ΑΠΟΨΕΙΣ

Φρένο σε «πρόωρες» συνταξιοδοτήσεις θέλει η τρόικα

Τον περιορισμό όλων των συνταξιοδοτήσεων πριν από το 62ο έτος της ηλικίας ζητά η Τρόικα και εξετάζει η κυβέρνηση. H ηγεσία του υπουργείου Εργασίας επιμένει πως θα υπάρξουν παρεμβάσεις μόνο σε όσες περιπτώσεις παρεκκλίνουν του γενικού κανόνα, δεν δικαιολογούνται και κυρίως δεν αφορούν ασφαλισμένους που έχουν θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα.

Με την διαπίστωση, πάντως, πως μόλις το 21% των ασφαλισμένων στο ΙΚΑ (16% των ανδρών και 30% των γυναικών) συνταξιοδοτείται στην κανονική ηλικία, το ΚΕΠΕ στην έκθεσή του προετοιμάζει το έδαφος για την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, στις ομάδες ασφαλισμένων που «γλύτωσαν» με τις προηγούμενες ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις.

Στο στόχαστρο της τρόικας έχουν ήδη μπει μια σειρά ειδικών κατηγοριών, που κάνοντας χρήση της δυνατότητας να «κατοχυρώσουν» δικαίωμα έως το 2010 ή το 2012, περιμένουν να συνταξιοδοτηθούν νωρίτερα από το 62ο έτος της ηλικίας τους.

Να σημειωθεί εδώ, ότι η θεμελίωση του συνταξιοδοτικού δικαιώματος λόγω γήρατος επέρχεται όταν ο ασφαλισμένος πληροί σωρευτικά τόσο την προϋπόθεση συμπλήρωσης του απαιτούμενου ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης, όσο και αυτήν της πραγματοποίησης του απαιτούμενου χρόνου ασφάλισης. Η κατοχύρωση αφορά στην δυνατότητα των ασφαλισμένων να «κλειδώσουν τη συνταξιοδότηση» έχοντας συμπληρώσει τον απαιτούμενο χρόνο ασφάλισης. Θα βγουν όμως στη σύνταξη, όταν συμπληρώσουν και το απαιτούμενο όριο ηλικίας συνταξιοδότησης.

Από την πλευρά της κυβέρνησης, οι διαβεβαιώσεις αφορούν στην προστασία όσων έχουν θεμελιώσει δικαίωμα συνταξιοδότησης. Άλλωστε, έχει διαπιστωθεί από τις προηγούμενες παρεμβάσεις ότι η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης δεν έχει τα άμεσα και επιθυμητά αποτελέσματα σε σχέση με τα έσοδα των ταμείων. Οι πιέσεις όμως της τρόικας για ενιαίους όρους συνταξιοδότησης επαναφέρουν στο προσκήνιο σκέψεις και για παραμετρικές παρεμβάσεις, προκειμένου να κλείσει οριστικά η πόρτα της εξόδου πριν από το 62 έτος ηλικίας.

Η μελέτη του ΚΕΠΕ

Σύμφωνα με την μελέτη του ΚΕΠΕ, η πλειονότητα των ασφαλισμένων του ΙΚΑ βρίσκει διέξοδο προς τη συνταξιοδότηση μέσω εξαιρέσεων και ειδικών καθεστώτων. Αναφέρεται δε, σε αυτούς που συνταξιοδοτούνται με το καθεστώς των ΒΑΕ, επισημαίνοντας ότι είναι σχεδόν το 1/3 των συνταξιούχων και στους δικαιούχους αναπηρικής σύνταξης που είναι περίπου το 16%. Συνολικά, οι δύο αυτές κατηγορίες προσεγγίζουν σύμφωνα με το Κέντρο, τους μισούς συνταξιούχους «γεγονός αρκετά παράξενο για μία μη βιομηχανική χώρα». Ιδιαίτερη αναφορά κάνει το ΚΕΠΕ και στην περίπτωση των ένστολων στο Δημόσιο, (που αποτελούν σχεδόν το ένα τρίτο των συνταξιούχων) και οι οποίοι όπως αναφέρεται στην έκθεση, συνεχίζουν να αποστρατεύονται στην ηλικία των 53 ετών, αλλά και στους αιρετούς, που δικαιούνται σύνταξη με μόλις δύο εκλογικές θητείες.

