ΑΠΟΨΕΙΣ

Οι μεγάλες προκλήσεις του 2015 | Τι έχει να αντιμετωπίσει η νέα κυβέρνηση

Το 2015 ήρθε φορτωμένο προβλήματα και βάρη από το παρελθόν, που δύσκολα θα μπορέσουν να αντιμετωπιστούν, όποια κυβέρνηση κι αν προκύψει στις 25 Ιανουαρίου. Το ότι θα είναι μια ιδιαίτερα δύσκολη χρονιά το γνωρίζουν όλοι. Η χώρα συνεχίζει να πελαγοδρομεί μεταξύ χάους και σωτηρίας, καθώς μετά από 6 χρόνια ύφεσης και μεγάλων θυσιών, βρίσκεται πάλι στο αρνητικό σημείο απ΄ όπου ξεκίνησε.

Το νέο χρόνο, πέρα από τις τετριμένες ευχές, μια προσδοκία κυριαρχεί και απαιτεί τη συστράτευση όλων καθώς το 2015 ανέτειλε χωρίς να έχουν επιλυθεί δομικά προβλήματα της χώρας και της οικονομιας. Η ανάπτυξη και το success story ξεχάστηκαν και τώρα το μεγάλο στοίχημα που έχει τεθεί είναι αν θα πάμε χειρότερα ή αν θα καταφέρουμε στο τέλος να … σωθούμε.
Σ αυτό το πλαίσιο, πολιτικές δυνάμεις, οικονομικοί παράγοντες αλλά και ο απλός λαός με τις εκλογικές επιλογές του βρίσκονται αντιμέτωποι με σοβαρές προκλήσεις που θα κρίνουν το μέλλον αυτής της χώρας.Η παγωμένη – όχι μόν λόγω του ψύχους – Ελλάδα καλείται να αποφασίσει:

Καθοριστικές επιλογές

– Εκλογές με ηρεμία και σύνεση ή με καταστροφολογία και χάος. Η καλλιέργεια φόβου στους πολίτες, η χρεοκοπία, το bankrun θα πρέπει να είναι απαγορευμένες λέξεις. Αλλά και οι συνιστώσεις του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να βρουν μια κοινή γλώσσα και να μην τρομάζουν αναίτια τους πολίτες.
Εκλογές με νίκη ΣΥΡΙΖΑ ή με ποιό πολιτικό προσανατολισμό. Στις 25 Ιανουαρίου οι Ελληνες καλούνται να ψηφίσουν σταθερότητα που επαγγέλλεται η ΝΔ, ή μεγάλη ανατροπή που προβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ. Η Ευρώπη αλλάζει, στην Γαλλία κυριαρχεί η ακροδεξιά, στην Ισπανία το Podemos, στην Ελλάδα χρειάζεται μια ανατροπή του πολιτικού σκηνικού, ώστε η Γερμανία να συνειδητοποιήσει ότι η πολιτική λιτότητας έχει αποτύχει. Ολα τα δεδομένα δείχνουν νίκη ΣΥΡΙΖΑ.
Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αλλά με ποιους; Αν είναι πρώτο κόμμα με βάση τις προβλέψεις δεν θα έχει αυτοδυναμία και το ερώτημα είναι με ποιον θα κυβερνήσει; Βασικό στοιχείο τι θα πετύχουν τα μικρά κόμματα και ιδιαίτερα ο Παπανδρέου, αν τελικά συμμετάσχει με δικό του κόμμα στις εκλογές. Ρόλο θα διαδραματίσει και η είσοδος ή μη των Ανεξαρτήτων Ελλήνων στην βουλή. Το τοπίο είναι πολύ θολό και δυσδιάκριτο.
– Κυβέρνηση ή ακυβερνησία; Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αν δεν υπάρξει κυβέρνηση αρχές Φεβρουαρίου του 2015 στην Ελλάδα και η πολιτική ζωή σέρνεται…στην ακυβερνησία, είναι βέβαιο ότι η ΕΕ, το ΔΝΤ και η ΕΚΤ τέλη Φεβρουαρίου του 2015 που λήγει η δίμηνη παράταση του μνημονίου θα μας τραβήξουν το χαλί σκόπιμα, για παραδειγματισμό, για να εξαναγκάσουν τους έλληνες πολιτικούς να σχηματίσουν κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας. Η ακυβερνησία θα προκαλέσει χάος, παντού και πρέπει πάσει θυσία να αποφευχθεί.
– Σιγουριά για τα χρημαυοοικονομικά ή bankrun; Οι καταθέσεις είναι 100% εξασφαλισμένες όσο όμως παραμένουμε στην ευρωζών και το εγχώριο τραπεζικό σύστημα εποπτεύεται από την ΕΚΤ. Το ερώτημα είναι αν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τραβήξει στα άκρα την κόντρα ή η κόντρα με την Τρόικα είναι πλασματική καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποδεχθεί την ECCL γραμμή.
Εκτιμούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα πάει στα άκρα την κόντρα, θα δούμε κοκορομαχίες αλλά ούτε την Τρόικα συμφέρει η κόντρα, ούτε την Ελλάδα ή τον ΣΥΡΙΖΑ.
– Οι στόχοι του προϋπολογισμού για το 2015 αναιρούνται. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι στόχοι του 2015 που θέτει ο προϋπολογισμός αναιρούνται πλήρως. Ο προϋπολογισμός θα πρέπει να αναθεωρηθεί γιατί απλά δεν βγαίνει.

