ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο κορωνοϊός διευρύνει την Τουρκική απειλή | Η περίπτωση του Έβρου

Τρεις είναι οι νέες επιβαλλόμενες Ελληνικές πολιτικές. Η πρώτη είναι η διατήρηση αν όχι η περαιτέρω ενίσχυση της όλης αμυντικής διάταξης σε όλο το μήκος του ποταμού Έβρου. Η δεύτερη αφορά στην προτεραιότητα των τεστ κορωνοϊού στον οικισμό του Δερείου. Η τρίτη είναι η επίσπευση της αίτησης προσφυγής προς το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

των Χρήστου Κηπουρού και Πασχάλη Χριστοδούλου*

Οι πρόσφατοι σποραδικοί πυροβολισμοί των Τούρκων τζανταρμάδων, πότε στο Τυχερό και πότε στο Πύθιο ή στο Πραγγί, δεν έπεσαν φυσικά από τους ουρανούς. Απεναντίας, οι βολίδες εκτοξεύθηκαν προς τους ουρανούς. Υπήρξαν γαρ πυροβολισμοί στον αέρα. Ζητήματα που δεν συνιστούν βέβαια πράξεις εν βρασμώ ψυχής των εν διατεταγμένη υπηρεσία τελούντων και κατασκηνωμένων στην άλλη όχθη του ποταμού, οργάνων της τουρκικής φασιστικής τάξης. Γιατί όπως εύκολα κανείς διαπιστώνει, υπάρχουν πλείστα στοιχεία που συνδέονται με τις παραπάνω, κάθε άλλο παρά τυχαίες, ενέργειες.

Η πρώτη εξ αυτών έχει να κάνει με τη διευκόλυνση των ήπιων εισβολών προσφύγων και μεταναστών ή και ποινικών, και πιθανόν μετά κορωνοϊού, που ήδη γίνονται, σε περιορισμένη, προς το παρόν, κλίμακα, από γειτονικά κρυφά περάσματα, προς την Ελληνική ενδοχώρα. Εννοείται ότι ουσιαστική είναι και η συνδρομή των διαρκώς ιπταμένων κατά μήκος της μεθορίου, τουρκικών drones. Χτες 06/05/2020, πετούσαν από το πρωί. Ένα από το Δέλτα του Έβρου έως την Ορεστιάδα, και ένα από τη Σμύρνη έως τα Δαρδανέλια, επιτηρώντας σπιθαμή προς σπιθαμή όλα τα σημεία διακίνησης.

Άλλο τώρα αν οι χαμηλοί διακινητές συλλαμβάνονται κάποιες φορές. Όσο για τον εν λόγω ιό ισχύει το “ουκ εν τω πολλώ το ευ αλλά εν τω ευ το πολύ της μόλυνσης”. Γιατί δύο έστω φορείς του ιού διασπορείς, ισοδυναμούν με δυο ταύρους μέσα στο ίδιο υαλοπωλείο.

Το πιο πιθανό σενάριο πάντως σχετίζεται με το γεγονός ότι “ουκ εά καθεύδειν τον Υψηλό Διακινητή Ερντογάν, το του Έβρου τρόπαιον”. Και ότι η εξαγγελθείσα από την Τουρκία, από την επομένη κιόλας της αποχώρησης των προσφύγων επιστροφή, λαμβάνει σάρκα και οστά ή πιο σωστά μάλλον, επαναλαμβάνεται με τους γνωστούς από την ιστορία των τελευταίων δεκαετιών, τρόπους.

Απέναντι λοιπόν σε ένα τέτοιο παζλ, και με την προϋπόθεση ότι πολιτική χωρίς πρόβλεψη αποτελεί γράμμα κενό, τρεις είναι κατά τη γνώμη μας, οι νέες επιβαλλόμενες Ελληνικές πολιτικές.

ΑΣΚΗΣΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΣΤΟ ΔΕΛΤΑ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ

Η πρώτη είναι η διατήρηση αν όχι η περαιτέρω ενίσχυση της όλης αμυντικής διάταξης της ένστολης Ελλάδας μετά της FRONTEX, σε όλο το μήκος του ποταμού. Εννοείται ότι αρκεί ο ευρωπαϊκός αυτός οργανισμός να μη μετεξελιχθεί σε καμιά νέου τύπου Μ.Κ.Ο. Ας έχουν γνώσιν οι φύλακες.

