Connect with us

ΑΠΟΨΕΙΣ

Το «ΤΡΙΤΟ ΣΤΕΦΑΝΙ» του Κώστα Ταχτσή  επιστρέφει στη  Θεσσαλονίκη  από  το Κ.Θ.Β.Ε.

Δημοσιεύτηκε

στις

 

  Στη σκηνή  «Σωκράτης  Καραντινός»  της Μονής Λαζαριστών,  εξακόσιοι θεατές περιμέναμε το τρίτο κουδούνι.  Βράδυ Παρασκευής, πρεμιέρα  της  , ήδη,   πολυσυζητημένης παραγωγής του Κ.Θ.Β.Ε.   με το εμβληματικό έργο του Κώστα Ταχτσή  «Το τρίτο στεφάνι» , έτσι όπως το έγραψαν για το θέατρο ο Σταμάτης Φασουλής με τον Θανάση Νιάρχου  κι έτσι όπως το διασκεύασε και το σκηνοθέτησε ο Θανάσης Παπαγεωργίου.

Κριτική του Παύλου Λεμοντζή

  Στις θεατρικές αίθουσες, εδώ και χρόνια, συντελείται  το εξής  παράδοξο.  Δυο θίασοι ,  ο  της πλατείας και ο  επαγγελματικός  δίνουν δύο  παραστάσεις . Η πρώτη διαρκεί ελάχιστα,  μέχρι ν’ ανοίξει η αυλαία. Ένας συγγραφέας, αίφνης, θα μπορούσε να συλλέξει πλούσιο υλικό για τόμους βιβλίων. Απίστευτες ιστορίες, ποικίλα  προσωπικά γεγονότα εξιστορούν οι άνθρωποι μεγαλοφώνως δημόσια , αδιαφορώντας  αν  «κοινωνούνται»  από την ομήγυρη.  Ευτυχώς, απασχολήθηκα με το πρόγραμμα  και βρήκα  εξαιρετικά ενδιαφέρουσες  τις  «Σκέψεις  για το έργο σήμερα» του Θωμά Κοροβίνη . Έτσι, υποβάθμισα τον ήχο απ’   τα τσακισμένα αγγλικά της διπλανής,  που βρήκε τόπο και χρόνο να τα εξασκήσει  πάνω στον , επίσης, Έλληνα συνοδό της. Η κυρία  ακριβώς πίσω μου είχε, προφανώς,  να πλυθεί εβδομάδες κι έζεχνε σαν τραγί.  Ξανά ευτυχώς, που η δική της παρέα είχε μια αγκαλιά λουλούδια-κρίνους , με εντονότερη μυρωδιά από την ίδια. Μετριάστηκε  το κακό.     

  Κάποια στιγμή   χαμήλωσαν τα φώτα, σώπασαν τα στόματα, ένας γλάρος φτερούγισε στην οθόνη- background  της σκηνής, η μουσική του Δημήτρη  Μαραμή  μας αγκάλιασε ,  σ’ ένα πατάρι απέβαλε τη λατρεία του στην παρενδυσία ο  ηθοποιός-Ταχτσής, κατέβηκε τη σιδερένια σκάλα  ντυμένος   στο κόκκινο τού πάθους  και «γύρισε» την πρώτη σελίδα τού έργου του. Το ταξίδι μόλις  άρχισε.

  Επρόκειτο για ένα απολαυστικό, εντυπωσιακό  μα και συναρπαστικό  ταξίδι στον χρόνο προς τα πίσω . Οι περισσότεροι  βουτήξαμε στη ζωή που δε ζήσαμε,  σε μια Ελλάδα  «δική» μας,   μόνο μέσα από βιβλία και διηγήσεις μεγαλύτερων ή κινηματογραφικών ταινιών της   τεκμηρίωσης  και  της  μυθοπλασίας.

 Το «Τρίτο στεφάνι» αποτελεί ουσιαστικά έναν εσωτερικό μονόλογο της Νίνας,  μιας γυναίκας της γειτονιάς, απλής και λαϊκής, που κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη αλλά ζει στην Αθήνα του Mεσοπολέμου. Μιλά για τα «στεφάνια» της,  τρεις οι  γάμοι της, ενώ μεγάλο μέρος  είναι η εγκιβωτισμένη  αφήγηση, πάλι σε λαϊκό προφορικό ύφος ,  της Εκάβης, της γυναίκας που έμελλε να γίνει η πεθερά της  από τον τρίτο γάμο. Ο ίδιος ο Ταχτσής είχε δηλώσει  πως αυτός ο χαρακτήρας είναι βασισμένος στη  γιαγιά   που τον μεγάλωσε.
Πληθώρα ιστοριών  αγάπης, πάθους αλλά και φτώχειας και μιζέριας  και περιθωρίου και μεγαλοψυχίας και μικροτήτων,  που συντηρεί η μικρή κοινωνία της  γειτονιάς  , έρχονται  ανακατεμένες  στο μυαλό των δυο  γυναικών, καθώς  εκμυστηρεύονται τους καημούς τους και  συνθέτουν έναν ολόκληρο κόσμο νοημάτων  και   συναισθημάτων. Μάστορας στην τεχνική του μονόλογου ο Κώστας Ταχτσής   μάς « κερνάει» την  ατμόσφαιρα της μικροαστικής Αθήνας,  από τους Βαλκανικούς πολέμους μέχρι την Κατοχή και τον εμφύλιο, χωρίς να γίνεται ηθογράφος  ούτε νατουραλιστής,  σαν τον Καραγάτση  παράδειγμα, παρόλο που η ατμόσφαιρα (μικροαστικά πάθη, φτώχεια, υποβάθμιση,  κλπ) ευνοούν το πνεύμα του νατουραλισμού.