Τράπεζες και οικονομία

– Τράπεζες ακυρώνουν τα business plan για το 2015. Αν οι εξελίξεις, δρομολογηθούν όπως τις περιγράφουμε, οι τράπεζες δεν θα πιάσουν τους στόχους των business plan για το 2015 και ουσιαστικά τα επιχειρηματικά σχέδια θα πεταχθούν στο καλάθι των αχρήστων. Ήδη οι τράπεζες αρχίζουν να πληροφορούν ότι οι στόχοι του 2015….αναιρούνται.
– Να βρεθεί βιώσιμη λύση για το χρέος. Μια μεγάλη ιστορική ευκαιρία έχει η Ελλάδα να εκμεταλλευτεί τις μεγάλες πολιτικές αλλαγές στην Ευρώπη….και να πετύχει μια μεγάλη αναδιάρθρωση χρέους ή να πειστεί τελικώς η Ευρώπη να εκδοθούν ευρωομόλογα μια λύση που παρασκηνιακώς ανακινούν ορισμένοι Ευρωπαίοι.
Το ευρωομόλογο δεν θα καταστήσει βιώσιμο το χρέος της Ελλάδος, αλλά η Ελλάδα θα αποχωρήσει από τα μνημόνια και θα εισέλθει στον δρόμο της ανάπτυξης που δεν θα στηρίζεται στην αποπνικτική λιτότητα αλλά θα έχει βάσεις αναπτυξιακές.
Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι η Ευρώπη προετοιμάζεται για το ευρωομόλογο. Επειδή η Γερμανία και άλλοι θεσμοί της Ευρώπης βλέπουν τι έρχεται, έρχονται απαιτήσεις από κράτη όχι μόνο η Ελλάδα αλλά και η Ισπανία για αναδιάρθρωση χρέους…θα αντιπροτείνουν ευρωομόλογο για να αποφύγουν τα haircut.
– Το κράτος να αναλάβει – αντί των τραπεζών – μέρος του προβληματικού ιδιωτικού χρέους. Οχι με διαγραφή που θα ήταν καταστροφική, αλλά με τη δημιουργία ειδικού fund διαχείρισης. Είναι μια νέα πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ που έχει τις προδιαγραφές να διαχειριστεί καλύτερα το ζήτημα του χρέους.
Μπορεί στους άλλους τομείς η νέα κυβέρνηση να μη φέρει καμία αλλαγή σε σχέση με την ΝΔ. Στο θέμα του χρέους μπορεί να τα πάει καλύτερα από την τωρινή συγκυβέρνηση, που ξεκίνησε με στόχο την αναδιάρθρωση και κατέληξε να κυνηγάει…. πιστοποιητικό βιωσιμότητας.
Η νέα κυβέρνηση μπορεί να θέσει στο τραπέζι και την λύση του haircut. Πρέπει να την θέσει επίσημα και ανοιχτά, διότι μόνο έτσι θα λυθεί οριστικά το πρόβλημα.

DNews Widget

ΑπάντησηΑκύρωση απάντησης

ΑΠΟΨΕΙΣ

Το νέο καταφύγιο και βράβευση των φιλόζωων της Καβάλας

*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης

Το νέο καταφύγιο αδέσποτων ζώων του Δήμου Καβάλας: Μια νίκη της κοινωνίας, του εθελοντισμού και της ανθρωπιάς.

