«Η δεύτερη αξιολόγηση άργησε έναν χρόνο. Αυτή η καθυστέρηση έφερε μεγάλο πρόσθετο κόστος και κατέληξε στην ουσία στο 4ο μνημόνιο για την περίοδο 2017-2021.

Αυτό δεν ήταν έργο αυτών που κυβέρνησαν σαράντα χρόνια τη χώρα. Είναι έργο αυτών που κυβερνούν τώρα, κυρίες και κύριοι της Κυβέρνησης, δικό σας δηλαδή.

Δεν ξέρετε, δεν μπορείτε και μάλλον δεν θέλετε -αν κρίνω από τον τρόπο που αντιμετωπίζετε την επένδυση που Ελληνικού, όπου ανακαλύφθηκαν δασικές εκτάσεις εκεί κάπου κοντά στον αεροδιάδρομο- να αξιοποιήσετε τα εργαλεία για την έξοδο από την κρίση, που δεν είναι άλλα από τα κίνητρα της επιχειρηματικότητας και της ιδιωτικής οικονομίας, με κανόνες, όχι ασύδοτα.

Όχι, λοιπόν, στα μέτρα καθολικής φτωχοποίησης της κοινωνίας με την πρόσβαση στα επιδόματα φτώχειας ως περίπου εθνική επιδίωξη. Όχι στα αντίμετρα – απάτη, εάν το θελήσει το ΔΝΤ και εφόσον εσείς συνεχίσετε να σωρεύετε βάρη σε αυτούς από τους οποίους στερείτε το δικαίωμα της προκοπής από την εργασία τους.

Καταψηφίζω και με τα δύο χέρια».

Με αυτές τις επισημάνσεις ολοκλήρωσε την ομιλία του, αργά χθες βράδυ στην Ολομέλεια της Βουλής, ο Τομεάρχης Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Νέας Δημοκρατίας, Βουλευτής Ν. Καβάλας, Νίκος Παναγιωτόπουλος, στη συζήτηση του Πολυνομοσχεδίου – Μνημονίου Τσίπρα.

Ακολουθεί αναλυτικά το κείμενο της ομιλίας του:

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, βλέπω εδώ ότι η επιχειρηματολογία των συναδέλφων της κυβερνητικής πλειοψηφίας εξαντλείται με δυο λόγια στο «κοίτα ποιος μιλάει» με ύφος βέβαια ιερής αγανάκτησης. Εγώ θα πω και δυο-τρία λόγια για το νομοσχέδιο που θα ψηφίσετε αύριο, το μνημόνιο.

Λένε, λοιπόν, ότι απαισιόδοξος είναι ένας καλά ενημερωμένος αισιόδοξος. Σήμερα ένας έγκυρος ξένος τραπεζικός οίκος διατύπωσε σοβαρές επιφυλάξεις σχετικά με τη γρήγορη έξοδο της χώρας στις αγορές. Και αυτοί δεν είναι μέλη των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-Νέα Δημοκρατία του παρελθόντος. Σίγουρα δεν είναι.

Χθες σαράντα επτά φορείς εξέφρασαν με βαριές κουβέντες και έντονη αγωνία την απόλυτη απαισιοδοξία τους για το τέταρτο μνημόνιο που ετοιμάζεται να ψηφίσει η κυβερνητική πλειοψηφία και μάλιστα χωρίς ιδιαίτερες αναστολές όπως βλέπουμε και παρά το γεγονός ότι πρόσφατα κορυφαίοι κυβερνητικοί παράγοντες ισχυρίζονταν ότι η προ-νομοθέτηση μέτρων –τα οποία θα ισχύσουν δηλαδή μετά τη λήξη του τρέχοντος προγράμματος, δηλαδή μετά το 2018- είναι αντισυνταγματική και ξένη προς το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Εσείς τα λέγατε. Είπατε-ξείπατε. Δεν είναι μάλλον ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που λέτε-ξελέτε. «Ούτε ένα ευρώ νέα μέτρα» λέγατε, ενώ φέρνετε 4,9 δισεκατομμύρια νέα μέτρα.