  Η αφήγηση απορρέει άμεσα απ’ τον τρόπο που συνειδητοποιεί τα γεγονότα η Νίνα, χωρίς άλλα φίλτρα, ιδεολογικά. Μας δείχνει , ακόμα,  έναν κόσμο «γυναικών», που κινείται παράλληλα με τον «κόσμο των αντρών», τον συμπληρώνει, τον πλουτίζει, τον χρωματίζει, τον ανυψώνει ή  τον ξεφτίζει. Είναι η κοινωνία,  όπου τα κατώφλια είναι τόσο κοντά το ένα με το άλλο , ώστε οι οικογενειακοί δεσμοί μπλέκονται με τους γειτονικούς κι είναι αυτός  ο κόσμος  του κουτσομπολιού  και του συμφέροντος, με τις αντιδικίες,  τις  μικροκακίες,  τις προκαταλήψεις, αλλά και τη μεγάλη καρδιά, τη φιλοξενία και το κιμπαριλίκι.

 Το κείμενο που δούλεψε το συγγραφικό  δίδυμο ανέβηκε για πρώτη φορά στο θέατρο πριν από έξι χρόνια.  Η θεατρική προσαρμογή του μυθιστορήματος από τον  Σταμάτη Φασουλή και τον  Θανάση Νιάρχου, αναμφίβολα  είναι  γιγαντιαίο εγχείρημα. Ευτυχώς,  με αίσιο τέλος. Οι δημιουργοί του  ξεκινώντας από τις «σιωπηλές»  γραμμές ενός βιβλίου, κατάφεραν ν’ αναπτύξουν επί σκηνής τους κραδασμούς που αντήχησαν  μέσα τους. Και συνέθεσαν ένα  αυθεντικό  έπος ελληνικότητας, που μοναδική αχίλλειος πτέρνα του είναι η εξίσου επική διάρκειά του.

 Η αυτοβιογραφία-μεταμφιεσμένη σε μυθιστόρημα – του Ταχτσή, αποτελεί μία σπάνια εθνική ψυχανάλυση της παλιάς μικροαστικής Ελλάδας. Τρεις γενιές συμπυκνωμένες σε δύο εμβληματικές γυναικείες  μορφές  μεγάλης ψυχογραφικής διαπεραστικότητας. Μια κοινωνία της επιβίωσης, δηλαδή της μιζέριας, του θράσους , μα και της ανθρωπιάς. Μελοδραματική, αγαπημένη,  απενοχοποιημένα κυνική, με αδάμαστη φλόγα ζωής. Όπως η Εκάβη.

 Στην παράσταση που έχτισε  με κινηματογραφική ταχύτητα  και αξιέπαινη ευρηματικότητα ο Θανάσης Παπαγεωργίου   περιόρισε  μεν τη διάρκεια , έδωσε  δε το μεγαλύτερο μερίδιο στην Εκάβη της   Ελισάβετ Κωνσταντινίδου.  Και καλά έκαμε. Η  ηθοποιός έχει τη δική της  μανιέρα,  γνωρίζουμε ,επίσης,   ότι ταυτίστηκε γρήγορα  με μια τηλεοπτική περσόνα. Μισό λεπτό. Αυτή ακριβώς η μανιέρα είναι που  μας έκανε να την αγαπήσουμε, να την ξεχωρίσουμε, να τη θεωρήσουμε στεφανωμένη με τη στόφα παλιών   σπουδαίων ηθοποιών του  παγκόσμιου σινεμά.  Κι ακόμη, όταν η μανιέρα δεν  είναι ένα κοστουμάκι νεκρό αλλά ένας βατήρας δημιουργικότητας, τότε συμβαίνει αυτό που συνέβη στην πρεμιέρα της συγκεκριμένης παράστασης. Απογείωση. Η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου , ένα χαρισματικό πλάσμα, προικισμένο με πηγαίο ταλέντο, κατάφερε να σαρώσει τη σκηνή, να σύρει εξακόσιους θεατές με την ερμηνεία της εκεί που ήθελε. Στα πάνω και στα κάτω, στα λευκά και στα μαύρα, στο γέλιο και στο δάκρυ, στη δόμηση και  στη στιγμιαία  αποδόμηση χαρακτήρα, στους εξαίσιους  συναισθηματικούς ελιγμούς της ηρωίδας της  και, κυρίως, σε έναν καθαρόαιμο ελληνικό λαϊκό τύπο. Της αξίζουν  έπαινοι.

 Αν εξαιρέσω  μια σκηνή, λίγο πριν το τέλος, όπου η  έντονα μελό  φόρτιση της χαροκαμένης μάνας  με τον σταυρό στο χέρι  ήταν εντελώς περιττή, η  παράσταση  ικανοποίησε στον υπερθετικό βαθμό την πλήρη αίθουσα. Η σκηνοθεσία  ήταν  εξόχως ευρηματική, το αφαιρετικό σκηνικό και οι φωτισμοί  έδεσαν  ποιητικά με την εικόνα στο βίντεο και τα ντοκουμέντα του , τα  πολυάριθμα κοστούμια καλαίσθητα, πλούσια,  πρεσβευτές της εποχής , η μουσική λαϊκή και λαϊκότροπη στα θέματά της,  οι ρυθμοί καταιγιστικοί, οι εναλλαγές  στον χωροχρόνο αξιοθαύμαστες, η συνεργασία  ηθοποιών-ρόλων επί σκηνής, άψογη , το στήσιμο και η εκμετάλλευση  όλης  της σκηνής, ακόμη και των παρακείμενων  χώρων , ένα  επίτευγμα και η απόδοση όλου του θιάσου , ισομερής και  άξια  συγχαρητηρίων.  Δε  με κούρασε ούτε στιγμή η  μεγάλη  διάρκεια  της παράστασης.   Είχα την  αίσθηση  ότι ξεφύλλιζα και «περιπλανιόμουν » μέσα σ’   ένα  κλασσικό εικονογραφημένο, από κείνα  τα αγαπημένα  των εφηβικών μου χρόνων,  που με ταξίδευαν  σε χρόνους και τόπους μαγικούς  και με συνέπαιρναν οι ιστορίες τους  σε βαθμό να γίνω συνιστώσα τους.

