ΑΠΟΨΕΙΣ

Η ανταπόκριση των Δημοσιων δομών υγείας

Είναι επιεικώς λυπηρό, να προβαίνουν τοπικές πολιτικές δυνάμεις σε «Αναφορές» στο Υπουργείο Υγείας, αναπαράγοντας τις ανακοινώσεις σωματείων του Νοσοκομείου Δράμας, δεδομένου ότι η καθ’ ύλη αρμόδια για την όποια ενημέρωση είναι η Διοίκηση του Γενικού Νοσοκομείου Δράμας, καθώς επίσης και ο τοπικός εκπρόσωπος της συμπολίτευσης…

Αναρωτιέμαι για το πότε κάποιοι άνθρωποι προσπάθησαν να αποτυπώσουν τα προβλήματα και την ένδεια του ΕΣΥ σε τοπικό και σε εθνικό επίπεδο! Μάλλον εξυπηρετείται η ανάγκη δημιουργίας εντυπώσεων και η φαινόμενη προσπάθεια στήριξης των εργαζομένων. Έτσι, τώρα, εντελώς όψιμα, γίνονται «μαχητές» της στήριξης του συστήματος, την ώρα που αυτή η κυβέρνηση καίγεται, σε εξαιρετικά περιορισμένο χρονικό ορίζοντα, δεδομένων των έκτακτων συνθηκών, να καλύψει ανάγκες που χρόνιζαν… Ανάγκες ενός ΕΣΥ το οποίο τις τελευταίες δύο δεκαετίες κινήθηκε με δυνάμεις αδρανείας, και επιπλέον, γυμνό, στροβιλίσθηκε στη δίνη της τελευταίας δεκαετίας της κρίσης. Η κυβέρνηση αγωνίζεται, όταν αυτοί που επαίρονται για την κοινωνική τους ευαισθησία, και το κοινωνικό τους πρόσωπο, επιδίδονται σε άναρθρες κραυγές, ενώ τόσα χρόνια δεν έχουν να επιδείξουν καμιά ουσιαστική – ριζοσπαστική τομή για την αναβάπτιση του ΕΣΥ.

Είναι προφανές ότι για το σημείο εκκίνησης δεν ευθύνεται η κυβέρνηση. Η κυβέρνηση έχει την ευθύνη σύνολης της διαχείρισης, δηλαδή της ετοιμότητας των νοσοκομείων. Έχει την ευθύνη για τον επιχειρησιακό στρατηγικό σχεδιασμό, εφαρμόζοντας για πρώτη φορά στα χρονικά, αυστηρά πρωτόκολλα, έστω με κατά προσέγγιση προσαρμογή στην αυστηρότητά τους. Συνάμα με λειτουργικότερη διαχείριση του ανθρωπίνου δυναμικού και με άμεση χωροταξική αναπροσαρμογή όπως επέβαλαν οι συνθήκες. Και όλα αυτά, ναι, με το υπάρχον ανεπαρκές σε αριθμό προσωπικό.

Είναι ανάγκη λοιπόν να μάθουν όλοι ότι η ύπαρξη ή μη προμηθειών, ιατροτεχνολογικού εξοπλισμού, αναλωσίμων υλικών ή οιωνδήποτε υλικών, αφορά συγκεκριμένη υπηρεσία του Νοσοκομείου και την συνολική εικόνα, την γνωρίζει η Διοίκηση αυτού. Είναι ανάγκη να ξέρουν καλά όλοι, ότι είναι ευθύνη της διοίκησης και όχι των εργαζομένων, η ενημέρωση αποθέματος υλικού. Αν οι εργαζόμενοι, έχουν την υπόνοια, ή γνωρίζουν βάσιμα για ενδεχόμενη ανεπάρκεια, οφείλουν, για να διασφαλίσουν την υγεία των συναδέλφων τους και πρωτίστως των ασθενών, να προβούν σε όχληση της Διοίκησης κατά πρώτον! Αυτό θα οδηγούσε στην εξασφάλισή τους, χωρίς διασπορά πανικού ή διάχυση fake news για λόγους μικροπολιτικούς, ή εντυπωσιασμού, ή για κάποια ιδιοτελή κίνητρα.

Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν υπήρξε στιγμή ανεπάρκειας σε αριθμό απαραίτητων υλικών. Τουναντίον, όλες οι ποσότητες υλικών ήταν επαρκείς εξ αρχής.

Μάλιστα, κλήθηκε το Γενικό Νοσοκομείο Δράμας να δώσει πλεονάζον υλικό και σε άλλο Νοσοκομείο. Να σημειωθεί ακόμη ότι:

Δεν σημειώθηκε σε καμία στιγμή της διαχείρισης, ανάγκη επιπλέον κάλυψης.
Έγινε παρανόηση της σύστασης, για συνετή και όχι σπάταλη διαχείριση των υλικών, με βάση τις οδηγίες του ΕΟΔΥ, και με δεδομένο, ότι ήταν αβέβαιος ο χρονικός ορίζοντας της κρίσης και το ότι, ήταν έκδηλη η επιφύλαξη, για το πόσο θα μας επηρέαζε το επιδημιολογικό φαινόμενο. Επιπλέον, με άγνωστη την φόρτιση του φαινομένου και τον χρονικό του ορίζοντα, είναι προφανής η «αναγκαιότητα εφεδρειών».
Κάποιοι εργαζόμενοι, όχι ανιδιοτελώς, προέταξαν ένα φρόνημα επαναστατικής γυμναστικής και υπεραντιδραστικότητας, φανερώνοντας αδικαιολόγητο πανικό και φοβική προσέγγιση στο εμπερίστατο της επιδημιολογικής έξαρσης.

Δεδομένης της παγκόσμιας έλλειψης που προκάλεσε η ασύλληπτη ζήτηση σε συγκεκριμένα υλικά, θα ήταν σκόπιμη και σώφρων, η ορθολογική διαχείριση των προμηθειών για να μην εκτεθεί το νοσοκομείο, με γνώμονα τη διασφάλιση της υγείας και της προστασίας των εργαζομένων σε αυτό. Και αυτό έγινε.

Έχει σημασία όμως, να προσέξουμε, το πότε έγιναν οι ανακοινώσεις των σωματείων, το αν δικαιώθηκαν οι φόβοι τους στην πορεία του χρόνου, το ότι η υπεραντιδραστικότητα δεν ήταν αποτέλεσμα δεοντολογικής συμπεριφοράς, και το ότι η κεντρική πολιτεία και το υπουργείο με την διασφάλιση της σταθερής ροής υγειονομικού υλικού και τη συντονισμένη προσπάθεια όλων, παρακίνησε πολλούς συμπολίτες σε ουσιαστική προσφορά και σε ενέργειες με συγκεκριμένες στοχεύσεις.

Από την άλλη, το Υπουργείο Υγείας, εξασφάλισε τη γενναία και ουσιαστική ενίσχυση του Γενικού Νοσοκομείου Δράμας με 35 θέσεις νοσηλευτικού και λοιπού επικουρικού προσωπικού και την σταθερή ροή προμηθειών, αναλόγως των συνθηκών και των αναγκών που προέκυπταν. Η δε Υγειονομική Περιφέρεια, παρείχε σταθερή και μόνιμη υποστήριξη επί παντός.

Η Διοίκηση του Γενικού Νοσοκομείου, με αξιοσημείωτη ενάργεια προέβαινε σε διαρκείς, άμεσες και έγκαιρες ιεραρχήσεις των αναγκών που προέκυπταν, προέβη στην ανάπτυξη βηματισμού, με κατεύθυνση τον εξορθολογισμό σε επίπεδο λειτουργικό και χωροταξικό και ανθρωπίνου δυναμικού, στην άμεση υιοθέτηση προσαρμογή και ευλαβική προσήλωση στα πρωτόκολλα και τις οδηγίες του Υπουργείου και του ΕΟΔΥ, όπως αυτές αναπροσαρμόζονταν προϊόντος του χρόνου και τέλος στην ορθολογική διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού και των υλικών με γνώμονα την ασφάλεια ασθενών και εργαζομένων.

Ας σημειωθεί ακόμη ότι:

Σήμερα δεν επαρκούν οι αποθηκευτικοί χώροι, για την αποθήκευση του όγκου των προμηθειών μας στο Νοσοκομείο.
Η διαχείριση των κρουσμάτων, κρίθηκε εκ του αποτελέσματος, και προς απογοήτευση «κάποιων» άψογη.
Ανταποκρίθηκαν και προσαρμόστηκαν σχεδόν όλοι οι εργαζόμενοι.