Είναι, λοιπόν, ανενημέρωτοι όλοι αυτοί που εκπροσωπούν και εκφράζουν την παραγωγική ραχοκοκαλιά της χώρας –ρωτάω!- και μιλούν για νομοσχέδιο-έκτρωμα;

Είναι ανενημέρωτοι όλοι αυτοί και κάνουν λόγο για διάλυση του παραγωγικού ιστού της χώρας και για διατάξεις που «τελειώνουν» τους ένστολους και για ρυθμίσεις που απελευθερώνουν τις ομαδικές απολύσεις και για άρθρα που αναγκάζουν ελεύθερους επαγγελματίες να κλείνουν τα γραφεία τους -ήδη, ξέρετε, χιλιάδες το έχουν κάνει- από την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών στο ασφαλιστικό «Κατρούγκαλου» που θα θωράκιζε για πάντα το ασφαλιστικό και δέκα μήνες μετά κατέρρευσε; Είναι ανενημέρωτοι όλοι αυτοί και μιλούν για επιχειρήσεις που μεταφέρουν τη φορολογική τους έδρα στο εξωτερικό για να επιβιώσουν; Είναι όλοι αυτοί ανενημέρωτοι που κάνουν λόγο για όλα αυτά; Ή είναι όλοι με τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ;

Και παρεμπιπτόντως, μια και λέμε για τη φυγή των επιχειρήσεων, σαράντα χρόνια τώρα ή μάλλον είκοσι πέντε χρόνια τώρα, από τότε που καταλύθηκε το κομμουνιστικό καθεστώς στη Βουλγαρία και μπήκαν οι προϋποθέσεις ανάπτυξης της οικονομίας στη βάση της ιδιωτικής οικονομίας της χώρας αυτής βέβαια, οι ελληνικές επιχειρήσεις πήγαν εκεί για να επεκταθούν και να δημιουργήσουν, να επενδύσουν και φυσικά να προσθέτουν στο εγχώριο ΑΕΠ.

Σήμερα πηγαίνουν εκεί ή μάλλον μεταφέρουν τη φορολογική τους έδρα εκεί όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη, για να γλιτώσουν την υπερφορολόγηση και να επιβιώσουν. Και δεν το κάνουν σήμερα μόνο οι μεγάλες επιχειρήσεις. Το κάνουν και τα φυσικά πρόσωπα. Ελεύθεροι επαγγελματίες, ακόμα και αγρότες, οργανωμένοι σε μια περισσότερο επιχειρηματική βάση πάνε στη Βουλγαρία για να γλιτώσουν.

Και εσείς αντιμετωπίζεται αυτό το γεγονός μάλλον ειρωνικά. Και γενικά δείχνετε μάλλον ικανοποιημένοι. Δηλώνετε ότι το νομοσχέδιο είναι το τέλος της λιτότητας, ενώ φέρνει ακόμα πολύ περισσότερη λιτότητα και φτωχοποιεί αδιακρίτως πλέον όλη την κοινωνία με ιδιαίτερη μάλιστα μέριμνα για τον αγαπημένο στόχο, όπως είπα, τους ελεύθερους επαγγελματίες, στους οποίους επιβάλλατε εισφορά ως φόρο και τώρα επιβάλλετε εισφορά πάνω στην εισφορά.

Κυρίως, όμως, αυτό το νομοσχέδιο κάνει τους φτωχούς φτωχότερους. Και ξέρετε, δεν έχετε μόνο εσείς της κυβερνητικής πλειοψηφίας την αποκλειστική έγνοια για τους φτωχούς αυτής της χώρας. Κάνει τους φτωχούς, φτωχότερους, γιατί περικόπτει κοινωνικά επιδόματα από τώρα, όπως το επίδομα θέρμανσης και το ΕΚΑΣ, από το 2017. Κάνει τους φτωχούς φτωχότερους, γιατί με τη μείωση του αφορολόγητου επιβάλει φόρο σε ένα εκατομμύριο διακόσιες χιλιάδες χαμηλού εισοδήματος συμπολίτες, που θα πληρώσουν φόρο για πρώτη φορά. Όμως, δεν άκουσα να λέτε τίποτα γι’ αυτού του είδους την πρώτη φορά.

