ΑΠΟΨΕΙΣ

Για την “Ιθάκη” του Αλέξη Τσίπρα

*Γράφει ο Κωστής Σιμιτσής

Στη λογοτεχνία έχει καθιερωθεί όρος bildungsroman, «μυθιστόρημα μαθητείας», που έχει θέμα την ανάπτυξη της προσωπικότητας ενός νέου ανθρώπου, μέσα από εμπειρίες που διαμορφώνουν τον χαρακτήρα του και τον ωριμάζουν για να αναλάβει τον ρόλο του στον κόσμο συνειδητοποιώντας την ταυτότητά του. Ποιος δεν έχει διαβάσει με συγκίνηση τις «Μεγάλες προσδοκίες» του Ντίκενς ή τον «Φύλακα στη σίκαλη» του Σάλιντζερ; Και ποιος δεν ταυτίστηκε με τους ήρωες της «Eroica» του Πολίτη ή των «Ψάθινων καπέλων» της Λυμπεράκη, στα καθ’ ημάς;

Η «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα άνετα κατατάσσεται σε αυτή την κατηγορία κι ας μην είναι μυθιστόρημα αλλά αυτοβιογραφία και απολογισμός. Παρακολουθούμε τη συνεχή ανέλιξη ενός νέου ανθρώπου, που ασχολείται με την πολιτική επειδή θέλει να αλλάξει τον κόσμο χωρίς όμως να τον έχει κατανοήσει επαρκώς. Σε κάθε επόμενο σκαλοπάτι αισθάνεται πως έπιασε το νόημα αλλά γρήγορα αντιλαμβάνεται πως κάτι του έχει διαφύγει κι αυτό το κάτι είναι ίσως το πιο σημαντικό. Οπότε ξανά προσπάθεια για το πιο πάνω σκαλοπάτι. «Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα», αυτό δεν μας συμβουλεύει ο Μπέκετ;

Σ’ αυτή την ανοδική πορεία συναντά ανθρώπους που δίνουν το χέρι τους για να τον βοηθήσουν. Ενθουσιώδης, πολλές φορές τραβάει με δύναμη το ξένο χέρι και ρίχνει τον ευεργέτη του. Κάπως έτσι πρέπει να συνέβη με τον Αλαβάνο αλλά ο ίλιγγος δεν τον αφήνει να κάνει πολλές σκέψεις και απλώς προχωράει στο επόμενο σκαλοπάτι, στην επόμενη πατροκτονία, στο επόμενο ξεκαθάρισμα. Σαν το «Σοφό παιδί» του Χωμενίδη, έχει υψηλό δείκτη ευφυίας αλλά μικρό βαθμό ενσυναίσθησης κι έτσι πετάει γρήγορα πάνω από τη χώρα των διαδηλώσεων, των νεκρών, των καταστροφών, της ατελείωτης εχθροπάθειας και μετά από λίγες συγκριτικά σελίδες φτάνει στην ανάληψη των κυβερνητικών καθηκόντων.

Όλοι τον έχουμε ακούσει να δικαιολογείται για τις αυταπάτες του ίδιου και των συντρόφων του. Στο βιβλίο επιχειρηματολογεί πως όλα συνέβησαν για να βελτιωθεί η
διαπραγματευτική θέση της χώρας. Δημοψήφισμα, κλειστές τράπεζες, διεθνής απαξίωση της χώρας και των πολιτών της, εθνική άμυνα παραλυμένη, σύνορα διάτρητα. Ο κυκεώνας εκείνων των ημερών, που έγιναν μήνες και χρόνια, περιγράφεται σε περισσότερες από διακόσιες σελίδες. Η λεπτομερής και εκτεταμένη περιγραφή των συναντήσεων, των συνομιλιών αλλά και του ρόλου των διεθνών και ευρωπαϊκών οργάνων υποκρύπτει έκπληξη και θαυμασμό για όλα όσα υπήρχαν «εκεί έξω». Ο ιδεολόγος που ζούσε στη γυάλα των κοινωνικών αγώνων και των «κριτικών» αναγνώσεων του κόσμου διαπιστώνει πως υπάρχουν θεσμοί και κανόνες, πως δεν ζούμε στο μικρό γαλατικό χωριό πίνοντας το μαγικό φίλτρο μας (ή το τσίπουρο, που «δεν μπορούν να μας το πάρουν», όπως είπε κάποτε), υπάρχουν αλληλεπιδράσεις θετικές και αρνητικές και είναι σημαντικό πράγμα η γνώση και η εμπειρία, η μεταβίβαση της θεσμικής και της πολιτικής μνήμης, ο συνεχής αναστοχασμός, η κατανόηση των ποικίλων συμφερόντων και η ένταξη των δικών σου επιθυμιών στις πολύπλοκες ισορροπίες που διαμορφώνουν η δύναμη και η θέληση των άλλων.

