Δ. Εμμανουηλίδης | Τοποθέτηση για το νομοσχέδιο «Σύμφωνο συμβίωσης, άσκηση δικαιωμάτων, ποινικές και άλλες διατάξεις»

Η τοποθέτηση του Κ. Εμμανουηλίδη στο παρακάτω Δελτίο Τύπου

 «Κυρίες και κύριοι, κάθε νομοθέτημα που έρχεται προς ψήφιση ισοδυναμεί με μία κοινωνική γέννα. Εάν είναι πρόωρο σε σχέση με την κοινωνική αντιστοίχιση, δεν ευοδώνει στο να αναπτυχθεί και μοιραία θα δημιουργεί προβλήματα στη λειτουργία του. Εάν πάλι είναι πέρα από το συντονισμένο χρόνο δημιουργεί τεράστια προβλήματα στην κοινωνία, εφόσον δεν εξυπηρετεί το σκοπό για τον οποίο στον καίριο χρόνο έπρεπε να λειτουργήσει.

Ως γνωστόν, βρισκόμαστε στη δεύτερη περίπτωση, καθώς το συζητούμενο και προς ψήφιση νομοσχέδιο έχει γίνει αποδεκτό απ’ όλες τις πλευρές ότι βρίσκεται σε χρόνο ασυντόνιστο με την κοινωνία, εφόσον για αρκετό χρόνο ταλαιπώρησε κοινωνικές ομάδες που θα έπρεπε δικαιωματικά να ασκούν τα ατομικά τους δικαιώματα, όπως όλες οι χάρτες του ΟΗΕ και του Ευρωπαϊκού Δικαίου ορίζουν.

Δυστυχώς, για μία ακόμη φορά η χώρα μας δε συντονίζεται με τον πραγματικό κοινωνικό και ιστορικό χρόνο. Όμως, ποτέ δεν είναι αργά στο να θεραπεύουμε αρρυθμίες αυτού του είδους. Δε θα χρειαστεί να επιχειρηματολογήσω για τη λυτρωτική αναγκαιότητα στην εφαρμογή αυτού του νόμου, υπό την έννοια ότι κοινωνικές ομάδες ταλαιπωρούνται για χρόνια από μία φοβική αντίληψη που έχει η κοινωνία, μία φοβική αντίληψη που δεν είναι τίποτε άλλο παρά καθρέφτισμα των δικών της αδυναμιών. Γιατί ο φόβος δεν είναι τίποτε άλλο παρά προβολή της επίγνωσης της αδυναμίας μας.

Έρχομαι να πω ότι το νομοσχέδιο αυτό στα δεκατέσσερα άρθρα του συνοδεύεται και από μία σειρά άρθρων που καταγγέλθηκε από όλες τις αντίπαλες – θα έλεγα – πολιτικές δυνάμεις ως ένα συνονθύλευμα νομοθετικό, που τελικά δημιουργεί ένα έλλειμμα νομοθετικής ενότητας. Όμως και εδώ επιτρέψτε μου να επισημάνω ότι έχει οργανικότητα. Παρά τις θεματικές διαφορές, στην ουσία του διαπνέεται από την ίδια αρχή. Είναι η αρχή της υπεράσπισης των ατομικών δικαιωμάτων και μάλιστα, κατά τον Περικλή, η λειτουργική θέσπιση των νομοθετημάτων είναι εκείνη που θεσπίζει επ’ ωφελεία των αδικουμένων. Και όλα αυτά που εμπεριέχονται σε αυτό το νομοσχέδιο δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία θεραπεία υπεράσπισης των αδικουμένων όχι με τη στενή έννοια του όρου, αλλά με τη συγκυριακή κατάσταση στην οποία βρίσκονται διάφορες κοινωνικές ομάδες.

Επί παραδείγματι, το να δίνεται η δυνατότητα στη φυλακισμένη μητέρα να ζει τη μητρότητα και να απολαμβάνει το παιδί της την απαιτούμενη στοργή, είναι μία νομοθετική ρύθμιση που υπηρετεί το αξιακό σύστημα της προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων. Το ίδιο συμβαίνει και για τους ανήλικους που η παραβατικότητα τούς φέρνει σε σημείο κάθειρξης. Το να θεραπεύει ο νόμος αυτήν την αδυναμία και να απαντά θετικά σε αυτήν την κοινωνική σκληρότητα είναι δείγμα ενός αριστερού αξιακού συστήματος που το έχει ανάγκη η κοινωνία σε κάθε στιγμή. Επομένως – και κλείνω με αυτό – είναι πράγματι ιδιαίτερα λειτουργικό κοινωνικά το νομοσχέδιο και αποτελεί κατάθεση κοινωνικής ευαισθησίας. Ευχαριστώ.»