Οι παρουσιάσεις των σκηνοθετών του ελληνικού διαγωνιστικού προγράμματος συνεχίζονται στο 39ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας.

Οι κριτικοί κινηματογράφοι Κωνσταντίνος Καϊμάκης και Κώστας Κωνσταντινίδης σύστησαν στο κοινό τους μικρομηκάδες που ήδη παρουσίασαν την ταινία τους στη φετινή διοργάνωση

– Ένα προσφυγόπουλο, ο «Ummi», όπως είναι και ο τίτλος της ταινίας του Νίκου Αυγουστίδη, καταφέρνει να φτάσει από το ναυάγιο του δουλεμπορικού, σε μία παραλία της Χίου. Περιμένοντας να έρθουν και οι υπόλοιποι βλέπει το φως της ημέρας και σιγά σιγά η παραλία γεμίζει λουόμενους. Ο μικρός ψάχνει να βρει την μάνα του. Τελικά τη βρίσκει. Νεκρή. Μέσα από την ταινία ο Νίκος Αυγουστίδης όπως είπε, δε θέλει να δείξει μόνο την έκταση του προσφυγικού ζητήματος αλλά την σχέση που έχει αναπτυχθεί μεταξύ παιδιού και γονέα -κάτι που προσδίδει διαχρονικότητα στην ιστορία του. Ο σκηνοθέτης γύρισε την ταινία στα Μαύρα Βόλια της Χίου και όπως είπε το προσφυγικό δεν είναι απλώς ένα ζήτημα της επικαιρότητας:  «Η μετακίνηση του κόσμου είναι η ίδια η ιστορία του κόσμου»

– Με στοιχεία απο το Γαλλικό κινηματογράφο προ αλλά και μετά «Αμελί» η Αλεξάνδρα Καραμιζάρη με την ταινία της»Colette and the Room B-12″, δίνει το στίγμα της αναζήτησης της αυτογνωσίας της Κολέτ μέσα στη δική της Σορβόνη, ψάχνοντας την άγνωστη για όλους σχεδόν αίθουσα Β-12. Η ταινία γυρίστηκε στην Σορβόννη με πραγματικούς φοιτητές και καθηγητές.

– Οι ανθρώπινες σχέσεις για μία ακόμη φορά στη μεγάλη οθόνη, αυτή τη φορά απο την Εσμεράλδα Μομφερράτου και την ταινία της «The Fly I Swatted». Με τις  αναζητήσεις ενός εφήβου και ενός ζευγαριού να προχωράνε παράλληλα, σε μια προσπάθεια των ηρώων να δώσουν νόημα στο δικό τους σήμερα. Η σκηνοθέτρια γύρισε την ταινία στα αγγλικά καθώς έκανε το φιλμ στο πλαίσιο των σπουδών της στο Λονδίνο
– “Κορίτσια της θάλασσας” είναι ο τίτλος της ταινίας του Σήφη Μάινα. Οι ρόλοι της εξουσίας, αλλά και τις βίας μεταξύ ανδρών και γυναικών αντιστρέφονται μέσα στο πλωτό πορνείο όπου διαδραματίζεται η ταινία. Παρουσιάζοντας τους άντρες ως αδύναμα και άβουλα όντα και τοποθετώντας στον πυρήνα του φιλμ «το σεξ, τον έρωτα και τη βία”.

– “Μόνικα» του Δημήτρη Αργυρίου. Η Μόνικα, πρόσωπο υπαρκτό, έδωσε συνέντευξη  στον δημιουργό. Πρόκειται για θύμα trafficking και η ηθοποιός που την ενσαρκώνει εξιστορεί μέσα από λεπτομερή κοντινά πλάνα την επεισοδιακή ζωή της.

– “Ο φίλος μου και εγώ” του Αλέξανδρου Λουιζίδη. Ή αλλιώς ο “ο λύκος μου (η νόσος) και εγώ”. Μία ταινία που χρησιμοποιεί διάφορες τεχνικές (και animation) μέσα από την οποία παρουσιάζεται η ζωή παρέα με το αυτοάνοσο νόσημα λύκο… Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Θάλειας Γεωργα.

– «Ευριπίδου 14» του Μιχάλη Δημητρίου.  Στην οδό Ευρυπίδου της Αθήνας, στον αριθμό 14, λειτουργεί ένας χώρος φιλοξενίας για τους απόρους και τα θύματα της κρίσης. Ψυχή του κέντρου ένα ζευγάρι. Ένα ντοκιμαντέρ που αποκαλύπτει το μέγεθος του προβλήματος, αλλά και την ανακούφιση που μπορεί να προσφέρει μια μικρή βοήθεια.
– Τους συνειρμούς ενός ανθρώπου που μόλις έχει αυτοκτονήσει μας παρουσιάζει ο νεαρός Κωστής Χαραμουντάνης στην ταινία του “Το μάτι και το Φρύδι”. Δίνοντας νέες έννοιες και ίσως νέους συνειρμούς αλλά και νοήματα στις λέξεις όπως πχ στη λέξη : βουστροφηδόν… που μέσα από την ταινία λαμβάνει το νόημα του “πως στροφάρει” (δηλαδή σκέφτεται) ένα βόδι. Σουρεάλ κωμωδία που ο σκηνοθέτης συνέλαβε αρχίζοντας να καταγράφει τα όνειρά του.

– Μέσο μεταφοράς, το “Ταξί” του Συνοδινού Μοσχίδη αποτελεί την πτυχιακή του εργασία για τη Σχολή Κινηματογράφου του ΑΠΘ. Ταξί: κάποιους τους φέρνει κοντά και κάποιους του απομακρύνει. Μία ταινία που παρουσιάζει τις σχέσεις μεταξύ ανθρώπων  “που φεύγουν και αυτών που μένουν”.

– “Η Γάτα” της Αναστασίας Αναγνωστοπούλου. Η ταινία παρουσιάζει μία κοπέλα να αισθάνεται δέσμια στο σπίτι όπου φροντίζει την κατάκοιτη μητέρα της, έως ότου αποφασίζει να  ξεσπάσει. «Η ηρωίδα», όπως εξήγησε η σκηνοθέτρια, «βιώνει την μοναχικότητα και τον συναισθηματικό εγκλωβισμό σε μια μονότονη άχρωμη καθημερινότητα». Έμπνευσή της στάθηκε «ο ευνουχισμός των ελευθεριών της γυναικείας ατομικότητας» -υπ΄ αυτήν την έννοια η ταινία της έχει μια φεμινιστική χροιά.
– “Καθημερινά δεν πληγώνουμε αγαπημένα μας πρόσωπα;” Αυτή την απάντηση έδωσε ο Χρήστος Μωραίτης σκηνοθέτης της ταινίας “Pet” όταν ερωτήθηκε “μα είναι δυνατόν ένα μικρό παιδί να σκοτώσει το κατοικίδιο του;” . Η βία στην πιο απλή ίσως και καθημερινή της μορφή μέσα από τον πρωταγωνιστή της ταινίας, ένα δεκάχρονο αγόρι που υφίσταται την απόρριψη από τους ίδιους του τους γονείς. «Υφιστάμεθα μια βία τα τελευταία χρόνια, που στην ταινία βρίσκει αυτήν την εκτόνωση».

Πηγή: dramini.gr