ΑΠΟΨΕΙΣ
Η επιστροφή της Νίκης στη Σαμοθράκη
“…το νησί αυτό… το δέρνουν απαλά ο θαλασσινός αέρας και τα νερά, το λούζει ο ήλιος και στο λιόγερμα ισκιώνονται οι ρεματιές και φωτίζονται οι ξερές οι ράχες μενεξεδένιες. Λαχταρά πάλε η ψυχή μου να πάει κοντά στο νησί και να το χαϊδέψει…”
Εκείνο το βράδυ ήταν ανήσυχη. Ύπνος δεν την έπιανε. Το πρωί πετούσε για το νησί της. Στο…νησί του παππούδων της. Το νησί των παιδικών της χρόνων, της ανεμελιάς και της ξεγνοιασιάς. Το δικό της νησί. Την Σαμοθράκη.
Ξημέρωνε η μεγάλη μέρα της επιστροφής. Δε μπορούσε να κλείσει μάτι. Ο νους της έτρεχε στο Νησί της που ακριτικό και μοναχικό αγναντεύει τη θάλασσα και το Αιγαίο. Ένα νησί εξόριστο για αιώνες μέσα στην ομορφιά του. Όπου νιώθεις το χρόνο να διαστέλλεται και να εξανθρωπίζεται… Στο νησί των Μεγάλων Θεών όπου οι κίονες του ναού και το Αρσινόειο θαρρείς κρατούν αγέρωχα κρυμμένο το κλειδί των Μυστηρίων…
Χαμένη μέσα στις γραμμές του βιβλίου ονειρεύτηκε πως θα έβγαζε φτερά για να πετάξει. Με τα φτερά της Νίκης θα πετούσε στη Σαμοθράκη…
Η επιστροφή της συνέπιπτε με την επιστροφή της «Νίκης» και ένιωθε διπλά ευτυχισμένη. Δεν πίστευε ποτέ ότι οι Γάλλοι θα επέστρεφαν το άγαλμα πίσω στο Νησί από την άλλη όμως πάντα θεωρούσε πως δεν ταιριάζει στο ευγενές έθνος των Γάλλων ο ρόλος του απατεώνα! Στην προσπάθεια για τον επαναπατρισμό του αγάλματος, οι κάτοικοι του νησιού και οι τοπικοί φορείς πολλάκις είχαν ζητήσει αυτό που τους ανήκει, αλλά δεν βρήκαν χείρα βοηθείας ούτε από την ελληνική πολιτεία ούτε από άλλους φορείς πολιτισμού.
«Όποτε επισκεφτώ ξανά το Λούβρο δε θα είναι εκεί. Θα λείπει από τη θέση της», σκεφτόταν.Παιδί μεταναστών η Νίκη, μεγαλωμένη στο Παρίσι, είχε την τύχη να βρίσκεται στην πόλη όπου κρατούνταν τα τελευταία 150 χρόνια φυλακισμένη η συνονόματη της φτερωτή θεά. Όλα αυτά τα χρόνια οι επισκέψεις με το σχολείο στο Λούβρο ήταν αμέτρητες. Αμέτρητες ήταν και οι επισκέψεις μαζί με συγγενείς και φίλους που έρχονταν από την Ελλάδα κι εκείνη έσπευδε να τους ξεναγήσει στους δαιδαλώδεις διαδρόμους του Μουσείου. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά κάθε που έφταναν στη μεγάλη σκάλα Νταρού και αντίκριζε τη φτερωτή θεά.