Η δημιουργία του νέου καταφυγίου αδέσποτων ζώων του Δήμου Καβάλας αποτελεί ένα έργο με ιδιαίτερη κοινωνική σημασία, που έρχεται να καλύψει μια διαχρονική ανάγκη της πόλης και να αναβαθμίσει ουσιαστικά το επίπεδο προστασίας και φροντίδας των αδέσποτων ζώων. Πρόκειται για μια σημαντική επιτυχία που δεν ανήκει μόνο στη δημοτική αρχή, αλλά σε όλους όσοι εργάστηκαν με επιμονή, πίστη και ανιδιοτέλεια για να γίνει πραγματικότητα.

Η ολοκλήρωση αυτού του εγχειρήματος είναι αποτέλεσμα της συντονισμένης προσπάθειας του Δήμου Καβάλας, του Αντιδημάρχου Χρήστου Τσιτσιλικάκη, των εθελοντών, αλλά και πολλών επαγγελματιών που προσέφεραν τις γνώσεις, τον χρόνο και την εργασία τους με εθελοντικό πνεύμα. Σε μια εποχή όπου ο εθελοντισμός συχνά δοκιμάζεται, το νέο καταφύγιο αποδεικνύει ότι όταν η τοπική κοινωνία ενώνεται γύρω από έναν κοινό σκοπό, μπορεί να πετύχει σπουδαία αποτελέσματα.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η αναγνώριση ανθρώπων που αφιέρωσαν μεγάλο μέρος της ζωής τους στην προστασία των αδέσποτων ζώων. Η βράβευση του Κώστα Γιτισόγλου, της Σοφίας Παπαντίδου και του Ηλία Στεφανίδη αποτελεί μια πράξη δικαιοσύνης και αναγνώρισης της πολύχρονης προσφοράς τους.

Ξεχωριστή μνεία αξίζει στον Κώστα Γιτισόγλου, έναν άνθρωπο που για δεκαετίες στάθηκε στην πρώτη γραμμή της φροντίδας και διάσωσης αδέσποτων ζώων στην Καβάλα. Σύμφωνα με όσους γνωρίζουν το έργο του, έχει συμβάλει στη διάσωση περισσότερων από 3.000 σκύλων, αριθμός που από μόνος του αποτυπώνει το μέγεθος της προσφοράς του. Πολλοί θεωρούν ότι η αναγνώριση αυτή έπρεπε να είχε έρθει ήδη από το 2005, καθώς το έργο του παρέμενε για χρόνια μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά πάντοτε κοντά στις πραγματικές ανάγκες των ζώων.

Ο Κώστας Γιτίσογλου από την πλευρά του έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην συμβολή του Παρασκευά Ατζεμιδάκη, ενός από τους στενότερους και πιο αξιόπιστους συνεργάτες του, στις πιο απαιτητικές και δύσκολες αποστολές διάσωσης. Σε περιστατικά που απαιτούσαν εξειδικευμένες γνώσεις, εμπειρία και ψυχραιμία, η παρουσία του υπήρξε καθοριστική, αποδεικνύοντας πως πίσω από κάθε επιτυχημένη προσπάθεια υπάρχει πάντα μια ομάδα ανθρώπων που εργάζεται αθόρυβα αλλά αποτελεσματικά.

Παράλληλα αναφορά από τον κ. Γιτίσόγλου έγινε και στους Κώστα Τιτόπουλο και της Δέσποινα Αβραμίδου, οι οποίοι έχουν προσφέρει τα μέγιστα στον χώρο του εθελοντισμού και της προστασίας των αδέσποτων ζώων της Καβάλας. Η συνέπεια, η αφοσίωση και η αγάπη τους για τα ζώα αποτελούν παράδειγμα κοινωνικής ευαισθησίας και ενεργού συμμετοχής στα κοινά.

Η αναγνώριση των ανθρώπων που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην προστασία των αδέσποτων αποτελεί το ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης μιας κοινωνίας που γίνεται καλύτερη όταν δεν ξεχνά όσους προσφέρουν χωρίς αντάλλαγμα. Και η περίπτωση του Κώστα Γιτισόγλου, του Παρασκευά Ατζεμιδάκη, του Κώστα Τιτόπουλου, της Δέσποινας Αβραμίδου, της Σοφίας Παπαντίδου και του Ηλία Στεφανίδη καθώς και των υπόλοιπων εθελοντών και υποστηρικτών της προσπάθειας, αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα για τις επόμενες γενιές.