Καλή είναι, όπως αποδείχθηκε, η άμυνα στον υπόλοιπο Έβρο, όμως δεν χρειάζονται οι διθύραμβοι από τρίτους με τις νέες εθνικοφροσύνες περί έπους κλπ. Αρκεί ένα μπράβο προς την ενθάδε ένστολη Ελλάδα, μετά των επικεφαλής. Ναι μεν για τον Ερντογάν είναι ένα μη αναμενόμενο τρόπαιο, όπως λέγαμε πιο πάνω, όμως για εμάς απλά είναι μια επιτυχής πράξη άμυνας. Το λέμε αυτό γιατί έπονται πολλές άλλες. Και όταν το έπος στον πληθυντικό γίνεται έπη ή έπεα, τότε μπορεί να είναι μέχρι και πτερόεντα.

Από εκεί και πέρα χρειάζονται να γίνουν πολλά. Ένα εξ αυτών αφορά στο Αινήσιο του Δέλτα. Ας μην μας διαφεύγει ότι στον ίδιο αυτό τόπο είχε γίνει και η τουρκική εισβολή του αφθώδους πυρετού, προτού αυτός καταστρέψει την τοπική κτηνοτροφία.

Μπορεί το Δέλτα να είναι πασίγνωστο ως ένας από τους πιο σημαντικούς Ευρωπαϊκούς βιότοπους και κέντρο φιλοξενίας για εκατοντάδες σπάνια και απειλούμενα είδη πουλιών. Και μπορεί οι εκεί ψαράδες με τις καλύβες τους να ασκούν διάχυτη Ελληνική κυριαρχία στην ευρύτερη περιοχή ενώ για κάποιους χωρίς επαρκή φαιά ουσία, κατέχουν “βίλες”, όμως εκείνο που χρειάζεται είναι η άσκηση εθνικής κυριαρχίας στην όχθη του Ανατολικού βραχίονα του ποταμού Έβρου. Η οποία, όπως και ολόκληρο το Δέλτα του Έβρου, με βάση την από 3 Νοεμβρίου 1926 υπογραφή των πρωτοκόλλων και των συμπερασμάτων της τότε Διεθνούς Επιτροπής, ανήκει στην Ελλάδα.

Μια περιοχή για μεγάλα χρονικά διαστήματα του έτους πλημμυρισμένη και με προσδιορισμό αρκετά δυσχερή, είναι επόμενο να χρειάζεται σημαδούρες. Για μια από αυτές λοιπόν, επαναφέρουμε την από 25ετίας πρόταση για ανέγερση, επί της συγκεκριμένης όχθης του Έβρου, ενός υπερυψωμένου παρεκκλησίου με υψίκορμο καμπαναριό, στη μνήμη των Θρακών ηρώων Δοϊτσίδη και Χατζόπουλου από το Διδυμότειχο, που έπεσαν στην Κύπρο κατά την εισβολή του Αττίλα, έτσι ώστε να εμπνέεται η ένστολη Ελλάδα κατά την άσκηση των καθηκόντων της, αλλά και να πιάσει τόπο, στην κυριολεξία της, η τιμή της Εκκλησίας προς τη συγκεκριμένη θυσία.

Η ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΣΤΑ ΤΕΣΤ ΤΟΥ ΔΕΡΕΙΟΥ

Η δεύτερη πολιτική αφορά στην προτεραιότητα των τεστ στον οικισμό του Δερείου. Προληπτικά μη τυχόν και γίνει κανένας καινούργιος Εχίνος. Και μάλιστα σε μια περίοδο της σταδιακής άρσης των περιορισμών στις κινήσεις και την κυκλοφορία των πολιτών. Και σε μια Ελλάδα που θα τρέχει και δεν θα φτάνει.

Τα λέμε αυτά γιατί είναι γνωστή η σχέση της γείτονος με την ομόδοξό της αυτή χερσαία νήσο του Έβρου. Και γιατί όλα αυτά τα χρόνια προξενικά άτομα του οικισμού, όταν δεν κατευθύνουν τις σταυροδοσίες στις κάθε επιπέδου και μορφής πολιτικές εκλογές, εξασφαλίζοντας τη γκριζοσύνη των πριμοδοτούμενων, τότε φιλοξενούν πρόσφυγες και μετανάστες, λίγο πριν αυτοί πάρουν το δρόμο προς την υπόλοιπη Θράκη και Ελλάδα, μέσα από ορεινούς διαδρόμους ή ακόμη και μέσω γειτονικών πόλεων του Νομού. Τα ζούμε από πολλών ετών και τα βλέπουμε.