«Την έχουν τοποθετήσει όπως της αξίζει, όχι σαν την Καρυάτιδα στο Βρετανικό», συνήθιζε να σχολιάζει η μικρή ξεναγός ενώ παράλληλα μιλούσε με θαυμασμό σ’ όλους για την ομορφιά της… «Η υπερήφανη κορμοστασιά της, το βαρύ μάρμαρο που νιώθεις πως ανεμίζει σαν μετάξι, η σιγουριά στο βήμα της, η δύναμη του γυναικείου κορμιού της, το πόδι της στην πλώρη του πλοίου, τα φτερά που νιώθεις σαν να πάγωσε το πέταγμα τους μια στιγμή»…
Το ταξίδι της επιστροφής στην πατρίδα της φάνηκε βασανιστικό. Η πτήση τους δεν είχε καθυστέρηση και έφτασαν χωρίς ιδιαίτερη ταλαιπωρία, ωστόσο η καρδιά της κόντευε να σπάσει από την αγωνία και τη λαχτάρα… Από το παράθυρο του αεροπλάνου λίγο πριν την προσγείωση στο αεροδρόμιο «Δημόκριτος» της Αλεξανδρούπολης, το Νησί της άρχισε να ξεπροβάλει. Οι χτύποι της καρδιάς της ολοένα και αυξανόταν καθώς χάζευε το όρος Σάος που κυριαρχεί γοητευτικά δυναστικό στην επικράτεια της Σαμοθράκης…
Από το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης μακριά έφεγγε η θάλασσα από το φως του μεσημεριού και το Νησί διακρινόταν καθάριο, ερημικό μέσα στο πέλαγο. Η Νίκη χόρευε πάνω στο κατάστρωμα γελώντας επειδή χόρευαν γελώντας και τα κύματα. Το «SAOS» έβαζε πια πλώρη, η μπουρού ακούστηκε βραχνή και οι γλάροι άρχισαν τα παιχνιδίσματα στον παφλασμό της θάλασσας. Δε σταμάτησε λεπτό να χαζεύει τη Σαμοθράκη. Στεκόταν εκεί ολοζώντανη, μαγεμένη, ζωσμένη από την τρισεύγενη τη θάλασσα. Με τα χρυσά ακρογιάλια και με την αύρα των Καβείρων… Πάνε κοντά πέντε χρόνια που είχε να επισκεφτεί το νησί της. Ήταν δώδεκα χρονών την τελευταία φορά και έμπαινε στα δεκαεφτά τώρα που επέστρεφε και πάλι… Αυτή τη φορά όμως επέστρεφε μαζί με την ξενιτεμένη «Νίκη»…
Μέσα στο φως της πυρωμένης μέρας και όσο το πλοίο κοντοζύγωνε, ξεπρόβαλε η Σαμοθράκη όλο και πιο μεγάλη και φανταστική, στεκούμενη στην κατάβαθη, μαβιά θάλασσα. Και ήταν ψηλή, ευγενική και περήφανη, σαν τη «Νίκη». Θυμόταν τότε το ιστορικό της απαγωγής της, καθώς όλο και πιότερο έφταναν στο μυθικό νησί…
«Είναι λαξεμένο με τέτοια τέχνη, που δεν την ξεπερνάει κανένα από τα ωραία ελληνικά έργα. που γνωρίζω, ούτε τα γλυπτά της Απτέρου Νίκης, ούτε οι καρυάτιδες του Ερεχθείου. Οι πτυχές του φορέματος είναι οι πιο μαγευτικές. Είναι σαν από μαρμάρινη μουσελίνα, που ο άνεμος την κολλά πάνω στη ζωντανή σάρκα». Με αυτά τα λόγια την περιγράφει στην αναφορά του προς το υπουργείο Εξωτερικών της χώρας του, ο Champoiseau. Όταν όμως πήρε τη Νίκη από το νησί της Θράκης, είχε αφήσει πίσω την πλώρη στην οποία πατούσε το άγαλμα, γιατί πίστευε ότι ανήκε σε άλλο γλυπτό. Χωρίς την πλώρη, όμως, το άγαλμα δεν μπορούσε να σταθεί όρθιο. Ήταν έτσι δημιουργημένο απ’ τον γλύπτη, που χρειαζόταν να στέκεται στην πλώρη, για να υπάρχει η απαραίτητη ισορροπία. Το πρόβλημα έλυσαν Αυστριακοί αρχαιολόγοι το 1875, όταν συνειδητοποίησαν ότι τελικά η πλώρη ήταν μέρος της σύνθεσης της Νίκης. Ο Σαμπουαζό κατάφερε να πάρει και αυτό το κομμάτι στη Γαλλία. Η Νίκη της Σαμοθράκης εκτίθεται στο Λούβρο από το 1884. Το όνομα του ιδιοφυή γλύπτη παραμένει άγνωστο, αλλά η φήμη του αγάλματος έχει φτάσει στα πέρατα του κόσμου.
