ΑΠΟΨΕΙΣ
«Λυσιστράτη» του Μιχαήλ Μαρμαρινού βασισμένη σε μια ιδέα του Αριστοφάνη
Περιέργως πώς, οι πύλες άνοιξαν νωρίς στην πολυσυζητημένη παράσταση που έφερε το Εθνικό Θέατρο στο Φεστιβάλ Φιλίππων.
Οι «καλές» θέσεις πιάστηκαν εν ριπή οφθαλμού, ένεκα οι φήμες ότι « σου πετάει τα μάτια έξω» αυτή η «Λυσιστράτη» κι ο μικρός πανικός ήταν αναπόφευκτος. Βολεύτηκα στο πλάι αριστερά, κακή επιλογή. Κάκιστη, θα έλεγα. Δεξιά και πλάγια έπρεπε να καθίσω. Διότι από δεξιά έκαναν είσοδο οι καλλίγραμμες γυναίκες των ελάχιστων ρούχων και καθόλου εσωρούχων.
Κριτική Παύλου Λεμοντζή
Οι θεατές σχολίασαν το σκηνικό μια ολόκληρη ώρα, μέχρι να εμφανιστεί το περίτεχνο και πολύχρωμο καπέλο που έφερε μια γυναικεία φιγούρα κατευθείαν από την belle epoque , κάθισε σε πιάνο με ουρά , ενώ ταυτόχρονα ένας άνδρας στήθηκε ακριβώς απέναντι βλοσυρός, σιωπηλός και με χιτώνα άσπρο, χιαστί στο θώρακα. Ήταν ένας ανώνυμος «αρμόδιος». Το σκηνικό αποτελείτο από ένα πατάρι με διάφορα σύγχρονα αντικείμενα, ένα ψυγείο ηλεκτρικό ως σύμβολο κατάψυξης της ανδρικής υπερφίαλης συνάθροισης στην Πνύκα και πάνω του φωταγωγημένος σουβενίρ-Παρθενώνας, ως σημάδι ευτέλειας του βράχου της Ακρόπολης, μετά την κατάληψή του από τις γυναίκες. Στην ορχήστρα ένα πρόχειρο σκαμπό, κουβέρτες και στρώματα δώθε-κείθε και στη μέση ένας Κούρος σε στάση πολεμική. Έχω δει και πιο «προχωρημένα» σκηνικά σε παραστάσεις αττικής κωμωδίας , ώστε δε μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση όλο αυτό που έβλεπα. Το ενδιαφέρον ήρθε όταν ο Θέμης Πάνου εμφανίστηκε, «κορόιδεψε» το άγαλμα, ύστερα το σήκωσε στα χέρια του και το έβγαλε έξω τρέχοντας, αποδομώντας το αρσενικό πρότυπο, θα λέγαμε την παντοδυναμία του άνδρα στην εποχή και δίνοντας ουσιαστικά «βήμα» στις γυναίκες.
Τη συνοδεία πιάνου έκανε εντυπωσιακή είσοδο ο χορός. Ένα σμάρι από καλλίπυγα θηλυκά απέσπασαν την προσοχή όλων και μέχρι να συνέλθει το κοινό από το τολμηρό θέαμα, πρόλαβαν και πήραν θέση αυτά τα πλάσματα, που μας απασχόλησαν ποικιλότροπα για πάνω από δυο ώρες.
Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, ιδιαίτερος ή ιδιόρρυθμος ή ιδιότροπος ή ρηξικέλευθος ή ευφυής ή «αιρετικός», πήρε το κλασσικό αντιπολεμικό κείμενο του Αριστοφάνη μεταφρασμένο από τον φιλόλογο Δημήτρη Δημητρτιάδη, έκοψε, έραψε, πέταξε, μπόλιασε λόγια κι έφτιαξε τη δική του πρόταση σε μια καινούργια «Λυσιστράτη», που ναι μεν μηχανεύτηκε κι εφάρμοσε την αποχή από το σεξ για να φέρει ειρήνη μεταξύ Αθήνας-Σπάρτης, αλλά στην πραγματικότητα απέδειξε ότι το ασθενές φύλο είναι ο άνδρας. Σε καμιά περίπτωση-κατά την άποψή μου- δε φάνηκε μισογύνης, αντίθετα από την αρχή έως το τέλος η γυναικεία υπεροχή ήταν περισσότερο από εμφανής. Σε όλα τα επίπεδα.
Καταρχάς, ανέδειξε το γυναικείο κάλλος. Οι εξαίσιες σιλουέτες που ξεγύμνωσε- ανοχύρωτες μεν πανίσχυρες δε – ήσαν όλες εντυπωσιακές στο βαθμό που τις λάτρεψε ο Χέλμουτ Νιούτον. Ακόμα και η φιγούρα της δικής του Κλεονίκης μην ξεχνάμε ότι σαγήνευε τον 20ο αιώνα τον Μποτέρο και έως σήμερα θέλγει σπουδαστές σχολής Καλών Τεχνών. Δεύτερον, άφησε μόνο γέροντες να αμπελοφιλοσοφούν άκαρπα για την ανδρική δύναμη κι «ευνούχισε» τον Πρόβουλο αφαιρώντας του τη λαλιά και χαρίζοντάς την στην εξαιρετική Αγλαΐα Παππά. Τρίτο εύρημα, οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες ήσαν ωσεί παρόντες στα δρώμενα , ενώ ορφανά πλαστικά ομοιώματα πέους σε στύση, συμβόλιζαν την υποτέλεια του αρσενικού στη δύναμη του θηλυκού. Δύναμη που την αντλεί και από το «φαίνεσθαι» και από το «είναι». Σάρκα και μυαλό πολύ πιο μπροστά από τα αντίστοιχα των ανδρών.
