Κωνσταντίνος Γκαρέλας | Αξιοπρεπείς ζητιάνοι

Αξιοπρέπεια! Μια λέξη που κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει! Και είναι αυτή που μας «προσφέρει» η «νέα ελληνική κυβέρνηση», κατά την έκφραση του νέου Πρωθυπουργού κ. Α. Τσίπρα, μαζί με την άλλη μαγική λέξη «ελπίδα». Με αυτά και με τις Προγραμματικές Δηλώσεις κατάφερε μέχρι στιγμής να σαγηνέψει αυτή η νέα κυβέρνηση μετά την εκλογή της πέρα από όσους την ψήφισαν, δηλαδή το 42% του εκλογικού σώματος και άλλο ένα 28% των πολιτών, αφού σύμφωνα με δημοσκοπήσεις 7 στους 10 Έλληνες πολίτες επικροτούν και υποστηρίζουν την «πολιτική» της! Και έπεται συνέχεια. Οι «διαδηλώσεις» πλέον, που ο ίδιος ο Πρωθυπουργός μάλιστα τις ενθαρρύνει και όσο πιο δημόσια και επίσημα γίνεται τις επιζητάει, δε γίνονται κατά της κυβέρνησης, αλλά… σε υποστήριξή της! Μ’ αυτά και μ’ αυτά κατευθυνόμαστε πλησίστια σε μετωπική σύγκρουση με τους «εταίρους» μας. Τι θα ακολουθήσει, ο Θεός να βάλει το χέρι του! Είναι πολύ εύκολο να γίνεις «λαϊκός ήρωας» σε ένα λαό καθημαγμένο από την οικονομική δυσπραγία. Υπόσχεσαι, έστω καλή τη πίστει, ότι θα του προσφέρεις τα πάντα: θέσεις εργασίας, αύξηση μισθών, δώρα Χριστουγέννων, υποστήριξη των αναξιοπαθούντων, χριστή διαχείριση και «λιτό βίο» για τους κυβερνώντες, αποκατάσταση αδικιών, κυνήγι των «πλουσίων» (προσφιλές και μόνιμο θύμα και αυτοί των λαϊκιστών) και πολλά άλλα παρόμοια ακόμα. Τα περισσότερα από αυτά είναι βέβαια σωστά, και έτσι έπρεπε να γίνονται! (-πλην του κυνηγιού μαγισσών-πλουσίων.) Δε χρειάζεται πολύ φαντασία για να «εφεύρει» κανείς έναν παρόμοιο κατάλογο ευσεβών πόθων και θελκτικών οραμάτων! Το ζήτημα παραμένει πάντα το ΠΩΣ, όχι το ΤΙ! Πως λοιπών θα πραγματοποιήσει και θα χρηματοδοτήσει η νέα κυβέρνηση τις προεκλογικές και μετεκλογικές της εξαγγελίες; Με πιο ταπεινά αλλά πραγματιστικά λόγια, με τι χρήματα; Και με τίνος χρήματα; Και με πιο τρόπο, όσα γίνονται χωρίς χρήματα; Γιατί Πολιτική δεν είναι μόνο να μοιράζουμε χρήματα και «μπόνους» στους άμοιρους (από τέτοιου είδους «πολιτικούς» τύπου ‘Αγιοβασίλη’) πολίτες: είναι κυρίως να ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΟΥΜΕ τα πλαίσια όπου εκεί μέσα αυτοί θα πραγματοποιήσουν, θα υλοποιήσουν τα όνειρα και τις δυνατότητές τους, για το καλό των ίδιων και του κοινωνικού συνόλου! Αλλά και ο τόσο αγαπητός στους Έλληνες, πολίτες και πολιτικούς, αναδιανεμητικός ρόλος του κράτους, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι από κάπου πρέπει να υποστηρίζεται και να χρηματοδοτείται, δηλαδή από μια λειτουργική και αποδοτική οικονομία και συνολικά κοινωνία, με όλους τους θεσμούς που αυτή περιλαμβάνει (εκπαίδευση, έρευνα, πολιτισμός, υγεία, δικαιοσύνη κλπ). Εμείς, κυβέρνηση και μέγιστη πλειοψηφία της (κακομαθημένης, κυριολεκτικά!) ελληνικής κοινωνίας, βάζουμε το κάρο πάντα μπροστά από το άλογο: θέλουμε τα καλά της οικονομίας και της κοινωνικής συνύπαρξης και της εταιρικής σχέσης με τους διεθνείς εταίρους μας, αλλά αγνοούμε επιδεικτικότατα τις σχετικές υποχρεώσεις μας προς αυτούς και τελικά προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Έχουμε μπερδέψει βασικές και στοιχειώδεις έννοιες. Θα ήταν εύκολο και για μένα να ‘καβαλήσω’ το ρεύμα του λαϊκισμού και να πω «ναι, μπράβο στην κυβέρνηση που δίνει λεφτά στους φτωχούς και κάνει αυτά που κάνει και ‘διεκδικεί’ από τους εταίρους». Επαναλαμβάνω, με αυτά που κάνει προς το παρόν κέρδισε η κυβέρνηση της ευαρέσκεια των πρώην «αντιπάλων» ψηφοφόρων της (που ψήφισαν άλλα κόμματα) και τη λατρεία των ήδη από πριν οπαδών της! Κατά την ταπεινότατη μου προσωπική άποψη, όλοι αυτοί, ΟΛΟΙ ΕΣΕΙΣ, έχετε λάθος! Και αυτό το λάθος θα το πληρώσουμε όλοι μας ΠΑΡΑ πολύ ακριβά, αν δεν κατανοήσουμε στοιχειώδη πράγματα και αν δε διενεργήσουμε τις κατάλληλες διορθώσεις.

Είπα ότι πολλά μέτρα που ανάγγειλε η κυβέρνηση είναι σωστά, κυρίως εκείνα για την προστασία των φτωχών και άπορων, των άνεργων θυμάτων της κρίσης. Αλλά το ζήτημα είναι ΠΟΙΟΣ θα πληρώσει για όλους αυτούς. Δε νομίζω ότι δικαιούμαστε να ζητάμε, σαν ζητιάνοι, βοήθεια από άλλες χώρες. Πρέπει να κανονίζουμε τα του οίκου μας μόνοι μας. Αλλιώς αυτό που πάμε να κάνουμε, να ζητάμε χρήματα από τους «εταίρους» μας (νομίζω είναι προφανές γιατί βάζω σε παρένθεση κάποιες λέξεις) για να καλύπτουμε δικά μας μακροχρόνια λάθη και αποτυχίες, αυτό λέγεται ζητιανιά και ΔΕΝ είναι αξιοπρεπές. Δυστυχώς, σαν παιδιά με ειδικές ανάγκες, καλομάθαμε για χρόνια να παίρνουμε τα χρήματα των άλλων, από άλλες χώρες, είτε αυτά λέγονταν επιδοτήσεις είτε δανεικά και αγύριστα, και να χρηματοδοτούμε ένα φαύλο κύκλο επίπλαστης και θνησιγενούς ευημερίας, πολύ άδικα καταμερισμένης. Ποια είναι τα απλά δεδομένα λοιπόν, που δεν τα βλέπουνε «πολιτικοί» και «πολίτες», και γιατί ισχυρίζομαι ότι βαδίζουμε, μάλλον τρέχουμε κατακέφαλα προς τον τοίχο, όσο κι αν αυτό προς το παρόν το βλέπουμε και μας φαίνεται «ηρωικό». Η χώρα μας είναι χρεοκοπημένη, δε μπορεί να καλύψει τις χρηματοδοτικές ανάγκες από μόνη της. Τα έξοδά μας, που ως σπάταλο ακόμα, άδικο και αλλοπρόσαλλο κράτος κάνουμε, μαζί με τα κρατικά τοκοχρεολύσια, που εμείς σε δεκαετίας ανέμελης σπατάλης και κακοδιοίκησης δημιουργήσαμε, είναι πολύ μεγαλύτερα από τα αναιμικά φορολογικά έσοδα της παραπαίουσας οικονομίας μας. Η κατάσταση έφτασε πριν 5 χρόνια στο απροχώρητο, οι (χρηματοδοτικές) «αγορές» έκλεισαν για εμάς, και θα είχαμε πραγματικά χρεοκοπήσει, με όλα τα τραγικά αποτελέσματα, αν δε μας διέσωζαν οι «κακοί» ξένοι χρηματοδοτώντας μας μέσω της τριμερούς, γνωστής και ως «τρόικας». Το χρηματικό ύψος της διάσωσης ήταν ιστορικά και παγκόσμια πρωτοφανές και προκάλεσε την οργή πολλών φτωχών χωρών που δεν είδαν κάτι έστω και μακριά ανάλογο να συμβαίνει για χάρη τους. Ήδη κάποια σημάδια και επιπτώσεις της χρεοκοπίας τα νοιώσαμε και τα ζήσαμε, αλλά αφού τα έχουμε ξεπεράσει ήδη τα ξεχάσαμε και τα απαξιώνουμε. «Νικήσαμε το φόβο, η ελπίδα νίκησε», είναι το σύνθημά μας! Η ελπίδα είναι βέβαια καλή, αλλά αν «φόβο» ονομάζουμε κάποιες σημαντικές πλευρές της πραγματικότητας, των αδιάσειστων και ακλόνητων δεδομένων, τότε αυτή η «νίκη» είναι η ήττα της λογικής. Αλλά ποιος έχασε τη λογική του για να τη βρουν οι Έλληνες «πολιτικοί» και «πολίτες»… Η πραγματικότητα, δυστυχώς, ΔΕ νικιέται με ευχολόγια και με κατάρες. Η πραγματικότητα δημιουργείται, πλάθεται, χτίζεται, με πραγματικό αγώνα, με εργασία, με σχέδιο, όραμα και μακροχρόνια προσπάθεια. Δυστυχώς το «όραμα» του μέσου Έλληνα, που το εκφράζει με τον «καλύτερο» τρόπο η σημερινή κυβέρνηση, για αυτό και έχει τέτοια τεράστια, πρωτοφανή αποδοχή από τους «πολίτες», είναι κάποιος να τον τρέφει, κάποιος να τον πληρώνει και αυτός να κάθεται και να κάνει και από πάνω κουμάντο! Αυτό δε λέει και η πολυχρονεμένη μας κυβέρνηση; Με χίλιους τρόπους, με τρεις χιλιάδες εναλλασσόμενες παραλλαγές, αυτό είναι το «όραμά» της, αυτό ζητάει από τους «εταίρους» μας: «δώστε μας τα χρήματά σας χωρίς προϋποθέσεις και πολλά-πολλά»! Για να συντηρούμε ένα τεράστιο και αντιπαραγωγικό «κράτος δικών μας» (όχι «κράτος δικαίου»!). Για να δίνουμε βαρβάτους μισθούς και συνάξεις στο δημόσιο χωρίς να έχουμε τα αντίστοιχα εγχώρια έσοδα από ασφαλιστικές εισφορές για να υποστηρίξουμε, για να πληρώσουμε αυτούς τους μισθούς και τις συντάξεις. Για να κάνουμε ότι και όπως το γουστάρουμε! Γιατί αν δε μας τα δώσετε, θα σας τινάξουμε στον αέρα. Βέβαια δε λένε ξεκάθαρα το τελευταίο, αλλά συχνά σαφέστατα το υπονοούν! Τι διαφορά έχει η συμπεριφορά αυτή, αυτή η τακτική «διαπραγμάτευσης», από τη συμπεριφορά ενός ληστή; Και εκείνος λέει «τα λεφτά σου ή τη ζωή σου!» Εμείς, η χώρα μας, αυτό ακριβώς προσπαθεί να κάνει. Ότι αυτό είναι άκρως αντιδεοντολογικό, άκρως αντι-εταιρικό, εντελώς απαράδεκτο και ανήθικο, αυτό δεν απασχολεί τους θιασώτες και λατρευτές αυτής της «νέας ελληνικής κυβέρνησης». Το ότι μας υποβιβάζει στην κατάσταση του κράτους-παρία, του κράτους-τρομοκράτη, και αυτό ίσως δεν το αντιλαμβάνονται οι εγχώριοι «πολιτικοί» και «πολίτες». Είναι κρίμα.