  Ναι, η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου επισκίασε κάθε άλλον  χαρακτήρα, η Νίνα πέρασε σε  δεύτερο πλάνο, αλλά προσωπικά, ευχαριστήθηκα μια δουλειά πολυπρόσωπη, δύσκολη, με υψηλές απαιτήσεις  , σημασία στη λεπτομέρεια,  αγαστή συνεργασία δυνάμεων-μορφών τέχνης και το όλο εγχείρημα  δικαίωσε   το  Κ.Θ.Β.Ε  για την επιλογή.

  Δείτε την παράσταση και κάντε κι εσείς αυτό το  «ακριβό» ταξίδι με το «Τρίτο  στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή.

Συντελεστές :

Διασκευή: Σταμάτης Φασουλής, Θανάσης Α. Νιάρχος
Σκηνοθεσία- Δραματουργική επεξεργασία- Φωτισμοί: Θανάσης Παπαγεωργίου
Σκηνικά: Γιώργος Πάτσας
Κοστούμια: Λέα Κούση
Μουσική: Δημήτρης Μαραμής
Μουσική διδασκαλία: Νίκος Βουδούρης
Βοηθός σκηνοθέτη: Κοραλία Τσόγκα
B’ βοηθός σκηνοθέτη: Κική Στρατάκη
 Βοηθός σκηνογράφου: Δανάη Πανά
Βοηθός ενδυματολόγου: Ήρις Τσαγκαλίδου
Οργάνωση παραγωγής: Φιλοθέη Ελευθεριάδου
 Παίζουν με αλφαβητική σειρά: Κατερίνα Αλέξη, Μομώ Βλάχου, Θανάσης Δισλής, Έφη Δρόσου, Γιώργος Ευαγόρου, Ελένη Ζιάννα, Ελένη Θυμιοπούλου, Θόδωρος Ιγνατιάδης, Γιάννης Καραμφίλης, Δημήτρης Κολοβός, Βασίλης Λέμπερος, Άννα Μαντά, Νικόλας Μαραγκόπουλος, Χρίστος Νταρακτσής, Λίλιαν Παλάντζα, Χάρης Παπαδόπουλος, Βασίλης Παπαδόπουλος, Μαριάννα Πουρέγκα, Θάλεια Σκαρλάτου, Τζένη Σκαρλάτου, Θοδωρής Σκούρτας, Μάρα Τσικάρα, Κοραλία Τσόγκα, Μαρία Χατζηϊωαννίδου, Άννη Χούρη.
 Συμμετέχουν επίσης: Γιάννης Καράμπαμπας, Χρήστος Διαμαντούδης και οι μικροί Αχιλλέας Νεραντζής και Δημήτρης Στόκας.

ΥΠΟΒΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Απάντηση

ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο θάνατος του εμποράκου, είναι ένας δικός μας μικρός θάνατος

Δημοσιεύτηκε

στις

Ο βασικός πυλώνας στήριξης της τοπικής οικονομίας του τόπου μας, είναι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις πολλές εκ των οποίων δίνουν το χρώμα και συνδέουν το χθες με το σήμερα, σε μία πόλη που προσπαθεί όπως πολλές άλλες, για να μην πούμε όλες στην Ελλάδα, να κρατήσει τη φυσιογνωμία της, εξ αιτίας της οποίας, λατρεύεται και υποστηρίζεται.

Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, με την προσωπική, οικογενειακή διαδρομή των ιδιοκτητών τους, που τα χρόνια αυτά που διανύουμε μέσα και έξω από οικονομικές αναλύσεις και θεωρίες, θεωρείται πορεία Γολγοθάς, επιχειρήσεις με 1, 2, 3 υπαλλήλους, αυτό που έχουν άμεση ανάγκη είναι να δεχτούν το σπρώξιμο υποστήριξης τους, από τους πολίτες του τόπου, τους συνανθρώπους δηλαδή των ιδιοκτητών, όλους εμάς.
Στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, οι έμποροι και καταστηματάρχες, κινήθηκαν βήμα – βήμα, μέρα -μέρα για τη μεθεπόμενη μέρα, με δύο βασικούς εχθρούς που τραυμάτιζαν ανηλεώς την κάθε τους στιγμή την κάθε προσπάθεια τους. Από τη μία ο εχθρός που λέγεται «φάκελα» για τα οποία έπρεπε όλοι τους να ανταποκριθούν έστω την τελευταία ημέρα πληρωμής τους ώστε να λαμβάνουν το σύνθημα «συνέχισε» και από την άλλη, ο εχθρός που ορίζεται ως, η ανασφάλεια της επόμενης μέρας. Δύο εχθροί που κλόνισαν και συνεχίζουν να κλονίζουν τη ματωμένη επιχειρηματικότητα, που συνεχίζουν να απειλούν τις αγωνιώδεις προσπάθειες των καταστηματαρχών, στο να παραμείνουν τα φώτα της πόλης ανοιχτά, οι βιτρίνες στους δρόμους επιμελημένες και το χαμόγελο στα χείλη τους αν και κουρασμένο, αληθινό.