Σταδιακά ο αυτοβιογραφούμενος γίνεται statesman. Συνειδητός λειτουργός των συμφερόντων και των στρατηγικών επιδιώξεων της χώρας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο σπάζει τους δεσμούς του με την καραμανλική τάση της κυβέρνησής του και προσχωρεί δυναμικά στην ιδέα πως η ακινησία στην εξωτερική μας πολιτική συνιστά υποχώρηση και βλάπτει τα εθνικά μας θέματα. Υπερασπίζεται γενναία στη «Συμφωνία των Πρεσπών» σε δύο επιμέρους περιγραφικά κεφάλαια και θρηνεί για την αποτυχία στο Κραν – Μοντανά για το Κυπριακό, αποδίδοντας αποκλειστικά την ευθύνη στους Τούρκους.

Όσα γράφει για τη «Συμφωνία των Πρεσπών» αποκαλύπτουν την έλλειψη γνώσεων σε ιστορικό βάθος, οι οποίες θα μπορούσαν να στηρίξουν καλύτερα τον θετικό πολιτικό βολονταρισμό του. Παραθέτει χωρίς να σχολιάζει την πρόταση το γειτονικό κράτος να ονομαστεί «Μακεδονία του Ίλιντεν», μια ονομασία που θα υπονόμευε καίρια το εθνικό μας αφήγημα, και δεν έχει (για ακόμη μια φορά) το ηθικό σθένος να παραδεχτεί πως τον έσωσε από το ατόπημα η άμεση παρέμβαση πολιτικών όπως ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Ούτε σχολιάζει ότι φτάσαμε σ’ αυτόν τον συμβιβασμό εξαιτίας του εθνικιστικού μαξιμαλισμού του Αντώνη Σαμαρά, όταν χάθηκαν ευκαιρίες για πολύ λιγότερο ενοχλητικές ονομασίες στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Και βέβαια καθόλου δεν απολογείται για το γεγονός ότι χρησιμοποίησε διαχρονικά αυτό το θέμα για να προκαλέσει εντάσεις και διάσπαση κυρίως στη ΝΔ. Η φράση «το Μακεδονικό θα οδηγήσει σε αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού της χώρας» δεν επαναλαμβάνεται επακριβώς στο βιβλίο ούτε η απόφαση να ζητήσει ονομαστική ψηφοφορία σε περίπτωση που ο Κυριάκος Μητσοτάκης τολμούσε να φέρει προς ψήφιση στη Βουλή την εφαρμοστική νομοθεσία της «Συμφωνίας των Πρεσπών».

Δυστυχώς, όσο κι αν καυχιέται, δικαιολογημένα, πως η Συμφωνία ήταν επιτυχία του, δεν έδειξε την ίδια μεγαλοσύνη με το επίτευγμά του. Όποιες κι αν ήταν οι προσωπικές του κατακτήσεις από την κυβερνητική του θητεία, τις απεμπόλησε όταν επανήλθε στην αντιπολίτευση. Ξαναγύρισε στις εργοστασιακές ρυθμίσεις του λαϊκισμού, των στείρων επιθετικών εκφράσεων, της έλλειψης προγραμματικού λόγου. Η αντίφαση φάνηκε στην ασθενική στήριξη των μέτρων για τον κορονοϊό, τα οποία στο βιβλίο χαρακτηρίζει ως τεχνικές πειθάρχησης της κοινωνίας, ενθυμούμενος τον Φουκώ χωρίς να τον κατονομάζει. Το κάλεσμα για παλλαϊκή συγκέντρωση έξω από τη δίκη της «Χρυσής Αυγής» μπορεί να ερμηνευθεί πολυσήμαντα, ως κάλεσμα για ελευθερία ή για άσκηση πίεσης στους δικαστές ή για διεκδίκηση των δαφνών για τη δικαστική ετυμηγορία.

