Βασικά σημεία της ομιλίας του Βουλευτή Ν. Καβάλας Νίκου Παναγιωτόπουλου στην Ολομέλεια της Βουλής στη συζήτηση του νομοσχεδίου του Υπουργείου Υγείας “Μέτρα για την επιτάχυνση του κυβερνητικού έργου και άλλες διατάξεις”:

• Τραγέλαφος τα διαδικαστικά του νομοσχεδίου. Ήρθε στο τέλος του προηγούμενου έτους ως παράλληλο πρόγραμμα, αποσύρθηκαν καμιά σαρανταριά άρθρα, κάποια πέρασαν με ΠΝΠ και μέχρι την τελευταία ώρα έρχονται υπουργικές τροπολογίες επί παντός επιστητού. Σε κάθε περίπτωση δεν είναι νομοσχέδιο για τα μέτρα επιτάχυνσης του κυβερνητικού έργου, αλλά θυμίζει περισσότερο νομοσχέδιο για μέτρα επιβράδυνσης της κυβερνητικής φθοράς.
• Το κοινωνικό κράτος στηρίζεται στο πλεόνασμα του πλούτου. Διευρύνεται σε περιόδους άνθησης της οικονομίας και συρρικνώνεται σε περιόδους κρίσης και ύφεσης. Αυτές είναι και οι δυνατότητες που έχουμε να κινηθούμε.
• Το ισοζύγιο προσλήψεων-απολύσεων τον Ιανουάριο του 2016 ήταν μείον δέκα χιλιάδες. Τον Ιανουάριο του 2015 ήταν συν έξι χιλιάδες. Άρα, δεν είναι τα σαράντα χρόνια. Είναι ένας χρόνος, αυτός που αντέστρεψε αυτήν την πορεία που οριακά στο τέλος του 2014 ήταν προς την καλύτερη κατεύθυνση.
• Οι παροχές ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης σε ανασφάλιστους αλλοδαπούς, πρόσφυγες και μετανάστες, είναι χωρίς σχετική κοστολόγηση για τον Έλληνα φορολογούμενο, με γενικόλογη δήλωση ότι το κόστος θα αναλάβει ο υπερχρεωμένος ΕΟΠΥΥ.
• Η τροπολογία για την κάλυψη των λειτουργικών αναγκών των δομών υγείας από τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης μεταθέτει τις ευθύνες του κεντρικού κράτους και αν δεν υπάρξει εξειδικευμένη διατύπωση θα φέρει υπέρμετρη πίεση σε Δήμους και Περιφέρειες.

Το video της ομιλίας :

Επειδή δεν υπάρχει πολύς χρόνος, εγώ θα αντιπαρέλθω όλα τα διαδικαστικά αυτού του νομοσχεδίου. Ήταν πραγματικά ο μεγαλύτερος τραγέλαφος μέχρι τώρα  -και δεν έχουμε δει λίγα- το ότι δηλαδή ήρθε στο τέλος του προηγούμενου έτους ως παράλληλο πρόγραμμα, αποσύρθηκαν καμιά σαρανταριά άρθρα, κάποια πέρασαν με κάποιες ΠΝΠ, ήρθαν κάποια άλλα σε αυτό το νομοσχέδιο, το οποίο πλέον δεν ήταν Παράλληλο Πρόγραμμα, αλλά και μέχρι την τελευταία ώρα έρχονται υπουργικές τροπολογίες επί παντός επιστητού. Σε κάθε περίπτωση δεν είναι νομοσχέδιο για τα μέτρα επιτάχυνσης του κυβερνητικού έργου, αλλά μου θυμίζει περισσότερο νομοσχέδιο για μέτρα επιβράδυνσης της κυβερνητικής φθοράς.

Τα επιχειρήματα των Βουλευτών της Συμπολίτευσης είναι εντυπωσιακά παρόμοια. Σχεδόν αναπτύσσεται ο ίδιος λόγος από χθες: «Η Αντιπολίτευση αντιδρά, διότι προφανώς δεν θέλει να βοηθήσει την κοινωνία, ενώ εμείς θέλουμε. Σαράντα χρόνια κυβερνούσαν. Άραγε, τώρα χάλασαν όλα, στον έναν χρόνο που κυβερνούμε εμείς;». Σχεδόν όλοι το λέτε: «Δεχθήκαμε πολύ πόλεμο, η κοινωνία είναι μαζί μας».

