Η Στέλλα είναι μία από τις δύο δασκάλες της μικρής Θύμαινας, στους Φούρνους. Η Στέλλα Σουτλόγλου τα τελευταία δύο χρόνια υπηρετεί την εκπαίδευση στο μικρό νησί της Θύμαινας. 

Κατάγεται από την Νέα Καρβάλη Καβάλας. Πριν τη Θύμαινα, εργάστηκε ως εκπαιδευτικός παράλληλης στήριξης σε μαθητή στο φάσμα του αυτισμού στο νησί της Σκύρου και ως εκπαιδευτικός γενικής παιδείας σε τυπική τάξη στο δημοτικό σχολείο των Φούρνων. 

Φέτος, ήταν η τελευταία χρονιά της «Δασκάλας Στέλλας» στο νησί της Θύμαινας. Μέσα στο χειμώνα παντρεύεται τον καλό της, κι έτσι δε θα μπορέσει να δηλώσει ξανά το Δημοτικό Σχολείο της Θύμαινας. Τα μικρά νησιά αποτελούν για τη Στέλλα μία πρόκληση. 

Και η πορεία της σε αυτό το ακριτικό κομμάτι της πατρίδας μας δείχνει πόσο πολύ αγάπησε το μικρό νησί και τους ανθρώπους του. «Είναι μεγάλη τιμή για μένα να υπηρετώ σε τέτοια μικρά νησιά, γι’ αυτό και ήταν συνειδητή η επιλογή μου να έρθω ως εκπαιδευτικός στη Θύμαινα». 

Η ίδια είχε δηλώσει ότι σε πολύ λίγο, τα σχολεία θα έχουν κλείσει. Και το Δημοτικό Σχολείο Θύμαινας, όπως και όλο το νησί, θα αποχαιρετήσει την «δασκάλα Στέλλα».

Λίγο πριν χτυπήσει αυτό το τελευταίο κουδούνι, ζητήσαμε από τη Στέλλα να μοιραστεί μαζί μας την εμπειρία της στο μικρό Δημοτικό Σχολείο της Θύμαινας. Θέλουμε να αποδείξουμε αυτό το μοίρασμα πόσο σπουδαίο είναι το έργο ενός εκπαιδευτικού σε τέτοιους μικρούς τόπους.

Πόσο σπουδαίο ρόλο μπορεί να έχει ο ίδιος ο εκπαιδευτικός σε μία μικρή κοινότητα. Και τα μικρά θαύματα που μπορεί να προκαλέσει, αν φτάνοντας σε αυτούς τους μικρούς τόπους που αντιλαμβάνονται ο εκπαιδευτικός τη σπουδαιότητα του.

«Λίγο πριν το τελευταίο κουδούνι, λίγο πριν αποχαιρετίσω αυτό το μικρό σχολείο στη μέση του Αιγαίου ως εκπαιδευτικός του, η αίσθηση που μένει είναι γλυκόπικρη. Η καρδιά σφιγμένη. Τα συναισθήματα ανάμεικτα. Δύο σχολικά χρόνια στη μικρή Θύμαινα.

Δεκαοκτώ μήνες με τις μπονάτσες και τις φουρτούνες της. Και όχι αυτές της θάλασσας. Ούτως ή άλλως η θάλασσα δεν με ξαφνιάζει πλέον, όπως και τους υπόλοιπους ανθρώπους του νησιού. Η θάλασσα συνηθίζεται.

Οι «φουρτούνες» της καθημερινότητας, όμως, τα «απαγορευτικά» εκείνα που άλλοτε απομονώνουν τους ανθρώπους της Θύμαινας, άλλοτε τους απομακρύνουν από την κάλυψη βασικών βιοτικών αναγκών, άλλοτε πάλι στερεί από τα παιδιά του νησιού τη δυνατότητα να έρθουν σε επαφή με παιδιά της ηλικίας τους έξω από αυτό.

Είναι βιώματα που πάντα θα κρατώ στη μνήμη μου. Κι αυτό γιατί έγινα -πλέον- κομμάτι του νησιού. Ή ακόμη περισσότερο η Θύμαινα έγινε κομμάτι του ίδιου μου του εαυτού». Μας λέει η Στέλλα συγκινημένη.