Καθώς το πλοίο έπιανε λιμάνι τα μάτια της διέτρεχαν την προβλήτα, ποθούσε να νιώσει το γιορτινό και πανηγυρικό κλίμα των συντοπιτών της για την επιστροφή της «Νίκης»… Το νησί όμως έστεκε εκεί στην άπειρη ησυχία του. Ο λιγοστός θόρυβος χανόταν στην ιερή σιωπή των πλατανόδασων, στις μυρωδιές από τη ρίγανη, τα σχίνα, τις τσικουδιές, τα πεύκα, τις μυρτιές, τις συκιές, τις αγριοτριανταφυλλιές, τις ορτανσίες… Περίμενε πως το νησί θα επεφύλασσε μεγάλη και θερμή υποδοχή. «Δε μπορεί. Ένα τόσο μεγάλο γεγονός για το νησί !», σκεφτόταν καθώς το SAOS έριχνε άγκυρα.
Με δυο δρασκελιές αποβιβάστηκε κι έτρεξε αμέσως στην αγκαλιά του θείου της. Ο θείος Σοφοκλής, αδερφός της μητέρας της, είναι ο φύλακας του Μουσείου στην Παλαιόπολη, στο Μουσείο όπου εκτίθεται το αντίγραφο της Νίκης. Πολλοί γεύονται χολή μπροστά στη γύψινη Νίκη, «αντίδωρο» λέει των Γάλλων. Οι κάτοικοι της Σαμοθράκης, αφηγούνται ότι στη δεκαετία του ’50 είχε βρεθεί και το ένα χέρι της Νίκης, που εστάλη και αυτό στο Παρίσι για να συμπληρωθεί το εξαιρετικής τέχνης άγαλμα. Απλώς οι Γάλλοι, όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’50 χτίσθηκε το Μουσείο, έστειλαν… πεσκέσι ένα γύψινο ομοίωμά του σε φυσικές διαστάσεις, που είναι εκτεθειμένο εκεί, μαζί με τα άλλα σπουδαία ευρήματα.
«Μα που είναι; Που είναι η Νίκη» έσπευσε να τον ρωτήσει με αγωνία και ταραχή… Ένιωσε το σφυγμό της να επιταχύνεται και το στομάχι της να σφίγγεται περίεργα.
«Δε θα έρθει μικρή μου. Θα μείνει εκεί. Είναι καταδικασμένη να «ζει» φυλακισμένη στο Λούβρο. Εκεί είναι το προσωρινό της σπίτι. Όχι όμως και το παντοτινό! Εμείς τη νιώθουμε δίπλα μας. Τα φτερά της σκεπάζουν το νησί μας. Δεν θα μας το επέστρεφαν έτσι εύκολα οι Γάλλοι. Συνεχίζουν να το θέλουν ακόμα και σήμερα καθώς θεωρείται ένα από τα πέντε καλύτερα αγάλματα στον κόσμο. Δεν είναι τυχαίο που αυτό βρίσκεται σε περίοπτη θέση του Μουσείου τους. Άλλωστε κερδίζουν πολλά όχι μόνο σε επίπεδο αίγλης του μουσείου, αλλά και εισπρακτικώς, αφού θησαυρίζουν τόσο από τα εισιτήρια, εδώ και χρόνια, όσο και από τις χιλιάδες πωλήσεις αντιγράφων του έργου», της είπε εμφανώς θυμωμένος ο θείος Σοφοκλής, για να συνεχίσει λέγοντας πως «Από την άλλη σκέψου, πως ακόμα και στην ίδια την Ελλάδα εκτιμήθηκε περισσότερο το άγαλμα, όντας στο Λούβρο, εφόσον γενικά ουδείς Έλληνας, ή το έργο του, αναγνωρίζεται εδώ, σε μας, αν δεν αναγνωριστεί πρώτα στις Ευρώπες, ή κάπου αλλού στην αλλοδαπή».