Είναι εύκολο να το λες εδώ, με την άνεση της Ολομέλειας, ένα ωραίο σαββατιάτικο πρωινό, που κανονικά θα έπρεπε πολλοί από μας να είμαστε στις εκλογικές μας περιφέρειες. Αναρωτιέμαι τότε ποια θα ήταν η αντιμετώπιση που θα είχατε εσείς, κύριοι της Κυβέρνησης, από την κοινωνία που σας περιμένει στις εκλογικές περιφέρειες, άλλο αν η Βουλή μάς έκανε τη χάρη να συζητάμε εδώ αυτό το νομοσχέδιο. Δεν θα ήταν έτσι τα πράγματα και ενδεχομένως, θα αλλάζατε τις απόψεις σας.

Ας μιλήσουμε, όμως -για να μπούμε και σε κάποια θέματα ουσίας- πρώτα γενικά για το κοινωνικό κράτος και να πούμε ότι ακόμα και στις σκανδιναβικές χώρες, αν υποτεθεί ότι το σκανδιναβικό σύστημα κοινωνικής πρόνοιας είναι το αρτιότερο και αυτό που καλύπτει τις περισσότερες ανάγκες, ακόμα και εκεί, στην καθολικότητα ενός δημοσίου συστήματος παροχών κοινωνικής πρόνοιας με βάση τις αρχές της ισότητας και της αλληλεγγύης, όπως ισχύει, ακόμα και εκεί, αυτό το κράτος πρόνοιας στηρίζεται στην αναδιανομή του προϊόντος της οικονομικής ευμάρειας, από καθεστώς ελεύθερης οικονομίας.

Το τι θα γίνει με την αναδιανομή αυτού του προϊόντος -αν δηλαδή θα κατανεμηθεί σε ένα καθολικό σύστημα παροχών ή αν θα πάει σε κάποιες στοχευμένες εισοδηματικές ενισχύσεις, σε κάποιες συγκεκριμένες ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, είναι άλλο ζήτημα. Σίγουρα, όμως, το κράτος στηρίζεται στο πλεόνασμα του πλούτου. Επίσης, το κοινωνικό κράτος, με βάση αυτήν την παραδοχή, διευρύνεται σε περιόδους άνθησης της οικονομίας και συρρικνώνεται σε περιόδους κρίσης και ύφεσης. Αυτές είναι και οι δυνατότητες που έχουμε να κινηθούμε.

Θυμίζω τι γινόταν στην ελληνική οικονομία στο τέλος του 2014, όταν είχαμε μπει οριακά σε ρυθμούς ανάπτυξης. Ξέρετε, οι δείκτες ανεργίας έπεφταν οριακά. Έστω και οριακά, λίγο οριακά. Έπεφταν, όμως. Η ΕΡΓΑΝΗ -είναι εδώ ο κ. Βρούτσης- ήταν αποκαλυπτική. Το ισοζύγιο απολύσεων-προσλήψεων τον Ιανουάριο του 2016 ήταν μείον δέκα χιλιάδες. Δέκα χιλιάδες απολύσεις, παραπάνω προσλήψεις. Πέρυσι τέτοια εποχή, τον Ιανουάριο του 2015 ήταν συν έξι χιλιάδες. Άρα, δεν είναι τα σαράντα χρόνια. Είναι ένας χρόνος, αυτός ο χρόνος που αντέστρεψε αυτήν την πορεία οριακά στο τέλος του 2014 προς την καλύτερη κατεύθυνση.

Ποιες θα ήταν άραγε οι πρόνοιες, οι δυνατότητες ενός κοινωνικού κράτους σε εποχές συνέχισης της ύφεσης και ποιες θα ήταν σε εποχές οικονομικής άνθησης; Εκτός αν το σχέδιο είναι να καταστεί όλη η Ελλάδα δικαιούχος κάποιας προνοιακής παροχής και να φτωχοποιηθούμε όλοι. Αν αυτό είναι το σχέδιο πραγματικά, εδώ πρέπει κανείς να βγάλει το καπέλο κι όχι να ασκεί αντιπολιτευτική κριτική.

