Με τρία γερά χαρτιά στα χέρια της,. Αυτοκίνητο, Περιουσία, Υγεία, παίρνει την παρτίδα και χωρίς μπαλαντέρ η Interlife Ασφαλιστική. Μιλώντας στο Sofokleousin.gr, ο CEO της Interlife  Γιάννης Βοτσαρίδης δηλώνει, ανάμεσα στα άλλα ότι ο κλάδος αυτοκινήτου γράφει ισχυρή κερδοφορία παρά τις μειώσεις στα τιμολόγια που έχουν πραγματοποιηθεί λόγω ανταγωνισμού, ενώ ισχυρή ανταπόκριση έχουν στην αγορά τα προγράμματα περιουσίας και υγείας, τα οποία είναι έτσι σχεδιασμένα, ώστε να ανταποκρίνονται πραγματικά στις σημερινές ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας

– Κύριε Βοτσαρίδη, ποιο είναι το πιο γερό χαρτί της Interlife; Ο κλάδος αυτοκινήτου, περιουσίας ή υγείας;

Όπως γνωρίζετε ο κλάδος αυτοκινήτου αποτελεί περίπου το 50% της παραγωγής στην Ελλάδα. Tο δε υπόλοιπο 50% είναι μοιρασμένο σε διάφορους άλλους κλάδους. Επομένως, όπως σε όλες τις εταιρείες, έτσι και σε εμάς, το δυνατό χαρτί παραμένει το αυτοκίνητο, το οποίο και σημειωτέον, παραμένει και κερδοφόρο, σε εμάς, παρά το γεγονός ότι αναγκαστήκαμε και μειώσαμε το ασφάλιστρο, λόγω του ισχυρότατου ανταγωνισμού. Aλλά, οι δύο κλάδο που αναφέρατε προηγουμένως, τόσο η περιουσία, όσο και η υγεία, είναι δύο κλάδοι, οι οποίοι είναι ανερχόμενοι και μας δίνουν ένα σημαντικό μερίδιο στο συνολικό χαρτοφυλάκιο της εταιρείας.

Είναι δύο κλάδοι που τους έχουμε αναπτύξει πάρα πολύ καλά. Εχουμε σωρεία προγραμμάτων, να φανταστείτε μόνο στην περιουσία έχουμε εννέα προγράμματα πακέτα, τα οποία έχουν πολλές καλύψεις και πολύ καλό και ανταγωνιστικό ασφάλιστρο. Τα δε, προγράμματα υγείας, όπου εκεί έχουμε εμείς τις ασφαλίσεις Προσώπων, εκεί έχουμε αρκετά ρηξικέλευθα προγράμματα ,τόσο στα νοσοκομειακά όσο και στα εξωνοσοκομειακά.

– Τι ποσοστό περίπου έχει η υγεία και η περιουσία, μπορείτε να μας πείτε;

Η περιουσία είναι γύρω στο 8% και η υγεία, γύρω στο 7% του συνολικού χαρτοφυλακίου. Δηλαδή, περίπου οι δύο αυτές ομάδες κλάδων συγκεντρώνουν το 15%, όπου ο στόχος μας είναι τουλάχιστον μέχρι το 2017 αυτά να έχουν φτάσει το 20%

– Ο κλάδος υγείας έχει φέρει νέο χρήμα στην Interlife;

Εμείς μπήκαμε στο κλάδο υγείας τα τελευταία τέσσερα χρόνια περίπου, εκπονώντας προγράμματα, τα οποία ήταν προσαρμοσμένα σε πολύ χαμηλά, και χαμηλά εισοδήματα. Δηλαδή, η στόχευση ήταν, όχι στα μικρομεσαία εισοδήματα, αλλά στα μικρά εισοδήματα, εκεί δηλαδή που τα χρήματα στην οικογένεια είναι μετρημένα, αλλά κάποιος θέλει να έχει μία κάλυψη από μία ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία. Φτιάξαμε λοιπόν προγράμματα τα οποία απευθύνονται κυρίως σε αυτή την κατηγορία των ελλήνων.

– Μιλήστε μας για τα προγράμματα της υγείας.