Στην κόψη του ξυραφιού πάνω από 40 περιπτώσεις

Δυνατότητα να λάβουν σύνταξη πριν από τα 62, έχοντας «κλειδώσει» συνταξιοδοτικό δικαίωμα μόνο με τα απαιτούμενα έτη ασφάλισης, έχουν σύμφωνα με τους υπολογισμούς περίπου 250.000 ασφαλισμένοι. Αυτοί, κάνουν χρήση 40 και πλέον διατάξεων, μέσω των οποίων «κατοχυρώνουν» δικαίωμα συνταξιοδότησης μέχρι το 2012 και περιμένουν έως ότου συμπληρώσουν και το απαιτούμενο όριο ηλικίας, που είναι σαφώς μικρότερο από αυτό που ισχύει για όλους τους υπόλοιπους ασφαλισμένους. Ειδικά για τις μητέρες απαιτείται ταυτόχρονα με τα έτη ασφάλισης να υπάρχει και ανηλικότητα του τέκνου.

Οι διατάξεις αυτές αφορούν κυρίως γυναίκες με ανήλικα τέκνα, στο Δημόσιο, ασφαλισμένους με βαρέα και ανθυγιεινά στο ΙΚΑ, αλλά και άνδρες – γυναίκες ασφαλισμένους στα ταμεία των ΔΕΚΟ-Τραπεζών.

Σε κάποιες περιπτώσεις, το δικαίωμα αφορά σε πρόωρη – μειωμένη σύνταξη, η οποία υπολογίζεται με -4,5% για κάθε έτος συνταξιοδότησης πριν από την συμπλήρωση του 60ου έτους ηλικίας, εάν κατοχύρωσαν δικαίωμα το 2010 και με -6% για κάθε χρόνο, εάν το δικαίωμα κλείδωσε από το 2011 και μετά.

Ας δούμε κάποιες από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις:

Α) Γυναίκες στο Δημόσιο

Οσες συμπλήρωσαν 25 έτη ασφάλισης από το 2010 έως το 2012. Όσες κατοχύρωσαν δικαίωμα το 2010 μπορούν να αποχωρήσουν όταν συμπληρώσουν τα 55 (μειωμένη) ή τα 60 (πλήρη). Αυτές που κλείδωσαν το δικαίωμα το 2011, θα περιμένουν μέχρι να συμπληρώσουν τα 56 ή τα 61, ενώ για αυτές που κατοχύρωσαν το 2012, η μειωμένη σύνταξη καταβάλλεται όταν συμπληρωθεί το 58ο έτος ηλικίας και η πλήρης το 63ο.

Αυτές που είχαν συμπληρώσει τουλάχιστον 25 έτη ασφάλισης το 2010, παίρνουν πλήρη σύνταξη, με τη συμπλήρωση 35ετίας, στα 58. Εάν την 25ετία την έχουν συμπληρώσει το 2011, τότε μπορούν να συνταξιοδοτηθούν σε ηλικία 58 ετών με 36 χρόνια ασφάλισης, ενώ εάν η συμπλήρωση της 25ετίας έγινε το 2012, μπορούν να συνταξιοδοτηθούν σε ηλικία 59 ετών με 37 χρόνια ασφάλισης.

Β) Άνδρες στο Δημόσιο

Άνδρες στο Δημόσιο με 25 έτη ασφάλισης το 2011, μπορούν να συνταξιοδοτηθούν όταν συμπληρώσουν τα 56 με μειωμένη σύνταξη και τα 61 με πλήρη. Εάν τα 25 έτη ασφάλισης τα συμπλήρωσαν το 2012, η μειωμένη σύνταξη καταβάλλεται όταν φθάσουν τα 58 και η πλήρης στα 63.