Πολύ ολίγον ενδιαφέρει την Τουρκία αν θα επιμολυνθούν οι ατουρκοποίητοι Πομάκοι του Δερείου, όπως άλλωστε συνέβη με την περίπτωση του Εχίνου, ενώ θα αποτελεί Αλαχ-άρεστο έργο, όπως λέμε θεάρεστο, το να συμβεί κάτι ανάλογο με άλλους Εβρίτες και Θρακιώτες. Το με έναν σμπάρο δυο, αν όχι και τρία τρυγόνια, είναι το καλύτερο δυνατό για το γειτονικό κεμαλοφασισμό.

ΠΡΟΣΤΙΜΑ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Η τρίτη είναι η επίσπευση της αίτησης προσφυγής προς το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το ΕΔΔΑ, προκειμένου να επιβληθεί η άμεση διακοπή κάθε μορφής ροών. Προσφυγικής, Μεταναστευτικής, Κορωνοϊκής. Μάλιστα να συμπληρωθεί όλο αυτό με ρήτρα προστίμου κάθε φορά που ο Υψηλός Διακινητής διατάσσει νέες ροές. Και φυσικά τα ίδια να ισχύσουν στο Αιγαίο.

Δεν πρέπει να διαφεύγει ότι αυτός ο οποίος καμώνεται τον προστάτη των προσφύγων, είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Προαγωγό και τον Υψηλό Διακινητή που ατιμώρητα επί έτη πολλά προσβάλει όλες τις αρχές του ανθρωπισμού, την ίση μεταχείριση και τα δικαιώματα των προσφύγων, όπως αυτά ορίζονται από τη Συνθήκη της Γενεύης και το χάρτη των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ένωσης. Και από πάνω, να καθυβρίζει και την Ελλάδα. Στην πρόσφατη τριλογία με τίτλο ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ (βλ. pdf, Β΄ έκδοση) τα αναλύουμε όλα αυτά, νομίζουμε διεξοδικά.

Γι’ αυτό παραμένει σε απόλυτη προτεραιότητα μια, ενώπιον πλέον της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε., πρόταση της Ελλάδας για την κατασκευή hotspots επί του Τουρκικού εδάφους. Από το Παζάρκουλε μέχρι στην Ιωνία. Είναι ο μόνος τρόπος για τη νόμιμη όσο και την ασφαλή μετακίνηση προσφύγων και μεταναστών από την Τουρκία προς την Ευρώπη. Κάτι το οποίο, πέραν της Ύπατης Αρμοστείας, της Europol, και της Frontex, θα εξασφαλίζεται και από τις Ευρωπαϊκές υγειονομικές ομάδες.

Τέλος με αφορμή την έκκληση υψηλόβαθμου τοπικού αυτοδιοικητικού παράγοντα να παράσχουμε συμβουλές για τα του Έβρου, ερχόμαστε με το σημερινό γραπτό να ζητήσουμε την υποστήριξη από τους θεσμικούς Θράκες, αν θελήσουν να σώσουν τις ψυχές τους, να προωθήσουν έμπρακτα τις ιδέες αυτές. Ιδιαίτερα την εξ αυτών τελευταία, να την κάνουν μέρος της ατζέντας κατά τις συνομιλίες τους τόσο με την κυβερνητική, όσο και με την αντιπολιτευτική Αθήνα. Της οποίας οι εκπρόσωποι, αντί να σκέπτονται για τον Έβρο, οι μεν τον επισκέπτονται, οι δε διασκέπτονται.

Εμείς και ο Ερντογάν – Β΄ Έκδοση

Φωτογραφία: Δ’ Σώμα Στρατού, Αύγουστος 1997. Από το οδοιπορικό στο Δέλτα του Έβρου, η περιοχή του Αινησίου. Στο βάθος διακρίνεται η ανατολική όχθη του ποταμού και τα περίχωρα της Αίνου.

* Ο πρώτος διετέλεσε Βουλευτής Έβρου (1993-2000), ο δε δεύτερος υπήρξε Δήμαρχος Σουφλίου (1994-1998).

Πηγή: Alexandroupoli Online

DNews Widget

ΑπάντησηΑκύρωση απάντησης

ΑΠΟΨΕΙΣ

Το νέο καταφύγιο και βράβευση των φιλόζωων της Καβάλας

*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης

Το νέο καταφύγιο αδέσποτων ζώων του Δήμου Καβάλας: Μια νίκη της κοινωνίας, του εθελοντισμού και της ανθρωπιάς.