Τέλος, τέθηκαν οι βάσεις, στοχευμένης και συνολικής αναδιαμόρφωσης της δομής του Νοσοκομείου, τόσο σε ανθρώπινο δυναμικό, όσο και στον λειτουργικό και χωροταξικό ανασχεδιασμό του, διότι είναι χρέος όλων να ανταποκριθούμε όχι απλώς στις σημερινές ανάγκες αλλά σε αυτές του μέλλοντος. Υπάρχει, και η διάθεση, και το όραμα.

Το ερώτημα που απομένει να απαντηθεί είναι ποιοι θέλουν να είναι συνοδοιπόροι και ποιοι τελικά θα βυθισθούν στη φθορά της κατάκρισης. Το εντυπωσιακό και παράδοξο μάλιστα, είναι ότι οι δηλώνοντες και επιτακτικά ζητούντες την κάλυψη όρων ασφαλείας, και υλικών μέσων προστασίας, φευ, αναγνωρίζουν στην ίδια τους την ανακοίνωση, λίγο παρακάτω την παγκόσμια έλλειψη! Πόσο παράδοξο και οξύμωρο είναι αυτό! Εκτίθενται, γιατί παραγνωρίζουν ότι συγκεκριμένα πρωτόκολλα, όριζαν στοχευμένα πράγματα και έδιναν στοχευμένες οδηγίες.

Για να γίνει απόλυτα κατανοητό, προς όλους: Δεν κινδυνεύει ή δεν εκτίθεται, κάποιος υγειονομικός ή κάποιος ασθενής επειδή βρίσκεται στο χώρο του Νοσοκομείου. Η έκθεση αυτή, αφορά το προσωπικό της πρώτης γραμμής, δηλαδή τους παθολόγους, το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών και συγκεκριμένο παραϊατρικό προσωπικό.

Είναι δεδομένο λοιπόν το ότι παρά τον ελάχιστο σχετικά, όγκο υπόπτων περιστατικών που διαχειρίστηκε το Νοσοκομείο Δράμας, δηλαδή παρά την ελάχιστη φόρτιση σε όγκο ασθενών, δεν υπήρξε ούτε διασπορά, ούτε και έκθεση σε κίνδυνο. Αυτό κάτι αποδεικνύει:

την άψογη επιχειρησιακή προσαρμογή.
την ευλαβική τήρηση οδηγιών ΕΟΔΥ.
την ορθολογική διαχείριση προμηθειών.

Στο εμπερίστατο του καιρού μας, καλό είναι να βλέπουμε την παρουσία μας στη δημόσια σφαίρα, μέσα από το πρίσμα της προσφοράς και της στοργής και όχι της διασποράς πανικού που προδίδει μόνον ιδιοτέλεια.

Ο Κωνσταντίνος Μπλουχος είναι Βουλευτής Ν. Δράμας της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΑπάντησηΑκύρωση απάντησης

ΑΠΟΨΕΙΣ

Το νέο καταφύγιο και βράβευση των φιλόζωων της Καβάλας

*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης

Το νέο καταφύγιο αδέσποτων ζώων του Δήμου Καβάλας: Μια νίκη της κοινωνίας, του εθελοντισμού και της ανθρωπιάς.

Η δημιουργία του νέου καταφυγίου αδέσποτων ζώων του Δήμου Καβάλας αποτελεί ένα έργο με ιδιαίτερη κοινωνική σημασία, που έρχεται να καλύψει μια διαχρονική ανάγκη της πόλης και να αναβαθμίσει ουσιαστικά το επίπεδο προστασίας και φροντίδας των αδέσποτων ζώων. Πρόκειται για μια σημαντική επιτυχία που δεν ανήκει μόνο στη δημοτική αρχή, αλλά σε όλους όσοι εργάστηκαν με επιμονή, πίστη και ανιδιοτέλεια για να γίνει πραγματικότητα.