Έτσι, το τελευταίο κεφάλαιο για την Ελλάδα του μέλλοντος, για την πατρίδα που όλοι θέλουμε, αν και είναι όμορφα γραμμένο και άνετα θα το υιοθετούσαμε όλοι, δεν μπορεί να πείσει. Αυτός ο Αλέξης Τσίπρας δεν πείθει ότι μπορεί να γίνει το όργανο της αλλαγής, ο εμβρυουλκός του μέλλοντός μας. Όπως γράφει κι ο ίδιος σχετικά με τη μη εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας το 2014, που οδήγησε σε πρόωρες εκλογές τον Ιανουάριο του 2015, «όταν η Τύχη σου χτυπάει την πόρτα, πρέπει να της ανοίξεις, αλλιώς φεύγει και χάνεται». Ο Αλέξης Τσίπρας έκλεισε την πόρτα κατάμουτρα στην Τύχη του με την αντιπολίτευση που άσκησε μετά το 2019, δείχνοντας ότι παραμένει βελτιωμένα αμετανόητος.

ΥΓ. Την περασμένη Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου, φιλοξενηθήκαμε στην εκπομπή του Γιάννη Χατζηεμμανουήλ στο Ena Channel με τον Απόστολο Αγελαράκη, τον βουλευτή Δράμας Θεοφιλο Ξανθόπουλο και τον σκηνοθέτη, πρώην βουλευτή Κοζάνης Θέμη Μουμουλίδη.

Μιλήσαμε όμως λιγότερο για το βιβλίο και περισσότερο για την τρέχουσα πολιτική. Το παρόν σημείωμα έρχεται να καλύψει αυτό το κενό.

ΑπάντησηΑκύρωση απάντησης

ΑΠΟΨΕΙΣ

Το νέο καταφύγιο και βράβευση των φιλόζωων της Καβάλας

*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης

Το νέο καταφύγιο αδέσποτων ζώων του Δήμου Καβάλας: Μια νίκη της κοινωνίας, του εθελοντισμού και της ανθρωπιάς.

Η δημιουργία του νέου καταφυγίου αδέσποτων ζώων του Δήμου Καβάλας αποτελεί ένα έργο με ιδιαίτερη κοινωνική σημασία, που έρχεται να καλύψει μια διαχρονική ανάγκη της πόλης και να αναβαθμίσει ουσιαστικά το επίπεδο προστασίας και φροντίδας των αδέσποτων ζώων. Πρόκειται για μια σημαντική επιτυχία που δεν ανήκει μόνο στη δημοτική αρχή, αλλά σε όλους όσοι εργάστηκαν με επιμονή, πίστη και ανιδιοτέλεια για να γίνει πραγματικότητα.

Η ολοκλήρωση αυτού του εγχειρήματος είναι αποτέλεσμα της συντονισμένης προσπάθειας του Δήμου Καβάλας, του Αντιδημάρχου Χρήστου Τσιτσιλικάκη, των εθελοντών, αλλά και πολλών επαγγελματιών που προσέφεραν τις γνώσεις, τον χρόνο και την εργασία τους με εθελοντικό πνεύμα. Σε μια εποχή όπου ο εθελοντισμός συχνά δοκιμάζεται, το νέο καταφύγιο αποδεικνύει ότι όταν η τοπική κοινωνία ενώνεται γύρω από έναν κοινό σκοπό, μπορεί να πετύχει σπουδαία αποτελέσματα.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η αναγνώριση ανθρώπων που αφιέρωσαν μεγάλο μέρος της ζωής τους στην προστασία των αδέσποτων ζώων. Η βράβευση του Κώστα Γιτισόγλου, της Σοφίας Παπαντίδου και του Ηλία Στεφανίδη αποτελεί μια πράξη δικαιοσύνης και αναγνώρισης της πολύχρονης προσφοράς τους.