Άνδρες στο Δημόσιο με τουλάχιστον 25 έτη ασφάλισης το 2010 μπορούν να συνταξιοδοτηθούν με 35ετία, όταν συμπληρώσουν το 58ο έτος της ηλικίας τους. Εάν τα 25 έτη τα συμπλήρωσαν το 2011, αποχωρούν με 36 έτη ασφάλισης στα 58, ενώ εάν η συμπλήρωση της 25ετίας έγινε το 2012 μπορούν να συνταξιοδοτηθούν σε ηλικία 59 ετών με 37ετία.

Γ) Βαρέα και Ανθυγιεινά

Γυναίκες ασφαλισμένες στο ΙΚΑ που έχουν συμπληρώσει 4.500 ημέρες ασφάλισης (ένσημα) εκ των οποίων 3.600 στα βαρέα, το 2010, μπορούν να λάβουν σύνταξη πλήρη με τη συμπλήρωση του 55ου έτους της ηλικίας τους. Εάν η συμπλήρωση των ενσήμων έγινε το 2011, συνταξιοδοτούνται με πλήρη σύνταξη όταν συμπληρώσουν το 56ο έτος, ενώ εάν η συμπλήρωση έγινε το 2012, μπορούν να λάβουν σύνταξη πλήρη με τη συμπλήρωση του 57ου έτους.

Αντίστοιχα, άνδρες στο ΙΚΑ με 10.500 ημέρες ασφάλισης εκ των οποίων 7.500 στα βαρέα το 2010, μπορούν να αποχωρήσουν σε ηλικία 53 ετών με μειωμένη σύνταξη και σε ηλικία 55 ετών με πλήρη. Απαραίτητη προϋπόθεση να έχουν και τουλάχιστον 1.000 βαρέα ένσημα την τελευταία 13ετία. Άνδρες στο ΙΚΑ με 10.500 ημέρες ασφάλισης εκ των οποίων 7.500 στα βαρέα το 2011, αποχωρούν σε ηλικία 53 ετών και 9 μηνών με μειωμένη σύνταξη και σε ηλικία 55 ετών και 9 μηνών με πλήρη. Απαραίτητη προϋπόθεση να έχουν 1.000 βαρέα ένσημα την τελευταία 13ετία.

Άνδρες στο ΙΚΑ με 10.500 ημέρες ασφάλισης εκ των οποίων 7.500 στα βαρέα το 2012. Αποχωρούν σε ηλικία 56 ετών και 6 μηνών με πλήρη ή σε ηλικία 54 ετών και 6 μηνών με μειωμένη σύνταξη. Απαραίτητη προϋπόθεση να έχουν και τουλάχιστον 1.000 βαρέα ένσημα την τελευταία 13ετία.

Δ) Μητέρες ανηλίκων

Πολλές και διαφορετικές είναι οι ρυθμίσεις που ισχύουν για μητέρες τόσο στο Δημόσιο, όσο και στο ΙΚΑ και τα λεγόμενα «ειδικά ταμεία» των ΔΕΚΟ και των Τραπεζών.

Στο Δημόσιο, μητέρες που το 2010 είχαν ταυτόχρονα ανήλικο και 25ετία μπορούν να πάρουν σύνταξη όταν συμπληρώσουν τα 50 έτη. Εάν είχαν ανήλικο και συμπλήρωσαν 25ετία το 2011, μπορούν να βγουν στη σύνταξης τα 52. Εάν η ανηλικότητα και η συμπλήρωση της 25ετίας ίσχυε το 2012, τότε η πλήρης σύνταξη δίνεται στα 55. Δίνεται επίσης η δυνατότητα εξαγοράς πλασματικών χρόνων.

Σε ΙΚΑ ΔΕΚΟ, Τράπεζες μητέρες – ασφαλισμένους που μέχρι το τέλος του 2010 είχαν ταυτόχρονα ανήλικο και 5.500 ημέρες ασφάλισης, παίρνουν πλήρη σύνταξη στα 55 και μειωμένη στα 50. Μητέρες που το 2011 είχαν ταυτόχρονα ανήλικο και 5.500 ημέρες ασφάλισης, μπορούν να λάβουν σύνταξη στα 52 μειωμένη και στα 57 πλήρη. Μητέρες που το 2012 είχαν ταυτόχρονα ανήλικο και 5.500 ημέρες ασφάλισης, μπορούν να δουν την πόρτα εξόδου στα 60 με πλήρη και στα 55 με μειωμένη.

