Το συμπέρασμα από αυτή τη συζήτηση είναι ότι η ΝΔ έριξε τη χώρα στα βράχια. Το ΠΑΣΟΚ έβαλε τη χώρα στα μνημόνια και, φυσικά, ο ΣΥΡΙΖΑ οδήγησε τη χώρα στην ανάπτυξη με νούμερα που μας ανέφερε και η Εισηγήτρια μας, η κυρία Αχτσιόγλου, κοντά στην ευρωζώνη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μείωσε το ιδιωτικό χρέος και προς το δημόσιο και προς τις τράπεζες και προστάτευσε τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις. Το 2019 ήρθε ξανά η ΝΔ και ξαναοδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια, τη χώρα στα βράχια και ολοκληρώνει το έργο της με το νέο πτωχευτικό κώδικα, που έρχεται προς ψήφιση την Πέμπτη, βάζοντας οριστική ταφόπλακα στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και οδηγώντας στην ακραία φτώχεια τα νοικοκυριά.

Δεν θα αναφερθώ σε όσα είπε πριν ο κ. Σταϊκούρας σε απάντηση στον κ. Τσακαλώτο. Ψεύτης φαίνεται ότι είναι ο ίδιος, όταν μάλιστα τολμάει να χρησιμοποιεί το σύνθημα «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη», όταν στις επιτροπές έχουμε προς συζήτηση την οριστική κατάργηση της προστασίας της πρώτης κατοικίας. Σε καμία περίπτωση, με αυτό το νομοσχέδιο, δεν δίνεται δεύτερη ευκαιρία στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά. Είναι ένα καθαρά ταξικό νομοσχέδιο με συγκεκριμένες στοχεύσεις. Να οδηγηθούν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και, πλέον, και τα νοικοκυριά της χώρας, παρόλο που δεν υπάρχει καμία δέσμευση από την οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε πτώχευση γρήγορη, ταχύτατη και εκτεταμένη. Να συγκεντρωθεί η ακίνητη περιουσία των πολιτών στα χέρια των τραπεζών και των funds, να οδηγηθούν οι εργαζόμενοι στην εξαθλίωση και, φυσικά, να ευνοηθούν κάποιοι ποινικά διωκόμενοι επιχειρηματίες.

Συγκεκριμένα και επιγραμματικά, λόγω έλλειψης χρόνου, παρόλο που ο κύριος Ρουσόπουλος δέχτηκε ότι είναι δυνητική η πτώχευση των ιδιωτών, με βάση την Κοινοτική Οδηγία και παρόλο που με το «νόμο Κατσέλη» δινόταν η δυνατότητα για μια δεύτερη ευκαιρία, η ΝΔ επιλέγει την πτώχευση. Έτσι, πλέον, όλοι χάνουν την περιουσία τους, χάνουν τα σπίτια τους, ακόμα και οι ευάλωτοι, χάνουν το μελλοντικό εισόδημα τους και, φυσικά, χάνουν την πρώτη κατοικία τους. Γιατί, για πρώτη φορά, μεταβιβάζεται η ιδιοκτησία. Επομένως δεν υπάρχει καμία προστασία εκ των προτέρων. Μεταβιβάζεται η ιδιοκτησία και ο δανειολήπτης χάνει την κατοικία του. Τελεία και παύλα.

Απαλλαγή, που είναι το επιχείρημα για αυτό το νομοσχέδιο. Όπως είπε και η Εισηγήτρια μας, υπήρχε απαλλαγή. Υπήρχε απαλλαγή από τα χρέη και για τους ιδιώτες, μέσω του «νόμου Κατσέλη», αλλά και για τις επιχειρήσεις. Μετά από δύο χρόνια οι επιχειρήσεις απαλλάσσονταν από τα χρέη τους, εφόσον πτώχευαν.

Αυτή τη στιγμή η απαλλαγή έρχεται μετά από τρία χρόνια, αφού έχουν χάσει τα πάντα και, μάλιστα, ο κ. Ρουσόπουλος ξέχασε να αναφέρει ότι οι τράπεζες έχουν τη δυνατότητα να μετακυλήσουν το χρόνο της απαλλαγής και πέραν των τριών ετών. Επομένως τα παραδείγματα που μας έφερε στις άλλες χώρες ότι ισχύει μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, στο οποίο οι οφειλέτες είναι δεσμευμένοι, μας ανέφερε κάποιες χώρες που ισχύουν πέντε χρόνια, εφτά χρόνια, εδώ βάζει το όριο των τριών ετών, αλλά οι τράπεζες έχουν τη δυνατότητα να το αυξήσουν αυτό το όριο.

Οι εργαζόμενοι. Όταν μια επιχείρηση πτωχεύει, μέχρι τώρα, οι συμβάσεις εργασίας συνεχίζονταν να υφίστανται και μόνο αν ο σύνδικος θεωρούσε ότι έπρεπε να καταγγελθούν καταγγέλλονταν και καταβαλλόταν, βέβαια, η νόμιμη αποζημίωση στους εργαζόμενους. Αυτή τη στιγμή, με το που θα πτωχεύει μια επιχείρηση, οι εργαζόμενοι θα απολύονται άμεσα, ακαριαία και θα χάνουν και την αποζημίωση απόλυσης.