Η δημιουργία του νέου καταφυγίου αδέσποτων ζώων του Δήμου Καβάλας αποτελεί ένα έργο με ιδιαίτερη κοινωνική σημασία, που έρχεται να καλύψει μια διαχρονική ανάγκη της πόλης και να αναβαθμίσει ουσιαστικά το επίπεδο προστασίας και φροντίδας των αδέσποτων ζώων. Πρόκειται για μια σημαντική επιτυχία που δεν ανήκει μόνο στη δημοτική αρχή, αλλά σε όλους όσοι εργάστηκαν με επιμονή, πίστη και ανιδιοτέλεια για να γίνει πραγματικότητα.

Η ολοκλήρωση αυτού του εγχειρήματος είναι αποτέλεσμα της συντονισμένης προσπάθειας του Δήμου Καβάλας, του Αντιδημάρχου Χρήστου Τσιτσιλικάκη, των εθελοντών, αλλά και πολλών επαγγελματιών που προσέφεραν τις γνώσεις, τον χρόνο και την εργασία τους με εθελοντικό πνεύμα. Σε μια εποχή όπου ο εθελοντισμός συχνά δοκιμάζεται, το νέο καταφύγιο αποδεικνύει ότι όταν η τοπική κοινωνία ενώνεται γύρω από έναν κοινό σκοπό, μπορεί να πετύχει σπουδαία αποτελέσματα.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η αναγνώριση ανθρώπων που αφιέρωσαν μεγάλο μέρος της ζωής τους στην προστασία των αδέσποτων ζώων. Η βράβευση του Κώστα Γιτισόγλου, της Σοφίας Παπαντίδου και του Ηλία Στεφανίδη αποτελεί μια πράξη δικαιοσύνης και αναγνώρισης της πολύχρονης προσφοράς τους.

Ξεχωριστή μνεία αξίζει στον Κώστα Γιτισόγλου, έναν άνθρωπο που για δεκαετίες στάθηκε στην πρώτη γραμμή της φροντίδας και διάσωσης αδέσποτων ζώων στην Καβάλα. Σύμφωνα με όσους γνωρίζουν το έργο του, έχει συμβάλει στη διάσωση περισσότερων από 3.000 σκύλων, αριθμός που από μόνος του αποτυπώνει το μέγεθος της προσφοράς του. Πολλοί θεωρούν ότι η αναγνώριση αυτή έπρεπε να είχε έρθει ήδη από το 2005, καθώς το έργο του παρέμενε για χρόνια μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά πάντοτε κοντά στις πραγματικές ανάγκες των ζώων.

Ο Κώστας Γιτίσογλου από την πλευρά του έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην συμβολή του Παρασκευά Ατζεμιδάκη, ενός από τους στενότερους και πιο αξιόπιστους συνεργάτες του, στις πιο απαιτητικές και δύσκολες αποστολές διάσωσης. Σε περιστατικά που απαιτούσαν εξειδικευμένες γνώσεις, εμπειρία και ψυχραιμία, η παρουσία του υπήρξε καθοριστική, αποδεικνύοντας πως πίσω από κάθε επιτυχημένη προσπάθεια υπάρχει πάντα μια ομάδα ανθρώπων που εργάζεται αθόρυβα αλλά αποτελεσματικά.

Παράλληλα αναφορά από τον κ. Γιτίσόγλου έγινε και στους Κώστα Τιτόπουλο και της Δέσποινα Αβραμίδου, οι οποίοι έχουν προσφέρει τα μέγιστα στον χώρο του εθελοντισμού και της προστασίας των αδέσποτων ζώων της Καβάλας. Η συνέπεια, η αφοσίωση και η αγάπη τους για τα ζώα αποτελούν παράδειγμα κοινωνικής ευαισθησίας και ενεργού συμμετοχής στα κοινά.

Η αναγνώριση των ανθρώπων που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην προστασία των αδέσποτων αποτελεί το ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης μιας κοινωνίας που γίνεται καλύτερη όταν δεν ξεχνά όσους προσφέρουν χωρίς αντάλλαγμα. Και η περίπτωση του Κώστα Γιτισόγλου, του Παρασκευά Ατζεμιδάκη, του Κώστα Τιτόπουλου, της Δέσποινας Αβραμίδου, της Σοφίας Παπαντίδου και του Ηλία Στεφανίδη καθώς και των υπόλοιπων εθελοντών και υποστηρικτών της προσπάθειας, αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα για τις επόμενες γενιές.