Ξεχωριστή μνεία αξίζει στον Κώστα Γιτισόγλου, έναν άνθρωπο που για δεκαετίες στάθηκε στην πρώτη γραμμή της φροντίδας και διάσωσης αδέσποτων ζώων στην Καβάλα. Σύμφωνα με όσους γνωρίζουν το έργο του, έχει συμβάλει στη διάσωση περισσότερων από 3.000 σκύλων, αριθμός που από μόνος του αποτυπώνει το μέγεθος της προσφοράς του. Πολλοί θεωρούν ότι η αναγνώριση αυτή έπρεπε να είχε έρθει ήδη από το 2005, καθώς το έργο του παρέμενε για χρόνια μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά πάντοτε κοντά στις πραγματικές ανάγκες των ζώων.

Ο Κώστας Γιτίσογλου από την πλευρά του έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην συμβολή του Παρασκευά Ατζεμιδάκη, ενός από τους στενότερους και πιο αξιόπιστους συνεργάτες του, στις πιο απαιτητικές και δύσκολες αποστολές διάσωσης. Σε περιστατικά που απαιτούσαν εξειδικευμένες γνώσεις, εμπειρία και ψυχραιμία, η παρουσία του υπήρξε καθοριστική, αποδεικνύοντας πως πίσω από κάθε επιτυχημένη προσπάθεια υπάρχει πάντα μια ομάδα ανθρώπων που εργάζεται αθόρυβα αλλά αποτελεσματικά.

Παράλληλα αναφορά από τον κ. Γιτίσόγλου έγινε και στους Κώστα Τιτόπουλο και της Δέσποινα Αβραμίδου, οι οποίοι έχουν προσφέρει τα μέγιστα στον χώρο του εθελοντισμού και της προστασίας των αδέσποτων ζώων της Καβάλας. Η συνέπεια, η αφοσίωση και η αγάπη τους για τα ζώα αποτελούν παράδειγμα κοινωνικής ευαισθησίας και ενεργού συμμετοχής στα κοινά.

Η αναγνώριση των ανθρώπων που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην προστασία των αδέσποτων αποτελεί το ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης μιας κοινωνίας που γίνεται καλύτερη όταν δεν ξεχνά όσους προσφέρουν χωρίς αντάλλαγμα. Και η περίπτωση του Κώστα Γιτισόγλου, του Παρασκευά Ατζεμιδάκη, του Κώστα Τιτόπουλου, της Δέσποινας Αβραμίδου, της Σοφίας Παπαντίδου και του Ηλία Στεφανίδη καθώς και των υπόλοιπων εθελοντών και υποστηρικτών της προσπάθειας, αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα για τις επόμενες γενιές.

DNews Widget

ΑΠΟΨΕΙΣ

Κεντροαριστερά ή αλλιώς… ελβετικό τυρί!

*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης

Η ίδρυση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, της ΕΛ.Α.Σ. — Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης — δεν είναι απλώς μία ακόμη πολιτική κίνηση στον χώρο της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς. Είναι ο καθρέφτης μιας βαθύτερης παθογένειας: της αδυναμίας του χώρου να μετατρέψει τη διαφωνία σε σύνθεση και την πολιτική εμπειρία σε ενιαία προοπτική. Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, το νέο εγχείρημα Τσίπρα εμφανίζεται με στόχο την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, ενώ ήδη προκαλεί αναταράξεις σε ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά.