Ισως ορισμένοι, να θεωρούν τη διατύπωση για την κατάσταση που επικρατεί στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, υπερβολική ή μελοδραματική. Δεν είναι… Απεναντίας, αν διεισδύσει κάποιος όσο πιο βαθιά γίνεται στην πραγματικότητα τους, θα διαπιστώσει πως πίσω από κάθε ανοικτό κατάστημα, βρίσκεται ένας Τιτάνας συνάνθρωπος μας, κάποιος ίσως γείτονας μας, συγγενής ή ακόμα και γνωστός του γνωστού μας που κρατάει την πόρτα αυτή ανοιχτή. Πολλοί θα πουν ότι, στα χρόνια της Παγκοσμιοποίησης, του ηλεκτρονικού εμπορίου, των πολυκαταστημάτων μεγαθηρίων, των πολυεθνικών επιχειρήσεων, ίσως οι Χανιώτες έμποροι μας, και καταστηματάρχες που γνωρίζουμε με τα μικρά τους πολλές φορές ονόματα, θα πρέπει να δεχτούν τη νέα πραγματικότητα, έτσι όπως αυτή ορίζεται και έτσι όπως αυτή διαφαίνεται ακόμη και στην μετά κορωνοϊό εποχή.
Η απάντηση είναι όμως πολύ απλή. Οτι δεν υποστηρίξουμε εμείς οι πολίτες, σε ότι στρίψουμε το βλέμμα μας από την άλλη πλευρά, αυτό θα σβήσει, παίρνοντας μαζί του όλα όσα μπορούν να συνδέσουν το σήμερα μας, με το χθες. Θα χαθεί ο μπούσουλας για το αύριο και θα αποξενωθούμε κινούμενοι αόριστα και παραπλανημένοι σε υπερφωτισμένους χαώδεις εμπορικούς χώρους ή σε οθόνες υπολογιστών γεμάτες φωτογραφιούλες προϊόντων, προσπαθώντας να πείσουμε το μυαλό μας ότι το «τόσο, 99» είναι η καλύτερη τιμή ώστε να είμαστε ευτυχισμένοι.
Ο θάνατος του εμποράκου, του μπακάλη, του παπουτσή, του υφασματά, του εμπόρου λευκών ειδών, γυαλικών, της μοδίστρας, του τυπογράφου και του ανθοπώλη, είναι ένας μικρός δικός μας θάνατος, τον οποίο θα αντιληφθούμε όταν και όποτε θα αναζητήσουμε λύση για κάποια αγορά μας και θα ακούσουμε μία ερεθιστική αλλά απρόσωπη φωνή, να μας λέει: «…παρακαλώ αναμείνατε στο ακουστικό σας». Θα αντιληφθούμε αυτόν τον θάνατο όταν στα επόμενα και μεθεπόμενα χρόνια κάποιοι σήμερα μεσήλικοι και αύριο ηλικιωμένοι, κάποιοι σήμερα νέοι και αύριο οικογενειάρχες, θα προσπαθούμε να σπείρουμε μνήμες ευαισθησίας στα εγγόνια, στα παιδιά μας, στις επόμενες γενιές, λέγοντας: «Εδώ παιδί μου, ήταν ο κυρ Θάνος που πουλούσε ρούχα και πάντα προσπαθούσε να με πείσει ότι έχω αδυνατίσει… Εδώ παιδί μου ήταν το μαγαζί του κυρ Σπύρου, στο οποίο όποτε ερχόμουν η γυναίκα του η Λίνα με ρωτούσε τι κάνει η γιαγιά σου, εδώ παιδί μου ήταν το κατάστημα του θείου σου του Νίκου». Υποστηρίζοντας τις τοπικές μας επιχειρήσεις, τα μικρομάγαζα και τον αγώνα των ιδιοκτητών τους, επί της ουσίας υποστηρίζουμε το αύριο το δικό μας, των παιδιών μας, των φίλων τους και των ευτυχισμένων χανιώτικων στιγμών τους. Αυτή είναι η αλήθεια η οποία όσο και να τη θάψουμε αυτή θα βρει το δρόμο της προς την επιφάνεια για να σταθεί μπροστά μας.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο κορωνοϊός διευρύνει την Τουρκική απειλή | Η περίπτωση του Έβρου

Δημοσιεύτηκε

στις

Τρεις είναι οι νέες επιβαλλόμενες Ελληνικές πολιτικές. Η πρώτη είναι η διατήρηση αν όχι η περαιτέρω ενίσχυση της όλης αμυντικής διάταξης σε όλο το μήκος του ποταμού Έβρου. Η δεύτερη αφορά στην προτεραιότητα των τεστ κορωνοϊού στον οικισμό του Δερείου. Η τρίτη είναι η επίσπευση της αίτησης προσφυγής προς το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

των Χρήστου Κηπουρού και Πασχάλη Χριστοδούλου*

Οι πρόσφατοι σποραδικοί πυροβολισμοί των Τούρκων τζανταρμάδων, πότε στο Τυχερό και πότε στο Πύθιο ή στο Πραγγί, δεν έπεσαν φυσικά από τους ουρανούς. Απεναντίας, οι βολίδες εκτοξεύθηκαν προς τους ουρανούς. Υπήρξαν γαρ πυροβολισμοί στον αέρα. Ζητήματα που δεν συνιστούν βέβαια πράξεις εν βρασμώ ψυχής των εν διατεταγμένη υπηρεσία τελούντων και κατασκηνωμένων στην άλλη όχθη του ποταμού, οργάνων της τουρκικής φασιστικής τάξης. Γιατί όπως εύκολα κανείς διαπιστώνει, υπάρχουν πλείστα στοιχεία που συνδέονται με τις παραπάνω, κάθε άλλο παρά τυχαίες, ενέργειες.

