*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης

Η ίδρυση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, της ΕΛ.Α.Σ. — Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης — δεν είναι απλώς μία ακόμη πολιτική κίνηση στον χώρο της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς. Είναι ο καθρέφτης μιας βαθύτερης παθογένειας: της αδυναμίας του χώρου να μετατρέψει τη διαφωνία σε σύνθεση και την πολιτική εμπειρία σε ενιαία προοπτική. Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, το νέο εγχείρημα Τσίπρα εμφανίζεται με στόχο την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, ενώ ήδη προκαλεί αναταράξεις σε ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά.

Από την εποχή του Συνασπισμού μέχρι σήμερα, η ιστορία της Αριστεράς μοιάζει με ατέλειωτο ημερολόγιο διασπάσεων. Ο Συνασπισμός έγινε ΣΥΡΙΖΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση, αλλά μετά την κυβερνητική εμπειρία άρχισε η σταδιακή αποσύνθεση. Άλλοι έφυγαν προς τη Λαϊκή Ενότητα, άλλοι δημιούργησαν ή στήριξαν το ΜέΡΑ25, άλλοι βρέθηκαν στην Πλεύση Ελευθερίας, αργότερα προέκυψε η Νέα Αριστερά, ενώ ο Στέφανος Κασσελάκης δημιούργησε το δικό του κίνημα τους “Δημοκράτες”. Τώρα, με την ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα, προστίθεται ακόμη ένας πόλος σε έναν χώρο που ήδη ασφυκτιά από προσωπικές στρατηγικές, αρχηγισμούς και μικροκομματικούς υπολογισμούς.

Το αποτέλεσμα είναι ο χώρος της Κεντροαριστεράς να θυμίζει πλέον ελβετικό τυρί: πολλές τρύπες, πολλά κενά, πολλές χαμένες δυνάμεις και καθόλου, μα καθόλου ενότητα. Κάθε νέο κόμμα υπόσχεται επανεκκίνηση, όμως συχνά καταλήγει να αφαιρεί ποσοστά από το διπλανό του. Η Πλεύση Ελευθερίας εκφράζει ένα αντισυστημικό ακροατήριο, το ΜέΡΑ25 διατηρεί ριζοσπαστικό προφίλ, ο Στέφανος Κασσελάκης διεκδικεί προσωπική πολιτική ταυτότητα, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί επιστροφή με νέο σχήμα και ο ΣΥΡΙΖΑ βλέπει τη δεξαμενή του να μικραίνει. Δημοσκοπικά, αυτή η διάσπαση έχει ήδη αποτυπωθεί σε κατακερματισμό ποσοστών, με τον ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίζεται σε χαμηλά, έως και μηδενικά επίπεδα και άλλα κόμματα του ίδιου ευρύτερου χώρου να μοιράζονται κρίσιμες μονάδες.

Παραθέτω σε γράφημα του Jo Di τις μέχρι τώρα τις  Αριστερές διασπάσεις για να έχετε μία εικόνα :

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο αριθμητικό. Είναι πολιτικό. Όσο οι προοδευτικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν η μία την άλλη ως αντίπαλο και όχι ως πιθανό σύμμαχο, η Νέα Δημοκρατία θα διατηρεί στρατηγικό πλεονέκτημα.

Βέβαια από την άλλη πλευρά και η Νέα Δημοκρατία αντιμετωπίζει διασπάσεις ωστόσο αυτές δεν επηρεάζουν σημαντικά τα ποσοστά της σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Αρκετές είναι οι συζητήσεις που γίνονται το τελευταίο διάστημα για την δημιουργία κόμματος από την Αντώνη Σαμαρά που ήδη “πονοκεφαλιάζει” το Μαξίμου ή ακόμα και το νέο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού δείχνει να έχει αποσπάσει κάποιο ποσοστό από το κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

Σε κάθε περίπτωση πάντως αν οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι θέλουν πραγματικά να ξαναδούν τον χώρο τους σε κυβερνητική τροχιά, ή έστω σε μία ικανή αντιπολίτευση, τότε η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλο ένα κομματικό κομμάτι στο ήδη σπασμένο παζλ.