Από την εποχή του Συνασπισμού μέχρι σήμερα, η ιστορία της Αριστεράς μοιάζει με ατέλειωτο ημερολόγιο διασπάσεων. Ο Συνασπισμός έγινε ΣΥΡΙΖΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση, αλλά μετά την κυβερνητική εμπειρία άρχισε η σταδιακή αποσύνθεση. Άλλοι έφυγαν προς τη Λαϊκή Ενότητα, άλλοι δημιούργησαν ή στήριξαν το ΜέΡΑ25, άλλοι βρέθηκαν στην Πλεύση Ελευθερίας, αργότερα προέκυψε η Νέα Αριστερά, ενώ ο Στέφανος Κασσελάκης δημιούργησε το δικό του κίνημα τους “Δημοκράτες”. Τώρα, με την ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα, προστίθεται ακόμη ένας πόλος σε έναν χώρο που ήδη ασφυκτιά από προσωπικές στρατηγικές, αρχηγισμούς και μικροκομματικούς υπολογισμούς.

Το αποτέλεσμα είναι ο χώρος της Κεντροαριστεράς να θυμίζει πλέον ελβετικό τυρί: πολλές τρύπες, πολλά κενά, πολλές χαμένες δυνάμεις και καθόλου, μα καθόλου ενότητα. Κάθε νέο κόμμα υπόσχεται επανεκκίνηση, όμως συχνά καταλήγει να αφαιρεί ποσοστά από το διπλανό του. Η Πλεύση Ελευθερίας εκφράζει ένα αντισυστημικό ακροατήριο, το ΜέΡΑ25 διατηρεί ριζοσπαστικό προφίλ, ο Στέφανος Κασσελάκης διεκδικεί προσωπική πολιτική ταυτότητα, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί επιστροφή με νέο σχήμα και ο ΣΥΡΙΖΑ βλέπει τη δεξαμενή του να μικραίνει. Δημοσκοπικά, αυτή η διάσπαση έχει ήδη αποτυπωθεί σε κατακερματισμό ποσοστών, με τον ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίζεται σε χαμηλά, έως και μηδενικά επίπεδα και άλλα κόμματα του ίδιου ευρύτερου χώρου να μοιράζονται κρίσιμες μονάδες.

Παραθέτω σε γράφημα του Jo Di τις μέχρι τώρα τις Αριστερές διασπάσεις για να έχετε μία εικόνα :

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο αριθμητικό. Είναι πολιτικό. Όσο οι προοδευτικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν η μία την άλλη ως αντίπαλο και όχι ως πιθανό σύμμαχο, η Νέα Δημοκρατία θα διατηρεί στρατηγικό πλεονέκτημα.

Βέβαια από την άλλη πλευρά και η Νέα Δημοκρατία αντιμετωπίζει διασπάσεις ωστόσο αυτές δεν επηρεάζουν σημαντικά τα ποσοστά της σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Αρκετές είναι οι συζητήσεις που γίνονται το τελευταίο διάστημα για την δημιουργία κόμματος από την Αντώνη Σαμαρά που ήδη “πονοκεφαλιάζει” το Μαξίμου ή ακόμα και το νέο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού δείχνει να έχει αποσπάσει κάποιο ποσοστό από το κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

Σε κάθε περίπτωση πάντως αν οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι θέλουν πραγματικά να ξαναδούν τον χώρο τους σε κυβερνητική τροχιά, ή έστω σε μία ικανή αντιπολίτευση, τότε η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλο ένα κομματικό κομμάτι στο ήδη σπασμένο παζλ.

DNews Widget

ΑΠΟΨΕΙΣ

Μπήκαν τα ξίφη στα θηκάρια, έμειναν όμως οι ουλές;

*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης

Η πρόσφατη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας δεν ήταν ούτε «Κούγκι», όπως περίμεναν ορισμένοι, ούτε όμως και το ειδυλλιακό οικογενειακό τραπέζι που θα ήθελε το Μαξίμου να παρουσιάσει. Ήταν κάτι πολύ πιο πολιτικό: μια εσωκομματική εκτόνωση με μπόλικες αιχμές, λίγες αλήθειες που ειπώθηκαν δυνατά και μια ηγεσία που κατάλαβε —έστω και αργά— ότι η κοινοβουλευτική ομάδα δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο ως χειροκροτητής υπουργικών powerpoints.