Και συνεχίζει: «Και μετά έρχεται η μπονάτσα. Πάντα θα θυμάμαι τις πρώτες στιγμές στο νησί, όταν αντάμωσα με τα παιδιά του δημοτικού σχολείου. Η ανυπομονησία και η περιέργεια στα μάτια τους, η λαχτάρα να γνωρίσει από κοντά τη «νέα κυρία» ήταν διάχυτη. Αυτή η μικρή ηλιαχτίδα στα μάτια τους, όταν βλέπουν τον δάσκαλο ή τη δασκάλα.. άλλοτε τους απομακρύνουν από την κάλυψη βασικών βιοτικών αναγκών, άλλοτε πάλι στερεί από τα παιδιά του νησιού τη δυνατότητα να έρθουν σε επαφή με τα παιδιά της ηλικίας τους έξω από αυτό. Είναι βιώματα που πάντα θα κρατώ στη μνήμη μου. Κι αυτό γιατί έγινα -πλέον- κομμάτι του νησιού. Ή ακόμη περισσότερο η Θύμαινα έγινε κομμάτι του ίδιου μου του εαυτού». 

Στη Θύμαινα, ο δάσκαλος ή η δασκάλα δεν είναι απλώς ένα πρόσωπο με έναν συμβατικό ρόλο. Είναι πολλά περισσότερα. Είναι το πρόσωπο που φέρνει τον κόσμο λίγο πιο κοντά στα παιδιά και τα παιδιά λίγο πιο κοντά στον κόσμο, που γίνεται η σκάλα, για να ανέβουν τα παιδιά ψηλά και το πρόσωπο που πρέπει να τους θυμίζει ότι φυλάει την καρδιά της Ελλάδας ως νέοι ακριτές. 

Κι όταν τα παιδιά αρχίσουν να διεκδικούν ό,τι τους ανήκουν, όταν ανοίξουν τα φτερά τους και πετάξουν σ’ άλλες πολιτείες με βάση τις ηθικές τους αξίες, τότε ο κόσμος γίνεται λιγάκι καλύτερος. Αυτό είναι το μεγαλύτερο βραβείο του δασκάλου».

Μνήμες σα φυλαχτό

«Το φως στα χαμόγελα των μαθητών και των μαθητών μου σε κάθε νέα δράση, που κάναμε παρέα στην τάξη, που φαίνεται τόσο μεγάλη στα μάτια τους, είναι κάτι που σίγουρα θα φυλάξω μέσα μου.

Μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια, τα παιδιά της Θύμαινας αντάμωσαν διαδικτυακά με μαθητές και μαθήτριες από όλη την Ελλάδα, αλληλογράφησαν μαζί τους, έμαθαν για τον κόσμο έξω από τη Θύμαινα, έστειλαν και έλαβαν δώρα, ευχές, αντάλλαξαν εικόνες και βιώματα, έκαναν νέους φίλους και φίλες.

Έγιναν αποδέκτες δώρων από ανθρώπους που θέλησαν να αγκαλιάσουν το έργο του σχολείου. Επισκέφθηκαν μουσεία με τη βοήθεια της τεχνολογίας, εκθέσεις και βιβλιοθήκες. Συνομίλησαν με συγγραφείς, ξεκινώντας το ταξίδι τους στον κόσμο του βιβλίου.

Ήρθαν κοντά στην Τέχνη, με όλες τις μορφές της. Εξοικειώθηκαν με την υπολογιστική σκέψη, τη ρομποτική και τη μηχανική. Ασχολήθηκαν ενεργά με το περιβάλλον και τη φύλαξη του πρασίνου στο νησί τους μέσα από καθημερινές, βιωματικές δραστηριότητες. Εμπειρίες που έχουν βάλει στη φαρέτρα τους και βαθιά μες στην ψυχή τους. Μαζί κι εγώ. Φεύγοντας από το νησί, θα κρατώ τις μνήμες σαν φυλαχτό. Το μικρό σχολείο, τα παιδιά μου με τις «μεγάλες» ψυχές, τους ανθρώπους του νησιού, που έκανα οικογένεια. Μαζί και τις φουρτούνες.. γιατί χωρίς αυτές δεν έρχεται η μπονάτσα». Θυμάται η Στέλλα.