Ένα, πρόγραμμα είναι καθαρά για νοσοκομειακή περίθαλψη σε δημόσιο νοσοκομείο, και αυτό το πρόγραμμα ταιριάζει σε αυτούς που είχανε ένα δημόσιο ταμείο, παραδείγματος χάριν, ΟΑΕΕ, κλείσανε την επιχείρηση τους, δεν μπορούν να πληρώσουν άλλο ασφαλιστικές εισφορές, αυτό λοιπόν είναι ένα πρόγραμμα που τους ταιριάζει.

 Ένα, άλλο πρόγραμμα που έχουμε είναι αυτό που καλύπτει, τόσο ιδιωτικά όσο και τα δημόσια νοσοκομεία.

 Ένα, άλλο πρόγραμμα που έχουμε είναι ειδικά φτιαγμένο για τους αλλοδαπούς, για τους οικονομικούς μετανάστες, όπου προκειμένου να πάρουν άδεια παραμονής εργασίας, πρέπει να προσκομίσου ασφαλιστήριο συμβόλαιο, αυτό είναι, σύμφωνα με το τελευταίο νόμο που δημοσιεύτηκε.

Από εκεί και πέρα έχουμε προγράμματα που είναι για εξωνοσοκομειακή περίθαλψη. Αλλα, για συμπληρωματικές καλύψεις, συμπληρωματικά προγράμματα, τα οποία πάνε και κουμπώνουν πάνω σε ένα βασικό πρόγραμμα και έτσι φτιάχνουμε ένα πλήρες πρόγραμμα υγείας, του οποίου όμως το χαρακτηριστικό είναι για χαμηλά εισοδήματα.

– Αναφέρατε χαμηλό κόστος. Χαμηλό κόστος με λίγες καλύψεις ή χαμηλό καλύψεις με επαρκείς καλύψεις;

Πολύ καλή ερώτηση. Υπάρχουν προγράμματα στην αγορά, τα οποία δίνουν νοσοκομειακή περίθαλψη μέχρι 1 εκατομμύριο ή απεριόριστη κάλυψη. Αυτό μπορεί να είναι το 0 τοις χιλίοις στο σύνολο του πληθυσμού, ο οποίος χρήζει μίας τέτοιας νοσηλείας. Η μέση νοσηλεία είναι πάρα πολύ χαμηλή. Τουλάχιστον δηλαδή, αν μετρηθεί σε επίπεδο ασφαλιστικών εταιρειών, θα δει κανείς ότι μέση νοσηλεία δεν ξεπερνά τα 2.500 χιλιάρικα.

Εμείς λοιπόν φτιάξαμε ένα πρόγραμμα το οποίο καλύπτει μέχρι 30.000 για κάθε ασφαλιστικό γεγονός για κάθε περίπτωση, ανεξαρτήτως αριθμούς περιστατικών ετησίως. Που σημαίνει ότι με 30.000 ο ασφαλισμένος μπορεί να έχει μία αξιοπρεπέστατη νοσοκομειακή περίθαλψη, που αν το συνδυάσει σε ένα δημόσιο νοσοκομείο είναι σαφέστατα υπέρ καλυμμένος. Αν το συνδυάσει σε μία ιδιωτική κλινική, εκεί σχεδόν καλύπτεται το 99,9% των περιπτώσεων και όπως σας είπα ο μέσος φάκελος νοσηλείας δεν ξεπερνά το 2,500 χιλιάρικα. Επομένως υπερκαλύπτει.

– Ειδικά προγράμματα για φοιτητές υπάρχουν;

Υπάρχουν ειδικά προγράμματα για φοιτητές που πηγαίνουν στο εξωτερικό για συγκεκριμένα προγράμματα όπως το Erasmus που πρέπει οι φοιτητές να είναι ασφαλισμένοι. Υποχρεωτικά πρέπει να είναι ασφαλισμένοι οι φοιτητές για νοσοκομειακή περίθαλψη. Εκεί λοιπόν έχουμε εκπονήσει ειδικά για φοιτητές.

– Σε κάθε περίπτωση, μιλάμε για πρωτοβάθμια ή και για δευτεροβάθμια περίθαλψη;

Πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια περίθαλψη, ιδιωτικά και δημόσια νοσοκομεία όπως και νοσοκομεία όχι μόνο εσωτερικού αλλά και εξωτερικού. Οι περισσότερες, ωστόσο εταιρείες εξαιρούν ΗΠΑ και Καναδά, γιατί υπάρχουν άλλα κοστολόγια.