Τα ξίφη πράγματι μπήκαν στα θηκάρια. Όχι επειδή εξαφανίστηκαν οι διαφωνίες, αλλά επειδή όλοι αντιλαμβάνονται ότι η Νέα Δημοκρατία παραμένει η μόνη συμπαγής κυβερνητική δύναμη σε ένα πολιτικό τοπίο αποσύνθεσης. Κανείς δεν έχει συμφέρον να τινάξει το καράβι στον αέρα ενώ η αντιπολίτευση ακόμη ψάχνει πυξίδα και αρχηγικό αφήγημα.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξε μήνυμα. Και το μήνυμα ήταν καθαρό: αρκετοί βουλευτές νιώθουν ότι η κυβέρνηση λειτουργεί σαν κλειστό club τεχνοκρατών και επικοινωνιολόγων που θυμούνται την κοινοβουλευτική ομάδα μόνο όταν έρχεται η ώρα της ψήφου. Οι αιχμές περί υπουργών που «δεν ιδρώνουν τη φανέλα» δεν έπεσαν τυχαία. Ούτε ήταν τυχαίο ότι ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναγκάστηκε να υιοθετήσει τη φράση και να παραδεχθεί δημοσίως πως κάποιοι υπουργοί αντιμετωπίζουν τους βουλευτές περίπου σαν ενοχλητικούς επαρχιώτες συγγενείς σε κυριακάτικο τραπέζι.

Είναι ίσως η πρώτη φορά μετά από καιρό που ακούστηκε τόσο καθαρά μέσα στη ΝΔ μια υπόγεια αλλά υπαρκτή δυσφορία απέναντι στο «επιτελικό κράτος». Το μοντέλο που κάποτε παρουσιάστηκε ως η μεγάλη μεταρρυθμιστική τομή της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, σήμερα για αρκετούς βουλευτές μοιάζει περισσότερο με πυραμίδα εξουσίας που ανεβαίνει προς τα πάνω αλλά δεν κατεβαίνει ποτέ προς τη βάση. Δεν είναι τυχαίο ότι βουλευτές έθεσαν θέμα ενημέρωσης, συμμετοχής και πολιτικής συνεννόησης, με ορισμένους να αφήνουν σαφή υπονοούμενα πως κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην της κοινοβουλευτικής ομάδας.

Και κάπου εκεί ήρθε η πραγματικότητα να προσγειώσει τους πάντες. Διότι, όσο κι αν υπάρχει μουρμούρα, κανείς δεν αμφισβήτησε ευθέως τον πρωθυπουργό. Κανείς δεν έθεσε ζήτημα ηγεσίας. Κανείς δεν μίλησε για «μετά Μητσοτάκη» εποχή. Αντιθέτως, το κυρίαρχο μήνυμα ήταν πως η παράταξη πρέπει να ξαναβρεί πολιτικό νεύρο, επαφή με την κοινωνία και λιγότερη αλαζονεία εξουσίας.

Το συμπέρασμα; Η Νέα Δημοκρατία δεν διαλύεται. Δεν βρίσκεται σε φάση εσωκομματικής αποσταθεροποίησης παρά τις αρκετές υποθέσεις που έχει να αντιμετωπίσει σε μία προεκλογική περίοδο που έρχεται. Βρίσκεται όμως σε μια περίοδο όπου η κόπωση της εξουσίας αρχίζει να φαίνεται στα πρόσωπα, στις σχέσεις και στον τρόπο λειτουργίας της. Και αυτό, όσο κι αν επιχειρείται να κρυφτεί πίσω από χαμόγελα και διαρροές περί «ενότητας», είναι απολύτως πραγματικό.

Τα ξίφη μπήκαν στα θηκάρια. Αλλά κανείς δεν πρέπει να κάνει το λάθος να πιστέψει ότι στο εσωτερικό της γαλάζιας παράταξης επικρατεί γαλήνη μοναστηριού…