ΑΠΟΨΕΙΣ

Κεντροαριστερά ή αλλιώς… ελβετικό τυρί!

*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης

Η ίδρυση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, της ΕΛ.Α.Σ. — Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης — δεν είναι απλώς μία ακόμη πολιτική κίνηση στον χώρο της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς. Είναι ο καθρέφτης μιας βαθύτερης παθογένειας: της αδυναμίας του χώρου να μετατρέψει τη διαφωνία σε σύνθεση και την πολιτική εμπειρία σε ενιαία προοπτική. Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, το νέο εγχείρημα Τσίπρα εμφανίζεται με στόχο την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, ενώ ήδη προκαλεί αναταράξεις σε ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά.

Από την εποχή του Συνασπισμού μέχρι σήμερα, η ιστορία της Αριστεράς μοιάζει με ατέλειωτο ημερολόγιο διασπάσεων. Ο Συνασπισμός έγινε ΣΥΡΙΖΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση, αλλά μετά την κυβερνητική εμπειρία άρχισε η σταδιακή αποσύνθεση. Άλλοι έφυγαν προς τη Λαϊκή Ενότητα, άλλοι δημιούργησαν ή στήριξαν το ΜέΡΑ25, άλλοι βρέθηκαν στην Πλεύση Ελευθερίας, αργότερα προέκυψε η Νέα Αριστερά, ενώ ο Στέφανος Κασσελάκης δημιούργησε το δικό του κίνημα τους “Δημοκράτες”. Τώρα, με την ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα, προστίθεται ακόμη ένας πόλος σε έναν χώρο που ήδη ασφυκτιά από προσωπικές στρατηγικές, αρχηγισμούς και μικροκομματικούς υπολογισμούς.

Το αποτέλεσμα είναι ο χώρος της Κεντροαριστεράς να θυμίζει πλέον ελβετικό τυρί: πολλές τρύπες, πολλά κενά, πολλές χαμένες δυνάμεις και καθόλου, μα καθόλου ενότητα. Κάθε νέο κόμμα υπόσχεται επανεκκίνηση, όμως συχνά καταλήγει να αφαιρεί ποσοστά από το διπλανό του. Η Πλεύση Ελευθερίας εκφράζει ένα αντισυστημικό ακροατήριο, το ΜέΡΑ25 διατηρεί ριζοσπαστικό προφίλ, ο Στέφανος Κασσελάκης διεκδικεί προσωπική πολιτική ταυτότητα, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί επιστροφή με νέο σχήμα και ο ΣΥΡΙΖΑ βλέπει τη δεξαμενή του να μικραίνει. Δημοσκοπικά, αυτή η διάσπαση έχει ήδη αποτυπωθεί σε κατακερματισμό ποσοστών, με τον ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίζεται σε χαμηλά, έως και μηδενικά επίπεδα και άλλα κόμματα του ίδιου ευρύτερου χώρου να μοιράζονται κρίσιμες μονάδες.

Παραθέτω σε γράφημα του Jo Di τις μέχρι τώρα τις Αριστερές διασπάσεις για να έχετε μία εικόνα :

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο αριθμητικό. Είναι πολιτικό. Όσο οι προοδευτικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν η μία την άλλη ως αντίπαλο και όχι ως πιθανό σύμμαχο, η Νέα Δημοκρατία θα διατηρεί στρατηγικό πλεονέκτημα.

Βέβαια από την άλλη πλευρά και η Νέα Δημοκρατία αντιμετωπίζει διασπάσεις ωστόσο αυτές δεν επηρεάζουν σημαντικά τα ποσοστά της σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Αρκετές είναι οι συζητήσεις που γίνονται το τελευταίο διάστημα για την δημιουργία κόμματος από την Αντώνη Σαμαρά που ήδη “πονοκεφαλιάζει” το Μαξίμου ή ακόμα και το νέο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού δείχνει να έχει αποσπάσει κάποιο ποσοστό από το κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

Σε κάθε περίπτωση πάντως αν οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι θέλουν πραγματικά να ξαναδούν τον χώρο τους σε κυβερνητική τροχιά, ή έστω σε μία ικανή αντιπολίτευση, τότε η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλο ένα κομματικό κομμάτι στο ήδη σπασμένο παζλ.

