Η Γερμανία κρατάει το κλειδί των αμερικανορωσικών σχέσεων

Φύγαμε από την εποχή της μίας υπερδύναμης, και τώρα έχουμε τουλάχιστον τέσσερις Περιφερειακές δυνάμεις που ανταγωνίζονται φυσικά μεταξύ τους, αλλά που καμιά δεν έχει την δυνατότητα πλήρους επιβολής επί των άλλων

Ο τρίτος παρατηρητής αναμένει την απόφαση της Γερμανίας, σχετικά με το πού θα ρίξει το βάρος της. Μέχρι σήμερα, απουσιάζει από το προσκήνιο, αρκούμενη σε συστάσεις περί «ειρήνευσης», «κατάπαυσης των εχθροπραξιών» και άλλες σχετικές, οι οποίες στην διπλωματική γλώσσα σημαίνουν, «δεν έχω να προτείνω κάτι», ή «δεν θέλω να πάρω μέρος» στα διαδραματιζόμενα.
Έχει περάσει καιρός από την εποχή που μόλις κλυδωνιζόταν το αμερικανικό δολάριο, έτρεχε η κεντρική γερμανική Τράπεζα να αγοράσει, ή πουλήσει, και να το φέρει σε ισορροπία. Και όταν η Γερμανία δεν υπάκουε, αιφνιδίως ξεσπούσε πετρελαϊκή κρίση, και τα γερμανικά προϊόντα γίνονταν μη ανταγωνιστικά.
Φαίνεται πλέον, ότι έχουν προσδιορισθεί αλλιώς οι ρόλοι κατά την τελευταία δεκαετία. Φύγαμε από την εποχή της μίας υπερδύναμης, που είχε έναρξη την πτώση της ΕΣΣΔ και την ανάληψη της εξουσίας στην Ρωσία από ένα μέθυσο κατευθυνόμενο πολιτικό, και τώρα έχουμε τουλάχιστον τέσσερις Περιφερειακές δυνάμεις (ΗΠΑ, Γερμανία, Ρωσία και Κίνα) που ανταγωνίζονται φυσικά μεταξύ τους, αλλά που καμιά δεν έχει την δυνατότητα πλήρους επιβολής επί των άλλων.
Στην πρόσφατη αμερικανορωσική κρίση (όπου είναι σαφές πως επαναλαμβάνεται το «παιχνίδι» του 2008 με την Γεωργία, για να υποχρεωθεί να επέμβει στρατιωτικώς η Ρωσία και «στιγματισθεί» ως επιτιθέμενη – αλλ’ αυτό σε άλλο σημείωμα) εξαρτάται από την Γερμανία η όποια λύση, που θα είναι οπωσδήποτε επώδυνη για την Ουκρανία, της οποίας οι πολιτικοί, είτε λόγω της πασίγνωστης διαφθοράς τους συνολικώς, είτε λόγω άνοιας, κατόρθωσαν να την τεμαχίσουν.
Υπάρχει ένα δημοσίευμα του «Spiegel» -που αναδημοσίευσε η εφημερίδα «Το Βήμα»- συμφώνως προς το οποίο η απέλαση του σταθμάρχη της CIA στη Γερμανία, θεωρείται ότι αποτελεί μια μεγάλη οπισθοχώρηση στις αμερικανογερμανικές σχέσεις. Κατά το γερμανικό περιοδικό, τίθεται πλέον ένα δίλημμα στην καγκελάριο: με ποιον θα επιλέξει να συνταχθεί περισσότερο στο μέλλον; Τη Ρωσία ή τις ΗΠΑ;
«Η Μέρκελ προτιμάει να παραμείνει η Γερμανία δεμένη γερά στο άρμα της δυτικής συμμαχίας και πιστή απέναντι στις ΗΠΑ. Όμως τον τελευταίο καιρό έχει παρατηρήσει πόσο έντονα ανεπτυγμένο είναι το αντιαμερικανικό αίσθημα στη χώρα της, ειδικά μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου των παρακολουθήσεων των Γερμανών αξιωματούχων από την αμερικανική NSA», συμπεραίνει το Spiegel.
Πράγματι, σύμφωνα με έρευνα που διενήργησε το Ίδρυμα Κέρμπερ πρόσφατα, με κεντρικό ερώτημα: με ποια χώρα θα έπρεπε να συνεργαστεί πιο στενά στο μέλλον η Γερμανία, οι απαντήσεις ήσαν μοιρασμένες. Το Spiegel σχολιάζει: «Υπάρχει μια υποβόσκουσα ένταση στη Γερμανία αυτή τη στιγμή: Από τη μια, οι Γερμανοί είναι απογοητευμένοι από τις δραστηριότητες της αμερικανικής ΝSA κι από την άλλη, μετά την κρίση στην Ουκρανία, η γερμανική κοινή γνώμη επέδειξε μια αξιοθαύμαστη συμπάθεια απέναντι στο πρόσωπο του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν. Μακροπρόθεσμα οι Γερμανοί θα πρέπει να επιλέξουν με ποια πλευρά θα συμπορευτούν».
Γίνεται φυσικά αντιληπτό, πόσο καθοριστική θα είναι η απόφαση της Γερμανίας, όχι μόνον για την ίδια, αλλά για όλη την Ευρώπη.

Ο Μακεδών

Σχετικά με τα αναγραφέντα στο χθεσινό σημείωμα για τον ρόλο της Τουρκίας και του ISIL, ας προστεθούν και τα κατωτέρω:
Υ.Γ. 1ο: Σύμφωνα με τα τουρκικά έντυπα Bügün και Aydınlık, ο στρατιωτικός ηγέτης των τζιχαντιστών της ΙSIL, Ebu Bekir Bağdat, βρισκόταν επί τέσσερα χρόνια στις ΗΠΑ, (περίοδος 2005-2009) και είχε λάβει «ειδική» εκπαίδευση από τους Αμερικανούς, δημιουργώντας πλέον βάσιμες υποψίες ότι η τακφιριστική οργάνωση εξυπηρετεί αμερικανικούς γεωπολιτικούς σκοπούς.
Υ.Γ. 2ο: Ο κ. Edward Snowden, ο π. πράκτορας των ΗΠΑ (NSA), αποκαλύπτει ότι και ο άλλος ηγέτης, ο πνευματικός, των τζιχαντιστών, Abu Bakr al Baghdadi, (σχεδόν σίγουρα δεν είναι καν το αληθινό του όνομα) έχει υποβληθεί σε εντατικό πρόγραμμα εκπαίδευσης, που διήρκεσε έναν ολόκληρο χρόνο από τη στρατιωτική πτέρυγα της Mossad, τόσο στην τέχνη της δημόσιας ομιλίας όσο και μαθήματα ισλαμικής θεολογίας. Όλη δε η ιστορία του ISIL στήθηκε από την βρετανική MI6 και την «Mossad».