Η ολοκλήρωση αυτού του εγχειρήματος είναι αποτέλεσμα της συντονισμένης προσπάθειας του Δήμου Καβάλας, του Αντιδημάρχου Χρήστου Τσιτσιλικάκη, των εθελοντών, αλλά και πολλών επαγγελματιών που προσέφεραν τις γνώσεις, τον χρόνο και την εργασία τους με εθελοντικό πνεύμα. Σε μια εποχή όπου ο εθελοντισμός συχνά δοκιμάζεται, το νέο καταφύγιο αποδεικνύει ότι όταν η τοπική κοινωνία ενώνεται γύρω από έναν κοινό σκοπό, μπορεί να πετύχει σπουδαία αποτελέσματα.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η αναγνώριση ανθρώπων που αφιέρωσαν μεγάλο μέρος της ζωής τους στην προστασία των αδέσποτων ζώων. Η βράβευση του Κώστα Γιτισόγλου, της Σοφίας Παπαντίδου και του Ηλία Στεφανίδη αποτελεί μια πράξη δικαιοσύνης και αναγνώρισης της πολύχρονης προσφοράς τους.

Ξεχωριστή μνεία αξίζει στον Κώστα Γιτισόγλου, έναν άνθρωπο που για δεκαετίες στάθηκε στην πρώτη γραμμή της φροντίδας και διάσωσης αδέσποτων ζώων στην Καβάλα. Σύμφωνα με όσους γνωρίζουν το έργο του, έχει συμβάλει στη διάσωση περισσότερων από 3.000 σκύλων, αριθμός που από μόνος του αποτυπώνει το μέγεθος της προσφοράς του. Πολλοί θεωρούν ότι η αναγνώριση αυτή έπρεπε να είχε έρθει ήδη από το 2005, καθώς το έργο του παρέμενε για χρόνια μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά πάντοτε κοντά στις πραγματικές ανάγκες των ζώων.

Ο Κώστας Γιτίσογλου από την πλευρά του έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην συμβολή του Παρασκευά Ατζεμιδάκη, ενός από τους στενότερους και πιο αξιόπιστους συνεργάτες του, στις πιο απαιτητικές και δύσκολες αποστολές διάσωσης. Σε περιστατικά που απαιτούσαν εξειδικευμένες γνώσεις, εμπειρία και ψυχραιμία, η παρουσία του υπήρξε καθοριστική, αποδεικνύοντας πως πίσω από κάθε επιτυχημένη προσπάθεια υπάρχει πάντα μια ομάδα ανθρώπων που εργάζεται αθόρυβα αλλά αποτελεσματικά.

Παράλληλα αναφορά από τον κ. Γιτίσόγλου έγινε και στους Κώστα Τιτόπουλο και της Δέσποινα Αβραμίδου, οι οποίοι έχουν προσφέρει τα μέγιστα στον χώρο του εθελοντισμού και της προστασίας των αδέσποτων ζώων της Καβάλας. Η συνέπεια, η αφοσίωση και η αγάπη τους για τα ζώα αποτελούν παράδειγμα κοινωνικής ευαισθησίας και ενεργού συμμετοχής στα κοινά.

Η αναγνώριση των ανθρώπων που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην προστασία των αδέσποτων αποτελεί το ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης μιας κοινωνίας που γίνεται καλύτερη όταν δεν ξεχνά όσους προσφέρουν χωρίς αντάλλαγμα. Και η περίπτωση του Κώστα Γιτισόγλου, του Παρασκευά Ατζεμιδάκη, του Κώστα Τιτόπουλου, της Δέσποινας Αβραμίδου, της Σοφίας Παπαντίδου και του Ηλία Στεφανίδη καθώς και των υπόλοιπων εθελοντών και υποστηρικτών της προσπάθειας, αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα για τις επόμενες γενιές.

DNews Widget

ΑΠΟΨΕΙΣ

Κεντροαριστερά ή αλλιώς… ελβετικό τυρί!

*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης

Η ίδρυση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, της ΕΛ.Α.Σ. — Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης — δεν είναι απλώς μία ακόμη πολιτική κίνηση στον χώρο της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς. Είναι ο καθρέφτης μιας βαθύτερης παθογένειας: της αδυναμίας του χώρου να μετατρέψει τη διαφωνία σε σύνθεση και την πολιτική εμπειρία σε ενιαία προοπτική. Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, το νέο εγχείρημα Τσίπρα εμφανίζεται με στόχο την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, ενώ ήδη προκαλεί αναταράξεις σε ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά.