Μητέρες ανηλίκων, που ασφαλίστηκαν στα ειδικά ταμεία πριν το 1983. Μπορούν να συνταξιοδοτηθούν με 17,5 ως 24,5 έτη ασφάλισης ανάλογα με το έτος συμπλήρωσης. Πλήρης σύνταξη καταβάλλεται στο 50ο έτος.

Ε) Άλλες διατάξεις

Υπάρχουν τέλος και μια σειρά από άλλες διατάξεις, που αφορούν ασφαλισμένους στο ΙΚΑ, το ΕΤΑΑ και τα ταμεία των ΔΕΚΟ και των Τραπεζών, για άνδρες ή γυναίκες.

Για παράδειγμα, γυναίκες με συμπληρωμένα 10.500 ένσημα το 2011, παίρνουν σύνταξη με την συμπλήρωση των 58, εφόσον έχουν 10.800 ένσημα. Εάν τα 10.500 τα συμπλήρωσαν το 2012, η σύνταξη καταβάλλεται στα 59, εφόσον έχουν συμπληρωθεί 11.100 ένσημα.

Εάν οι ασφαλισμένες είχαν το 2010 συμπληρωμένα 10.000 ένσημα, μπορούν να λάβουν μειωμένη σύνταξη στα 55 και πλήρη στα 57. Εάν τα ένσημα συμπληρώθηκαν το 2011, η απαιτούμενη ηλικία είναι τα 58 και τα τελικά ένσημα 10.400.Οι ασφαλισμένες με συμπληρωμένα 10.000 ένσημα το 2012, μπορούν να λάβουν σύνταξη σε ηλικία 56 ετών και 6 μηνών μειωμένη και σε ηλικία 58 ετών και 6 μηνών πλήρη με 10.800 ένσημα.

Άνδρες ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ με συμπληρωμένα 10.500 ένσημα το 2010 μπορούν να λάβουν σύνταξη με 10.500 ένσημα σε ηλικία 58 ετών. Εάν τα 10.500 συμπληρώθηκαν το 2011, η απαιτούμενη ηλικία συνταξιοδότησης είναι τα 58 και τα ένσημα που χρειάζονται 10.800. Εάν τα 10.500 ένσημα συμπληρώθηκαν το 2012, σύνταξη μπορούν να λάβουν σε ηλικία 59 ετών, εφόσον έχουν συμπληρώσει 11.100 ένσημα.

ΑπάντησηΑκύρωση απάντησης

ΑΠΟΨΕΙΣ

Το νέο καταφύγιο και βράβευση των φιλόζωων της Καβάλας

*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης

Το νέο καταφύγιο αδέσποτων ζώων του Δήμου Καβάλας: Μια νίκη της κοινωνίας, του εθελοντισμού και της ανθρωπιάς.

Η δημιουργία του νέου καταφυγίου αδέσποτων ζώων του Δήμου Καβάλας αποτελεί ένα έργο με ιδιαίτερη κοινωνική σημασία, που έρχεται να καλύψει μια διαχρονική ανάγκη της πόλης και να αναβαθμίσει ουσιαστικά το επίπεδο προστασίας και φροντίδας των αδέσποτων ζώων. Πρόκειται για μια σημαντική επιτυχία που δεν ανήκει μόνο στη δημοτική αρχή, αλλά σε όλους όσοι εργάστηκαν με επιμονή, πίστη και ανιδιοτέλεια για να γίνει πραγματικότητα.