Προχώρησε την αφαίρεση και σε καίρια σημεία του πρωτότυπου έργου του Αριστοφάνη. Έσβησε τα φώτα – δυστυχώς δεν κράτησε την ποιητική ατμόσφαιρα που προσέφερε το εύρημα – και διημείφθησαν στο σκοτάδι όλα τα τερτίπια των γυναικών που αποπειράθηκαν να αθετήσουν όρκο, αφηγηματικά. Ακόμα, η σκηνή ανάμεσα στον Κινησία και τη Μυρίνη αποδομήθηκε πλήρως , ίσως επειδή θεωρητικός στόχος της παράστασης ήταν να θέσει σε δεύτερο πλάνο το αριστοφανικό εύρημα της σεξουαλικής πείνας και να φωτίσει την ακραία θεσμική κρίση της πόλης, όπως αυτή εκδηλώθηκε στον εμφύλιο Πελοποννησιακό πόλεμο.
Καινοτομίες και απόψεις- ερμηνείες Μαρμαρινού, πολλές. Δεν άρεσαν οι περισσότερες. Η Λυσιστράτη παρουσιάστηκε αφόρητα υστερική υπό το άλλοθι της καταγγελτικής διάθεσης, σε αρκετά σημεία. Καμία σχέση με την προσωπικότητα που συνηθίσαμε να βλέπουμε επί σειρά χρόνων. Όχι επιβλητική με τον δυναμισμό ,το αγέρωχο ύφος ή το ήθος που χρίζει μια μορφή ηγετική με γενική αποδοχή , αλλά μια υστερική γυναίκα, ενοχλητικά ηχηρή, ενίοτε «Κατινίζουσα» ασύστολα , με γλώσσα αγοραία και στάση από αλάνι ανένταχτο έως αναρχικός θηλυκός πυροκροτητής με γυμνά στήθη.
Παρά τις άκρατες βωμολοχίες, την υπερτόνισή τους, τη μεγάλη διάρκεια της παράστασης και την ανατροπή στη ροή του μύθου, όπως: οι διάλογοι και τα χορικά είχαν μοιραστεί στα πρωταγωνιστικά πρόσωπα και στο χορό, πολλές φορές εκφέρονταν σε τρίτο πρόσωπο και άλλες φορές εξελίσσονταν απλά η συμβολική τους αναπαράσταση, οι αναίτιοι αστεϊσμοί σχολικής νοοτροπίας, η επανάληψη από όλον τον θίασο φράσεων δίκην διανοητικού καθυστερημένου ατόμου ή το άφαντο βακχικό γλέντι του τέλους που επισφραγίζει την ειρήνη , υπήρχαν και ενδιαφέρουσες σκηνές με τους σχηματισμούς των γυναικών σε όλο το εύρος της ορχήστρας, αναδεικνύοντας τη δύναμη της γυναικείας ομορφιάς και, κυρίως, υπήρχαν στη διανομή σπουδαία ονόματα. Εξαιρετικοί ηθοποιοί που ακολούθησαν πιστά τις οδηγίες του εκκεντρικού σκηνοθέτη , με προεξάρχουσα τη «Λυσιστράτη» της ικανότατης Λένας Κιτσοπούλου, ο οποίος έχει παιχνιδάκι τη μέθοδο να κεντρίζει, να εξιτάρει το ενδιαφέρον συνεργατών, ώστε να εξασφαλίζει τη συμμετοχή τους στο κάθε του εγχείρημα.
Ωστόσο, η παράσταση άφησε αμφίσημες εντυπώσεις, οι διαρροές θεατών προς την έξοδο ήταν συνεχείς, ενώ όσοι μείναμε έως το τέλος χειροκροτήσαμε τους πειθαρχημένους και σπουδαίους ηθοποιούς, που δέχτηκαν να εκτεθούν έτσι όπως ήθελε ο Μιχαήλ Μαρμαρινός στη δική του «Λυσιστράτη».
Συντελεστές:
Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: Μιχαήλ Μαρμαρινός
Μουσική: Δημήτρης Καμαρωτός
Σκηνικά: Γιώργος Σαπουντζής
Κοστούμια: Μαγιού Τρικεριώτη
Φωτισμοί: Thomas Walgrave
Κίνηση: Χρήστος Παπαδόπουλος
Καλλιτεχνική Συνεργάτις: Έφη Θεοδώρου
Βοηθός σκηνοθέτη: Θεοδώρα Καπράλου
Διανομή (με αλφαβητική σειρά)
Γιάννης Βογιατζής , Αθηνά Δημητρακοπούλου Λένα Δροσάκη, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Άννα Κλάδη, Λένα Κιτσοπούλου, Σοφία Κόκκαλη, Ειρήνη Μαρκή, Αθηνά Μαξίμου, Γιώργος Μπινιάρης, Ελένη Μπούκλη, Ηλέκτρα Νικολούζου Θέμης Πάνου, Αγλαΐα Παππά, Λένα Παπαληγούρα , Μαρίνα Σάττι, Μαρία Σκουλά, Έλενα Τοπαλίδου, Χάρης Τσιτσάκης Αιμίλιος Χειλάκης.