Από την εποχή του Συνασπισμού μέχρι σήμερα, η ιστορία της Αριστεράς μοιάζει με ατέλειωτο ημερολόγιο διασπάσεων. Ο Συνασπισμός έγινε ΣΥΡΙΖΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση, αλλά μετά την κυβερνητική εμπειρία άρχισε η σταδιακή αποσύνθεση. Άλλοι έφυγαν προς τη Λαϊκή Ενότητα, άλλοι δημιούργησαν ή στήριξαν το ΜέΡΑ25, άλλοι βρέθηκαν στην Πλεύση Ελευθερίας, αργότερα προέκυψε η Νέα Αριστερά, ενώ ο Στέφανος Κασσελάκης δημιούργησε το δικό του κίνημα τους “Δημοκράτες”. Τώρα, με την ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα, προστίθεται ακόμη ένας πόλος σε έναν χώρο που ήδη ασφυκτιά από προσωπικές στρατηγικές, αρχηγισμούς και μικροκομματικούς υπολογισμούς.

Το αποτέλεσμα είναι ο χώρος της Κεντροαριστεράς να θυμίζει πλέον ελβετικό τυρί: πολλές τρύπες, πολλά κενά, πολλές χαμένες δυνάμεις και καθόλου, μα καθόλου ενότητα. Κάθε νέο κόμμα υπόσχεται επανεκκίνηση, όμως συχνά καταλήγει να αφαιρεί ποσοστά από το διπλανό του. Η Πλεύση Ελευθερίας εκφράζει ένα αντισυστημικό ακροατήριο, το ΜέΡΑ25 διατηρεί ριζοσπαστικό προφίλ, ο Στέφανος Κασσελάκης διεκδικεί προσωπική πολιτική ταυτότητα, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί επιστροφή με νέο σχήμα και ο ΣΥΡΙΖΑ βλέπει τη δεξαμενή του να μικραίνει. Δημοσκοπικά, αυτή η διάσπαση έχει ήδη αποτυπωθεί σε κατακερματισμό ποσοστών, με τον ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίζεται σε χαμηλά, έως και μηδενικά επίπεδα και άλλα κόμματα του ίδιου ευρύτερου χώρου να μοιράζονται κρίσιμες μονάδες.

Παραθέτω σε γράφημα του Jo Di τις μέχρι τώρα τις Αριστερές διασπάσεις για να έχετε μία εικόνα :

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο αριθμητικό. Είναι πολιτικό. Όσο οι προοδευτικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν η μία την άλλη ως αντίπαλο και όχι ως πιθανό σύμμαχο, η Νέα Δημοκρατία θα διατηρεί στρατηγικό πλεονέκτημα.

Βέβαια από την άλλη πλευρά και η Νέα Δημοκρατία αντιμετωπίζει διασπάσεις ωστόσο αυτές δεν επηρεάζουν σημαντικά τα ποσοστά της σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Αρκετές είναι οι συζητήσεις που γίνονται το τελευταίο διάστημα για την δημιουργία κόμματος από την Αντώνη Σαμαρά που ήδη “πονοκεφαλιάζει” το Μαξίμου ή ακόμα και το νέο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού δείχνει να έχει αποσπάσει κάποιο ποσοστό από το κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

Σε κάθε περίπτωση πάντως αν οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι θέλουν πραγματικά να ξαναδούν τον χώρο τους σε κυβερνητική τροχιά, ή έστω σε μία ικανή αντιπολίτευση, τότε η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλο ένα κομματικό κομμάτι στο ήδη σπασμένο παζλ.

ΑΠΟΨΕΙΣ

Μπήκαν τα ξίφη στα θηκάρια, έμειναν όμως οι ουλές;

*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης

Η πρόσφατη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας δεν ήταν ούτε «Κούγκι», όπως περίμεναν ορισμένοι, ούτε όμως και το ειδυλλιακό οικογενειακό τραπέζι που θα ήθελε το Μαξίμου να παρουσιάσει. Ήταν κάτι πολύ πιο πολιτικό: μια εσωκομματική εκτόνωση με μπόλικες αιχμές, λίγες αλήθειες που ειπώθηκαν δυνατά και μια ηγεσία που κατάλαβε —έστω και αργά— ότι η κοινοβουλευτική ομάδα δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο ως χειροκροτητής υπουργικών powerpoints.