Η πρώτη εξ αυτών έχει να κάνει με τη διευκόλυνση των ήπιων εισβολών προσφύγων και μεταναστών ή και ποινικών, και πιθανόν μετά κορωνοϊού, που ήδη γίνονται, σε περιορισμένη, προς το παρόν, κλίμακα, από γειτονικά κρυφά περάσματα, προς την Ελληνική ενδοχώρα. Εννοείται ότι ουσιαστική είναι και η συνδρομή των διαρκώς ιπταμένων κατά μήκος της μεθορίου, τουρκικών drones. Χτες 06/05/2020, πετούσαν από το πρωί. Ένα από το Δέλτα του Έβρου έως την Ορεστιάδα, και ένα από τη Σμύρνη έως τα Δαρδανέλια, επιτηρώντας σπιθαμή προς σπιθαμή όλα τα σημεία διακίνησης.

Άλλο τώρα αν οι χαμηλοί διακινητές συλλαμβάνονται κάποιες φορές. Όσο για τον εν λόγω ιό ισχύει το “ουκ εν τω πολλώ το ευ αλλά εν τω ευ το πολύ της μόλυνσης”. Γιατί δύο έστω φορείς του ιού διασπορείς, ισοδυναμούν με δυο ταύρους μέσα στο ίδιο υαλοπωλείο.

Το πιο πιθανό σενάριο πάντως σχετίζεται με το γεγονός ότι “ουκ εά καθεύδειν τον Υψηλό Διακινητή Ερντογάν, το του Έβρου τρόπαιον”. Και ότι η εξαγγελθείσα από την Τουρκία, από την επομένη κιόλας της αποχώρησης των προσφύγων επιστροφή, λαμβάνει σάρκα και οστά ή πιο σωστά μάλλον, επαναλαμβάνεται με τους γνωστούς από την ιστορία των τελευταίων δεκαετιών, τρόπους.

Απέναντι λοιπόν σε ένα τέτοιο παζλ, και με την προϋπόθεση ότι πολιτική χωρίς πρόβλεψη αποτελεί γράμμα κενό, τρεις είναι κατά τη γνώμη μας, οι νέες επιβαλλόμενες Ελληνικές πολιτικές.

ΑΣΚΗΣΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΣΤΟ ΔΕΛΤΑ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ

Η πρώτη είναι η διατήρηση αν όχι η περαιτέρω ενίσχυση της όλης αμυντικής διάταξης της ένστολης Ελλάδας μετά της FRONTEX, σε όλο το μήκος του ποταμού. Εννοείται ότι αρκεί ο ευρωπαϊκός αυτός οργανισμός να μη μετεξελιχθεί σε καμιά νέου τύπου Μ.Κ.Ο. Ας έχουν γνώσιν οι φύλακες.

Καλή είναι, όπως αποδείχθηκε, η άμυνα στον υπόλοιπο Έβρο, όμως δεν χρειάζονται οι διθύραμβοι από τρίτους με τις νέες εθνικοφροσύνες περί έπους κλπ. Αρκεί ένα μπράβο προς την ενθάδε ένστολη Ελλάδα, μετά των επικεφαλής. Ναι μεν για τον Ερντογάν είναι ένα μη αναμενόμενο τρόπαιο, όπως λέγαμε πιο πάνω, όμως για εμάς απλά είναι μια επιτυχής πράξη άμυνας. Το λέμε αυτό γιατί έπονται πολλές άλλες. Και όταν το έπος στον πληθυντικό γίνεται έπη ή έπεα, τότε μπορεί να είναι μέχρι και πτερόεντα.

Από εκεί και πέρα χρειάζονται να γίνουν πολλά. Ένα εξ αυτών αφορά στο Αινήσιο του Δέλτα. Ας μην μας διαφεύγει ότι στον ίδιο αυτό τόπο είχε γίνει και η τουρκική εισβολή του αφθώδους πυρετού, προτού αυτός καταστρέψει την τοπική κτηνοτροφία.

Μπορεί το Δέλτα να είναι πασίγνωστο ως ένας από τους πιο σημαντικούς Ευρωπαϊκούς βιότοπους και κέντρο φιλοξενίας για εκατοντάδες σπάνια και απειλούμενα είδη πουλιών. Και μπορεί οι εκεί ψαράδες με τις καλύβες τους να ασκούν διάχυτη Ελληνική κυριαρχία στην ευρύτερη περιοχή ενώ για κάποιους χωρίς επαρκή φαιά ουσία, κατέχουν “βίλες”, όμως εκείνο που χρειάζεται είναι η άσκηση εθνικής κυριαρχίας στην όχθη του Ανατολικού βραχίονα του ποταμού Έβρου. Η οποία, όπως και ολόκληρο το Δέλτα του Έβρου, με βάση την από 3 Νοεμβρίου 1926 υπογραφή των πρωτοκόλλων και των συμπερασμάτων της τότε Διεθνούς Επιτροπής, ανήκει στην Ελλάδα.