Επίσης, κάνει τους φτωχούς, φτωχότερους, γιατί κόβει συντάξεις από το 2019. Και επιτρέψτε μου να πω, μια που μιλάμε για τις περικοπές των συντάξεων, ότι κανένας συνταξιούχος –μιλώ για τους παραλήπτες της επιστολής Κατρούγκαλου, όπως καταλαβαίνετε- δεν θα κατανοήσει την κοινωνική σας ευαισθησία, όταν του αφαιρέστε περίπου δυο συντάξεις, μια από την περικοπή και μια από τη μείωση του αφορολόγητου, που θα τον κάνει να πληρώνει φόρο και άρα να χάσει εισόδημα, όπως είπαμε και χθες, επειδή θα του επιτρέψετε να δει το εγγόνι του στα σχολικά γεύματα.

Το νέο παραμύθι των αντιμέτρων, μια που μίλησα για τα γεύματα, είναι υπό προϋποθέσεις. Πρώτη προϋπόθεση είναι η διατήρηση υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων για χρόνια, δηλαδή συνέχιση της υπερφορολόγησης για χρόνια και συνέχιση της εσωτερικής στάσης πληρωμών του δημοσίου για χρόνια. Δεύτερη προϋπόθεση είναι η έγκριση από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, άρθρο 15 του παρόντος νομοσχεδίου.

Εάν όμως, λέω εγώ πάλι, κόπτεστε τόσο πολύ για τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, νομοθετήστε, παρακαλώ, αντίμετρα από τώρα, όπως σας προτείνει η Νέα Δημοκρατία δια της τροπολογίας που κατατέθηκε σήμερα.

Και ξέρετε κάτι; Την κοινωνική ευαισθησία εγώ την μετρώ και από κάποιες λεπτομέρειες που έχουν τη δική τους ειδική σημειολογία. Βλέπω ότι στη λίστα των προαπαιτουμένων που διαπραγματευτήκατε και συμφωνήσατε στις αρχές Μαΐου –δημοσιεύθηκε, βέβαια, πρώτα σε γερμανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης και αναπόφευκτα μετά το μάθαμε και εμείς εδώ- προαπαιτούμενο υπ’ αριθμόν 137 σ’ αυτήν τη λίστα, κεφάλαιο «Δικαιοσύνη», δηλαδή πρώτη σε σειρά σπουδαιότητας για εσάς –εάν δεν είναι, τότε προφανώς δεν τη διαπραγματευτήκατε, αλλά προφανώς είναι πρώτη σε σειρά σπουδαιότητας- απ’ όλες τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν στη Δικαιοσύνη είναι η διευθέτηση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών. Αυτή είναι η νούμερο ένα προτεραιότητα στη λίστα και μετά έρχονται οι άλλες στη Δικαιοσύνη. Αυτό λέει κάτι.

Και αν η πρώτη κατοικία προστατεύεται μέχρι το τέλος του 2017, όπως είπε σωστά χθες ο Υπουργός Δικαιοσύνης -όπως προστατευόταν, θυμίζω, και πριν με την πρόβλεψη περί αναστολής πλειστηριασμών μέχρι το τέλος του 2014, επί κυβερνήσεων δηλαδή Νέας Δημοκρατίας-ΠΑΣΟΚ, όπως παρέλειψε να πει χθες ο αρμόδιος Υπουργός Δικαιοσύνης- τότε το 2018 έρχεται και μαζί έρχονται και χιλιάδες απελευθερωμένοι και διευθετημένοι πλέον από εσάς ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, επειδή εσείς διευθετήσατε αυτό το πεδίο κατά προτεραιότητα στις μεταρρυθμίσεις της Δικαιοσύνης.

Και μια που αναφέρθηκα στον Υπουργό Δικαιοσύνης, ο οποίος το απόγευμα αναφέρθηκε σε εμένα ονομαστικά και μου ζήτησε να τοποθετηθώ συγκεκριμένα για το άρθρο 65, δηλαδή σχετικό ακαταδίωκτο –σχετικό, όχι απόλυτο- τραπεζικών στελεχών και δημοσίων λειτουργών που θα διενεργήσουν αναδιαρθρώσεις, «κουρέματα» δηλαδή «κόκκινων» δανείων, σπεύδω να απαντήσω. Δεν ήμουν στην Αίθουσα, αλλά παρακολούθησα και απαντώ τώρα.