Η ολοκλήρωση αυτού του εγχειρήματος είναι αποτέλεσμα της συντονισμένης προσπάθειας του Δήμου Καβάλας, του Αντιδημάρχου Χρήστου Τσιτσιλικάκη, των εθελοντών, αλλά και πολλών επαγγελματιών που προσέφεραν τις γνώσεις, τον χρόνο και την εργασία τους με εθελοντικό πνεύμα. Σε μια εποχή όπου ο εθελοντισμός συχνά δοκιμάζεται, το νέο καταφύγιο αποδεικνύει ότι όταν η τοπική κοινωνία ενώνεται γύρω από έναν κοινό σκοπό, μπορεί να πετύχει σπουδαία αποτελέσματα.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η αναγνώριση ανθρώπων που αφιέρωσαν μεγάλο μέρος της ζωής τους στην προστασία των αδέσποτων ζώων. Η βράβευση του Κώστα Γιτισόγλου, της Σοφίας Παπαντίδου και του Ηλία Στεφανίδη αποτελεί μια πράξη δικαιοσύνης και αναγνώρισης της πολύχρονης προσφοράς τους.

Ξεχωριστή μνεία αξίζει στον Κώστα Γιτισόγλου, έναν άνθρωπο που για δεκαετίες στάθηκε στην πρώτη γραμμή της φροντίδας και διάσωσης αδέσποτων ζώων στην Καβάλα. Σύμφωνα με όσους γνωρίζουν το έργο του, έχει συμβάλει στη διάσωση περισσότερων από 3.000 σκύλων, αριθμός που από μόνος του αποτυπώνει το μέγεθος της προσφοράς του. Πολλοί θεωρούν ότι η αναγνώριση αυτή έπρεπε να είχε έρθει ήδη από το 2005, καθώς το έργο του παρέμενε για χρόνια μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά πάντοτε κοντά στις πραγματικές ανάγκες των ζώων.

Ο Κώστας Γιτίσογλου από την πλευρά του έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην συμβολή του Παρασκευά Ατζεμιδάκη, ενός από τους στενότερους και πιο αξιόπιστους συνεργάτες του, στις πιο απαιτητικές και δύσκολες αποστολές διάσωσης. Σε περιστατικά που απαιτούσαν εξειδικευμένες γνώσεις, εμπειρία και ψυχραιμία, η παρουσία του υπήρξε καθοριστική, αποδεικνύοντας πως πίσω από κάθε επιτυχημένη προσπάθεια υπάρχει πάντα μια ομάδα ανθρώπων που εργάζεται αθόρυβα αλλά αποτελεσματικά.

Παράλληλα αναφορά από τον κ. Γιτίσόγλου έγινε και στους Κώστα Τιτόπουλο και της Δέσποινα Αβραμίδου, οι οποίοι έχουν προσφέρει τα μέγιστα στον χώρο του εθελοντισμού και της προστασίας των αδέσποτων ζώων της Καβάλας. Η συνέπεια, η αφοσίωση και η αγάπη τους για τα ζώα αποτελούν παράδειγμα κοινωνικής ευαισθησίας και ενεργού συμμετοχής στα κοινά.

Η αναγνώριση των ανθρώπων που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην προστασία των αδέσποτων αποτελεί το ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης μιας κοινωνίας που γίνεται καλύτερη όταν δεν ξεχνά όσους προσφέρουν χωρίς αντάλλαγμα. Και η περίπτωση του Κώστα Γιτισόγλου, του Παρασκευά Ατζεμιδάκη, του Κώστα Τιτόπουλου, της Δέσποινας Αβραμίδου, της Σοφίας Παπαντίδου και του Ηλία Στεφανίδη καθώς και των υπόλοιπων εθελοντών και υποστηρικτών της προσπάθειας, αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα για τις επόμενες γενιές.

ΑΠΟΨΕΙΣ

Κεντροαριστερά ή αλλιώς… ελβετικό τυρί!

*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης

Η ίδρυση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, της ΕΛ.Α.Σ. — Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης — δεν είναι απλώς μία ακόμη πολιτική κίνηση στον χώρο της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς. Είναι ο καθρέφτης μιας βαθύτερης παθογένειας: της αδυναμίας του χώρου να μετατρέψει τη διαφωνία σε σύνθεση και την πολιτική εμπειρία σε ενιαία προοπτική. Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, το νέο εγχείρημα Τσίπρα εμφανίζεται με στόχο την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, ενώ ήδη προκαλεί αναταράξεις σε ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά.