Μια περιοχή για μεγάλα χρονικά διαστήματα του έτους πλημμυρισμένη και με προσδιορισμό αρκετά δυσχερή, είναι επόμενο να χρειάζεται σημαδούρες. Για μια από αυτές λοιπόν, επαναφέρουμε την από 25ετίας πρόταση για ανέγερση, επί της συγκεκριμένης όχθης του Έβρου, ενός υπερυψωμένου παρεκκλησίου με υψίκορμο καμπαναριό, στη μνήμη των Θρακών ηρώων Δοϊτσίδη και Χατζόπουλου από το Διδυμότειχο, που έπεσαν στην Κύπρο κατά την εισβολή του Αττίλα, έτσι ώστε να εμπνέεται η ένστολη Ελλάδα κατά την άσκηση των καθηκόντων της, αλλά και να πιάσει τόπο, στην κυριολεξία της, η τιμή της Εκκλησίας προς τη συγκεκριμένη θυσία.

Η ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΣΤΑ ΤΕΣΤ ΤΟΥ ΔΕΡΕΙΟΥ

Η δεύτερη πολιτική αφορά στην προτεραιότητα των τεστ στον οικισμό του Δερείου. Προληπτικά μη τυχόν και γίνει κανένας καινούργιος Εχίνος. Και μάλιστα σε μια περίοδο της σταδιακής άρσης των περιορισμών στις κινήσεις και την κυκλοφορία των πολιτών. Και σε μια Ελλάδα που θα τρέχει και δεν θα φτάνει.

Τα λέμε αυτά γιατί είναι γνωστή η σχέση της γείτονος με την ομόδοξό της αυτή χερσαία νήσο του Έβρου. Και γιατί όλα αυτά τα χρόνια προξενικά άτομα του οικισμού, όταν δεν κατευθύνουν τις σταυροδοσίες στις κάθε επιπέδου και μορφής πολιτικές εκλογές, εξασφαλίζοντας τη γκριζοσύνη των πριμοδοτούμενων, τότε φιλοξενούν πρόσφυγες και μετανάστες, λίγο πριν αυτοί πάρουν το δρόμο προς την υπόλοιπη Θράκη και Ελλάδα, μέσα από ορεινούς διαδρόμους ή ακόμη και μέσω γειτονικών πόλεων του Νομού. Τα ζούμε από πολλών ετών και τα βλέπουμε.

Πολύ ολίγον ενδιαφέρει την Τουρκία αν θα επιμολυνθούν οι ατουρκοποίητοι Πομάκοι του Δερείου, όπως άλλωστε συνέβη με την περίπτωση του Εχίνου, ενώ θα αποτελεί Αλαχ-άρεστο έργο, όπως λέμε θεάρεστο, το να συμβεί κάτι ανάλογο με άλλους Εβρίτες και Θρακιώτες. Το με έναν σμπάρο δυο, αν όχι και τρία τρυγόνια, είναι το καλύτερο δυνατό για το γειτονικό κεμαλοφασισμό.

ΠΡΟΣΤΙΜΑ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Η τρίτη είναι η επίσπευση της αίτησης προσφυγής προς το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το ΕΔΔΑ, προκειμένου να επιβληθεί η άμεση διακοπή κάθε μορφής ροών. Προσφυγικής, Μεταναστευτικής, Κορωνοϊκής. Μάλιστα να συμπληρωθεί όλο αυτό με ρήτρα προστίμου κάθε φορά που ο Υψηλός Διακινητής διατάσσει νέες ροές. Και φυσικά τα ίδια να ισχύσουν στο Αιγαίο.

Δεν πρέπει να διαφεύγει ότι αυτός ο οποίος καμώνεται τον προστάτη των προσφύγων, είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Προαγωγό και τον Υψηλό Διακινητή που ατιμώρητα επί έτη πολλά προσβάλει όλες τις αρχές του ανθρωπισμού, την ίση μεταχείριση και τα δικαιώματα των προσφύγων, όπως αυτά ορίζονται από τη Συνθήκη της Γενεύης και το χάρτη των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ένωσης. Και από πάνω, να καθυβρίζει και την Ελλάδα. Στην πρόσφατη τριλογία με τίτλο ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ (βλ. pdf, Β΄ έκδοση) τα αναλύουμε όλα αυτά, νομίζουμε διεξοδικά.

Γι’ αυτό παραμένει σε απόλυτη προτεραιότητα μια, ενώπιον πλέον της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε., πρόταση της Ελλάδας για την κατασκευή hotspots επί του Τουρκικού εδάφους. Από το Παζάρκουλε μέχρι στην Ιωνία. Είναι ο μόνος τρόπος για τη νόμιμη όσο και την ασφαλή μετακίνηση προσφύγων και μεταναστών από την Τουρκία προς την Ευρώπη. Κάτι το οποίο, πέραν της Ύπατης Αρμοστείας, της Europol, και της Frontex, θα εξασφαλίζεται και από τις Ευρωπαϊκές υγειονομικές ομάδες.

Τέλος με αφορμή την έκκληση υψηλόβαθμου τοπικού αυτοδιοικητικού παράγοντα να παράσχουμε συμβουλές για τα του Έβρου, ερχόμαστε με το σημερινό γραπτό να ζητήσουμε την υποστήριξη από τους θεσμικούς Θράκες, αν θελήσουν να σώσουν τις ψυχές τους, να προωθήσουν έμπρακτα τις ιδέες αυτές. Ιδιαίτερα την εξ αυτών τελευταία, να την κάνουν μέρος της ατζέντας κατά τις συνομιλίες τους τόσο με την κυβερνητική, όσο και με την αντιπολιτευτική Αθήνα. Της οποίας οι εκπρόσωποι, αντί να σκέπτονται για τον Έβρο, οι μεν τον επισκέπτονται, οι δε διασκέπτονται.

Φωτογραφία: Δ’ Σώμα Στρατού, Αύγουστος 1997. Από το οδοιπορικό στο Δέλτα του Έβρου, η περιοχή του Αινησίου. Στο βάθος διακρίνεται η ανατολική όχθη του ποταμού και τα περίχωρα της Αίνου.