Πιάνο: Λενιώ Λιάτσου
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το νέο καταφύγιο και βράβευση των φιλόζωων της Καβάλας
*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης
Το νέο καταφύγιο αδέσποτων ζώων του Δήμου Καβάλας: Μια νίκη της κοινωνίας, του εθελοντισμού και της ανθρωπιάς.
Η δημιουργία του νέου καταφυγίου αδέσποτων ζώων του Δήμου Καβάλας αποτελεί ένα έργο με ιδιαίτερη κοινωνική σημασία, που έρχεται να καλύψει μια διαχρονική ανάγκη της πόλης και να αναβαθμίσει ουσιαστικά το επίπεδο προστασίας και φροντίδας των αδέσποτων ζώων. Πρόκειται για μια σημαντική επιτυχία που δεν ανήκει μόνο στη δημοτική αρχή, αλλά σε όλους όσοι εργάστηκαν με επιμονή, πίστη και ανιδιοτέλεια για να γίνει πραγματικότητα.
Η ολοκλήρωση αυτού του εγχειρήματος είναι αποτέλεσμα της συντονισμένης προσπάθειας του Δήμου Καβάλας, του Αντιδημάρχου Χρήστου Τσιτσιλικάκη, των εθελοντών, αλλά και πολλών επαγγελματιών που προσέφεραν τις γνώσεις, τον χρόνο και την εργασία τους με εθελοντικό πνεύμα. Σε μια εποχή όπου ο εθελοντισμός συχνά δοκιμάζεται, το νέο καταφύγιο αποδεικνύει ότι όταν η τοπική κοινωνία ενώνεται γύρω από έναν κοινό σκοπό, μπορεί να πετύχει σπουδαία αποτελέσματα.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η αναγνώριση ανθρώπων που αφιέρωσαν μεγάλο μέρος της ζωής τους στην προστασία των αδέσποτων ζώων. Η βράβευση του Κώστα Γιτισόγλου, της Σοφίας Παπαντίδου και του Ηλία Στεφανίδη αποτελεί μια πράξη δικαιοσύνης και αναγνώρισης της πολύχρονης προσφοράς τους.
Ξεχωριστή μνεία αξίζει στον Κώστα Γιτισόγλου, έναν άνθρωπο που για δεκαετίες στάθηκε στην πρώτη γραμμή της φροντίδας και διάσωσης αδέσποτων ζώων στην Καβάλα. Σύμφωνα με όσους γνωρίζουν το έργο του, έχει συμβάλει στη διάσωση περισσότερων από 3.000 σκύλων, αριθμός που από μόνος του αποτυπώνει το μέγεθος της προσφοράς του. Πολλοί θεωρούν ότι η αναγνώριση αυτή έπρεπε να είχε έρθει ήδη από το 2005, καθώς το έργο του παρέμενε για χρόνια μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά πάντοτε κοντά στις πραγματικές ανάγκες των ζώων.
Ο Κώστας Γιτίσογλου από την πλευρά του έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην συμβολή του Παρασκευά Ατζεμιδάκη, ενός από τους στενότερους και πιο αξιόπιστους συνεργάτες του, στις πιο απαιτητικές και δύσκολες αποστολές διάσωσης. Σε περιστατικά που απαιτούσαν εξειδικευμένες γνώσεις, εμπειρία και ψυχραιμία, η παρουσία του υπήρξε καθοριστική, αποδεικνύοντας πως πίσω από κάθε επιτυχημένη προσπάθεια υπάρχει πάντα μια ομάδα ανθρώπων που εργάζεται αθόρυβα αλλά αποτελεσματικά.
Παράλληλα αναφορά από τον κ. Γιτίσόγλου έγινε και στους Κώστα Τιτόπουλο και της Δέσποινα Αβραμίδου, οι οποίοι έχουν προσφέρει τα μέγιστα στον χώρο του εθελοντισμού και της προστασίας των αδέσποτων ζώων της Καβάλας. Η συνέπεια, η αφοσίωση και η αγάπη τους για τα ζώα αποτελούν παράδειγμα κοινωνικής ευαισθησίας και ενεργού συμμετοχής στα κοινά.
Η αναγνώριση των ανθρώπων που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην προστασία των αδέσποτων αποτελεί το ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης μιας κοινωνίας που γίνεται καλύτερη όταν δεν ξεχνά όσους προσφέρουν χωρίς αντάλλαγμα. Και η περίπτωση του Κώστα Γιτισόγλου, του Παρασκευά Ατζεμιδάκη, του Κώστα Τιτόπουλου, της Δέσποινας Αβραμίδου, της Σοφίας Παπαντίδου και του Ηλία Στεφανίδη καθώς και των υπόλοιπων εθελοντών και υποστηρικτών της προσπάθειας, αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα για τις επόμενες γενιές.
ΑΠΟΨΕΙΣ
Κεντροαριστερά ή αλλιώς… ελβετικό τυρί!
*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης
Η ίδρυση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, της ΕΛ.Α.Σ. — Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης — δεν είναι απλώς μία ακόμη πολιτική κίνηση στον χώρο της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς. Είναι ο καθρέφτης μιας βαθύτερης παθογένειας: της αδυναμίας του χώρου να μετατρέψει τη διαφωνία σε σύνθεση και την πολιτική εμπειρία σε ενιαία προοπτική. Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, το νέο εγχείρημα Τσίπρα εμφανίζεται με στόχο την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, ενώ ήδη προκαλεί αναταράξεις σε ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά.
