Η απόπειρα ποινικοποίησης του «άλλου» δρόμου θα πέσει στο κενό

Ανεξάρτητα αν συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος με τους χειρισμούς του πρώην Υπουργού Οικονομικών, δέχεται ή όχι τη «δημιουργική ασάφεια» σαν διαπραγματευτικό εργαλείο, κατανοεί ή όχι τα παιχνίδια με τις λέξεις (όχι τρόικα, αλλά θεσμοί) και βγάζει άκρη μέσα σε ένα συνονθύλευμα από αυταπάτες, παλινωδίες, αντιφάσεις και κωλυσιεργία κατά την περίοδο της διαπραγμάτευσης του,  οφείλει σήμερα να αναγνωρίσει ότι ο Γιάνης Βαρουφάκης χτυπιέται βάναυσα από την συστημική διαπλοκή, αλλά και κύκλους του Μαξίμου. Όχι γιατί σχεδίαζε να «χακάρει» τα ΑΦΜ. Ούτε γιατί ήθελε να  θέσει υπό τον έλεγχο του Υπουργείου την Γ.Γ. Εσόδων που ελέγχεται απόλυτα από τις Βρυξέλλες!!! (άραγε γιατί δεν έγινε κάποια μήνυση για’ αυτό;) Τον «λιντσάρουν» γιατί διανοήθηκε να οργανώσει και να εφαρμόσει ένα εναλλακτικό σχέδιο προκειμένου να υπάρξει ανάσα ρευστότητας στην οικονομία σε συνθήκες ρήξης με τους δανειστές. Δεν είναι όμως ο Βαρουφάκης σαν πρόσωπο που ενοχλεί. Αυτό που ενοχλεί πραγματικά είναι η ανάπτυξη της διαφορετικής άποψης για την πορεία που μπορεί να ακολουθήσει η χώρα, η προοπτική του άλλου δρόμου έξω από μνημόνια και υποταγή, το ξεδίπλωμα του άλλου Σχεδίου (Δι-)Εξόδου από την ευρωλιτότητα και επιτήρηση. Σύσσωμο το ευρώπληκτο μπλοκ των μνημονιακών δυνάμεων (Κύκλοι Κυβέρνησης, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι), ζηλεύοντας την μεσαιωνική ιερά εξέταση και τις πιο σκοτεινές στιγμές της μετεμφυλιακής Ελλάδας, αναδεικνύουν την άποψη αυτή σαν το νέο «ιδιώνυμο αδίκημα».

Είναι όμως αυτή η άποψη που κερδίζει διαρκώς έδαφος στην ελληνική κοινωνία καθώς ο λαός καταλαβαίνει μαζικά πλέον ότι τα μνημόνια είναι συνυφασμένα με την ευρωζώνη και ότι αν θέλουμε να ζήσουν τα παιδιά μας με ανθρώπινους όρους στη χώρα τους, πρέπει να αναζητήσουμε και να σχεδιάσουμε το δρόμο της ρήξης. Ιδίως σήμερα που οι προοπτικές για τη συγκρότηση ενός Μετώπου πολιτικής έκφρασης και οργάνωσης του κόσμου του «ΟΧΙ Μέχρι Τέλους» είναι ευνοϊκές, οι χθεσινοί τρομοκράτες του στρατοπέδου του ΝΑΙ έχουν λυσσιάξει. Θα κάνουν τα πάντα – όταν λέμε τα πάντα, εννοούμε τα πάντα– για να απομονώσουν, να τιθασεύσουν, να πατάξουν, να θάψουν το μόνο ρεαλιστικό δρόμο που δίνει προοπτική στη χώρα και το λαό της. Αυτόν της στάσης πληρωμών και διαγραφής του χρέους, της εξόδου από την ευρωζώνη με ανάκτηση της νομισματικής πολιτικής σε ρήξη με την ΕΕ, της κρατικοποίησης των τραπεζών και της σχεδιασμένης παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας υπέρ των εργαζομένων. Ωστόσο, ο περήφανος λαός, δεν είπε τη τελευταία του λέξη. Όπως έπραξε στο δημοψήφισμα της 5^ης Ιούλη, έτσι και τώρα, θα τους δώσει την απάντηση που τους αξίζει.