Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να συμμαχήσει με τον διάβολο;

Το κρίσιμο ερώτημα αν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να συμμαχήσει με τον «διάβολο» δηλαδή τις αγορές, θα κρίνει την πορεία των διαπραγματεύσεων με τους ευρωπαίους εταίρους και το ΔΝΤ. Σε πρώτη φάση ο ΣΥΡΙΖΑ, που φαίνεται να κερδίζει τις επερχόμενες εκλογές, έχει δηλώσει ότι θα συνεχίσει να αποπληρώνει κανονικά το χρέος προς τους ιδιώτες πιστωτές το οποίο ανέρχεται στο 25% -περίπου- του συνολικού και το οποίο έχει ήδη αναδιαρθρωθεί με το PSI. Αντιθέτως στελέχη του έχουν κατ επανάληψη δηλώσει δημοσίως ότι θα ζητήσουν ή ακόμα και θα επιβάλλουν μορατόριουμ στην αποπληρωμή του χρέους προς την ΕΚΤ και το ΔΝΤ.

Τι σημαίνουν όμως στη γλώσσα των αγορών και στην οικονομική διπλωματία αυτές οι διατυπώσεις; Πως ερμηνεύονται από τους ιδιώτες πιστωτές, πως από την ΕΚΤ και τι συζητείται στα παρασκήνια;

Τα ερωτήματα αυτά έχουν στην πραγματικότητα απλούστερη ανάλυση απ’ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει και από αυτή που η Νέα Δημοκρατία επιχειρεί να δώσει.

Όπως αποκάλυψε σε συνέντευξή του στο sofokleousin.gr ο διευθυντής αξιολόγησης Ευρώπης της Standard and Poor’s η αξιολόγηση B που δίδεται στην Ελλάδα αφορά μόνο το 25% που κατέχουν οι ιδιώτες πιστωτές, επισημαίνοντας ότι το υπερβάλλον συνολικό χρέος αποτελεί βαρίδι για την αξιολόγηση και του μικρότερου ιδιωτικού τμήματος.

Ο Marko Mrsnik, μιλώντας στο sofokleousin.gr δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο κουρέματος του ελληνικού δημοσίου χρέους κατέχει ο επίσημος τομέας, αυτό που ονομάζεται OSI, υποστηρίζοντας ότι η ελάφρυνση του χρέους χωρίς να ενοχληθούν οι ιδιώτες θα έχει θετικό αντίκτυπο στη μακροοικονομική εικόνα της χώρας.

Με αυτά τα δεδομένα και με ξεκάθαρο το διαχωρισμό του χρέους σε δημόσιο και ιδιωτικό ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται πλέον σε θέση να επιλέξει συμμάχους και να διαμορφώσει πλαίσιο επαναδιαπραγμάτευσης για το χρέος που ελέγχει η τρόικα.

Όπερ σημαίνει ότι ενδεχόμενη άρνηση πληρωμής του χρέους προς τον επίσημο τομέα δεν συνιστά πιστωτικό γεγονός για τις αγορές, όσο εκπληρώνονται στο ακέραιο οι υποχρεώσεις προς τους ιδιώτες πιστωτές.

Αυτός είναι και ο μεγαλύτερος φόβος των ευρωπαίων εταίρων καθώς σε μια τέτοια περίπτωση οι «αγορές» θαχρησιμοποιήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως Δούρειο ίππο με στόχο να αναγκάσουν το δυσκίνητο διευθυντήριο των Βρυξελλών και το «ψυχαναγκαστικό» Βερολίνο να λάβουν αποφάσεις για την υπέρβαση της κρίσης χρέους, την αναθεώρηση της πολιτικής λιτότητας και την επανάκαμψη των προσδοκιών για επιστροφή της ανάπτυξης στην ΕΕ.

Το σενάριο αυτό δεν μπορεί να υλοποιηθεί αυτόνομα αλλά στο πλαίσιο μιας ευρύτερης πολιτικής με συγκεκριμένες στοχεύσεις, συμμαχίες και εκφάνσεις, ενώ για την εφαρμογή του απαιτούνται νέου τύπου συνεργασίες και στις δυο όχθες του Ατλαντικού.

Αυτού του είδους της παρασκηνιακές συζητήσεις έχουν αντιληφθεί οι Ευρωπαίοι εταίροι οι οποίοι προσπαθούν τώρα να ποδηγετήσουν την επόμενη κυβέρνηση σε ένα σενάριο λύσης που δεν θα εμπλέκει άμεσα τις αγορές και θα αποτελεί «εσωτερική υπόθεση» της ΕΕ, ώστε να αποφύγουν ευρύτερη αναστάτωση που θα επιφέρει η δημόσια συζήτηση για τη διαχείριση του ελληνικού χρέους που μοιραία θα έχει επίδραση και στην πολιτική λιτότητας που εφαρμόζεται στην ΕΕ.