«Κι εγώ που νόμιζα ότι έλεγαν αλήθεια πως θα το επιστρέψουν… Πως δε θα χρειαζόταν να επισκεφτώ πάλι το Λούβρο για να τη δω… Ότι θα ερχόμουν τα καλοκαίρια στο Νησί και θα ήταν εδώ για να με περιμένει. Πρέπει να έρθεις κι εσύ θείε κάποια στιγμή στο Παρίσι. Να δεις πως τη θαυμάζουν! Βλέποντας τη, δημιουργείται στον κόσμο η επιθυμία να έλθει στην Ελλάδα, να έλθουν στην Σαμοθράκη μας…», είπε η μικρή Νίκη καθώς έσκαγε ένα λυπημένο χαμόγελο στο θείο της.
«Μακάρι να συνεχίσουν να έρχονται αρκεί βέβαια να εξασφαλίσουμε για τους επισκέπτες και μια καλύτερη ακτοπλοϊκή συγκοινωνία. Η Σαμοθράκη τα τελευταία χρόνια δε γίνεται ζητιάνα μόνο για τους αρχαίους θησαυρούς της αλλά και για τη συγκοινωνία της. Κάθε χρόνο δυστυχώς μειώνονται τα δρομολόγια στο ακριτικό νησί μας… Για σκέψου να επέστρεφε η Νίκη ε; Ίσως τότε να άλλαζε η κατάσταση…», έλεγε ο θείος Σοφοκλής εμφανώς ενοχλημένος για όλους αυτούς που κόπτονται όλα αυτά τα χρόνια για τα ακριτικά μας νησιά και την προβληματική τους συγκοινωνία.
Μέσα στην πυρωμένη άσφαλτο περνώντας από τη μυσταγωγία της πυκνής βλάστησης, τα πλατάνια και τις πικροδάφνες. … και μέσα από τις ελιές, τα χωράφια, τους φράχτες και τις ανθισμένες λυγαριές, που κάθε βράδυ σκόρπιζαν τη δροσερή μυρωδιά τους στον αέρα, ανεβήκαν στη Χώρα. Το χωριό ήταν ήσυχο και μερικά παράθυρα φωτισμένα. Στη δύση μόλις έφεγγε μια στερνή χλωμή αντιφεγγιά, σχεδόν σβησμένη, και τ’ άστρα έβγαιναν ένα ένα…
Η ώρα είχε περάσει και κόντευε να ξημερώσει. Η Νίκη ανοιγόκλεισε μερικές φορές τα μάτια της για να καταλάβει που βρισκόταν και τι είχε συμβεί. Ανασηκώθηκε απότομα από το κρεβάτι της και έριξε το βιβλίο που διάβαζε πριν αποκοιμηθεί. «Με πήρε ο ύπνος» ψιθύρισε και αμέσως ομολόγησε στον εαυτό της: «Κρίμα ήταν ένα όνειρο. Δε θα επιστρέψει. Έχει δίκιο ο θείος. Ευτυχώς που επιστρέφουμε εμείς στο Νησί…». Σήκωσε τότε το βιβλίο που είχε ρίξει και άνοιξε στη σελίδα που είχε μείνει τσαλακωμένη από τη «Σαμοθράκη» του Δραγούμη και συνέχισε το διάβασμα προσπαθώντας να καταλάβει τι συνέβη, θέλοντας να λύσει το γρίφο της «Νίκης» που στεφανώνει τους νικητές…
“Η Νίκη η φτερωτή -είναι η Μοίρα της τέτοια- πρέπει να φεύγη πάντα και να πηγαίνη στους δυνατωτέρους, ας είναι και πιο άγριοι και απολίτιστοι. Δε λογαριάζει ευγένεια φυλής και ομορφιά η Νίκη, λογαριάζει δύναμη. Όσο και να ξέρη όμως ο νικητής πως η Νίκη ασάλευτη δεν είναι, παρά είναι φτερωτή και δε στέκει σ’ έναν τόπο παντοτινά…
…Και της χτίζει είδωλα, και αγάλματα πέτρινα για να μην πεθάνη ποτέ, να μη λείψη ποτέ από κοντά του. Μα τίποτα δε φελά, η Νίκη πάντα φεύγει.