Θα ήθελα να κάνω δύο ειδικά σχόλια επί του νομοσχεδίου, για τις διατάξεις που νομίζω ότι ξεχώρισαν. Σχετικά με την υγειονομική περίθαλψη των ανασφαλίστων, όπου βάλαμε θέμα κόστους γιατί τα μέτρα υποτίθεται ότι πρέπει να είναι κοστολογημένα, δεν είχαμε καμμία απάντηση εκτός από το ότι το κόστος θα το αναλάβει ο ΕΟΠΥΥ. Ποιος; Ο ΕΟΠΥΥ, ο οποίος δεν διανύει περίοδο άνθησης των οικονομικών του. Είναι υπερχρεωμένος, αλλά καλείται εδώ να αναλάβει ένα επιπλέον φορτίο. Και για τους ανασφάλιστους αλλοδαπούς πάσης φύσεως, είτε πρόσφυγες, είτε παράτυπους, είτε παράνομους -από όλα υπάρχουν και ας μην μείνουμε εδώ στον προσδιορισμό- άκουσα τον Υπουργό με ιδιαίτερη άνεση πραγματικά, να μιλά για υγιείς πληθυσμούς. Εγώ θα δεχτώ ότι η πλειοψηφία -για πλειοψηφία έκανε λόγο χθες ο κ. Πολάκης- είναι υγιείς, οπωσδήποτε. Κάποιοι, όμως, θα δεχτούν κάποια περίθαλψη. Έχουμε κάποια στοιχεία επ’ αυτού; Έχει πάρει το ΚΕΕΛΠΝΟ εντολή να διενεργήσει τους απαραίτητους ελέγχους, προκειμένου να έρχεται ο Υπουργός με βεβαιότητα και να λέει «εντάξει παιδιά, σε αυτό το ποσοστό έχουμε υγιείς πληθυσμούς»; Εδώ είναι μια αυθαίρετη εκτίμηση, διότι το διαγνωστικό εργαλείο δεν έχει ενεργοποιηθεί. Πού βασίζεται δηλαδή; Στις γνωματεύσεις των φιλότιμων Γιατρών του Κόσμου, οι οποίοι όμως δεν έχουν αυτήν την αρμοδιότητα; Το ΚΕΕΛΠΝΟ την έχει. Το ΚΕΕΛΠΝΟ περιμένει αυτούς που θα ενισχύσουν τις τάξεις του, μέσα από τις προσλήψεις που θα κάνετε, εκ των οποίων όμως οι περισσότεροι θα πάνε να καλύψουν κατεπείγουσες ανάγκες στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Επομένως, μην έρχεστε εδώ με τόση άνεση να πείτε «εντάξει, είσαι ό,τι δηλώσεις», δήλωσε κάποιος υγιής, είναι υγιής. Πρέπει το κράτος να τα βλέπει αυτά και να είναι σε θέση να μας πει, βάσει συγκεκριμένων επισήμων στοιχείων από αρμόδια όργανα, ότι ισχύουν αυτά.

Θα ήθελα να κάνω και ένα τελευταίο σχόλιο, πολύ σύντομο -και σας ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε, για την ανοχή σας- όσον αφορά την τροπολογία για την κάλυψη εκτάκτων λειτουργικών αναγκών των δομών υγείας από τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης πρώτου και δεύτερου βαθμού, δηλαδή από τους δήμους και τις περιφέρειες.

Πρώτον, αυτό αποτελεί ομολογία αποτυχίας, ότι εσείς δεν μπορείτε, δηλαδή το κεντρικό κράτος δεν μπορεί να τις καλύψει και δεύτερον, είναι μετάθεση ευθυνών στους δήμους και στις περιφέρειες. Γιατί αύριο αυτός που έχει το κατεπείγον πρόβλημα και δεν μπορεί να βρει λύση στη δημόσια δομή υγείας, στο νοσοκομείο, θα πάει στον δήμαρχο, διότι τον δήμαρχο ξέρει και εκεί πάει κάθε μέρα. Όχι τόσο στον περιφερειάρχη, αλλά στον δήμαρχο.

Αν το ζήτησαν οι περιφέρειες, καλώς το ζήτησαν. Προφανώς θα αφορά σε κάλυψη κάποιας έκτακτης δαπάνης σε κάποιο απομονωμένο ιατρείο, είτε σε ορεινή είτε σε νησιωτική περιοχή. Καλώς το ζήτησαν. Όμως, εσείς πρέπει να το εξειδικεύσετε στη διατύπωση της νομοθετικής ρύθμισης, δηλαδή να πείτε ότι είναι για αυτό. Άλλως, δημιουργείται αυτή η σύγχυση και αύριο θα υπάρξει μια υπέρμετρη πίεση στους βαθμούς τοπικής αυτοδιοίκησης, όταν αυτήν την ώρα δεν μπορούν να καλύψουν τις ήδη υφιστάμενες δαπάνες στις κοινωνικές τους δομές.