Κάτι τρέχει με την Εθνική. Που θα πάει η πλεονάζουσα ρευστότητα
Αγοράζει χρόνο η διοίκηση της τράπεζα για να πουλήσει FinansBank και Ασφαλιστική
Να εμφανίσει την ανάγκη ως φιλοτιμία επιχειρεί η διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας επιχειρώντας να πείσει ότι τα πλεονάζοντα -σε σχέση με το πόρισμα της ΤτΕ- κεφάλαια που αντλεί μέσω της αμκ θα διοχετευθούν για την εξαγορά των προνομιούχων μετοχών του Δημοσίου. Η Εθνική αν και χρειάζεται 1,143 δισ. προσφεύγει σε αμκ 2,5 δισ., δημουργώντας πρόσθετο κεφάλαια 1,345 δισ.
Σύμφωνα με την έκθεση της BlackRock και το πόρισμα της Τράπεζας της Ελλάδος από το κεφαλαιακό κενό των 2,183 δισ. η τράπεζα θα κλείσει το 1 δισ. με πωλήσεις περιουσιακών στοιχείων και παραγωγή εσωτερικού κεφαλαίου και τα υπόλοιπα με αμκ. Η διοίκηση διαρρέει ότι τα πρόσθετα κεφάλαια θα χρησιμοποιηθούν είτε ως capital buffer είτε για την αποπληρωμή μετοχών του Δημοσίου (συνολικής αξίας 1,350 δισ. ευρώ).
Καλά πληροφορημένες πηγές επισημαίνουν ότι το “μαξιλάρι” που θα αποκτήσει η Εθνική θα της χρειαστεί κατά τα stress tests της ΕΚΤ/SSM καθώς τα NPL’s δεν ακολουθούν πτωτική τάση, όπως έχει καταγραφεί από τη BlackRock, η οποία εστίασε μόνο σε τριμηνιαία στοιχεία στην αξιολόγηση της ποιότητας του χαρτοφυλακίου.
Οι ίδιες πηγές επισημαίνουν ότι το ύψος της αμκ είναι αυτό που προκαλεί ζημιά στους υφιστάμενους μετόχους και πλήγμα στην αξιοπιστία της διοίκησης και πως για την αποπληρωμή των μετοχών του Δημοσίου θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν τα έσοδα από το Ομολογιακό που εκδίδει την Πέμπτη.
Συνεπώς η μεγάλη αύξηση κεφαλαίου έρχεται να καλύψει κεφαλαιακή τρύπα στους δείκτες core tier, ήτοι στα επιπτικά κεφάλαια, ενώ οι προνομοιούχες μετοχές δεν προσμετρώνται στα core tier I κεφάλαια, όπως και το ομολογιακό.
Όπως έχει και στο παρελθόν επισημάνει το Sofokleousin.gr η αύξηση κεφαλαίου ήταν τελικά επιβεβλημένη λόγω της έλλειψης χρόνου για την ολοκλήρωση των capital action plans τα οποία θα οδηγούσαν στην πώληση θυγατρικών και στον εξορθολογισμό του ισολογισμού. Στην πραγματικότητα τα 2,5 δισ. δεν λύνουν του πρόβλημα της πώλησης της FinansBank και της Εθνικής Ασφαλιστικής αλλά αγοράζουν χρόνο για τη διοίκηση της τράπεζας η οποία είχε βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο.
Τα capital action plans δεν σταματούν όμως στο «ξεσκαρτάρισμα» αλλά επεκτείνονται και στην αλλαγή του business model της τράπεζας, στη βελτιστοποίηση των πρακτικών διαχείρισης ρίσκου και επενδύσεων καθώς και στην παραγωγή εσωτερικού κεφαλαίου.
Το τελευταίο σημείο –αν και ακούγεται όλο και περισσότερο- παραμένει αρκετά ασαφές. Πρόκειται για την ταυτόχρονη προσπάθεια της τράπεζας να μειώσει τα λειτουργικά κόστη και να αυξήσει τα έσοδα από τραπεζικές εργασίες. Παράλληλα στοχεύει και στην αύξηση του υπό διαχείριση κεφαλαίου –έστω και με τη μορφή one day deposits.