Από την εποχή του Συνασπισμού μέχρι σήμερα, η ιστορία της Αριστεράς μοιάζει με ατέλειωτο ημερολόγιο διασπάσεων. Ο Συνασπισμός έγινε ΣΥΡΙΖΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση, αλλά μετά την κυβερνητική εμπειρία άρχισε η σταδιακή αποσύνθεση. Άλλοι έφυγαν προς τη Λαϊκή Ενότητα, άλλοι δημιούργησαν ή στήριξαν το ΜέΡΑ25, άλλοι βρέθηκαν στην Πλεύση Ελευθερίας, αργότερα προέκυψε η Νέα Αριστερά, ενώ ο Στέφανος Κασσελάκης δημιούργησε το δικό του κίνημα τους “Δημοκράτες”. Τώρα, με την ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα, προστίθεται ακόμη ένας πόλος σε έναν χώρο που ήδη ασφυκτιά από προσωπικές στρατηγικές, αρχηγισμούς και μικροκομματικούς υπολογισμούς.

Το αποτέλεσμα είναι ο χώρος της Κεντροαριστεράς να θυμίζει πλέον ελβετικό τυρί: πολλές τρύπες, πολλά κενά, πολλές χαμένες δυνάμεις και καθόλου, μα καθόλου ενότητα. Κάθε νέο κόμμα υπόσχεται επανεκκίνηση, όμως συχνά καταλήγει να αφαιρεί ποσοστά από το διπλανό του. Η Πλεύση Ελευθερίας εκφράζει ένα αντισυστημικό ακροατήριο, το ΜέΡΑ25 διατηρεί ριζοσπαστικό προφίλ, ο Στέφανος Κασσελάκης διεκδικεί προσωπική πολιτική ταυτότητα, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί επιστροφή με νέο σχήμα και ο ΣΥΡΙΖΑ βλέπει τη δεξαμενή του να μικραίνει. Δημοσκοπικά, αυτή η διάσπαση έχει ήδη αποτυπωθεί σε κατακερματισμό ποσοστών, με τον ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίζεται σε χαμηλά, έως και μηδενικά επίπεδα και άλλα κόμματα του ίδιου ευρύτερου χώρου να μοιράζονται κρίσιμες μονάδες.

Παραθέτω σε γράφημα του Jo Di τις μέχρι τώρα τις Αριστερές διασπάσεις για να έχετε μία εικόνα :

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο αριθμητικό. Είναι πολιτικό. Όσο οι προοδευτικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν η μία την άλλη ως αντίπαλο και όχι ως πιθανό σύμμαχο, η Νέα Δημοκρατία θα διατηρεί στρατηγικό πλεονέκτημα.

Βέβαια από την άλλη πλευρά και η Νέα Δημοκρατία αντιμετωπίζει διασπάσεις ωστόσο αυτές δεν επηρεάζουν σημαντικά τα ποσοστά της σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Αρκετές είναι οι συζητήσεις που γίνονται το τελευταίο διάστημα για την δημιουργία κόμματος από την Αντώνη Σαμαρά που ήδη “πονοκεφαλιάζει” το Μαξίμου ή ακόμα και το νέο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού δείχνει να έχει αποσπάσει κάποιο ποσοστό από το κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

Σε κάθε περίπτωση πάντως αν οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι θέλουν πραγματικά να ξαναδούν τον χώρο τους σε κυβερνητική τροχιά, ή έστω σε μία ικανή αντιπολίτευση, τότε η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλο ένα κομματικό κομμάτι στο ήδη σπασμένο παζλ.

ΑΠΟΨΕΙΣ

Μπήκαν τα ξίφη στα θηκάρια, έμειναν όμως οι ουλές;

*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης

Η πρόσφατη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας δεν ήταν ούτε «Κούγκι», όπως περίμεναν ορισμένοι, ούτε όμως και το ειδυλλιακό οικογενειακό τραπέζι που θα ήθελε το Μαξίμου να παρουσιάσει. Ήταν κάτι πολύ πιο πολιτικό: μια εσωκομματική εκτόνωση με μπόλικες αιχμές, λίγες αλήθειες που ειπώθηκαν δυνατά και μια ηγεσία που κατάλαβε —έστω και αργά— ότι η κοινοβουλευτική ομάδα δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο ως χειροκροτητής υπουργικών powerpoints.