Επομένως καταλαβαίνετε ότι για τους εργαζόμενους το χτύπημα θα είναι διπλό. Και θα χάνουν τη δουλειά τους και την αποζημίωση απόλυσης και στη συνέχεια, με βάση το νέο πτωχευτικό κώδικα που θα πτωχεύουν οι ιδιώτες, θα κινδυνεύουν να πτωχεύσουν κιόλας και να χάσουν και οποιοδήποτε μελλοντικό εισόδημά τους εκτός από την περιουσία τους. Οι τράπεζες, από την άλλη, αυξάνουν το χαρτοφυλάκιό τους και με τη δημιουργία στον κόσμο της ψευδαίσθησης, ότι αν ενοικιάσουν το σπίτι τους για 12 χρόνια υπάρχει περίπτωση να ξαναποκτήσουν την κυριότητα, ουσιαστικά τί γίνεται; Διασφαλίζεται στις τράπεζες το ενοίκιο των σπιτιών που θα πάρουν για 12 χρόνια, με κρατική επιχορήγηση, το πενιχρό αυτό ποσό της κρατικής επιχορήγησης. 

Όσον αφορά το άρθρο 100. Λέτε, λοιπόν, ότι όσοι έχουν δεσμευμένη περιουσία γιατί κατηγορούνται, διώκονται για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, θα αποδεσμεύεται η περιουσία τους, θα αίρεται η κατάσχεση και θα χρησιμοποιείται τα χρήματα ή τη ρευστοποίηση της περιουσίας για να αποπληρώνονται τα δάνειά τους. Δηλαδή οι τράπεζες, ουσιαστικά, θα αποπληρώνονται, με εισαγωγικά ή χωρίς εισαγωγικά, όπως θέλετε πάρτε το, με τα κλεμμένα.

Αυτό σε συνδυασμό με το ότι ο σύνδικος -τον οποίο πλέον θα επιλέγουν οι πιστωτές και επομένως οι τράπεζες- θα μπορεί να διαχειρίζεται την περιουσία και θα μεταβιβάζει μάλιστα τις εταιρείες ως όλο ενέχει τον εξής κίνδυνο:  γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά ότι πολλοί επιχειρηματίες οι οποίοι διώκονται για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος και έχουν δεσμευτεί οι περιουσίες τους όπως για παράδειγμα εδώ στην Καβάλα ο κύριος Λαυρεντιάδης ο όποιος έχει την μοναδική λιπασματοβιομηχανία της χώρας που έχει δεσμευτεί από την Αρχή Ξεπλύματος Βρώμικου Χρήματος και ο όποιος έχει μια εταιρεία -η οποία χρωστά εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στο ελληνικό δημόσιο και σε τράπεζες- η οποία δεν έχει καμία δραστηριότητα αυτή τη στιγμή και έχει μεταβιβαστεί η δραστηριότητα του εργοστασίου σε εταιρείες ιδίων συμφερόντων.

Θα έχει λοιπόν τη δυνατότητα μετά την ψήφιση αυτού του νομοσχεδίου -ο κύριος Λαυρεντιάδης και οποιοσδήποτε αντίστοιχος επιχειρηματίας- να αποδεσμευτεί η περιουσία της ουσιαστικά πτωχευμένης εταιρείας και να μεταβιβαστεί η ιδιοκτησία της εταιρείας -η δραστηριότητα μέσω της διαδικασίας της πτώχευσης- σε μία από τις νέες εταιρείες οι οποίες δεν έχουν χρέη και που ο ίδιος έχει δημιουργήσει και ταυτόχρονα, να απολύσει όλο το προσωπικό της ΕΛΦΕ χωρίς αποζημίωση. 

Καταλαβαίνετε τι διέξοδο δίνεται σε αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι αυτή τη στιγμή διώκονται για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος με αυτό το νομοσχέδιο; 

Σας το επισημαίνω. Να γραφτεί στα πρακτικά και να δούμε τι θα συμβεί στη συνέχεια. 

Όσον αφορά την εξωδικαστική ρύθμιση λέτε ότι δίνεται μια δυνατότητα εξωδικαστικής ρύθμισης, αλλά ουσιαστικά δεν προστατεύετε σχεδόν κανένα και δεν προλαμβάνετε τίποτα. Αποκλείετε τα νοικοκυριά καταρχήν που έχουν μόνο έναν πιστωτή, δηλαδή όσους πήραν ένα δάνειο για να αγοράσουν την πρώτη κατοικία τους που είναι η μεγαλύτερη πλειοψηφία των δανειοληπτών σήμερα, των νοικοκυριών.

Εφόσον λοιπόν έχουν ένα πιστωτή δεν μπορούν να μπούνε στον εξωδικαστικό συμβιβασμό, στην εξωδικαστική ρύθμιση. Επίσης, για να υπάρξει ρύθμιση θα πρέπει να υποβάλλουν οι τράπεζες πρόταση, εφόσον όμως το θέλουν. Αν δεν υποβάλλουν δεν υπάρχει καμία κύρωση και ο δανειολήπτης πτωχεύει. Αν υποβάλλουν και ο δανειολήπτης δεν δεχτεί την συγκεκριμένη πρόταση της τράπεζας και πάλι πτωχεύει. 

Τέλος, θα πρέπει να αλλάξετε τις προϋποθέσεις με τις οποίες θα παίρνει κάποιος επιδότηση δανείου. Τα κριτήρια είναι πάρα πολύ αυστηρά, αποκλείουν το μεγαλύτερο ποσοστό των επιχειρήσεων και επίσης αφορούν μόνο δανειολήπτες οι οποίοι κοκκίνησε το δάνειό τους στο τελευταίο έτος πριν την υποβολή της αίτησης. 

Τι θα γίνει με τους χιλιάδες δανειολήπτες οι οποίοι έχουν κοκκινίσει τα δάνειά τους λόγω της κρίσης τα τελευταία χρόνια;

Θα πρέπει να δείτε αυτό το σημείο διότι αυτοί είναι οι δανειολήπτες που κοκκίνησαν λόγω της κρίσης και όχι λόγω της πανδημίας. Αυτοί είναι οι δανειολήπτες που έχουν και τη μεγαλύτερη ανάγκη. Ευχαριστώ.