Από την εποχή του Συνασπισμού μέχρι σήμερα, η ιστορία της Αριστεράς μοιάζει με ατέλειωτο ημερολόγιο διασπάσεων. Ο Συνασπισμός έγινε ΣΥΡΙΖΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση, αλλά μετά την κυβερνητική εμπειρία άρχισε η σταδιακή αποσύνθεση. Άλλοι έφυγαν προς τη Λαϊκή Ενότητα, άλλοι δημιούργησαν ή στήριξαν το ΜέΡΑ25, άλλοι βρέθηκαν στην Πλεύση Ελευθερίας, αργότερα προέκυψε η Νέα Αριστερά, ενώ ο Στέφανος Κασσελάκης δημιούργησε το δικό του κίνημα τους “Δημοκράτες”. Τώρα, με την ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα, προστίθεται ακόμη ένας πόλος σε έναν χώρο που ήδη ασφυκτιά από προσωπικές στρατηγικές, αρχηγισμούς και μικροκομματικούς υπολογισμούς.
Το αποτέλεσμα είναι ο χώρος της Κεντροαριστεράς να θυμίζει πλέον ελβετικό τυρί: πολλές τρύπες, πολλά κενά, πολλές χαμένες δυνάμεις και καθόλου, μα καθόλου ενότητα. Κάθε νέο κόμμα υπόσχεται επανεκκίνηση, όμως συχνά καταλήγει να αφαιρεί ποσοστά από το διπλανό του. Η Πλεύση Ελευθερίας εκφράζει ένα αντισυστημικό ακροατήριο, το ΜέΡΑ25 διατηρεί ριζοσπαστικό προφίλ, ο Στέφανος Κασσελάκης διεκδικεί προσωπική πολιτική ταυτότητα, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί επιστροφή με νέο σχήμα και ο ΣΥΡΙΖΑ βλέπει τη δεξαμενή του να μικραίνει. Δημοσκοπικά, αυτή η διάσπαση έχει ήδη αποτυπωθεί σε κατακερματισμό ποσοστών, με τον ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίζεται σε χαμηλά, έως και μηδενικά επίπεδα και άλλα κόμματα του ίδιου ευρύτερου χώρου να μοιράζονται κρίσιμες μονάδες.
Παραθέτω σε γράφημα του Jo Di τις μέχρι τώρα τις Αριστερές διασπάσεις για να έχετε μία εικόνα :
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο αριθμητικό. Είναι πολιτικό. Όσο οι προοδευτικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν η μία την άλλη ως αντίπαλο και όχι ως πιθανό σύμμαχο, η Νέα Δημοκρατία θα διατηρεί στρατηγικό πλεονέκτημα.
Βέβαια από την άλλη πλευρά και η Νέα Δημοκρατία αντιμετωπίζει διασπάσεις ωστόσο αυτές δεν επηρεάζουν σημαντικά τα ποσοστά της σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Αρκετές είναι οι συζητήσεις που γίνονται το τελευταίο διάστημα για την δημιουργία κόμματος από την Αντώνη Σαμαρά που ήδη “πονοκεφαλιάζει” το Μαξίμου ή ακόμα και το νέο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού δείχνει να έχει αποσπάσει κάποιο ποσοστό από το κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.
Σε κάθε περίπτωση πάντως αν οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι θέλουν πραγματικά να ξαναδούν τον χώρο τους σε κυβερνητική τροχιά, ή έστω σε μία ικανή αντιπολίτευση, τότε η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλο ένα κομματικό κομμάτι στο ήδη σπασμένο παζλ.
ΑΠΟΨΕΙΣ
Μπήκαν τα ξίφη στα θηκάρια, έμειναν όμως οι ουλές;
*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης
Η πρόσφατη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας δεν ήταν ούτε «Κούγκι», όπως περίμεναν ορισμένοι, ούτε όμως και το ειδυλλιακό οικογενειακό τραπέζι που θα ήθελε το Μαξίμου να παρουσιάσει. Ήταν κάτι πολύ πιο πολιτικό: μια εσωκομματική εκτόνωση με μπόλικες αιχμές, λίγες αλήθειες που ειπώθηκαν δυνατά και μια ηγεσία που κατάλαβε —έστω και αργά— ότι η κοινοβουλευτική ομάδα δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο ως χειροκροτητής υπουργικών powerpoints.
Τα ξίφη πράγματι μπήκαν στα θηκάρια. Όχι επειδή εξαφανίστηκαν οι διαφωνίες, αλλά επειδή όλοι αντιλαμβάνονται ότι η Νέα Δημοκρατία παραμένει η μόνη συμπαγής κυβερνητική δύναμη σε ένα πολιτικό τοπίο αποσύνθεσης. Κανείς δεν έχει συμφέρον να τινάξει το καράβι στον αέρα ενώ η αντιπολίτευση ακόμη ψάχνει πυξίδα και αρχηγικό αφήγημα.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξε μήνυμα. Και το μήνυμα ήταν καθαρό: αρκετοί βουλευτές νιώθουν ότι η κυβέρνηση λειτουργεί σαν κλειστό club τεχνοκρατών και επικοινωνιολόγων που θυμούνται την κοινοβουλευτική ομάδα μόνο όταν έρχεται η ώρα της ψήφου. Οι αιχμές περί υπουργών που «δεν ιδρώνουν τη φανέλα» δεν έπεσαν τυχαία. Ούτε ήταν τυχαίο ότι ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναγκάστηκε να υιοθετήσει τη φράση και να παραδεχθεί δημοσίως πως κάποιοι υπουργοί αντιμετωπίζουν τους βουλευτές περίπου σαν ενοχλητικούς επαρχιώτες συγγενείς σε κυριακάτικο τραπέζι.
