Συμφωνία-φυτίλι για κοινωνική έκρηξη

Η διάθεση για εκ βάθρων ανατροπή του πολιτικού status quo δημιουργεί συνθήκες κρίσης

Άρωμα κοινωνικής αναταραχής στην Ελλάδα φέρνει η διάθεση εταίρων και θεσμών να επιβάλλουν ένα ιδιαίτερα σκληρό και πολιτικά μη διαχειρίσιμο πακέτο στον Αλέξη Τσίπρα. Αν και εξυπηρετεί το στόχο της βίαιης και εκ βάθρων αναδιάταξης πολιτικών, κοινοβουλευτικών και κυβερνητικών ισορροπιών και σχημάτων, εν τούτοις είναι πλέον εμφανές ότι θα οδηγήσει σε κοινωνικές εκτήξεις.

 Αν και το πακέτο μπορεί να διαμορφωθεί ώστε να είναι πολιτικά αφομοιώσιμο και κοινωνικά ανεκτό, οι εταίροι και οι θεσμοί επιμένουν στην αναμόρφωση του κυβερνητικού σχήματος ως κυβέρνηση εθνικής ενότητας η τεχνοκρατών, παρέχοντας έτσι τα απαιτούμενα εχέγγυα για την υλοποίηση ενός νέου μεταρρυθμιστικού πακέτου.

Οι Ευρωπαίοι γνωρίζουν καλά όμως ότι οι κυβερνήσεις τεχνοκρατών ήταν βραχύβιες (Ιταλία, Ελλάδα 2012) και οδήγησαν σε εκρήξεις και όχι σε λύσεις, ενώ ανατράπηκαν εν τέλει δίνοντας χώρο σε πιο ριζοσπαστικά και όχι πιο φιλελεύθερα σχήματα. Ετσι ωριμάζει μετά από διαβουλεύσεις η ιδέα ήπιας κυβερνητικής αλλαγής…

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η κριτική του Der Spiegel το οποίο χαρακτηρίζει την πρόταση του Eurogroup κατάλογο με φρικαλεότητες προς την Ελλάδα.

Στην πραγματικότητα ο Αλέξης Τσίπρας καλείται να αντιμετωπίσει μεθοδεύσεις του εγχώριου επιχειρηματικού και πολιτικού κατεστημένου, το οποίο όμως δεν κατάφερε να πείσει για τη δυνατότητά του να διαχειριστεί την κατάσταση παρά μόνο για την αδυναμία της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ να το πράξει.

Συνεπώς εταίροι και θεσμοί διαπιστώνοντας ότι το εγχώριο πολιτικό προσωπικό δεν ανταποκρίνεται στο ύψος των περιστάσεων κατέληξε στην πρόταση για επιβολή κυβέρνησης τεχνοκρατών και η οποία από τη στιγμή που δεν γίνεται αποδεκτή μεθοδεύεται.

Μια τέτοια επιλογή όμως δεν μπορεί, σε αυτή τη φάση, να περάσει στην κοινωνία καθώς ακόμα και αν στηριχθεί από όλες τις κοινοβουλευτικές ομάδες, πράγμα απίθανο για τον ΣΥΡΙΖΑ, θα έχανε άμεσα την κοινωνική νομιμοποίηση. Μια τέτοια εξέλιξη είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε κοινωνικές αναταραχές, κατάρρευση της κυβέρνησης, απαξίωση του πολιτικού συστήματος και εξαγωγή της κρίσης.

Η εξάπλωση της κρίσης στα Βαλκάνια, τη Νότια Ευρώπη και η μετεξέλιξή της με χαρακτηριστικά κοινωνικής αναταραχής θεωρείται βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε άνοδο του αντιευρωπαϊσμού πρώτα μέσα στη Γερμανία, ενισχύοντας τα ακροδεξιά κόμματα, εν συνεχεία στη Γαλλία. Ενώ και στην Ισπανία θα ανακοπεί η δυναμική των Podemos αλλά θα επανακάμψουν τα εθνικιστικά αποσχιστικά κόμματα δημιουργώντας μεγαλύτερα προβλήματα από αυτά που ενδεχομένως θα λύσει μια τόσο σκληρή πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά συμφωνία.

Ετσι τις τελευταίες ώρες εκδηλώνεται σκεπτικισμός για το τελικό αποτέλεσμα  της συμφωνίας και τον αντίκτυπο του σπιράλ των πολιτικών ανακατατάξεων στην κοινωνία. Παρά το σοκ που έχει υποστεί η ελληνική κοινωνία σε αυτή τη φάση οι εκβιασμοί και οι διαρκείς προκλήσεις έχουν ξυπνήσει επικίνδυνα αντανακλαστικά, τα οποία είναι πλέον ορατά δια γυμνού οφθαλμού.

Ένα νέο κύμα οικονομικού εθνικισμού γεννιέται με απολήξεις στην κεντρική Ευρώπη και στον πυρήνα της Ευρωζώνης. Αυτά τα στοιχεία εντόπισε εγκαίρως και ο Ντόναλντ Τουσκ και ανακάλεσε τη Σύνοδο Κορυφής των 28, ενώ για το λόγο αυτό έστειλε ενωτική-ευρωπαϊκά επιστολή ο Μάρτιν Σούλτς ζητώντας από τους ηγέτες να αφήσουν πίσω τις εθνικές τους ταυτότητες και να συμπεριφερθούν ως Ευρωπαίοι.