Η ξεχωριστή περίπτωση τού Καβαλιώτη Σοφοκλή Σχορτσιανίτη

Κάθε αθλητής είναι ξεχωριστός. Όχι μόνο για όσα κάνει στο γήπεδο, αλλά και για τον άνθρωπο που είναι έξω από αυτό. Έχει τον δικό του τρόπο σκέψης, το δικό του σύστημα αξιών, και μια ιδιαίτερη σχέση με τον εαυτό του και τους γύρω του. Δεν είναι λίγες οι φορές που αυτά τα χαρακτηριστικά παρεξηγούνται – ειδικά όταν το κοινό βλέπει μόνο το αποτέλεσμα, αλλά όχι τη διαδρομή.

Ο Σοφοκλής Σχορτσανίτης υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες μορφές που ανέδειξε το ελληνικό μπάσκετ τα τελευταία 20 χρόνια. Ένα σπάνιο ταλέντο, ένας αθλητής με απίστευτη δύναμη και σωματικά προσόντα, ένας «γίγαντας» που έφερε μαζί του προσδοκίες, τίτλους, αλλά και ένα φορτίο που έπρεπε να κουβαλά καθημερινά.

Όμως πίσω από το μέγεθος και τα κιλά που τόσα χρόνια αποτελούσαν σημείο αναφοράς (και κριτικής), υπήρχε ένας εξαιρετικά ευφυής, ευαίσθητος και αληθινός άνθρωπος. Ένας παίκτης που – όπως κάθε άλλος – είχε τις δικές του δυσκολίες, τους δικούς του εσωτερικούς αγώνες.

Η πρόκληση της διαφορετικότητας

Όπως πολλοί γυμναστές και προπονητές παρατηρούν, κάθε αθλητής έχει τις ιδιαιτερότητές του. Η «διαφορετικότητα» δεν είναι εξαίρεση αλλά κανόνας. Στην περίπτωση του «Σόφο», το πρόβλημα βάρους δεν ήταν απλώς ένα αγωνιστικό ζήτημα. Ήταν το εξωτερικό σύμπτωμα μιας πολύ πιο βαθιάς και προσωπικής πάλης – με το σώμα, το μυαλό και την ψυχολογία του.

Συχνά του έλεγαν «μην τρως» ή «κράτα τον εαυτό σου σε φόρμα». Όμως οι δυσκολίες που αντιμετώπιζε δεν ήταν αποτέλεσμα αμέλειας ή άγνοιας. Ήταν μια καθημερινή, επίπονη διαχείριση ενός ευάλωτου σημείου, που όλο το μπασκετικό περιβάλλον έβλεπε αλλά λίγοι κατανοούσαν.

Ο αθλητής που ήξερε τον εαυτό του

Ο Σοφοκλής δεν κορόιδευε ποτέ. Ήξερε τα δυνατά του σημεία – και ήξερε και τα όριά του. Αντί να επιδιώξει κάτι που δεν ένιωθε δικό του, ακολούθησε τη δική του διαδρομή. Δεν έπαιξε ποτέ ρόλο «σταρ», δεν επιζήτησε δημοσιότητα, δεν προσπάθησε να φανεί κάτι που δεν ήταν. Επέλεξε τη γαλήνη της αλήθειας του.

Η αφοσίωση του στις προπονήσεις, οι αγώνες του με τον εαυτό του, οι καλές στιγμές και οι δύσκολες – όλα αυτά τον καθόρισαν περισσότερο από τις στατιστικές και τους τίτλους. Από το 2008 στην Ελβετία μέχρι την κατάκτηση της Euroleague με τη Μακάμπι, ο Σόφο έδωσε μικρές καθημερινές μάχες. Και τις περισσότερες, τις κέρδισε.

Η ανθρώπινη πλευρά του «Σόφο»

Όσοι συνεργάστηκαν μαζί του γνωρίζουν καλά την άλλη του πλευρά: εκείνη που βοηθούσε σιωπηλά, χωρίς δημοσιότητα. Που έμπαινε στο γήπεδο την επόμενη κιόλας μέρα από το τέλος της σεζόν. Που δούλευε ατομικά, έδινε το παράδειγμα και δεν κρυβόταν. Που στήριζε μικρότερους παίκτες – όπως τα αδέρφια Αντετοκούνμπο – από την εποχή που ακόμα προσπαθούσαν να βρουν τον δρόμο τους.

Ήταν αυθεντικός. Και ίσως αυτό να είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που μπορεί να πει κανείς για έναν αθλητή – ή για οποιονδήποτε άνθρωπο.

Το “αν” και το “γιατί”

Πολλοί θα πουν ότι ο Σχορτσανίτης μπορούσε να κάνει περισσότερα. Ότι είχε τα φόντα για να είναι «ο κορυφαίος». Όμως κανείς δεν μπορεί να κρίνει το μονοπάτι που επιλέγει κάποιος, αν δεν γνωρίζει όσα εκείνος παλεύει καθημερινά. Το ερώτημα δεν είναι γιατί δεν πήγε στο ΝΒΑ ή γιατί δεν έμεινε για χρόνια στην κορυφή. Το ερώτημα είναι: πόσοι άλλοι θα είχαν επιβιώσει σε όσα πέρασε; Και η απάντηση είναι λίγοι.

Ο «Σόφο» έγραψε τη δική του, μοναδική ιστορία. Ίσως λιγότερο φανταχτερή από ό,τι θα ήθελαν οι εξωτερικοί παρατηρητές. Αλλά για όσους τον έζησαν – συναθλητές, προπονητές, φίλους – ήταν μια διαδρομή γεμάτη αυθεντικότητα, κόπο, αξιοπρέπεια και τιμιότητα.