–  Πώς διαμορφώνονται οι σχέσεις ιδιωτικών κλινικών με τις ασφαλιστικές, σήμερα με το δεδομένο ότι παλαιότερα υπήρχαν σοβαρά προβλήματα μεταξύ ασφαλιστικών και ιδιωτικών κλινικών.

Να σας εξηγήσω τι γίνεται. Παλαιότερα, υπήρχε, μεταξύ ασφαλιστικών και ιδιωτικών κλινικών, επειδή δεν υπήρχε αυτό το πρόβλημα ρευστότητας που υπάρχει σήμερα. Υπήρχε μία δυσαρέσκεια από πλευράς ασφαλιστικών εταιρειών όπου θεωρούσαν οι ασφαλιστικές ότι λάμβαναν υπερβολικές χρεώσεις από τα νοσοκομεία.

– Υπερτιμολογούσαν δηλαδή;

Δεν θα το έλεγα υπερτιμολόγηση, θα το έλεγα υπερβολικές χρεώσεις. Καμιά φορά πραγματοποιούνται εξετάσεις χωρίς να είναι απαραίτητες. Οι κλινικάρχες και γενικά οι ιατροί είχαν την άποψη ότι μία ασφαλιστική δεν μπορεί να κρίνει, αν μία εξέταση είναι απαραίτητη ή όχι. Αυτό το κρίνει ο ιατρός και εφ’ όσον ο ιατρός κρίνει ότι μία εξέταση είναι απαραίτητη, αυτή πρέπει να γίνει. Όταν γίνει το πληρώνει η ασφαλιστική εταιρεία, ο ασφαλιζόμενος θα επιβαρυνθεί και αυτός με ποσοστό, όπως γίνεται με τον ΕΟΠΥΥ. Όπως, δηλαδή με τον ΕΟΠΥΥ, έχουνε όλοι οι ασφαλισμένοι μια συμμετοχή, πχ 25% για διαγνωστικές εξετάσεις, όσο και για τις ιατρικές επισκέψεις, στα φάρμακα, το ίδιο πράγμα συνέβαινε και εκεί. Ετσι λοιπόν υπήρχε μία δυσαρέσκεια.

Όμως το τελευταίο καιρό, τα πράγματα, έχουν στρώσει.  Βλέπω ότι υπάρχει μία πολύ καλή συνεργασία μεταξύ ασφαλιστικών εταιρειών και κλινικών. Βάλανε οι κλινικές λίγο νεράκι στο κρασί τους.

Εριξαν, κάπως τα κοστολόγια, και έτσι μπορούν οι ασφαλιστικές εταιρείες απρόσκοπτα να παρέχουν όλες αυτές τις υπηρεσίες μέσω των ιδιωτικών κλινικών. Δεν το συζητάμε για τα νοσοκομεία που οι ασφαλιστικές θέλουν με κάθε τρόπο να παρέχουν τις υπηρεσίες τους.
Δεν είναι και λίγες οι φορές που κάποιος ασφαλισμένος επιμένει στο να πάει σε ένα νοσοκομείο από το σε μία ιδιωτική κλινική. Είτε γιατί πιστεύει ότι εκεί θα βρει καλύτερες ιδιωτικές πράξεις, είτε γιατί πιστεύει ότι μπορεί να έχει την πολυτέλεια να έχει στο πλευρό δύο, τρεις, τέσσερεις καθηγητές.

– Δεν ισχύουν δηλαδή σήμερα τα έντονα προβλήματα που υπήρχαν παλαιότερα μεταξύ ιδιωτικών νοσοκομείων και ιδιωτικών ασφαλιστικών;

Όχι δεν ισχύουν. Σήμερα, κατ αρχάς οι περισσότερες ασφαλιστικές εταιρείες, αν όχι όλες έχουν μέσα στις κλινικές και τα νοσοκομεία, δικά τους ιατρεία, έχουν το δικό τους ιατρό, ο οποίος ελέγχει το φάκελο εισαγωγής ενός ασθενή και ξέρει πολύ καλά τι θα γίνει. Κάτι δηλαδή που έκανε το δημόσιο με τις ιδιωτικές κλινικές. Σήμερα υπάρχει αγαστή συνεργασία και αυτό προς όφελος του ασφαλισμένου τελικά.