ΑΠΟΨΕΙΣ

Κεντροαριστερά ή αλλιώς… ελβετικό τυρί!

*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης

Η ίδρυση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, της ΕΛ.Α.Σ. — Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης — δεν είναι απλώς μία ακόμη πολιτική κίνηση στον χώρο της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς. Είναι ο καθρέφτης μιας βαθύτερης παθογένειας: της αδυναμίας του χώρου να μετατρέψει τη διαφωνία σε σύνθεση και την πολιτική εμπειρία σε ενιαία προοπτική. Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, το νέο εγχείρημα Τσίπρα εμφανίζεται με στόχο την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, ενώ ήδη προκαλεί αναταράξεις σε ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά.

Από την εποχή του Συνασπισμού μέχρι σήμερα, η ιστορία της Αριστεράς μοιάζει με ατέλειωτο ημερολόγιο διασπάσεων. Ο Συνασπισμός έγινε ΣΥΡΙΖΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση, αλλά μετά την κυβερνητική εμπειρία άρχισε η σταδιακή αποσύνθεση. Άλλοι έφυγαν προς τη Λαϊκή Ενότητα, άλλοι δημιούργησαν ή στήριξαν το ΜέΡΑ25, άλλοι βρέθηκαν στην Πλεύση Ελευθερίας, αργότερα προέκυψε η Νέα Αριστερά, ενώ ο Στέφανος Κασσελάκης δημιούργησε το δικό του κίνημα τους “Δημοκράτες”. Τώρα, με την ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα, προστίθεται ακόμη ένας πόλος σε έναν χώρο που ήδη ασφυκτιά από προσωπικές στρατηγικές, αρχηγισμούς και μικροκομματικούς υπολογισμούς.

Το αποτέλεσμα είναι ο χώρος της Κεντροαριστεράς να θυμίζει πλέον ελβετικό τυρί: πολλές τρύπες, πολλά κενά, πολλές χαμένες δυνάμεις και καθόλου, μα καθόλου ενότητα. Κάθε νέο κόμμα υπόσχεται επανεκκίνηση, όμως συχνά καταλήγει να αφαιρεί ποσοστά από το διπλανό του. Η Πλεύση Ελευθερίας εκφράζει ένα αντισυστημικό ακροατήριο, το ΜέΡΑ25 διατηρεί ριζοσπαστικό προφίλ, ο Στέφανος Κασσελάκης διεκδικεί προσωπική πολιτική ταυτότητα, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί επιστροφή με νέο σχήμα και ο ΣΥΡΙΖΑ βλέπει τη δεξαμενή του να μικραίνει. Δημοσκοπικά, αυτή η διάσπαση έχει ήδη αποτυπωθεί σε κατακερματισμό ποσοστών, με τον ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίζεται σε χαμηλά, έως και μηδενικά επίπεδα και άλλα κόμματα του ίδιου ευρύτερου χώρου να μοιράζονται κρίσιμες μονάδες.

Παραθέτω σε γράφημα του Jo Di τις μέχρι τώρα τις Αριστερές διασπάσεις για να έχετε μία εικόνα :

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο αριθμητικό. Είναι πολιτικό. Όσο οι προοδευτικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν η μία την άλλη ως αντίπαλο και όχι ως πιθανό σύμμαχο, η Νέα Δημοκρατία θα διατηρεί στρατηγικό πλεονέκτημα.

Βέβαια από την άλλη πλευρά και η Νέα Δημοκρατία αντιμετωπίζει διασπάσεις ωστόσο αυτές δεν επηρεάζουν σημαντικά τα ποσοστά της σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Αρκετές είναι οι συζητήσεις που γίνονται το τελευταίο διάστημα για την δημιουργία κόμματος από την Αντώνη Σαμαρά που ήδη “πονοκεφαλιάζει” το Μαξίμου ή ακόμα και το νέο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού δείχνει να έχει αποσπάσει κάποιο ποσοστό από το κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

Σε κάθε περίπτωση πάντως αν οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι θέλουν πραγματικά να ξαναδούν τον χώρο τους σε κυβερνητική τροχιά, ή έστω σε μία ικανή αντιπολίτευση, τότε η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλο ένα κομματικό κομμάτι στο ήδη σπασμένο παζλ.