Είναι ίσως η πρώτη φορά μετά από καιρό που ακούστηκε τόσο καθαρά μέσα στη ΝΔ μια υπόγεια αλλά υπαρκτή δυσφορία απέναντι στο «επιτελικό κράτος». Το μοντέλο που κάποτε παρουσιάστηκε ως η μεγάλη μεταρρυθμιστική τομή της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, σήμερα για αρκετούς βουλευτές μοιάζει περισσότερο με πυραμίδα εξουσίας που ανεβαίνει προς τα πάνω αλλά δεν κατεβαίνει ποτέ προς τη βάση. Δεν είναι τυχαίο ότι βουλευτές έθεσαν θέμα ενημέρωσης, συμμετοχής και πολιτικής συνεννόησης, με ορισμένους να αφήνουν σαφή υπονοούμενα πως κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην της κοινοβουλευτικής ομάδας.
Και κάπου εκεί ήρθε η πραγματικότητα να προσγειώσει τους πάντες. Διότι, όσο κι αν υπάρχει μουρμούρα, κανείς δεν αμφισβήτησε ευθέως τον πρωθυπουργό. Κανείς δεν έθεσε ζήτημα ηγεσίας. Κανείς δεν μίλησε για «μετά Μητσοτάκη» εποχή. Αντιθέτως, το κυρίαρχο μήνυμα ήταν πως η παράταξη πρέπει να ξαναβρεί πολιτικό νεύρο, επαφή με την κοινωνία και λιγότερη αλαζονεία εξουσίας.
Το συμπέρασμα; Η Νέα Δημοκρατία δεν διαλύεται. Δεν βρίσκεται σε φάση εσωκομματικής αποσταθεροποίησης παρά τις αρκετές υποθέσεις που έχει να αντιμετωπίσει σε μία προεκλογική περίοδο που έρχεται. Βρίσκεται όμως σε μια περίοδο όπου η κόπωση της εξουσίας αρχίζει να φαίνεται στα πρόσωπα, στις σχέσεις και στον τρόπο λειτουργίας της. Και αυτό, όσο κι αν επιχειρείται να κρυφτεί πίσω από χαμόγελα και διαρροές περί «ενότητας», είναι απολύτως πραγματικό.
Τα ξίφη μπήκαν στα θηκάρια. Αλλά κανείς δεν πρέπει να κάνει το λάθος να πιστέψει ότι στο εσωτερικό της γαλάζιας παράταξης επικρατεί γαλήνη μοναστηριού…
![Γιατροί ΕΟΠΥΥ ΚΑΒΑΛΑΣ](https://www.enanews.gr/uploads/2018/11/giatroi-eopyy.png")
ΘΕΑΤΡΟ
«Λυσιστράτη» του Μιχαήλ Μαρμαρινού βασισμένη σε μια ιδέα του Αριστοφάνη
Περιέργως πώς, οι πύλες άνοιξαν νωρίς στην πολυσυζητημένη παράσταση που έφερε το Εθνικό Θέατρο στο Φεστιβάλ Φιλίππων. Οι «καλές» θέσεις πιάστηκαν εν ριπή οφθαλμού, ένεκα οι φήμες ότι « σου πετάει τα μάτια έξω» αυτή η «Λυσιστράτη» κι ο μικρός πανικός ήταν αναπόφευκτος. Βολεύτηκα στο πλάι αριστερά, κακή επιλογή. Κάκιστη, θα έλεγα. Δεξιά και πλάγια έπρεπε να καθίσω. Διότι από δεξιά έκαναν είσοδο οι καλλίγραμμες γυναίκες των ελάχιστων ρούχων και καθόλου εσωρούχων.
ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ
Οι θεατές σχολίασαν το σκηνικό μια ολόκληρη ώρα, μέχρι να εμφανιστεί το περίτεχνο και πολύχρωμο καπέλο που έφερε μια γυναικεία φιγούρα κατευθείαν από την belle epoque , κάθισε σε πιάνο με ουρά , ενώ ταυτόχρονα ένας άνδρας στήθηκε ακριβώς απέναντι βλοσυρός, σιωπηλός και με χιτώνα άσπρο, χιαστί στο θώρακα. Ήταν ένας ανώνυμος «αρμόδιος». Το σκηνικό αποτελείτο από ένα πατάρι με διάφορα σύγχρονα αντικείμενα, ένα ψυγείο ηλεκτρικό ως σύμβολο κατάψυξης της ανδρικής υπερφίαλης συνάθροισης στην Πνύκα και πάνω του φωταγωγημένος σουβενίρ-Παρθενώνας, ως σημάδι ευτέλειας του βράχου της Ακρόπολης, μετά την κατάληψή του από τις γυναίκες. Στην ορχήστρα ένα πρόχειρο σκαμπό, κουβέρτες και στρώματα δώθε-κείθε και στη μέση ένας Κούρος σε στάση πολεμική. Έχω δει και πιο «προχωρημένα» σκηνικά σε παραστάσεις αττικής κωμωδίας , ώστε δε μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση όλο αυτό που έβλεπα. Το ενδιαφέρον ήρθε όταν ο Θέμης Πάνου εμφανίστηκε, «κορόιδεψε» το άγαλμα, ύστερα το σήκωσε στα χέρια του και το έβγαλε έξω τρέχοντας, αποδομώντας το αρσενικό πρότυπο, θα λέγαμε την παντοδυναμία του άνδρα στην εποχή και δίνοντας ουσιαστικά «βήμα» στις γυναίκες.