Ο πρώτος διετέλεσε Βουλευτής Έβρου (1993-2000), ο δε δεύτερος υπήρξε Δήμαρχος Σουφλίου (1994-1998).

Πηγή: Alexandroupoli Online
ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

ΑΠΟΨΕΙΣ

Θ. Καράογλου: “Η Ελλάδα, χώρα-πρότυπο στην αντιμετώπιση του κορωνοϊου”

Δημοσιεύτηκε

στις

“Η Ελλάδα έχει καταγραφεί σε παγκόσμιο επίπεδο ως χώρα πρότυπο στην αντιμετώπιση του κορωνοϊού” δήλωσε ο Υφυπουργός Εσωτερικών (Μακεδονίας και Θράκης), κ. Θεόδωρος Καράογλου, στη συνέντευξη που παραχώρησε στο ραδιοφωνικό σταθμό North 98 και τον δημοσιογράφο Βαγγέλη Μωϋσή.

Ο κ. Καράογλου χαρακτήρισε παροδική την ύφεση που θα καταγράψει η ελληνική οικονομία εξαιτίας της πανδημίας την τρέχουσα χρονιά, εκφράζοντας τη σιγουριά ότι το καλοκαίρι του 2021 θα επισκεφθούν την Ελλάδα περισσότεροι από 35 εκατομμύρια τουρίστες. “Ως κλάδος ο τουρισμός προσφέρει αθροιστικά, έμμεσα και άμεσα, περίπου το 35% του ΑΕΠ της πατρίδας μας. Δεδομένου ότι ο τουρισμός καταγράφει κατακόρυφη πτώση σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι προφανές ότι φέτος η χρόνια θα είναι δύσκολη. Του χρόνου, όμως, που ο κορωνοϊός θα αντιμετωπίζεται ιατρικά, φρονώ ότι ο τουρισμός μας θα εκτοξευθεί. Αυτό σημαίνει ότι θα συμπαρασύρει και την οικονομία, η οποία λειτουργεί ως ελατήριο”.

Για το αν η πανδημία ατόνησε το ενδιαφέρον μεγάλων ομίλων του εξωτερικού να επενδύσουν στη Βόρεια Ελλάδα, ο κ. Καράογλου απάντησε οτι “η Θεσσαλονίκη εξακολουθεί να βρίσκεται στο στόχαστρο μεγάλων διεθνών επενδυτών”, φέρνοντας ως παράδειγμα τον κολοσσό της PFIZER, ο οποίος προχωρά στην αξιολόγηση βιογραφικών προκειμένου να στελεχώσει το δυναμικό του στη Θεσσαλονίκη σε συγκεκριμένες ειδικότητες. 

“Είναι σημαντικό ότι η Ελλάδα βγαίνει με ψηλά το κεφάλι από την πανδημία και οι επενδυτές γνωρίζουν ότι η πατρίδα μας έχει μια σοβαρή Κυβέρνηση, φιλική στο επιχειρείν” τόνισε.   

Σχετικά με το μοντέλο λειτουργίας της 85ης ΔΕΘ, ο Υφυπουργός Εσωτερικών (Μακεδονίας και Θράκης) σημείωσε ότι οι πύλες της Έκθεσης θα ανοίξουν κανονικά το Σάββατο 05 Σεπτεμβρίου 2020. “Ο κορωνοϊός δεν θα νικήσει. Η Έκθεση θα γίνει κανονικά. Η μορφή της φετινής διοργάνωσης θα εξαρτηθεί από τη συμμετοχή της Γερμανίας που είναι η τιμώμενη χώρα. Έως τις αρχές Ιουνίου θα έχουμε καταλήξει”. 

Τέλος, σχολιάζοντας αποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ από τη Βουλή κατά τη συζήτηση του περιβαλλοντικού νομοσχεδίου, ο κ. Καράογλου σημείωσε πως ήταν μια πολιτική απόφαση ενδεικτική της έλλειψης θέσεων της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Όπως είπε: “Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τεράστια εσωτερικά προβλήματα τα οποία δεν κρύβονται. Αντιδρούν σπασμωδικά γιατί γνωρίζουν ότι βρίσκονται σε αδιέξοδο θέσεων. Θέλουν να επαναφέρουν τις αντιπολιτευτικές τακτικές που εφάρμοσαν τη διετία 2012-2014, μόνο που αυτήν τη φορά οι Έλληνες δεν θα πέσουν στην ίδια παγίδα”. 

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

ΑΠΟΨΕΙΣ

T.Ελευθεριάδου: Το περιβαλλοντοκτόνο νομοσχέδιο Χατζηδάκη απειλεί τη φύση της Καβάλας

Δημοσιεύτηκε

στις

Σύσσωμες οι περιβαλλοντικές οργανώσεις της χώρας ζητούν άμεσα την απόσυρση του περιβαλλοντοκτόνου νομοσχεδίου του κ. Χατζηδάκη, ο οποίο, όπως ο ίδιος τόνισε, διευκολύνει τις επενδύσεις! Άλλωστε, αυτό είναι το μόνο μέλημα της Κυβέρνησης της ΝΔ: Μεγαλοεπενδύσεις χωρίς κανέναν έλεγχο και με οποιοδήποτε κόστος!