Τα ξίφη πράγματι μπήκαν στα θηκάρια. Όχι επειδή εξαφανίστηκαν οι διαφωνίες, αλλά επειδή όλοι αντιλαμβάνονται ότι η Νέα Δημοκρατία παραμένει η μόνη συμπαγής κυβερνητική δύναμη σε ένα πολιτικό τοπίο αποσύνθεσης. Κανείς δεν έχει συμφέρον να τινάξει το καράβι στον αέρα ενώ η αντιπολίτευση ακόμη ψάχνει πυξίδα και αρχηγικό αφήγημα.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξε μήνυμα. Και το μήνυμα ήταν καθαρό: αρκετοί βουλευτές νιώθουν ότι η κυβέρνηση λειτουργεί σαν κλειστό club τεχνοκρατών και επικοινωνιολόγων που θυμούνται την κοινοβουλευτική ομάδα μόνο όταν έρχεται η ώρα της ψήφου. Οι αιχμές περί υπουργών που «δεν ιδρώνουν τη φανέλα» δεν έπεσαν τυχαία. Ούτε ήταν τυχαίο ότι ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναγκάστηκε να υιοθετήσει τη φράση και να παραδεχθεί δημοσίως πως κάποιοι υπουργοί αντιμετωπίζουν τους βουλευτές περίπου σαν ενοχλητικούς επαρχιώτες συγγενείς σε κυριακάτικο τραπέζι.

Είναι ίσως η πρώτη φορά μετά από καιρό που ακούστηκε τόσο καθαρά μέσα στη ΝΔ μια υπόγεια αλλά υπαρκτή δυσφορία απέναντι στο «επιτελικό κράτος». Το μοντέλο που κάποτε παρουσιάστηκε ως η μεγάλη μεταρρυθμιστική τομή της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, σήμερα για αρκετούς βουλευτές μοιάζει περισσότερο με πυραμίδα εξουσίας που ανεβαίνει προς τα πάνω αλλά δεν κατεβαίνει ποτέ προς τη βάση. Δεν είναι τυχαίο ότι βουλευτές έθεσαν θέμα ενημέρωσης, συμμετοχής και πολιτικής συνεννόησης, με ορισμένους να αφήνουν σαφή υπονοούμενα πως κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην της κοινοβουλευτικής ομάδας.

Και κάπου εκεί ήρθε η πραγματικότητα να προσγειώσει τους πάντες. Διότι, όσο κι αν υπάρχει μουρμούρα, κανείς δεν αμφισβήτησε ευθέως τον πρωθυπουργό. Κανείς δεν έθεσε ζήτημα ηγεσίας. Κανείς δεν μίλησε για «μετά Μητσοτάκη» εποχή. Αντιθέτως, το κυρίαρχο μήνυμα ήταν πως η παράταξη πρέπει να ξαναβρεί πολιτικό νεύρο, επαφή με την κοινωνία και λιγότερη αλαζονεία εξουσίας.

Το συμπέρασμα; Η Νέα Δημοκρατία δεν διαλύεται. Δεν βρίσκεται σε φάση εσωκομματικής αποσταθεροποίησης παρά τις αρκετές υποθέσεις που έχει να αντιμετωπίσει σε μία προεκλογική περίοδο που έρχεται. Βρίσκεται όμως σε μια περίοδο όπου η κόπωση της εξουσίας αρχίζει να φαίνεται στα πρόσωπα, στις σχέσεις και στον τρόπο λειτουργίας της. Και αυτό, όσο κι αν επιχειρείται να κρυφτεί πίσω από χαμόγελα και διαρροές περί «ενότητας», είναι απολύτως πραγματικό.

Τα ξίφη μπήκαν στα θηκάρια. Αλλά κανείς δεν πρέπει να κάνει το λάθος να πιστέψει ότι στο εσωτερικό της γαλάζιας παράταξης επικρατεί γαλήνη μοναστηριού…