Τη συνοδεία πιάνου έκανε εντυπωσιακή είσοδο ο χορός. Ένα σμάρι από καλλίπυγα θηλυκά απέσπασαν την προσοχή όλων και μέχρι να συνέλθει το κοινό από το τολμηρό θέαμα, πρόλαβαν και πήραν θέση αυτά τα πλάσματα, που μας απασχόλησαν ποικιλότροπα για πάνω από δυο ώρες.
Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, ιδιαίτερος ή ιδιόρρυθμος ή ιδιότροπος ή ρηξικέλευθος ή ευφυής ή «αιρετικός», πήρε το κλασσικό αντιπολεμικό κείμενο του Αριστοφάνη μεταφρασμένο από τον φιλόλογο Δημήτρη Δημητρτιάδη, έκοψε, έραψε, πέταξε, μπόλιασε λόγια κι έφτιαξε τη δική του πρόταση σε μια καινούργια «Λυσιστράτη», που ναι μεν μηχανεύτηκε κι εφάρμοσε την αποχή από το σεξ για να φέρει ειρήνη μεταξύ Αθήνας-Σπάρτης, αλλά στην πραγματικότητα απέδειξε ότι το ασθενές φύλο είναι ο άνδρας. Σε καμιά περίπτωση-κατά την άποψή μου- δε φάνηκε μισογύνης, αντίθετα από την αρχή έως το τέλος η γυναικεία υπεροχή ήταν περισσότερο από εμφανής. Σε όλα τα επίπεδα.
Καταρχάς, ανέδειξε το γυναικείο κάλλος. Οι εξαίσιες σιλουέτες που ξεγύμνωσε- ανοχύρωτες μεν πανίσχυρες δε – ήσαν όλες εντυπωσιακές στο βαθμό που τις λάτρεψε ο Χέλμουτ Νιούτον. Ακόμα και η φιγούρα της δικής του Κλεονίκης μην ξεχνάμε ότι σαγήνευε τον 20ο αιώνα τον Μποτέρο και έως σήμερα θέλγει σπουδαστές σχολής Καλών Τεχνών. Δεύτερον, άφησε μόνο γέροντες να αμπελοφιλοσοφούν άκαρπα για την ανδρική δύναμη κι «ευνούχισε» τον Πρόβουλο αφαιρώντας του τη λαλιά και χαρίζοντάς την στην εξαιρετική Αγλαΐα Παππά. Τρίτο εύρημα, οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες ήσαν ωσεί παρόντες στα δρώμενα , ενώ ορφανά πλαστικά ομοιώματα πέους σε στύση, συμβόλιζαν την υποτέλεια του αρσενικού στη δύναμη του θηλυκού. Δύναμη που την αντλεί και από το «φαίνεσθαι» και από το «είναι». Σάρκα και μυαλό πολύ πιο μπροστά από τα αντίστοιχα των ανδρών.
Προχώρησε την αφαίρεση και σε καίρια σημεία του πρωτότυπου έργου του Αριστοφάνη. Έσβησε τα φώτα – δυστυχώς δεν κράτησε την ποιητική ατμόσφαιρα που προσέφερε το εύρημα – και διημείφθησαν στο σκοτάδι όλα τα τερτίπια των γυναικών που αποπειράθηκαν να αθετήσουν όρκο, αφηγηματικά. Ακόμα, η σκηνή ανάμεσα στον Κινησία και τη Μυρίνη αποδομήθηκε πλήρως , ίσως επειδή θεωρητικός στόχος της παράστασης ήταν να θέσει σε δεύτερο πλάνο το αριστοφανικό εύρημα της σεξουαλικής πείνας και να φωτίσει την ακραία θεσμική κρίση της πόλης, όπως αυτή εκδηλώθηκε στον εμφύλιο Πελοποννησιακό πόλεμο.
Καινοτομίες και απόψεις- ερμηνείες Μαρμαρινού, πολλές. Δεν άρεσαν οι περισσότερες. Η Λυσιστράτη παρουσιάστηκε αφόρητα υστερική υπό το άλλοθι της καταγγελτικής διάθεσης, σε αρκετά σημεία. Καμία σχέση με την προσωπικότητα που συνηθίσαμε να βλέπουμε επί σειρά χρόνων. Όχι επιβλητική με τον δυναμισμό ,το αγέρωχο ύφος ή το ήθος που χρίζει μια μορφή ηγετική με γενική αποδοχή , αλλά μια υστερική γυναίκα, ενοχλητικά ηχηρή, ενίοτε «Κατινίζουσα» ασύστολα , με γλώσσα αγοραία και στάση από αλάνι ανένταχτο έως αναρχικός θηλυκός πυροκροτητής με γυμνά στήθη.