Μάλιστα, είναι τέτοια η αγωνία της ΝΔ για το περιβάλλον της πατρίδας μας που αποφάσισε να φέρει στη Βουλή το νομοσχέδιο που αποδομεί πολλές περιβαλλοντικές πολιτικές και λειτουργίες, εν μέσω κορονοϊού και με το κοινοβούλιο σε υπολειτουργία. Υπενθυμίζεται ότι μέχρι την ημέρα κατάθεσης του νομοσχεδίου (μεσάνυκτα της 24ης Απριλίου), το Κοινοβούλιο εξυπηρετούσε, με περιορισμό συμμετοχής βουλευτών, το νομοθετικό έργο που ήταν άμεσα συνδεδεμένο με την αντιμετώπιση της πανδημίας (μόνο κύρωση ΠΝΠ εκ των υστέρων). Είναι επίσης χαρακτηριστική η διαβούλευση που επικαλείται ο κ. Χατζηδάκης καθώς, απ’ τα συνολικά 130 άρθρα του, «συζητήθηκαν» τα 66! Τα υπόλοιπα προστέθηκαν εκ των υστέρων!

Επί της ουσίας, πρόκειται για ένα σχέδιο νόμου- συστηματική προσπάθεια απορρύθμισης του θεσμικού πλαισίου που διέπει το περιβάλλον. Πρόκειται για ένα οργανωμένο σχέδιο εξυπηρέτησης «οικονομικών συμφερόντων» χωρίς στρατηγική για το περιβάλλον, σύμφωνα με οποίο το περιβάλλον και οι δημόσιες πολιτικές αποτελούν εμπόδιο στα σχέδια των ισχυρών.

Το εν λόγω σχέδιο, επηρεάζει άμεσα και την ΠΕ Καβάλας αλλά και την ευρύτερη περιοχή καθώς:

  • Η θεσμοθέτηση τεσσάρων ζωνών NATURA 2000 ανοίγει τη δυνατότητα βαρέων επενδύσεων, όπως μεταλλευτικές δραστηριότητες! Μάλιστα, απαλλάσσονται της αδειοδότησης και μεταπίπτουν σε απλή γνωστοποίηση μέρος από τις μεταλλουργικές μεταλλευτικές βιομηχανικές διεργασίες!!!

  • Ανοίγει ο δρόμος για δημιουργία τεράστιων ξενοδοχειακών μονάδων σε περιοχές Natura 2000! Κανείς δεν θα ήθελε να σκεφτεί στη Θάσο τη δημιουργία ενός τεράστιου ξενοδοχείου στο πανέμορφο οικοσύστημα του νησιού μας.

  • Υποβάθμιση των περιφερειακών και τοπικών χωροταξικών. Πλέον, μπορεί ο εκάστοτε υπουργός να εγκρίνει, ακυρώσει ή αλλάξει χωροταξικό σχεδιασμό, εξυπηρετώντας, για παράδειγμα, επενδυτή που θέλει να αξιοποιήσει μία τεράστια περιοχή για κατασκευή αιολικού πάρκου!

  • Καταργεί τους αποκεντρωμένους Φορείς Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών (Φ.Δ.Π.Π.) οι οποίοι πλέον εντάσσονται σε έναν κεντρικό φορέα στην Αθήνα, υποχείριο των «ορέξεων» του εκάστοτε Υπουργού Περιβάλλοντος, ενώ υποβαθμίζεται και ο ρόλος τους στην Τοπική Ανάπτυξη και θέτει 400 εργαζόμενους σε εκκρεμότητα και εργασιακή ανασφάλεια, παγώνοντας τον διαγωνισμό ΑΣΕΠ του ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή, το Εθνικό Πάρκο Ανατολικής Μακεδονίας- Θράκης θα διοικείται και θα λαμβάνονται αποφάσεις γι’ αυτό, από την Αθήνα.

  • Δεν χαρακτηρίζεται ως δάσος η έκταση για την οποία έχει εκδοθεί οικοδομική άδεια η οποία δεν έχει υλοποιηθεί. Δηλαδή, ανεξάρτητα από την μορφή που έχει σήμερα η έκταση δεν χαρακτηρίζεται ως δασική αν είχε εκδοθεί οικοδομική άδεια που δεν υλοποιήθηκε! Σε ένα νομό, όπως της Καβάλας, με πλούσιες δασικές εκτάσεις, γίνεται αντιληπτό ότι εκτός από δέντρα, θα φυτρώσει και τσιμέντο!

Η Ανατολική Μακεδονία και η Θράκη βρίσκεται για μία ακόμα φορά στο στόχαστρο της ΝΔ. Τεράστια βιομηχανικά και αιολικά πάρκα στα νησιά (Θάσος, Σαμοθράκη) και στα βουνά μας, μεταλλευτικές δραστηριότητες εξόρυξης στο Πέραμα, τις Σάπες και αλλού, θηριώδεις ξενοδοχειακές μονάδες στη Θάσο, τη Σαμοθράκη, το Νέστο, με αποφάσεις που θα λαμβάνονται από την Αθήνα είναι το όραμα της ΝΔ.

Θα μας βρουν απέναντι! Δεν θα τους αφήσουμε να καταστρέψουν τον τόπο που ζούμε!

Υ.Γ. Αν οι τοπικοί κυβερνητικοί βουλευτές ψηφίσουν υπέρ του νομοσχεδίου, θα φέρουν την απόλυτη ευθύνη για τις μελλοντικές καταστροφές της φύσης του νομού μας και ιδιαίτερα της Θάσου!

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

.

Menoume Spiti

Monopolio Delivery

Popular posts:

PABTEBOY ME GIATRO

Mladen Group 01

Mladen Group 02

Mladen Group 03

Mladen Group 04

Mladen Group 05

Mladen Group 06

Mladen Group 07

Mladen Group 08

Mladen Group 09

Mladen Group 10

Mladen Group 11

Mladen Group 12

Mladen Group 13

Mladen Group 14

Mladen Group 15

Mladen Group 16

Free Group 01

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠIΣHΣ