Bethesda, Μέρυλαντ, Η.Π.A.
13. Βαρβιτσιώτης Ορέστης, Συγγραφέας, π. Πρόεδρος του American Hellenic Institute, Washington DC, Η.Π.Α.
14. Βασιλειάδης Δαμιανός, Εκπαιδευτικός και Συγγραφέας, ΕΛΛΑΣ.
15. Βενιζέλος Νικόλαος, Ομότιμος Καθηγητής, Head of Neuropsychiatric Research Laboratory, School of Health and Medical Sciences, Örebro University, ΣΟΥΗΔΙΑ.
16. Berger Markou Llina, Ph.D. Φαρμακοποιός Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο CHUV Lausanne. ΕΛΒΕΤΙΑ.
17. Βιολάρης Γιάννης, Αρχαιολόγος, Τμήμα Αρχαιοτήτων, Λεμεσός, ΚΥΠΡΟΣ.
18. Βλαχοπούλου Πετρούλα, καθηγήτρια γαλλικής φιλολογίας, ΕΛΒΕΤΙΑ.
19. Βλάχου Στέλλα, Ph.D. Λέκτορας Βιοψυχολογίας και Υπεύθυνη του Εργαστηρίου Συμπεριφορικών Νευροεπιστημών, Faculty of Science and Health, Dublin City University, ΙΡΛΑΝΔΙΑ.
20. Βογιατζής Αντώνιος Γ., Δικηγόρος, ΕΛΛΑΣ.
21. Βορεοπούλου Θάλεια, Γυναικολόγος, ΕΛΒΕΤΙΑ. .
22. Γενά Αγγελική, PhD, Καθηγήτρια Ειδικής Αγωγής, Τομέας Παιδαγωγικής, Τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας, ΕΚΠΑ, ΕΛΛΑΣ.
23. Γεωργιάδης Σωτήριος, Απόστρατος Υποναύαρχος Πολεμικού Ναυτικού, ΕΛΛΑΣ.
24. Γιαννόπουλος Παναγιώτης, Καθηγητής Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
25. Γιαλοπούλου Έλσα, Ιατρός, Saint Gallen, ΕΛΒΕΤΙΑ.
26. Γιαννούκος Σταμάτης, Ph.D., Χημικός Μηχανικός, Λίβερπουλ, ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ.
27. Γκατζούλη Νίνα, Καθηγήτρια Νέας Ελληνικής, Πανεπιστήμιο του Νιού Χαμσάϊρ, Τμήμα Γλώσσας, Λογοτεχνίας και Πολιτισμού, Η.Π.Α.
28. Δάλκου Σοφία, Ιατρός, Λωζάνη, ΕΛΒΕΤΙΑ.
29. Digklia Antonia, M.D., M.Sc. Lausanne, ΕΛΒΕΤΙΑ.
30. Doulberis Michael, MD, DVM, PhD. Bern, ΕΛΒΕΤΙΑ.
31. Δροσίτης Ιωάννης. Ph.D. Μηχανικός Υπολογιστών Ε.Μ.Π., UNIX/Linux System Engineer, RHCSA, RHCE, London, ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ.
32. Ελευθεριάδης Σάββας Γ., OAM, GCSCG, CETr, JP, Retired Academician, ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ.
33. Ελευθεριάδου Ευγενία, CLETr, CSH, Retired Academician, ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ.
34. Ευαγγελίου Χρήστος Κ., Καθηγητής Φιλοσοφίας, Towson University, Towson, MD, Η.Π.Α.
35. Ιακώβου Σταύρος, FCCA, MBA, B.A. (Hons) – Financial Controller H.A. O’Neil Limitted, ΙΡΛΑΝΔΙΑ.
36. Ιωάννου Πέτρος, Καθηγητής, Διευθυντής Κέντρου Μεταφορών Προηγμένης Τεχνολογίας, Πανεπιστήμιο Νότιας Καλιφόρνιας, Λος Άντζελες, Καλιφόρνια, Η.Π.Α.
37. Καϊμάρας Αθανάσιος, Συνταξιούχος, Αθήνα, ΕΛΛΑΣ.
38. Κακούλη-Duarte Θωμαΐς, Ph.D., EnviroCORE Research Leader and Lecturer, Institute of Technology Carlow, Κτήτορας Ελληνορθόδοξη Εκκλησία του Ευαγγελισμού στο Δουβλίνο, ΙΡΛΑΝΔΙΑ.
39. Καλιμάνη Ευαγγελία, Κοινωνική Φροντίστρια, Θεσσαλονίκη, ΕΛΛΑΣ.
40. Καλογερόπουλος Νικόλαος, Ph.D., Πρόεδρος, European League of Geneva, ΕΛΒΕΤΙΑ.
41. Καμπερίδης Λάμπρος Πρωτοπρεσβύτερος, Πανεπιστήμιο Λαβάλ, Μοντρεάλ, ΚΑΝΑΔΑΣ.
42. Καπετανάκης Εμμανουήλ, MSc, Καθηγητής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, Ηράκλειο, ΕΛΛΑΣ
43. Καράτζιος Χρήστος, MD CM, FRCPC, Επίκουρος Καθηγητής Παιδιατρικής, Κέντρο Υγείας Πανεπιστημίου McGill, Τμήμα Λημοξιολογίας, Νοσοκομείο Παίδων Μόντρεαλ, Πρόεδρος Προπτυχιακής Μάθησης Λημοξιολογίας Πανεπιστημίου McGill, ΚΑΝΑΔΑΣ.
44. Κατσέτος Χρίστος Δ., MD, PhD, FRCPath, FRCP Edin, Καθηγητής Ιατρικής, Πανεπιστήμιο Drexel, Φιλαδέλφεια, Πενσυλβάνια, Η.Π.Α
45. Κουμάκης Λεωνίδας, Νομικός, Συγγραφέας, ΕΛΛΑΣ.
46. Κυριακού Γιώργος, Καθηγητής Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, ΕΛΛΑΣ.
47. Κωνσταντέλος Δημήτριος Ιω., Ph.D., D.D. Charles Cooper Townsend Distinguished Professor Emeritus of History and Religion; Distinguished Research Scholar in Residence, Stockton University, Galloway, New Jersey, Η.Π.Α.
48. Κωστόπουλος Γεώργιος, BA in Economics, Ηλιούπολη, Αθήνα, ΕΛΛΑΣ.
49. Λαζαρίδης Αναστάσης, Δρ. Μηχανολόγος, Ομότιμος Καθηγητής του Πολυτεχνείου, Widener University, Chester, PA – Η.Π.Α.
50. Λαμπρινίδου Γούναρη Δέσποινα, Παιδαγωγός, ΕΛΛΑΣ.
51. Λαπαθιώτης Στέλιος, Fribourg, ΕΛΒΕΤΙΑ.
52. Λουτρίδης Αβραάμ, Ph.D. Researcher in Antenna & Microwave Engineering, Dublin Institute of Technology, ΙΡΛΑΝΔΙΑ.
53. Μαγκλιβέρα Ιωάννα-Γλυκερία, παραγωγός μουσικών εκπομπών, Αθήνα, ΕΛΛΑΣ.
54. Ματόπουλος Αναστάσιος, Ph.D. Researcher J.E. Cairns School of Business and Economics, National University of Ireland Galway, ΙΡΛΑΝΔΙΑ.
55. Μέρμηγκας Ελευθέριος, (τ.) Καθηγητής, State University of New York at Buffalo, Η.Π.Α.
56. Μιχαήλ Φώτιος Δ., Ιατρός-Ειδικός Παθολόγος, Λαγκαδάς, Θεσσαλονίκη, ΕΛΛΑΣ
57. Μίσχος Νικόλαος, π. Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων και Αδελφοτήτων Ιταλίας, Πίζα, ΙΤΑΛΙΑ.
58. Μπακάλης Ναούμ, Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών, ΕΛΛΑΣ.
59. Μπλύτας Γεώργιος, Ph.D., Διδάκτωρ Φυσικοχημείας και Χημικής Μηχανικής, Τεχνικός Συμβουλος Royal Dutch-Shell, Πρόεδρος GCB Separations Inc., Συγγραφεύς (“The First Victory, Greece in the Second World War”) Η.Π.Α.
60. Μποκλαίρ Ντενίζ, ΒΑ Ψυχολογία, APC, Εκπαιδευτικός παιδιών με ειδικές ανάγκες, Εθελόντρια δασκάλα Ελληνικού σχολείου, Μέρυλαντ, ΗΠΑ.
61. Μπουλτούκα Τριανταφυλλιά, Νηπιαγωγός, Αθήνα, ΕΛΛΑΣ.
62. Μπουτσικάρης Χαράλαμπος, Αντισυνταγματάρχης Φαρμακοποιός MSc. Προϊστάμενος Στρατιωτικά Φαρμακευτικά Εργαστήρια, Αθήνα, ΕΛΛΑΔΑ.
63. Μωραΐτης Νικόλαος Λ., Ph.D., Διεθνείς Σχέσεις, Συγκριτική Πολιτική, Πανεπιστήμιο Καλιφόρνιας, Μπέρκλευ, Η.Π.Α.
64. Νεγρεπόντη-Δελιβάνη Μαρία, Πρ.Πρύτανης και Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, ΕΛΛΑΣ.
65. Νικοπούλου Χαρίκλεια, Δασκάλα, Θράκη, ΕΛΛΑΣ.
66. Νιχωρίτης Κωνσταντίνος, Καθηγητής Σλαβολογίας του Τμήματος Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, ΕΛΛΑΣ.
67. Ντόκος Σωκράτης, PhD., Associate Professor, Graduate School of Biomedical Engineering, University of New South Wales, ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ.
68. Οικονόμου Αλεξάνδρα, PhD, Επίκουρη Καθηγήτρια, Τομέας Ψυχολογιας, Τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας, ΕΚΠΑ, ΕΛΛΑΣ.
69. Ουζούνογλου Νικόλαος, Καθηγητής Ε.Μ. Πολυτεχνείου, ΕΛΛΑΣ.
70. Πάνος Γεώργιος Δ., MD(Res), Οφθαλμίατρος, Ipswich, ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ.
71. Παντελάκη Νόρα, Αρχαιολόγος, Αθήνα, ΕΛΛΑΣ.
72. Παπαγιάννης Γρηγόριος, Αναπλ. Καθηγ. Βυζαντινής Φιλολογίας του Τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, ΕΛΛΑΣ.
73. Παπαδόπουλος Γεώργιος Κ., Καθηγητής ΤΕΙ Ηπείρου, ΕΛΛΑΣ.
74. Παπαδόπουλος Νικόλαος Θ., Ομότιμος Καθηγητής Ιατρικής Α.Π.Θ., ΕΛΛΑΣ.
75. Παπαδόπουλος Τάσος, Lead Audiologist, DeafHear.ie, Dublin, ΙΡΛΑΝΔΙΑ.
76. Παπαδοπούλου Μαρία, CLETr, Πολιτικός Μηχανικός, Συγγραφέας, Director of the Institute of worldwide Hellenic Heritage, ΕΛΛΑΣ.
77. Παπακώστας Στέφανος, ΜΒΑ, Πρώην καθηγητής Διοίκησης Επιχειρήσεων (The American College of Southeastern Europe, The American College of Greece-Deree College, University of Indianapolis), Αθήνα, ΕΛΛΑΣ.
78. Παπαλέξης Πέτρος, B.Sc, M.Sc, Αντιπρόεδρος Δ.Σ. Πανελλήνιας Ένωσης Τεχνολόγων Ιατρικών Εργαστηρίων, τ. Εργαστηριακός Συνεργάτης Κλινικής Χημείας ΑΤΕΙ-Λάρισας.
79. Παπαστεργίου Δημήτριος, Ph.D., Chef de Projet, Office Fédérale des Routes, Fribourg, ΕΛΒΕΤΙΑ.
80. Παυλάκος Θεόδωρος, Εκπαιδευτικός – Συνταξιούχος, Νέα Υόρκη, Η.Π.Α.
81. Παύλος Γεώργιος, Αναπλ. Καθηγ. Τμ. Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Ηλεκτρονικών Υπολογιστών, Πολυτεχνική Σχολή, Δημοκρίτειο Πανεπιστημίο Θράκης, ΕΛΛΑΣ.
82. Πουλαρίκας Αλέξανδρος, Ph.D. Professor Emeritus, former Chairman of Engineering University of Denver, former Chairman of Electrical Engineering University of Alabama, Author, Η.Π.Α.
83. Ράντσιος Απόστολος Τ., PhD, DipECVPH, Past President, WVA, Μαρούσι, ΕΛΛΑΣ.
84. Ρέλλη Ελένη, ΒΑ History of Art & Hellenic Cultural Studies, MA International Marketing & PR, Gland, ΕΛΒΕΤΙΑ.
85. Ρήγος Ευάγγελος, Master Mariner, Pace University, BBA, Η.Π.Α.
86. Ρόδη – Burriel Αγγελική, DVM, MSc, MSc, PhD, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ΕΛΛΑΣ.
87. Σαμαρά Χρυσάνθη, Ph.D., Λωζάνη, ΕΛΒΕΤΙΑ.
88. Σαρρή Παναγιώτα, Νομικός-Υποθηκοφύλακας-τ.Δικηγόρος, ΕΛΛΑΣ.
89. Σγούρδος Γεώργιος, Ιατρός Ακτινοδιαγνωστής, Λωζάνη, ΕΛΒΕΤΙΑ.
90. Σίνη Μάρθα, docent at the Walters Art Museum and member of the Committee for the creation of the Hellenic Heritage Museum and Archives of Maryland, Owings Mills, Maryland, Η.Π.Α.
91. Σταματάκης Νίκος, PhD, Διδάκτωρ κοινωνικών επιστημών, πολιτικός αναλυτής, επιχειρηματίας, Νέα Υόρκη.
92. Σταμπολιάδης Ηλίας, Ομότιμος Καθηγητής της Σχολής Μηχανικών Ορυκτών Πόρων, Πολυτεχνείο Κρήτης, ΕΛΛΑΣ.
93. Σταυρόπουλος Γεώργιος, Κυτταροπαθολόγος, Λέκτορας Πανεπιστημίου Αθηνών, ΕΛΛΑΣ.
94. Σωτηριάδης Χαράλαμπος, Ιατρός , Fribourg, ΕΛΒΕΤΙΑ.
95. Τάτσιος Γεώργιος, Φαρμακοποιός MSc, Πρόεδρος Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων, Σέρρες, ΕΛΛΑΣ.
96. Παρίσης Ιωάννης, Ph.D. Διεθνείς Σχέσεις, Καθηγητής Σχοχής Εθνικής Άμυνας, Υποστράτηγος ε.α., Αθήνα, ΕΛΛΑΣ.
97. Τζιμοπούλου Φρύνη , Φαρμακοποιός, Αθήνα ΕΛΛΑΣ
98. Τζιούπης Χριστόφορος, MD, Ph.D., FMH Lausanne, ΕΛΒΕΤΙΑ.
2. Τζιτζιλάκη Θεοδώρα, Employee Europäisches Patentamt Πρόεδρος Συλλόγου Μακεδόνων Μονάχου, ΓΕΡΜΑΝΙΑ.
99. Τζωρτζακάκης Εμμανουήλ, Δρ., Τακτικός Ερευνητής, ΕΛΓΟ-ΔΗΜΗΤΡΑ, Ηράκλειο, ΕΛΛΑΣ.
100. Τσατσανίφος Χρήστος , Δρ. Πολιτικός Μηχανικός, Qatar Rail, Doha, ΚΑΤΑΡ.
101. Τσίγκανου-Παππάς Ελένη, Φυσίατρος, Γενεύη, ΕΛΒΕΤΙΑ.
102. Φούντζουλας Κώστας, Ph.D., Adjunct Associate Professor, Widener University, PA, USA και Ερευνητής, U.S. ARL, Maryland, Η.Π.Α.
103. Φούφα-Jousma Ελένη, State University of New York, ERIE, Buffalo, NY, Η.Π.Α.
104. Χατζόπουλος Ιωάννης Ν., MSCE, Ph.D., Τ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου, Τ. Καθηγητής Πανεπιστημίου CSUF, USA, Μυτιλήνη, ΕΛΛΑΣ.
105. Χολέβας Κωνσταντίνος, Πολιτικός Επιστήμων και δημοσιογράφος, ΕΛΛΑΣ.
106. Ψαρουδάκης Ιωάννης, PhD, Πανεπιστήμια Michigan και Εδιμβούργου.
ΑΠΟΨΕΙΣ
Κεντροαριστερά ή αλλιώς… ελβετικό τυρί!