Αλλά είναι γεγονός. Ότι και να βαυκαλιζόμαστε εμείς ότι δήθεν είναι «μαγκιά» και «τσαμπουκάς», «υπερήφανη» δήθεν πολιτική, είναι αντίθετα ντροπή και όνειδος. Περιφέρονται ανά τον κόσμο οι σούπερ-ήρωες εκλεγμένοι μας και ζητάνε να αλλάξει η Ευρώπη και ο κόσμος όλος με τον τρόπο που αυτοί θέλουν και αυτούς τους βολεύει. Το γράφω για τρίτη φορά σε άρθρο μου: η πολιτική που «προτείνουν» συνοψίζεται στο «δώστε για να σας σώσουμε!». Ξεχνάμε ότι μπορούμε να ξοδεύουμε ότι μας ανήκει. Και μας ανήκει ότι εμείς δουλέψαμε και δημιουργήσαμε. Μια χώρα ευημερεί και πλουτίζει ανάλογα με το βαθμό της οικονομικής αλλά και συνολικής επιτυχίας-επίδοσής της. Εμείς, η Ελλάδα, αποτύχαμε, ή έστω υστερήσαμε, συλλογικά και συνολικά σε όλους σχεδόν τους τομείς. Είμαστε πίσω και κάτω σχεδόν σε κάθε διεθνή αξιολόγηση, από τις πολλές που διενεργούνται και κατατάσσουν τις χώρες ανάλογα με τις επιδόσεις τους σε πολυποίκιλους τομείς. (κατά κεφαλήν εισόδημα, οικονομική ελευθερία, θεσμοί, διαφάνεια, παιδεία, ασφάλεια δικαίου, καινοτομία κλπ.) Αλλά κυρίως χρεοκόπησε το σπάταλο και ανίκανο κράτος μας. Ο ιδιωτικός τομέας πληρώνουμε τα σπασμένα αυτού του πελατειακού Κράτους-Τέρατος, ως μη οφείλαμε. Άλλος τα θαλάσσωσε και άλλος πληρώνει. Αποκλειστικά ο ιδιωτικός τομέας «εισέφερε» στην αύξηση της ανεργίας κατά ένα εκατομμύριο ανέργους. Πως θα λυθεί ο γόρδιος δεσμός; Σίγουρα όχι με την παρούσα τακτική της «νέας», που μετέρχεται παμπάλαιες μεθόδους και έχει τους ίδιους και απαράλλαχτους σκοπούς με κάθε προηγούμενη κακή ελληνική κυβέρνηση, έστω «καλύτερα», δηλαδή θρασύτερα, διατυπωμένους: Λέει ότι θέλει να κάνει «σαρωτικές» μεταρρυθμίσεις, αλλά οι μόνες τέτοιες που αναγγέλλει αφορούν την επιστροφή σε παρωχημένες καταστροφικές καταστάσεις, στην αναβίωση του κρατισμού και του κομματισμού και του «έχει καλώς» σε κάθε παλιά κρατική κακοδαιμονία μας, με κάθε παλιά θεσμική και κοινωνική δυσλειτουργία μας. Και κυρίως ΔΕ θα έρθει η πολυπόθητη και πολυθρύλητη αλλαγή με τις απειλές και τη ρήξη με τους «εταίρους» μας. Με αυτό τον τρόπο και την τακτική ΔΕΝ είμαστε εταίροι, αλλά Τζιχαντιστές, Ταλιμπάν, Αλκάιντες και βομβιστές αυτοκτονίας. Αυτό είναι το «ευρωπαϊκό» μας όραμα;