ΑΠΟΨΕΙΣ

Μπήκαν τα ξίφη στα θηκάρια, έμειναν όμως οι ουλές;

*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης

Η πρόσφατη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας δεν ήταν ούτε «Κούγκι», όπως περίμεναν ορισμένοι, ούτε όμως και το ειδυλλιακό οικογενειακό τραπέζι που θα ήθελε το Μαξίμου να παρουσιάσει. Ήταν κάτι πολύ πιο πολιτικό: μια εσωκομματική εκτόνωση με μπόλικες αιχμές, λίγες αλήθειες που ειπώθηκαν δυνατά και μια ηγεσία που κατάλαβε —έστω και αργά— ότι η κοινοβουλευτική ομάδα δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο ως χειροκροτητής υπουργικών powerpoints.

Τα ξίφη πράγματι μπήκαν στα θηκάρια. Όχι επειδή εξαφανίστηκαν οι διαφωνίες, αλλά επειδή όλοι αντιλαμβάνονται ότι η Νέα Δημοκρατία παραμένει η μόνη συμπαγής κυβερνητική δύναμη σε ένα πολιτικό τοπίο αποσύνθεσης. Κανείς δεν έχει συμφέρον να τινάξει το καράβι στον αέρα ενώ η αντιπολίτευση ακόμη ψάχνει πυξίδα και αρχηγικό αφήγημα.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξε μήνυμα. Και το μήνυμα ήταν καθαρό: αρκετοί βουλευτές νιώθουν ότι η κυβέρνηση λειτουργεί σαν κλειστό club τεχνοκρατών και επικοινωνιολόγων που θυμούνται την κοινοβουλευτική ομάδα μόνο όταν έρχεται η ώρα της ψήφου. Οι αιχμές περί υπουργών που «δεν ιδρώνουν τη φανέλα» δεν έπεσαν τυχαία. Ούτε ήταν τυχαίο ότι ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναγκάστηκε να υιοθετήσει τη φράση και να παραδεχθεί δημοσίως πως κάποιοι υπουργοί αντιμετωπίζουν τους βουλευτές περίπου σαν ενοχλητικούς επαρχιώτες συγγενείς σε κυριακάτικο τραπέζι.

Είναι ίσως η πρώτη φορά μετά από καιρό που ακούστηκε τόσο καθαρά μέσα στη ΝΔ μια υπόγεια αλλά υπαρκτή δυσφορία απέναντι στο «επιτελικό κράτος». Το μοντέλο που κάποτε παρουσιάστηκε ως η μεγάλη μεταρρυθμιστική τομή της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, σήμερα για αρκετούς βουλευτές μοιάζει περισσότερο με πυραμίδα εξουσίας που ανεβαίνει προς τα πάνω αλλά δεν κατεβαίνει ποτέ προς τη βάση. Δεν είναι τυχαίο ότι βουλευτές έθεσαν θέμα ενημέρωσης, συμμετοχής και πολιτικής συνεννόησης, με ορισμένους να αφήνουν σαφή υπονοούμενα πως κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην της κοινοβουλευτικής ομάδας.

Και κάπου εκεί ήρθε η πραγματικότητα να προσγειώσει τους πάντες. Διότι, όσο κι αν υπάρχει μουρμούρα, κανείς δεν αμφισβήτησε ευθέως τον πρωθυπουργό. Κανείς δεν έθεσε ζήτημα ηγεσίας. Κανείς δεν μίλησε για «μετά Μητσοτάκη» εποχή. Αντιθέτως, το κυρίαρχο μήνυμα ήταν πως η παράταξη πρέπει να ξαναβρεί πολιτικό νεύρο, επαφή με την κοινωνία και λιγότερη αλαζονεία εξουσίας.

Το συμπέρασμα; Η Νέα Δημοκρατία δεν διαλύεται. Δεν βρίσκεται σε φάση εσωκομματικής αποσταθεροποίησης παρά τις αρκετές υποθέσεις που έχει να αντιμετωπίσει σε μία προεκλογική περίοδο που έρχεται. Βρίσκεται όμως σε μια περίοδο όπου η κόπωση της εξουσίας αρχίζει να φαίνεται στα πρόσωπα, στις σχέσεις και στον τρόπο λειτουργίας της. Και αυτό, όσο κι αν επιχειρείται να κρυφτεί πίσω από χαμόγελα και διαρροές περί «ενότητας», είναι απολύτως πραγματικό.

Τα ξίφη μπήκαν στα θηκάρια. Αλλά κανείς δεν πρέπει να κάνει το λάθος να πιστέψει ότι στο εσωτερικό της γαλάζιας παράταξης επικρατεί γαλήνη μοναστηριού…