Τα ξίφη πράγματι μπήκαν στα θηκάρια. Όχι επειδή εξαφανίστηκαν οι διαφωνίες, αλλά επειδή όλοι αντιλαμβάνονται ότι η Νέα Δημοκρατία παραμένει η μόνη συμπαγής κυβερνητική δύναμη σε ένα πολιτικό τοπίο αποσύνθεσης. Κανείς δεν έχει συμφέρον να τινάξει το καράβι στον αέρα ενώ η αντιπολίτευση ακόμη ψάχνει πυξίδα και αρχηγικό αφήγημα.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξε μήνυμα. Και το μήνυμα ήταν καθαρό: αρκετοί βουλευτές νιώθουν ότι η κυβέρνηση λειτουργεί σαν κλειστό club τεχνοκρατών και επικοινωνιολόγων που θυμούνται την κοινοβουλευτική ομάδα μόνο όταν έρχεται η ώρα της ψήφου. Οι αιχμές περί υπουργών που «δεν ιδρώνουν τη φανέλα» δεν έπεσαν τυχαία. Ούτε ήταν τυχαίο ότι ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναγκάστηκε να υιοθετήσει τη φράση και να παραδεχθεί δημοσίως πως κάποιοι υπουργοί αντιμετωπίζουν τους βουλευτές περίπου σαν ενοχλητικούς επαρχιώτες συγγενείς σε κυριακάτικο τραπέζι.

Είναι ίσως η πρώτη φορά μετά από καιρό που ακούστηκε τόσο καθαρά μέσα στη ΝΔ μια υπόγεια αλλά υπαρκτή δυσφορία απέναντι στο «επιτελικό κράτος». Το μοντέλο που κάποτε παρουσιάστηκε ως η μεγάλη μεταρρυθμιστική τομή της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, σήμερα για αρκετούς βουλευτές μοιάζει περισσότερο με πυραμίδα εξουσίας που ανεβαίνει προς τα πάνω αλλά δεν κατεβαίνει ποτέ προς τη βάση. Δεν είναι τυχαίο ότι βουλευτές έθεσαν θέμα ενημέρωσης, συμμετοχής και πολιτικής συνεννόησης, με ορισμένους να αφήνουν σαφή υπονοούμενα πως κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην της κοινοβουλευτικής ομάδας.

Και κάπου εκεί ήρθε η πραγματικότητα να προσγειώσει τους πάντες. Διότι, όσο κι αν υπάρχει μουρμούρα, κανείς δεν αμφισβήτησε ευθέως τον πρωθυπουργό. Κανείς δεν έθεσε ζήτημα ηγεσίας. Κανείς δεν μίλησε για «μετά Μητσοτάκη» εποχή. Αντιθέτως, το κυρίαρχο μήνυμα ήταν πως η παράταξη πρέπει να ξαναβρεί πολιτικό νεύρο, επαφή με την κοινωνία και λιγότερη αλαζονεία εξουσίας.

Το συμπέρασμα; Η Νέα Δημοκρατία δεν διαλύεται. Δεν βρίσκεται σε φάση εσωκομματικής αποσταθεροποίησης παρά τις αρκετές υποθέσεις που έχει να αντιμετωπίσει σε μία προεκλογική περίοδο που έρχεται. Βρίσκεται όμως σε μια περίοδο όπου η κόπωση της εξουσίας αρχίζει να φαίνεται στα πρόσωπα, στις σχέσεις και στον τρόπο λειτουργίας της. Και αυτό, όσο κι αν επιχειρείται να κρυφτεί πίσω από χαμόγελα και διαρροές περί «ενότητας», είναι απολύτως πραγματικό.

Τα ξίφη μπήκαν στα θηκάρια. Αλλά κανείς δεν πρέπει να κάνει το λάθος να πιστέψει ότι στο εσωτερικό της γαλάζιας παράταξης επικρατεί γαλήνη μοναστηριού…