*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης
Η ίδρυση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, της ΕΛ.Α.Σ. — Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης — δεν είναι απλώς μία ακόμη πολιτική κίνηση στον χώρο της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς. Είναι ο καθρέφτης μιας βαθύτερης παθογένειας: της αδυναμίας του χώρου να μετατρέψει τη διαφωνία σε σύνθεση και την πολιτική εμπειρία σε ενιαία προοπτική. Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, το νέο εγχείρημα Τσίπρα εμφανίζεται με στόχο την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, ενώ ήδη προκαλεί αναταράξεις σε ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά.
Από την εποχή του Συνασπισμού μέχρι σήμερα, η ιστορία της Αριστεράς μοιάζει με ατέλειωτο ημερολόγιο διασπάσεων. Ο Συνασπισμός έγινε ΣΥΡΙΖΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση, αλλά μετά την κυβερνητική εμπειρία άρχισε η σταδιακή αποσύνθεση. Άλλοι έφυγαν προς τη Λαϊκή Ενότητα, άλλοι δημιούργησαν ή στήριξαν το ΜέΡΑ25, άλλοι βρέθηκαν στην Πλεύση Ελευθερίας, αργότερα προέκυψε η Νέα Αριστερά, ενώ ο Στέφανος Κασσελάκης δημιούργησε το δικό του κίνημα τους “Δημοκράτες”. Τώρα, με την ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα, προστίθεται ακόμη ένας πόλος σε έναν χώρο που ήδη ασφυκτιά από προσωπικές στρατηγικές, αρχηγισμούς και μικροκομματικούς υπολογισμούς.
Το αποτέλεσμα είναι ο χώρος της Κεντροαριστεράς να θυμίζει πλέον ελβετικό τυρί: πολλές τρύπες, πολλά κενά, πολλές χαμένες δυνάμεις και καθόλου, μα καθόλου ενότητα. Κάθε νέο κόμμα υπόσχεται επανεκκίνηση, όμως συχνά καταλήγει να αφαιρεί ποσοστά από το διπλανό του. Η Πλεύση Ελευθερίας εκφράζει ένα αντισυστημικό ακροατήριο, το ΜέΡΑ25 διατηρεί ριζοσπαστικό προφίλ, ο Στέφανος Κασσελάκης διεκδικεί προσωπική πολιτική ταυτότητα, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί επιστροφή με νέο σχήμα και ο ΣΥΡΙΖΑ βλέπει τη δεξαμενή του να μικραίνει. Δημοσκοπικά, αυτή η διάσπαση έχει ήδη αποτυπωθεί σε κατακερματισμό ποσοστών, με τον ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίζεται σε χαμηλά, έως και μηδενικά επίπεδα και άλλα κόμματα του ίδιου ευρύτερου χώρου να μοιράζονται κρίσιμες μονάδες.
Παραθέτω σε γράφημα του Jo Di τις μέχρι τώρα τις Αριστερές διασπάσεις για να έχετε μία εικόνα :
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο αριθμητικό. Είναι πολιτικό. Όσο οι προοδευτικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν η μία την άλλη ως αντίπαλο και όχι ως πιθανό σύμμαχο, η Νέα Δημοκρατία θα διατηρεί στρατηγικό πλεονέκτημα.
Βέβαια από την άλλη πλευρά και η Νέα Δημοκρατία αντιμετωπίζει διασπάσεις ωστόσο αυτές δεν επηρεάζουν σημαντικά τα ποσοστά της σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Αρκετές είναι οι συζητήσεις που γίνονται το τελευταίο διάστημα για την δημιουργία κόμματος από την Αντώνη Σαμαρά που ήδη “πονοκεφαλιάζει” το Μαξίμου ή ακόμα και το νέο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού δείχνει να έχει αποσπάσει κάποιο ποσοστό από το κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.
Σε κάθε περίπτωση πάντως αν οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι θέλουν πραγματικά να ξαναδούν τον χώρο τους σε κυβερνητική τροχιά, ή έστω σε μία ικανή αντιπολίτευση, τότε η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλο ένα κομματικό κομμάτι στο ήδη σπασμένο παζλ.
ΑΠΟΨΕΙΣ
Μπήκαν τα ξίφη στα θηκάρια, έμειναν όμως οι ουλές;
*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης
Η πρόσφατη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας δεν ήταν ούτε «Κούγκι», όπως περίμεναν ορισμένοι, ούτε όμως και το ειδυλλιακό οικογενειακό τραπέζι που θα ήθελε το Μαξίμου να παρουσιάσει. Ήταν κάτι πολύ πιο πολιτικό: μια εσωκομματική εκτόνωση με μπόλικες αιχμές, λίγες αλήθειες που ειπώθηκαν δυνατά και μια ηγεσία που κατάλαβε —έστω και αργά— ότι η κοινοβουλευτική ομάδα δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο ως χειροκροτητής υπουργικών powerpoints.
Τα ξίφη πράγματι μπήκαν στα θηκάρια. Όχι επειδή εξαφανίστηκαν οι διαφωνίες, αλλά επειδή όλοι αντιλαμβάνονται ότι η Νέα Δημοκρατία παραμένει η μόνη συμπαγής κυβερνητική δύναμη σε ένα πολιτικό τοπίο αποσύνθεσης. Κανείς δεν έχει συμφέρον να τινάξει το καράβι στον αέρα ενώ η αντιπολίτευση ακόμη ψάχνει πυξίδα και αρχηγικό αφήγημα.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξε μήνυμα. Και το μήνυμα ήταν καθαρό: αρκετοί βουλευτές νιώθουν ότι η κυβέρνηση λειτουργεί σαν κλειστό club τεχνοκρατών και επικοινωνιολόγων που θυμούνται την κοινοβουλευτική ομάδα μόνο όταν έρχεται η ώρα της ψήφου. Οι αιχμές περί υπουργών που «δεν ιδρώνουν τη φανέλα» δεν έπεσαν τυχαία. Ούτε ήταν τυχαίο ότι ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναγκάστηκε να υιοθετήσει τη φράση και να παραδεχθεί δημοσίως πως κάποιοι υπουργοί αντιμετωπίζουν τους βουλευτές περίπου σαν ενοχλητικούς επαρχιώτες συγγενείς σε κυριακάτικο τραπέζι.
Είναι ίσως η πρώτη φορά μετά από καιρό που ακούστηκε τόσο καθαρά μέσα στη ΝΔ μια υπόγεια αλλά υπαρκτή δυσφορία απέναντι στο «επιτελικό κράτος». Το μοντέλο που κάποτε παρουσιάστηκε ως η μεγάλη μεταρρυθμιστική τομή της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, σήμερα για αρκετούς βουλευτές μοιάζει περισσότερο με πυραμίδα εξουσίας που ανεβαίνει προς τα πάνω αλλά δεν κατεβαίνει ποτέ προς τη βάση. Δεν είναι τυχαίο ότι βουλευτές έθεσαν θέμα ενημέρωσης, συμμετοχής και πολιτικής συνεννόησης, με ορισμένους να αφήνουν σαφή υπονοούμενα πως κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην της κοινοβουλευτικής ομάδας.
Και κάπου εκεί ήρθε η πραγματικότητα να προσγειώσει τους πάντες. Διότι, όσο κι αν υπάρχει μουρμούρα, κανείς δεν αμφισβήτησε ευθέως τον πρωθυπουργό. Κανείς δεν έθεσε ζήτημα ηγεσίας. Κανείς δεν μίλησε για «μετά Μητσοτάκη» εποχή. Αντιθέτως, το κυρίαρχο μήνυμα ήταν πως η παράταξη πρέπει να ξαναβρεί πολιτικό νεύρο, επαφή με την κοινωνία και λιγότερη αλαζονεία εξουσίας.
Το συμπέρασμα; Η Νέα Δημοκρατία δεν διαλύεται. Δεν βρίσκεται σε φάση εσωκομματικής αποσταθεροποίησης παρά τις αρκετές υποθέσεις που έχει να αντιμετωπίσει σε μία προεκλογική περίοδο που έρχεται. Βρίσκεται όμως σε μια περίοδο όπου η κόπωση της εξουσίας αρχίζει να φαίνεται στα πρόσωπα, στις σχέσεις και στον τρόπο λειτουργίας της. Και αυτό, όσο κι αν επιχειρείται να κρυφτεί πίσω από χαμόγελα και διαρροές περί «ενότητας», είναι απολύτως πραγματικό.