*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης

Η πρόσφατη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας δεν ήταν ούτε «Κούγκι», όπως περίμεναν ορισμένοι, ούτε όμως και το ειδυλλιακό οικογενειακό τραπέζι που θα ήθελε το Μαξίμου να παρουσιάσει. Ήταν κάτι πολύ πιο πολιτικό: μια εσωκομματική εκτόνωση με μπόλικες αιχμές, λίγες αλήθειες που ειπώθηκαν δυνατά και μια ηγεσία που κατάλαβε —έστω και αργά— ότι η κοινοβουλευτική ομάδα δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο ως χειροκροτητής υπουργικών powerpoints.

Τα ξίφη πράγματι μπήκαν στα θηκάρια. Όχι επειδή εξαφανίστηκαν οι διαφωνίες, αλλά επειδή όλοι αντιλαμβάνονται ότι η Νέα Δημοκρατία παραμένει η μόνη συμπαγής κυβερνητική δύναμη σε ένα πολιτικό τοπίο αποσύνθεσης. Κανείς δεν έχει συμφέρον να τινάξει το καράβι στον αέρα ενώ η αντιπολίτευση ακόμη ψάχνει πυξίδα και αρχηγικό αφήγημα.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξε μήνυμα. Και το μήνυμα ήταν καθαρό: αρκετοί βουλευτές νιώθουν ότι η κυβέρνηση λειτουργεί σαν κλειστό club τεχνοκρατών και επικοινωνιολόγων που θυμούνται την κοινοβουλευτική ομάδα μόνο όταν έρχεται η ώρα της ψήφου. Οι αιχμές περί υπουργών που «δεν ιδρώνουν τη φανέλα» δεν έπεσαν τυχαία. Ούτε ήταν τυχαίο ότι ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναγκάστηκε να υιοθετήσει τη φράση και να παραδεχθεί δημοσίως πως κάποιοι υπουργοί αντιμετωπίζουν τους βουλευτές περίπου σαν ενοχλητικούς επαρχιώτες συγγενείς σε κυριακάτικο τραπέζι.

Είναι ίσως η πρώτη φορά μετά από καιρό που ακούστηκε τόσο καθαρά μέσα στη ΝΔ μια υπόγεια αλλά υπαρκτή δυσφορία απέναντι στο «επιτελικό κράτος». Το μοντέλο που κάποτε παρουσιάστηκε ως η μεγάλη μεταρρυθμιστική τομή της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, σήμερα για αρκετούς βουλευτές μοιάζει περισσότερο με πυραμίδα εξουσίας που ανεβαίνει προς τα πάνω αλλά δεν κατεβαίνει ποτέ προς τη βάση. Δεν είναι τυχαίο ότι βουλευτές έθεσαν θέμα ενημέρωσης, συμμετοχής και πολιτικής συνεννόησης, με ορισμένους να αφήνουν σαφή υπονοούμενα πως κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην της κοινοβουλευτικής ομάδας.

Και κάπου εκεί ήρθε η πραγματικότητα να προσγειώσει τους πάντες. Διότι, όσο κι αν υπάρχει μουρμούρα, κανείς δεν αμφισβήτησε ευθέως τον πρωθυπουργό. Κανείς δεν έθεσε ζήτημα ηγεσίας. Κανείς δεν μίλησε για «μετά Μητσοτάκη» εποχή. Αντιθέτως, το κυρίαρχο μήνυμα ήταν πως η παράταξη πρέπει να ξαναβρεί πολιτικό νεύρο, επαφή με την κοινωνία και λιγότερη αλαζονεία εξουσίας.

Το συμπέρασμα; Η Νέα Δημοκρατία δεν διαλύεται. Δεν βρίσκεται σε φάση εσωκομματικής αποσταθεροποίησης παρά τις αρκετές υποθέσεις που έχει να αντιμετωπίσει σε μία προεκλογική περίοδο που έρχεται. Βρίσκεται όμως σε μια περίοδο όπου η κόπωση της εξουσίας αρχίζει να φαίνεται στα πρόσωπα, στις σχέσεις και στον τρόπο λειτουργίας της. Και αυτό, όσο κι αν επιχειρείται να κρυφτεί πίσω από χαμόγελα και διαρροές περί «ενότητας», είναι απολύτως πραγματικό.

