Παζάρι με Αιγαίο για την πώληση της FinansBank

Κινήσεις πάνω σε σκακιέρα-ναρκοπέδιο είναι αναγκασμένη να κάνει η κυβέρνηση καθώς τα εκκρεμή ανοιχτά ζητήματα είναι αλληλένδετα μεταξύ τους.

Από τις διαπραγματεύσεις για το προσφυγικό μέχρι το ρόλο του ΔΝΤ και την πώληση της FinansBank στην Τουρκία και την ολοκλήρωση της αξιολόγησης τα καυτά μέτωπα φαίνεται ότι όχι απλά διασταυρώνονται αλλά είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρτώμενα. Αν και επισήμως, σε πολιτικό επίπεδο, κανείς δεν μπορεί να τα συνδέσει εν τούτοις συνθέτοντας το παζλ των εξελίξεων είναι αντιληπτό ότι ο βαθμός διασύνδεσης είναι μεγάλος.

Σε αυτό το πλαίσιο μόνο τυχαία δεν είναι η εμπλοκή στην πώληση της θυγατρικής της Εθνικής Τράπεζας στην Τουρκία, η αξία της οποίας υποχωρεί μέρα με τη μέρα, ενώ το ρίσκο για τη μητρική ενισχύεται.

Η στρατηγική του γεωστρατηγικού βάθους που ακολουθεί η Τουρκία, όπως την έχει σκιαγραφήσει ο πρωθυπουργός της χώρας, Αχμέτ Νταβούτογλου, συνοψίζεται στον προσδιορισμό όλων των ανοιχτών θεμάτων ως προς τη θέση της χώρας και της κυβέρνησης στη διεθνή πολιτική σκηνή. Δηλαδή στην κάθε μέτωπο αναδεικνύεται ως θέμα μείζονος εθνικής σημασίας «πληθωρίζοντας» κατ αυτό τον τρόπο την ουσιαστική σημασία του, καθώς εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο εθνικής πολιτικής.

Από την άλλη πλευρά η έλλειψη πολιτικών αντανακλαστικών στην ΕΕ, η σοβούσα κρίση στις αμερικανογερμανικές σχέσεις  και η αδυναμία της Γαλλίας να διαδραματίσει ρόλο ρυθμιστή των εξελίξεων επιτρέπει στην Άγκυρα να θέτει όρους χρησιμοποιώντας το προσφυγικό ως μοχλό πίεσης.

Υπ αυτό το πρίσμα η απεμπλοκή της διαδικασίας πώλησης της FinansBank εξαρτάται από τα ανταλλάγματα που θα λάβει η Άγκυρα τόσο από τις Βρυξέλλες όσο και από την Αθήνα. Σε αυτή τη φάση η Τουρκία φαίνεται ότι εκτός από τα 3 δισ. για το προσφυγικό διεκδικεί το άνοιγμα κεφαλαίων στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις, υποχωρήσεις στο Κυπριακό και νέο status quo στο Αιγαίο.

Γνωρίζει ωστόσο ότι οι απαιτήσεις είναι τόσο εξόφθαλμα υπερβολικές και δυσανάλογες προς τα ανταλλάγματα που η ίδια προσφέρει, ωστόσο παραμένει –ακόμη και μόνη- στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων αναμένοντας αντιπρόταση.

Η ΕΕ αδυνατώντας να παρακολουθήσει την τουρκική διπλωματία επιλέγει ασαφείς και ελλειμματικές απαντήσεις, οι οποίες όμως δίνουν χώρο και πολιτικό αβαντάζ στην Τουρκία. 

Η ελληνική κυβέρνηση αντιλαμβανόμενη την επικινδυνότητα των στιγμών για τα εθνικά θέματα είναι αναγκασμένη είτε να αποδεχθεί τη συμμετοχή της Frontex στη φύλαξη των συνόρων, είτε κοινές περιπολίες με την Τουρκία, ώστε να αποφύγει εκπτώσεις στο κυπριακό.

Όσο όμως διαρκεί αυτή η διαπραγμάτευση και η ΕΕ δεν αναλαμβάνει τις απαραίτητες πρωτοβουλίες η Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη και κατ επέκταση και η Εθνική Τράπεζα.