Παρά τις άκρατες βωμολοχίες, την υπερτόνισή τους, τη μεγάλη διάρκεια της παράστασης και την ανατροπή στη ροή του μύθου, όπως: οι διάλογοι και τα χορικά είχαν μοιραστεί στα πρωταγωνιστικά πρόσωπα και στο χορό, πολλές φορές εκφέρονταν σε τρίτο πρόσωπο και άλλες φορές εξελίσσονταν απλά η συμβολική τους αναπαράσταση, οι αναίτιοι αστεϊσμοί σχολικής νοοτροπίας, η επανάληψη από όλον τον θίασο φράσεων δίκην διανοητικού καθυστερημένου ατόμου ή το άφαντο βακχικό γλέντι του τέλους που επισφραγίζει την ειρήνη , υπήρχαν και ενδιαφέρουσες σκηνές με τους σχηματισμούς των γυναικών σε όλο το εύρος της ορχήστρας, αναδεικνύοντας τη δύναμη της γυναικείας ομορφιάς και, κυρίως, υπήρχαν στη διανομή σπουδαία ονόματα. Εξαιρετικοί ηθοποιοί που ακολούθησαν πιστά τις οδηγίες του εκκεντρικού σκηνοθέτη , με προεξάρχουσα τη «Λυσιστράτη» της ικανότατης Λένας Κιτσοπούλου, ο οποίος έχει παιχνιδάκι τη μέθοδο να κεντρίζει, να εξιτάρει το ενδιαφέρον συνεργατών, ώστε να εξασφαλίζει τη συμμετοχή τους στο κάθε του εγχείρημα.
Ωστόσο, η παράσταση άφησε αμφίσημες εντυπώσεις, οι διαρροές θεατών προς την έξοδο ήταν συνεχείς, ενώ όσοι μείναμε έως το τέλος χειροκροτήσαμε τους πειθαρχημένους και σπουδαίους ηθοποιούς, που δέχτηκαν να εκτεθούν έτσι όπως ήθελε ο Μιχαήλ Μαρμαρινός στη δική του «Λυσιστράτη».
Συντελεστές:
Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: Μιχαήλ Μαρμαρινός
Μουσική: Δημήτρης Καμαρωτός
Σκηνικά: Γιώργος Σαπουντζής
Κοστούμια: Μαγιού Τρικεριώτη
Φωτισμοί: Thomas Walgrave
Κίνηση: Χρήστος Παπαδόπουλος
Καλλιτεχνική Συνεργάτις: Έφη Θεοδώρου
Βοηθός σκηνοθέτη: Θεοδώρα Καπράλου
Διανομή (με αλφαβητική σειρά)
Γιάννης Βογιατζής , Αθηνά Δημητρακοπούλου Λένα Δροσάκη, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Άννα Κλάδη, Λένα Κιτσοπούλου, Σοφία Κόκκαλη, Ειρήνη Μαρκή, Αθηνά Μαξίμου, Γιώργος Μπινιάρης, Ελένη Μπούκλη, Ηλέκτρα Νικολούζου Θέμης Πάνου, Αγλαΐα Παππά, Λένα Παπαληγούρα , Μαρίνα Σάττι, Μαρία Σκουλά, Έλενα Τοπαλίδου, Χάρης Τσιτσάκης Αιμίλιος Χειλάκης.
Πιάνο: Λενιώ Λιάτσου
ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ
ΘΕΑΤΡΟ
Φίλιπποι: Η «Άλκηστις» του Ευριπίδη στο Αρχαίο Θέατρο
Η «Άλκηστις» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, παρουσιάζεται από το Εθνικό Θέατρο το Σάββατο 1 Αυγούστου στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων.
Πρόκειται για μία σύγχρονη σκηνική ανάγνωση του έργου, με έντονο πολιτικό πρόσημο, που κινείται ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, την τραγωδία και την απροσδόκητη κωμικότητα.
Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται ο Άδμητος, ο οποίος μπορεί να σωθεί από τον θάνατο μόνο αν κάποιος άλλος δεχθεί να πεθάνει στη θέση του. Η Άλκηστις, η σύζυγός του, προσφέρει τον εαυτό της ως αντάλλαγμα, με τη θυσία της να εκτυλίσσεται δημόσια, μπροστά στα μάτια της κοινωνίας.
Η παράσταση του Δημήτρη Καραντζά αντιμετωπίζει την «Άλκηστη» ως ένα σκηνικό πείραμα, όπου η μουσική, ο ήχος, η κίνηση και το θεατρικό ύφος συνθέτουν έναν ρευστό και οριακό κόσμο.
Το έργο θέτει ερωτήματα γύρω από την εξουσία, το φύλο, τη θυσία και την ευθύνη της κοινωνίας, ενώ επαναφέρει με σύγχρονο τρόπο το διαχρονικό δίλημμα γύρω από το πραγματικό τίμημα της σωτηρίας.
Στην παράσταση πρωταγωνιστούν, μεταξύ άλλων, η Ηρώ Μπέζου στον ρόλο της Άλκηστης, ο Γιάννης Νιάρρος ως Άδμητος, ο Γιώργος Ζυγούρης ως Ηρακλής, ο Κώστας Νικούλι ως Απόλλων και η Θεοδώρα Τζήμου ως Θάνατος.
Η απόδοση και η σκηνοθεσία είναι του Δημήτρη Καραντζά, ενώ τη μουσική και τις ηχητικές κατασκευές υπογράφει ο Παναγιώτης Μανουηλίδης.
Η προπώληση εισιτηρίων γίνεται μέσω του Ticket Services:
https://www.ticketservices.gr/event/n-t-alkistis-2026/?lang=el
Φωτογραφικό υλικό:
ΘΕΑΤΡΟ
Η «Μήδεια» με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων
Μία από τις σημαντικότερες θεατρικές παραγωγές του φετινού καλοκαιριού φιλοξενεί το 69ο Φεστιβάλ Φιλίππων, καθώς η εμβληματική «Μήδεια» του Ευριπίδη ανεβαίνει στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων το Σάββατο 11 και την Κυριακή 12 Ιουλίου, στις 21:30.
