Ο συμπολίτης πολιτικός μηχανικός και εκλεγμένος μέλος με την «Λαϊκή Συσπείρωση» του τοπικού συμβουλίου του Δήμου Καβάλας Τάκης Βελισσάρης είναι το θύμα του τροχαίου δυστυχήματος που σημειώθηκε την Δευτέρα το μεσημέρι στις οδούς Βενιζέλου και Βότση.

Ανακοίνωση εξέδωσε η Τομεακή Επιτροπή Καβάλας του ΚΚΕ για τον ξαφνικό θάνατο του Παναγιώτη Βελισσάρη.

Αναλυτικά:

Με ανείπωτη θλίψη αποχαιρετούμε το σύντροφο Παναγιώτη Βελισσάρη, πιστό οπαδό του ΚΚΕ, εκλεγμένο σύμβουλο στη Δημοτική Κοινότητα Καβάλας με τη Λαϊκή Συσπείρωση, μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου του ΤΕΕ Ανατολικής Μακεδονίας, που έφυγε σήμερα από κοντά μας ξαφνικά.

Ο σύντροφος Παναγιώτης, παιδί προσφυγικής οικογένειας, γιος του μαθηματικού και γυμνασιάρχη Σταύρου Βελισσάρη, που εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ στα χρόνια της βουλγαρική κατοχής (1941-1944) και ανιψιός του Λάζαρου Βελισσαρίου, που βίωσε τα κολαστήρια του Μαουτχάουζεν και του Άουσβιτς εξαιτίας των πολιτικών του πεποιθήσεων, ήρθε σε επαφή από μικρή ηλικία με την αγωνιστική ιστορία της «κόκκινης» Καβάλας. 

Ως πρωτοετής φοιτητής της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ, έζησε από κοντά τα συγκλονιστικά γεγονότα των ημερών της εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973, τα οποία και τον σημάδεψαν. 

Τους αμέσως επόμενους μήνες μπήκε στο στόχαστρο της ασφάλειας και τελούσε διαρκώς υπό παρακολούθηση και διαρκείς ελέγχους.  Στη μεταπολίτευση οργανώθηκε στην ΚΝΕ και αμέσως μετά τη θητεία του στο στρατό – όπου και εκεί τον συνόδευαν οι ανάλογες «συστάσεις» – οργανώθηκε στο ΚΚΕ.  Διετέλεσε Γραμματέας στην ΚΟΒ Πολιτικών Μηχανικών στην Αχτίδα Επιστημόνων, ενώ από την έναρξη της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας ως και τη συνταξιοδότησή του, ήταν πάντοτε υποψήφιος στο ΤΕΕ ΑΜ, όπου και εκλεγόταν στην

Αντιπροσωπεία με το ψηφοδέλτιο της Δημοκρατικής Πανεπιστημονικής Κίνησης Μηχανικών, όπως και στη διοίκηση του Συλλόγου Μηχανικών Ελευθέρων Επαγγελματιών Νομού Καβάλας. Ο σύντροφος Παναγιώτης διακρίθηκε όλα αυτά τα χρόνια, ως τα στερνά του, για το ήθος του, την πολυσχιδή προσωπικότητά του, την αγωνιστική στάση ζωής.  Ακόμα και όταν ανακόπηκε η πορεία του μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ, η οργανωμένη πάλη στο πλευρό του Κόμματος αποτελούσε για τον ίδιο μονόδρομο, επιλογή ζωής.  Αυτό απέδειξε και με την αταλάντευτη στάση του στα χρόνια της εσωκομματικής κρίσης 1989-1991, όταν και τάχθηκε σταθερά και σίγουρα με τις συνεπείς δυνάμεις που πάλευαν ενάντια στις προσπάθειες να διαλυθεί το ΚΚΕ, να αλλάξει η φυσιογνωμία του.

Ξεχώριζε για τη διαρκή του προσπάθεια να παρακολουθεί την πολιτική του ΚΚΕ, τις επεξεργασίες του, τις θέσεις του για όλα τα θέματα.  Ήταν πάντοτε απαιτητικός από την Κομματική Οργάνωση, πριν από όλα όμως από τον εαυτό του.  Το κριτήριο του ήταν διαρκώς η βελτίωση της κομματικής δουλειάς και παρέμβασης, η ενασχόληση με όλα τα λαϊκά προβλήματα, με όλες τις πτυχές της ζωής του λαού. Ψύχραιμος στις απότομες καμπές, αναζητούσε άμεσα την τοποθέτηση του Κόμματος για τα μεγάλα και σημαντικά γεγονότα.

Ήταν πάντα εδώ! Σε όλα τα καλέσματα μάχης! Ως υποψήφιος σε βουλευτικές και δημοτικές εκλογές, στο ΤΕΕ, στο Σύνδεσμο Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών, στη μάχη για τη διάδοση του Ριζοσπάστη, στις Οικονομικές Εξορμήσεις.  Η συμβολή του ήταν μεγάλη στην επεξεργασία θέσεων για ζητήματα που αφορούσαν την Καβάλα, την ποιότητα ζωής του λαού της πόλης.  Δεν χρειαζόταν να του ζητηθεί για να θέσει την επιστημονική του κατάρτιση στην υπηρεσία της κομματικής δουλειάς. Τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ θα κρατήσουμε το παράδειγμα του ως παρακαταθήκη για τις μάχες που έρχονται.

Στην οικογένειά του εκφράζουμε τα πιο ειλικρινή μας συλλυπητήρια.