O Ντόναλντ Τραμπ και οι επιτελείς του έχουν προσφέρει στους Γερμανούς μια τεράστια εξυπηρέτηση. Έστω και καθυστερημένα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ και ο ειδικός απεσταλμένος του στο Κρεμλίνο έχουν προειδοποιήσει τη Γερμανία και την υπόλοιπη Ευρώπη ότι υπάρχει μόνο μία διαχωριστική γραμμή: αυτή μεταξύ δημοκρατίας και απολυταρχίας. Όλα τα άλλα πολιτικά ζητήματα ωχριούν μπροστά σε αυτό.

Όπως αναφέρει o Guardian, φαίνεται πως ο Φρίντριχ Μερτς το κατανοεί, ακόμη κι αν πολλοί στη χώρα του δεν το αντιλαμβάνονται. Από τη νίκη του στις εκλογές της Κυριακής, ο υποψήφιος καγκελάριος των Χριστιανοδημοκρατών (CDU) έχει εκμεταλλευτεί κάθε ευκαιρία για να προειδοποιήσει για τους κινδύνους της νέας παγκόσμιας τάξης του Τραμπ. Δεν έχει προσπαθήσει να καθησυχάσει το κοινό, κάτι που οι Γερμανοί συνηθίζουν να ζητούν από τους πολιτικούς τους.

Επικεντρώνεται στους κινδύνους για δύο άμεσους λόγους: χρειάζεται τους απογοητευμένους Σοσιαλδημοκράτες (SPD), οι οποίοι κατέγραψαν ιστορικά χαμηλό ποσοστό τρίτης θέσης, να ενταχθούν σε μια κυβέρνηση που δεν θα είναι διαμορφωμένη σύμφωνα με τα δικά τους πρότυπα. Επιπλέον, πρέπει να εξασφαλίσει πρόσβαση σε έναν μηχανισμό δανεισμού που θα του επιτρέψει να επενδύσει μαζικά στην άμυνα. Όμως, πέρα από αυτά, φαίνεται ότι έχει συνειδητοποιήσει την πραγματικότητα.

Προηγουμένως, ο Μερτς υποστήριζε ότι η Γερμανία έπρεπε να ζει με βάση τα οικονομικά της μέσα και ότι ο «φραγμός χρέους» δεν έπρεπε να τροποποιηθεί. Τώρα αποδέχεται ότι απαιτείται ένα ειδικό, μακροπρόθεσμο ταμείο για τη χρηματοδότηση της ενίσχυσης της άμυνας. Το πρόβλημα είναι ότι η αναθεώρησή του απαιτεί πλειοψηφία δύο τρίτων και στα δύο σώματα του Κοινοβουλίου, καθώς ο κανόνας αυτός ενσωματώθηκε στο Σύνταγμα το 2009.

Ο Μερτς μπήκε στην προεκλογική εκστρατεία τον περασμένο Νοέμβριο με την πεποίθηση ότι μπορούσε να συνεργαστεί με τον Τραμπ. Ως ένθερμος ατλαντιστής και πρώην πρόεδρος της BlackRock πίστευε ότι θα μπορούσε να τα βρει με τον συντηρητικό πρόεδρο των ΗΠΑ. Ωστόσο, η ριζική αλλαγή πολιτικής των ΗΠΑ και η προσέγγιση του Βλαντίμιρ Πούτιν από την πλευρά του Τραμπ, με τη βοήθεια του αντιπροέδρου του, Τζέι ντι Βανς, άλλαξε τα δεδομένα.

Για τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, η αλλαγή πορείας των ΗΠΑ είναι τρομακτική. Για τη Γερμανία, είναι υπαρξιακή, καθώς απειλεί τα θεμέλια της μεταπολεμικής της κρατικής υπόστασης.

Αντιμέτωποι με αυτήν την κρίση, πολλοί Γερμανοί βιώνουν έντονη απαισιοδοξία. Ορισμένοι φοβούνται ακόμα και το ενδεχόμενο πυρηνικού πολέμου ή σκέφτονται να πουλήσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία υπό τον φόβο μιας ρωσικής εισβολής.

Μια πιο υγιής αντίδραση θα ήταν η αποδοχή ότι η προγενέστερη κατάσταση δεν θα επιστρέψει ποτέ και ότι η Γερμανία πρέπει να κατευθύνει αυτή την ανησυχία προς μια πιο δυναμική στρατηγική άμυνας και διεθνών σχέσεων.

Αυτό απαιτεί πολιτικές αποφάσεις και ψυχολογική μεταμόρφωση. Η Γερμανία πρέπει να απαλλαγεί από δύο αντιφατικές αντιλήψεις: πρώτον, ότι η ιστορία της την καθιστά ανίκανη να εμπλακεί στρατιωτικά, και δεύτερον, ότι έχει ξεπεράσει τα στρατιωτικά ζητήματα σε ένα ανώτερο ηθικό επίπεδο. Αυτές οι αντιλήψεις, που κυριαρχούν ιδιαίτερα μετά την επανένωση του 1990, πρέπει να αλλάξουν.

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022 άρχισε να αλλάζει αυτήν την αδράνεια. Ο Όλαφ Σολτς, παρά την αργοπορία του, ανακοίνωσε το «Zeitenwende» (αλλαγή εποχής) και ένα ειδικό ταμείο 100 δισ. ευρώ για την άμυνα. Ωστόσο, η Γερμανία, αν και παρείχε σημαντική στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία, παρέμεινε διστακτική.

Τώρα, η προδοσία της Ουκρανίας φαίνεται οριστική. Ο Τραμπ και ο Πούτιν θα το διασφαλίσουν. Πολλοί Γερμανοί αναρωτιούνται ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος.

Η συμμετοχή 84% στις εκλογές της Κυριακής ήταν εντυπωσιακή, δείχνοντας ένα έθνος που ενδιαφέρεται βαθιά για το μέλλον του. Πολλοί ψηφοφόροι, ιδιαίτερα από τον κεντροαριστερό χώρο, βρέθηκαν σε δίλημμα. Με το SPD σε κρίση, οι Πράσινοι παρέμειναν επιλογή για όσους δίνουν προτεραιότητα στο κλίμα και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η έκπληξη ήταν η ενίσχυση του Die Linke υπό νεότερη ηγεσία, αν και το ζήτημα της στάσης του απέναντι στη Ρωσία παραμένει αμφιλεγόμενο.

Ο Μερτς, παρά τις αντιπαραθέσεις του για τη μετανάστευση και την κοινωνική πολιτική, αποτελεί πλέον τον πιθανότερο ηγέτη που μπορεί να αντισταθεί στον Τραμπ και να διαχειριστεί τις εσωτερικές προκλήσεις της Γερμανίας. Οι δύσκολοι καιροί έφεραν έναν σκληρό ηγέτη.

Πηγή:newsbeast.gr