Οι Αθηναίοι για να την κρατήσουν στην πολιτεία τους της έκοψαν τα φτερά και ναό της έχτισαν γλυκύτατο στην άκρια της Ακρόπολης. Μα δεν έμεινε. Έκαμε καινούργια φτερά και τους ξέφυγε, γιατί δεν ήταν άξιοι πια να την κρατήσουν. Ως και ο ναός ο μαρμαρένιος γκρεμίστηκε κ έγινε θρύμματα και το άγαλμα χάθηκε”.
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το νέο καταφύγιο και βράβευση των φιλόζωων της Καβάλας
*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης
Το νέο καταφύγιο αδέσποτων ζώων του Δήμου Καβάλας: Μια νίκη της κοινωνίας, του εθελοντισμού και της ανθρωπιάς.
Η δημιουργία του νέου καταφυγίου αδέσποτων ζώων του Δήμου Καβάλας αποτελεί ένα έργο με ιδιαίτερη κοινωνική σημασία, που έρχεται να καλύψει μια διαχρονική ανάγκη της πόλης και να αναβαθμίσει ουσιαστικά το επίπεδο προστασίας και φροντίδας των αδέσποτων ζώων. Πρόκειται για μια σημαντική επιτυχία που δεν ανήκει μόνο στη δημοτική αρχή, αλλά σε όλους όσοι εργάστηκαν με επιμονή, πίστη και ανιδιοτέλεια για να γίνει πραγματικότητα.
Η ολοκλήρωση αυτού του εγχειρήματος είναι αποτέλεσμα της συντονισμένης προσπάθειας του Δήμου Καβάλας, του Αντιδημάρχου Χρήστου Τσιτσιλικάκη, των εθελοντών, αλλά και πολλών επαγγελματιών που προσέφεραν τις γνώσεις, τον χρόνο και την εργασία τους με εθελοντικό πνεύμα. Σε μια εποχή όπου ο εθελοντισμός συχνά δοκιμάζεται, το νέο καταφύγιο αποδεικνύει ότι όταν η τοπική κοινωνία ενώνεται γύρω από έναν κοινό σκοπό, μπορεί να πετύχει σπουδαία αποτελέσματα.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η αναγνώριση ανθρώπων που αφιέρωσαν μεγάλο μέρος της ζωής τους στην προστασία των αδέσποτων ζώων. Η βράβευση του Κώστα Γιτισόγλου, της Σοφίας Παπαντίδου και του Ηλία Στεφανίδη αποτελεί μια πράξη δικαιοσύνης και αναγνώρισης της πολύχρονης προσφοράς τους.