Τα ξίφη μπήκαν στα θηκάρια. Αλλά κανείς δεν πρέπει να κάνει το λάθος να πιστέψει ότι στο εσωτερικό της γαλάζιας παράταξης επικρατεί γαλήνη μοναστηριού…

*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης

Εδώ και αρκετά χρόνια, ένα τμήμα στο Πάρκο Φαλήρου της Καβάλας παραμένει σε κατάσταση φθοράς, έχοντας υποχωρήσει εμφανώς, χωρίς μέχρι σήμερα να έχει αποκατασταθεί από τον αρμόδιο φορέα, που στην προκειμένη περίπτωση είναι ο Οργανισμός Λιμένα Καβάλας. Πρόκειται για ένα σημείο που δεν περνά απαρατήρητο ούτε από τους κατοίκους ούτε από τους επισκέπτες της πόλης, καθώς βρίσκεται σε έναν από τους πιο πολυσύχναστους και χαρακτηριστικούς χώρους αναψυχής της Καβάλας.

Το Πάρκο Φαλήρου αποτελεί καθημερινό σημείο περιπάτου για οικογένειες, ηλικιωμένους, νέους, αθλούμενους αλλά και τουρίστες που επιλέγουν να γνωρίσουν την παραλιακή ζώνη της πόλης. Είναι ένας χώρος που θα έπρεπε να αποπνέει φροντίδα, ασφάλεια και σεβασμό προς τον δημόσιο χώρο. Αντί γι’ αυτό, η εικόνα του υποχωρημένου τμήματος δημιουργεί την εντύπωση εγκατάλειψης και αδιαφορίας.

Η κατάσταση αυτή δεν είναι μόνο αισθητικό πρόβλημα. Είναι και ζήτημα ασφάλειας. Ένας χώρος που χρησιμοποιείται καθημερινά από τόσους ανθρώπους δεν μπορεί να παρουσιάζει φθορές για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς ουσιαστική παρέμβαση. Η καθυστέρηση στην αποκατάσταση γεννά εύλογα ερωτήματα: γιατί δεν έχει προχωρήσει ακόμη η επισκευή; Υπάρχει χρονοδιάγραμμα; Έχει γίνει τεχνικός έλεγχος; Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη σε περίπτωση ατυχήματος;

Η Καβάλα είναι μια πόλη με έντονο τουριστικό χαρακτήρα και μεγάλη φυσική ομορφιά. Η παραλιακή της εικόνα είναι από τα βασικά στοιχεία που διαμορφώνουν την πρώτη εντύπωση στον επισκέπτη. Όταν, όμως, σε ένα τόσο εμφανές σημείο υπάρχει μια φθορά που παραμένει για χρόνια, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι αρνητικό. Οι τουρίστες βλέπουν μια πόλη που δεν φροντίζει όσο θα έπρεπε τους δημόσιους χώρους της, ενώ οι ντόπιοι νιώθουν ότι τα καθημερινά τους προβλήματα αγνοούνται.

Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι τέτοιες εικόνες αδικούν την Καβάλα. Αδικούν την προσπάθεια επαγγελματιών, κατοίκων και φορέων που θέλουν μια πόλη καθαρή, λειτουργική και φιλόξενη. Ένα υποχωρημένο τμήμα σε ένα κεντρικό πάρκο μπορεί να φαίνεται μικρό ζήτημα μπροστά σε άλλα προβλήματα, όμως στην πραγματικότητα δείχνει πολλά για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται ο δημόσιος χώρος.

Ο Οργανισμός Λιμένα Καβάλας οφείλει να δώσει απαντήσεις και, κυρίως, να προχωρήσει άμεσα στις απαραίτητες εργασίες αποκατάστασης. Δεν αρκεί η διαπίστωση του προβλήματος ούτε η μετάθεση ευθυνών. Οι πολίτες περιμένουν πράξεις. Η αποκατάσταση του συγκεκριμένου σημείου δεν είναι πολυτέλεια· είναι υποχρέωση απέναντι στην ασφάλεια, την αισθητική και την αξιοπρέπεια της πόλης.

Εάν δεν προχωρούν τέτοια έργα, και μάλιστα στο κέντρο της πόλης, για ποια ανάπτυξη ακριβώς να μιλήσουμε..;