DNews Widget

ΑΠΟΨΕΙΣ

Μπήκαν τα ξίφη στα θηκάρια, έμειναν όμως οι ουλές;

*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης

Η πρόσφατη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας δεν ήταν ούτε «Κούγκι», όπως περίμεναν ορισμένοι, ούτε όμως και το ειδυλλιακό οικογενειακό τραπέζι που θα ήθελε το Μαξίμου να παρουσιάσει. Ήταν κάτι πολύ πιο πολιτικό: μια εσωκομματική εκτόνωση με μπόλικες αιχμές, λίγες αλήθειες που ειπώθηκαν δυνατά και μια ηγεσία που κατάλαβε —έστω και αργά— ότι η κοινοβουλευτική ομάδα δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο ως χειροκροτητής υπουργικών powerpoints.

Τα ξίφη πράγματι μπήκαν στα θηκάρια. Όχι επειδή εξαφανίστηκαν οι διαφωνίες, αλλά επειδή όλοι αντιλαμβάνονται ότι η Νέα Δημοκρατία παραμένει η μόνη συμπαγής κυβερνητική δύναμη σε ένα πολιτικό τοπίο αποσύνθεσης. Κανείς δεν έχει συμφέρον να τινάξει το καράβι στον αέρα ενώ η αντιπολίτευση ακόμη ψάχνει πυξίδα και αρχηγικό αφήγημα.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξε μήνυμα. Και το μήνυμα ήταν καθαρό: αρκετοί βουλευτές νιώθουν ότι η κυβέρνηση λειτουργεί σαν κλειστό club τεχνοκρατών και επικοινωνιολόγων που θυμούνται την κοινοβουλευτική ομάδα μόνο όταν έρχεται η ώρα της ψήφου. Οι αιχμές περί υπουργών που «δεν ιδρώνουν τη φανέλα» δεν έπεσαν τυχαία. Ούτε ήταν τυχαίο ότι ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναγκάστηκε να υιοθετήσει τη φράση και να παραδεχθεί δημοσίως πως κάποιοι υπουργοί αντιμετωπίζουν τους βουλευτές περίπου σαν ενοχλητικούς επαρχιώτες συγγενείς σε κυριακάτικο τραπέζι.

Είναι ίσως η πρώτη φορά μετά από καιρό που ακούστηκε τόσο καθαρά μέσα στη ΝΔ μια υπόγεια αλλά υπαρκτή δυσφορία απέναντι στο «επιτελικό κράτος». Το μοντέλο που κάποτε παρουσιάστηκε ως η μεγάλη μεταρρυθμιστική τομή της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, σήμερα για αρκετούς βουλευτές μοιάζει περισσότερο με πυραμίδα εξουσίας που ανεβαίνει προς τα πάνω αλλά δεν κατεβαίνει ποτέ προς τη βάση. Δεν είναι τυχαίο ότι βουλευτές έθεσαν θέμα ενημέρωσης, συμμετοχής και πολιτικής συνεννόησης, με ορισμένους να αφήνουν σαφή υπονοούμενα πως κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην της κοινοβουλευτικής ομάδας.

Και κάπου εκεί ήρθε η πραγματικότητα να προσγειώσει τους πάντες. Διότι, όσο κι αν υπάρχει μουρμούρα, κανείς δεν αμφισβήτησε ευθέως τον πρωθυπουργό. Κανείς δεν έθεσε ζήτημα ηγεσίας. Κανείς δεν μίλησε για «μετά Μητσοτάκη» εποχή. Αντιθέτως, το κυρίαρχο μήνυμα ήταν πως η παράταξη πρέπει να ξαναβρεί πολιτικό νεύρο, επαφή με την κοινωνία και λιγότερη αλαζονεία εξουσίας.

Το συμπέρασμα; Η Νέα Δημοκρατία δεν διαλύεται. Δεν βρίσκεται σε φάση εσωκομματικής αποσταθεροποίησης παρά τις αρκετές υποθέσεις που έχει να αντιμετωπίσει σε μία προεκλογική περίοδο που έρχεται. Βρίσκεται όμως σε μια περίοδο όπου η κόπωση της εξουσίας αρχίζει να φαίνεται στα πρόσωπα, στις σχέσεις και στον τρόπο λειτουργίας της. Και αυτό, όσο κι αν επιχειρείται να κρυφτεί πίσω από χαμόγελα και διαρροές περί «ενότητας», είναι απολύτως πραγματικό.

Τα ξίφη μπήκαν στα θηκάρια. Αλλά κανείς δεν πρέπει να κάνει το λάθος να πιστέψει ότι στο εσωτερικό της γαλάζιας παράταξης επικρατεί γαλήνη μοναστηριού…