Ξεχωριστή μνεία αξίζει στον Κώστα Γιτισόγλου, έναν άνθρωπο που για δεκαετίες στάθηκε στην πρώτη γραμμή της φροντίδας και διάσωσης αδέσποτων ζώων στην Καβάλα. Σύμφωνα με όσους γνωρίζουν το έργο του, έχει συμβάλει στη διάσωση περισσότερων από 3.000 σκύλων, αριθμός που από μόνος του αποτυπώνει το μέγεθος της προσφοράς του. Πολλοί θεωρούν ότι η αναγνώριση αυτή έπρεπε να είχε έρθει ήδη από το 2005, καθώς το έργο του παρέμενε για χρόνια μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά πάντοτε κοντά στις πραγματικές ανάγκες των ζώων.
Ο Κώστας Γιτίσογλου από την πλευρά του έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην συμβολή του Παρασκευά Ατζεμιδάκη, ενός από τους στενότερους και πιο αξιόπιστους συνεργάτες του, στις πιο απαιτητικές και δύσκολες αποστολές διάσωσης. Σε περιστατικά που απαιτούσαν εξειδικευμένες γνώσεις, εμπειρία και ψυχραιμία, η παρουσία του υπήρξε καθοριστική, αποδεικνύοντας πως πίσω από κάθε επιτυχημένη προσπάθεια υπάρχει πάντα μια ομάδα ανθρώπων που εργάζεται αθόρυβα αλλά αποτελεσματικά.
Παράλληλα αναφορά από τον κ. Γιτίσόγλου έγινε και στους Κώστα Τιτόπουλο και της Δέσποινα Αβραμίδου, οι οποίοι έχουν προσφέρει τα μέγιστα στον χώρο του εθελοντισμού και της προστασίας των αδέσποτων ζώων της Καβάλας. Η συνέπεια, η αφοσίωση και η αγάπη τους για τα ζώα αποτελούν παράδειγμα κοινωνικής ευαισθησίας και ενεργού συμμετοχής στα κοινά.
Η αναγνώριση των ανθρώπων που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην προστασία των αδέσποτων αποτελεί το ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης μιας κοινωνίας που γίνεται καλύτερη όταν δεν ξεχνά όσους προσφέρουν χωρίς αντάλλαγμα. Και η περίπτωση του Κώστα Γιτισόγλου, του Παρασκευά Ατζεμιδάκη, του Κώστα Τιτόπουλου, της Δέσποινας Αβραμίδου, της Σοφίας Παπαντίδου και του Ηλία Στεφανίδη καθώς και των υπόλοιπων εθελοντών και υποστηρικτών της προσπάθειας, αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα για τις επόμενες γενιές.
ΑΠΟΨΕΙΣ
Κεντροαριστερά ή αλλιώς… ελβετικό τυρί!
*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης
Η ίδρυση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, της ΕΛ.Α.Σ. — Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης — δεν είναι απλώς μία ακόμη πολιτική κίνηση στον χώρο της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς. Είναι ο καθρέφτης μιας βαθύτερης παθογένειας: της αδυναμίας του χώρου να μετατρέψει τη διαφωνία σε σύνθεση και την πολιτική εμπειρία σε ενιαία προοπτική. Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, το νέο εγχείρημα Τσίπρα εμφανίζεται με στόχο την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, ενώ ήδη προκαλεί αναταράξεις σε ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά.
Από την εποχή του Συνασπισμού μέχρι σήμερα, η ιστορία της Αριστεράς μοιάζει με ατέλειωτο ημερολόγιο διασπάσεων. Ο Συνασπισμός έγινε ΣΥΡΙΖΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση, αλλά μετά την κυβερνητική εμπειρία άρχισε η σταδιακή αποσύνθεση. Άλλοι έφυγαν προς τη Λαϊκή Ενότητα, άλλοι δημιούργησαν ή στήριξαν το ΜέΡΑ25, άλλοι βρέθηκαν στην Πλεύση Ελευθερίας, αργότερα προέκυψε η Νέα Αριστερά, ενώ ο Στέφανος Κασσελάκης δημιούργησε το δικό του κίνημα τους “Δημοκράτες”. Τώρα, με την ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα, προστίθεται ακόμη ένας πόλος σε έναν χώρο που ήδη ασφυκτιά από προσωπικές στρατηγικές, αρχηγισμούς και μικροκομματικούς υπολογισμούς.