Η παράσταση, σε σκηνοθεσία του διεθνώς αναγνωρισμένου Nikita Milivojević, σηματοδοτεί την επιστροφή της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη στον εμβληματικό ρόλο της Μήδειας, 29 χρόνια μετά την ιστορική της ερμηνεία που άφησε το δικό της αποτύπωμα στο ελληνικό θέατρο.
Ο Σέρβος σκηνοθέτης προσεγγίζει το έργο του Ευριπίδη μέσα από μια σύγχρονη ματιά, εστιάζοντας όχι μόνο στον μύθο αλλά και στην ανθρώπινη διάσταση της ηρωίδας. Η Μήδεια παρουσιάζεται ως μια γυναίκα που βιώνει την προδοσία, την εξορία και την απόλυτη σύγκρουση ανάμεσα στον έρωτα και την αξιοπρέπεια, χωρίς να αντιμετωπίζεται ως «τέρας», αλλά ως μια τραγική ανθρώπινη ύπαρξη που οδηγείται στα άκρα.
Δίπλα στην Καρυοφυλλιά Καραμπέτη πρωταγωνιστούν οι Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Άρης Λεμπεσόπουλος, Τάσος Σωτηράκης, Διονύσης Πιφέας, ενώ στον ρόλο της Τροφού εμφανίζεται η Ρένη Πιττακή. Συμμετέχει επίσης εξαμελής χορός και δύο μουσικοί επί σκηνής, με τη ζωντανή μουσική του Δημήτρη Καμαρωτού να αποτελεί οργανικό μέρος της παράστασης.
Η παραγωγή αποτελεί μία από τις κορυφαίες του φετινού θεατρικού καλοκαιριού, συνδυάζοντας δυνατές ερμηνείες, σύγχρονη σκηνοθετική προσέγγιση και υψηλή αισθητική.
Πληροφορίες παράστασης
- Ημερομηνίες: Σάββατο 11 & Κυριακή 12 Ιουλίου
- Ώρα έναρξης: 21:30
- Χώρος: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων
Εισιτήρια
Η γενική είσοδος ανέρχεται στα 25 ευρώ, ενώ φοιτητές, άνεργοι και ΑμεΑ δικαιούνται μειωμένο εισιτήριο 20 ευρώ.
Η προπώληση πραγματοποιείται ηλεκτρονικά, ενώ στην Καβάλα εισιτήρια διατίθενται και από το Κέντρο Πληροφόρησης Επισκεπτών Δήμου Καβάλας (πρώην ΕΟΤ), καθώς και στις Κρηνίδες από το Café «Προσκήνιο». Τις ημέρες των παραστάσεων θα λειτουργεί και το ταμείο του Αρχαίου Θεάτρου από τις 19:30.
Για ακόμη μία χρονιά θα υπάρχει δυνατότητα μεταφοράς των θεατών με λεωφορείο του ΚΤΕΛ Καβάλας, με αναχώρηση στις 19:15 και επιστροφή μετά το τέλος της παράστασης, με ειδικό εισιτήριο.
ΘΕΑΤΡΟ
Καβάλα: Η «Μάγια η Μέλισσα» σήμερα στο Φρούριο
Η αγαπημένη των παιδιών «Μάγια η Μέλισσα» έρχεται σήμερα, Τετάρτη 1 Ιουλίου, στην Καβάλα, για μία μοναδική θεατρική παράσταση στο Φρούριο Καβάλας, στις 20:30.
Η επίσημη θεατρική παράσταση, βασισμένη στην ομώνυμη βραβευμένη τηλεοπτική σειρά, υπόσχεται να χαρίσει σε μικρούς και μεγάλους μια ξεχωριστή καλοκαιρινή εμπειρία γεμάτη χρώμα, μουσική, χορό, γέλιο και δράση.
Μετά από μια επιτυχημένη πορεία με συνεχόμενες sold out εμφανίσεις και χιλιάδες θεατές, η Μάγια επιστρέφει ανανεωμένη και ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα, κάνοντας σήμερα στάση στην Καβάλα.
Στην ιστορία, η Μάγια, η πιο ανήσυχη και ελεύθερη μέλισσα του κόσμου, παρασύρει τον αγαπημένο της φίλο Βίλλυ σε μια νέα περιπέτεια έξω από την κυψέλη. Όταν η κυψέλη σπάει κατά λάθος, η παρέα πρέπει να δράσει γρήγορα, με τη βοήθεια του Φλιπ, του Μπεν και της Βεατρίκης, απέναντι στην πανούργα αράχνη Θέκλα.
Η παράσταση συνδυάζει εντυπωσιακές πτήσεις, ζογκλερικά, ακροβατικά, πολύχρωμα σκηνικά και εντυπωσιακά κοστούμια, δημιουργώντας έναν παραμυθένιο κόσμο που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον των παιδιών.
Πρόκειται για μια διαδραστική θεατρική εμπειρία με μηνύματα για τη φιλία, τη συνεργασία, την αλληλεγγύη και τον σεβασμό στη φύση.
Η παράσταση θα πραγματοποιηθεί σήμερα στο Φρούριο Καβάλας, στις 20:30.
Τα εισιτήρια προπωλούνται ηλεκτρονικά μέσω της πλατφόρμας:
https://cometogether.live/el/event/5341/magia-i-melissa-i-episimi-theatriki-parastasi
Στην Καβάλα εισιτήρια διατίθενται επίσης από το βιβλιοπωλείο «Λύχνος» και το βιβλιοπωλείο «Ήλιος».
Τιμή προπώλησης: 13 ευρώ.
Γενική είσοδος στο ταμείο: 14 ευρώ.
Απάντηση