Τα ξίφη μπήκαν στα θηκάρια. Αλλά κανείς δεν πρέπει να κάνει το λάθος να πιστέψει ότι στο εσωτερικό της γαλάζιας παράταξης επικρατεί γαλήνη μοναστηριού…
ΑΠΟΨΕΙΣ
Μια εικόνα εγκατάλειψης στο Πάρκο Φαλήρου της Καβάλας
*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης
Εδώ και αρκετά χρόνια, ένα τμήμα στο Πάρκο Φαλήρου της Καβάλας παραμένει σε κατάσταση φθοράς, έχοντας υποχωρήσει εμφανώς, χωρίς μέχρι σήμερα να έχει αποκατασταθεί από τον αρμόδιο φορέα, που στην προκειμένη περίπτωση είναι ο Οργανισμός Λιμένα Καβάλας. Πρόκειται για ένα σημείο που δεν περνά απαρατήρητο ούτε από τους κατοίκους ούτε από τους επισκέπτες της πόλης, καθώς βρίσκεται σε έναν από τους πιο πολυσύχναστους και χαρακτηριστικούς χώρους αναψυχής της Καβάλας.
Το Πάρκο Φαλήρου αποτελεί καθημερινό σημείο περιπάτου για οικογένειες, ηλικιωμένους, νέους, αθλούμενους αλλά και τουρίστες που επιλέγουν να γνωρίσουν την παραλιακή ζώνη της πόλης. Είναι ένας χώρος που θα έπρεπε να αποπνέει φροντίδα, ασφάλεια και σεβασμό προς τον δημόσιο χώρο. Αντί γι’ αυτό, η εικόνα του υποχωρημένου τμήματος δημιουργεί την εντύπωση εγκατάλειψης και αδιαφορίας.
Η κατάσταση αυτή δεν είναι μόνο αισθητικό πρόβλημα. Είναι και ζήτημα ασφάλειας. Ένας χώρος που χρησιμοποιείται καθημερινά από τόσους ανθρώπους δεν μπορεί να παρουσιάζει φθορές για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς ουσιαστική παρέμβαση. Η καθυστέρηση στην αποκατάσταση γεννά εύλογα ερωτήματα: γιατί δεν έχει προχωρήσει ακόμη η επισκευή; Υπάρχει χρονοδιάγραμμα; Έχει γίνει τεχνικός έλεγχος; Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη σε περίπτωση ατυχήματος;
Η Καβάλα είναι μια πόλη με έντονο τουριστικό χαρακτήρα και μεγάλη φυσική ομορφιά. Η παραλιακή της εικόνα είναι από τα βασικά στοιχεία που διαμορφώνουν την πρώτη εντύπωση στον επισκέπτη. Όταν, όμως, σε ένα τόσο εμφανές σημείο υπάρχει μια φθορά που παραμένει για χρόνια, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι αρνητικό. Οι τουρίστες βλέπουν μια πόλη που δεν φροντίζει όσο θα έπρεπε τους δημόσιους χώρους της, ενώ οι ντόπιοι νιώθουν ότι τα καθημερινά τους προβλήματα αγνοούνται.
Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι τέτοιες εικόνες αδικούν την Καβάλα. Αδικούν την προσπάθεια επαγγελματιών, κατοίκων και φορέων που θέλουν μια πόλη καθαρή, λειτουργική και φιλόξενη. Ένα υποχωρημένο τμήμα σε ένα κεντρικό πάρκο μπορεί να φαίνεται μικρό ζήτημα μπροστά σε άλλα προβλήματα, όμως στην πραγματικότητα δείχνει πολλά για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται ο δημόσιος χώρος.
Ο Οργανισμός Λιμένα Καβάλας οφείλει να δώσει απαντήσεις και, κυρίως, να προχωρήσει άμεσα στις απαραίτητες εργασίες αποκατάστασης. Δεν αρκεί η διαπίστωση του προβλήματος ούτε η μετάθεση ευθυνών. Οι πολίτες περιμένουν πράξεις. Η αποκατάσταση του συγκεκριμένου σημείου δεν είναι πολυτέλεια· είναι υποχρέωση απέναντι στην ασφάλεια, την αισθητική και την αξιοπρέπεια της πόλης.
Εάν δεν προχωρούν τέτοια έργα, και μάλιστα στο κέντρο της πόλης, για ποια ανάπτυξη ακριβώς να μιλήσουμε..;
![Γιατροί ΕΟΠΥΥ ΚΑΒΑΛΑΣ](https://www.enanews.gr/uploads/2018/11/giatroi-eopyy.png")