Το αποτέλεσμα είναι ο χώρος της Κεντροαριστεράς να θυμίζει πλέον ελβετικό τυρί: πολλές τρύπες, πολλά κενά, πολλές χαμένες δυνάμεις και καθόλου, μα καθόλου ενότητα. Κάθε νέο κόμμα υπόσχεται επανεκκίνηση, όμως συχνά καταλήγει να αφαιρεί ποσοστά από το διπλανό του. Η Πλεύση Ελευθερίας εκφράζει ένα αντισυστημικό ακροατήριο, το ΜέΡΑ25 διατηρεί ριζοσπαστικό προφίλ, ο Στέφανος Κασσελάκης διεκδικεί προσωπική πολιτική ταυτότητα, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί επιστροφή με νέο σχήμα και ο ΣΥΡΙΖΑ βλέπει τη δεξαμενή του να μικραίνει. Δημοσκοπικά, αυτή η διάσπαση έχει ήδη αποτυπωθεί σε κατακερματισμό ποσοστών, με τον ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίζεται σε χαμηλά, έως και μηδενικά επίπεδα και άλλα κόμματα του ίδιου ευρύτερου χώρου να μοιράζονται κρίσιμες μονάδες.
Παραθέτω σε γράφημα του Jo Di τις μέχρι τώρα τις Αριστερές διασπάσεις για να έχετε μία εικόνα :
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο αριθμητικό. Είναι πολιτικό. Όσο οι προοδευτικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν η μία την άλλη ως αντίπαλο και όχι ως πιθανό σύμμαχο, η Νέα Δημοκρατία θα διατηρεί στρατηγικό πλεονέκτημα.
Βέβαια από την άλλη πλευρά και η Νέα Δημοκρατία αντιμετωπίζει διασπάσεις ωστόσο αυτές δεν επηρεάζουν σημαντικά τα ποσοστά της σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Αρκετές είναι οι συζητήσεις που γίνονται το τελευταίο διάστημα για την δημιουργία κόμματος από την Αντώνη Σαμαρά που ήδη “πονοκεφαλιάζει” το Μαξίμου ή ακόμα και το νέο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού δείχνει να έχει αποσπάσει κάποιο ποσοστό από το κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.
Σε κάθε περίπτωση πάντως αν οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι θέλουν πραγματικά να ξαναδούν τον χώρο τους σε κυβερνητική τροχιά, ή έστω σε μία ικανή αντιπολίτευση, τότε η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλο ένα κομματικό κομμάτι στο ήδη σπασμένο παζλ.
ΑΠΟΨΕΙΣ
Μπήκαν τα ξίφη στα θηκάρια, έμειναν όμως οι ουλές;
*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης
Η πρόσφατη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας δεν ήταν ούτε «Κούγκι», όπως περίμεναν ορισμένοι, ούτε όμως και το ειδυλλιακό οικογενειακό τραπέζι που θα ήθελε το Μαξίμου να παρουσιάσει. Ήταν κάτι πολύ πιο πολιτικό: μια εσωκομματική εκτόνωση με μπόλικες αιχμές, λίγες αλήθειες που ειπώθηκαν δυνατά και μια ηγεσία που κατάλαβε —έστω και αργά— ότι η κοινοβουλευτική ομάδα δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο ως χειροκροτητής υπουργικών powerpoints.