Θα καταψηφίσουμε φυσικά, όπως καταψηφίζουμε όλο το μνημόνιο, με την εξαίρεση του άρθρου για τη μείωση φορολογικών προνομίων των Βουλευτών. Χθες είπα ότι δεν καταλαβαίνω, γιατί πρέπει να θεσπισθεί αυτή η ιδιότυπη ασυλία -υπό προϋποθέσεις μεν, αλλά ασυλία- για μια κατηγορία τραπεζικών στελεχών και λειτουργών του Δημοσίου. Δεν καταλαβαίνω. Δεν έχουν εμπιστοσύνη ο Υπουργός και η Κυβέρνηση στους δικαστικούς λειτουργούς να κάνουν τη δουλειά τους, χωρίς φόβο, αλλά και χωρίς πάθος και φοβάται κύμα διώξεων; Δεν το καταλαβαίνω αυτό. Και είπα ότι και όποιος λειτουργός από όλους αυτούς κάνει καλά τη δουλειά του, σύμφωνα με τον νόμο, δεν έχει να φοβάται τίποτα.

Να πω και το άλλο. Εάν μέχρι χθες, κύριοι συνάδελφοι, η χορήγηση των δανείων ήταν ένα πεδίο στο οποίο μπορούσαν να αναπτυχθούν επιλήψιμες συναλλαγές ή συμπεριφορές, προβλέπω ότι αύριο το πεδίο του «κουρέματος» των δανείων -πάλι οικονομικό αντικείμενο, ενδεχομένως και εκατομμυρίων ευρώ- θα είναι πάλι ένα πρόσφορο πεδίο ενδεχομένως επιλήψιμων συναλλαγών.

Επομένως, δεν καταλαβαίνω προς τι αυτή η ιδιότυπη ασυλία μιας συγκεκριμένης κατηγορίας πολιτών που δεν υφίστανται, βάσει της διάταξης που ψηφίζετε με το 65, τις συνήθεις δικονομικά προβλεπόμενες συνέπειες του νόμου.

Κυρίες και κύριοι, έναντι επιλόγου. Η δεύτερη αξιολόγηση άργησε έναν χρόνο. Αυτή η καθυστέρηση έφερε μεγάλο πρόσθετο κόστος και κατέληξε στην ουσία στο τέταρτο μνημόνιο για την περίοδο 2017-2021.

Ξέρετε ότι αυτό δεν ήταν έργο αυτών που κυβέρνησαν σαράντα χρόνια τη χώρα. Είναι έργο αυτών που κυβερνούν τώρα, κυρίες και κύριοι της Κυβέρνησης, δικό σας δηλαδή.

Δεν ξέρετε, δεν μπορείτε και μάλλον δεν θέλετε -αν κρίνω από τον τρόπο που αντιμετωπίζετε την επένδυση που Ελληνικού, όπου ανακαλύφθηκαν δασικές εκτάσεις εκεί κάπου κοντά στον αεροδιάδρομο- να αξιοποιήσετε τα εργαλεία για την έξοδο από την κρίση, που δεν είναι άλλα από τα κίνητρα, την κινητροδότηση της επιχειρηματικότητας και της ιδιωτικής οικονομίας, με κανόνες, όχι ασύδοτα, κύριε Φίλη. Όμως, εκεί είναι το κλειδί.

Όχι, λοιπόν, στα μέτρα καθολικής φτωχοποίησης της κοινωνίας με την πρόσβαση στα επιδόματα φτώχειας ως περίπου εθνική επιδίωξη. Όχι στα αντίμετρα – απάτη, εάν το θελήσει το ΔΝΤ και εφόσον εσείς συνεχίσετε να σωρεύετε βάρη σε αυτούς από τους οποίους στερείτε το δικαίωμα της προκοπής από την εργασία τους.

Καταψηφίζω και με τα δύο χέρια.