Τα ξίφη πράγματι μπήκαν στα θηκάρια. Όχι επειδή εξαφανίστηκαν οι διαφωνίες, αλλά επειδή όλοι αντιλαμβάνονται ότι η Νέα Δημοκρατία παραμένει η μόνη συμπαγής κυβερνητική δύναμη σε ένα πολιτικό τοπίο αποσύνθεσης. Κανείς δεν έχει συμφέρον να τινάξει το καράβι στον αέρα ενώ η αντιπολίτευση ακόμη ψάχνει πυξίδα και αρχηγικό αφήγημα.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξε μήνυμα. Και το μήνυμα ήταν καθαρό: αρκετοί βουλευτές νιώθουν ότι η κυβέρνηση λειτουργεί σαν κλειστό club τεχνοκρατών και επικοινωνιολόγων που θυμούνται την κοινοβουλευτική ομάδα μόνο όταν έρχεται η ώρα της ψήφου. Οι αιχμές περί υπουργών που «δεν ιδρώνουν τη φανέλα» δεν έπεσαν τυχαία. Ούτε ήταν τυχαίο ότι ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναγκάστηκε να υιοθετήσει τη φράση και να παραδεχθεί δημοσίως πως κάποιοι υπουργοί αντιμετωπίζουν τους βουλευτές περίπου σαν ενοχλητικούς επαρχιώτες συγγενείς σε κυριακάτικο τραπέζι.
Είναι ίσως η πρώτη φορά μετά από καιρό που ακούστηκε τόσο καθαρά μέσα στη ΝΔ μια υπόγεια αλλά υπαρκτή δυσφορία απέναντι στο «επιτελικό κράτος». Το μοντέλο που κάποτε παρουσιάστηκε ως η μεγάλη μεταρρυθμιστική τομή της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, σήμερα για αρκετούς βουλευτές μοιάζει περισσότερο με πυραμίδα εξουσίας που ανεβαίνει προς τα πάνω αλλά δεν κατεβαίνει ποτέ προς τη βάση. Δεν είναι τυχαίο ότι βουλευτές έθεσαν θέμα ενημέρωσης, συμμετοχής και πολιτικής συνεννόησης, με ορισμένους να αφήνουν σαφή υπονοούμενα πως κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην της κοινοβουλευτικής ομάδας.
Και κάπου εκεί ήρθε η πραγματικότητα να προσγειώσει τους πάντες. Διότι, όσο κι αν υπάρχει μουρμούρα, κανείς δεν αμφισβήτησε ευθέως τον πρωθυπουργό. Κανείς δεν έθεσε ζήτημα ηγεσίας. Κανείς δεν μίλησε για «μετά Μητσοτάκη» εποχή. Αντιθέτως, το κυρίαρχο μήνυμα ήταν πως η παράταξη πρέπει να ξαναβρεί πολιτικό νεύρο, επαφή με την κοινωνία και λιγότερη αλαζονεία εξουσίας.
Το συμπέρασμα; Η Νέα Δημοκρατία δεν διαλύεται. Δεν βρίσκεται σε φάση εσωκομματικής αποσταθεροποίησης παρά τις αρκετές υποθέσεις που έχει να αντιμετωπίσει σε μία προεκλογική περίοδο που έρχεται. Βρίσκεται όμως σε μια περίοδο όπου η κόπωση της εξουσίας αρχίζει να φαίνεται στα πρόσωπα, στις σχέσεις και στον τρόπο λειτουργίας της. Και αυτό, όσο κι αν επιχειρείται να κρυφτεί πίσω από χαμόγελα και διαρροές περί «ενότητας», είναι απολύτως πραγματικό.
Τα ξίφη μπήκαν στα θηκάρια. Αλλά κανείς δεν πρέπει να κάνει το λάθος να πιστέψει ότι στο εσωτερικό της γαλάζιας παράταξης επικρατεί γαλήνη μοναστηριού…
![Γιατροί ΕΟΠΥΥ ΚΑΒΑΛΑΣ](https://www.enanews.gr/uploads/2018/11/giatroi-eopyy.png")
