Καβάλα | Ζωντανή μουσική και υπέροχες βραδιές στο Franco’s κάθε Σάββατο
Το Σάββατο το βράδυ, το κοινό στο Franco’s στην Καβάλα απόλαυσε μια αξέχαστη μουσική εμπειρία με ένα μοναδικό ντουέτο από τη Θεσσαλονίκη!
Η ταλαντούχα Ευαγγελία Χαρισούλη και ο εξαιρετικός Αργύρης Χατζηαγοράκης, με τις φωνητικές και μουσικές τους δεξιότητες, μάγεψαν το κοινό με ένα ρεπερτόριο που συνδύαζε αγαπημένες ελληνικές και διεθνείς επιτυχίες.
Η ατμόσφαιρα του Franco’s ήταν γεμάτη ενέργεια και ζεστασιά, ενώ οι επισκέπτες σιγοτραγουδούσαν και απολάμβαναν κάθε νότα της βραδιάς. Η χημεία μεταξύ των δύο καλλιτεχνών ήταν άψογη, δημιουργώντας μια γιορτινή και εορταστική διάθεση που έκανε τη βραδιά πραγματικά ξεχωριστή.
Το Franco’s, με τη ζεστή του ατμόσφαιρα και την εξαιρετική φιλοξενία, αποτελεί τον ιδανικό προορισμό για αξέχαστες μουσικές βραδιές, γεμάτες χρώμα, φωνή και νότες που ενώνουν τον κόσμο.
Με τον Ορέστη Ντάντο κρατούσα μια μικρή επιφύλαξη. Μου αρέσουν τόσο πολύ τα τραγούδια του που σκεφτόμουν μήπως υπερβάλλω. Κι όμως τα «Τακούνια για καρφιά» που κυκλοφόρησαν τον Απρίλιο (με ερμηνεύτριες τις Ι.Καραπατάκη, Ν. Μποφίλιου, Ελ. Τσαλιγοπουλου, Μ. Φριντζήλα) είναι μια απ’ τις πιο γλυκές επιβεβαιώσεις. Για μία εβδομάδα περίπου τα τραγούδια άλλαζαν κυκλικά θέσεις προτίμησης μέχρι να με κερδίσουν οριστικά και αμετάκλητα το ομώνυμο, καθώς και το «Νερό στη βάρκα». Ο κόσμος το λάτρεψε το κομμάτι, όπως και όλο το δίσκο.
Σε αντίθεση με τις προσδοκίες μεγάλου μέρους του κοινού του, ο νέος δίσκος «Κολιμπρί» που κυκλοφόρησε, σε δικές του -κατά βάση- μουσικές, ο Γιάννης Χαρούλης έχει έναν απόλυτα εσωστρεφή χαρακτήρα. Δεν ξέρω αν ο κόσμος θα αφήσει τον Χαρούλη να φτιάξει στα live το κλίμα που απαιτούν τα κομμάτια, αλλά στο δίσκο το πέτυχε απόλυτα. Θα σταθώ συγκεκριμένα στην ατμόσφαιρα που πέτυχαν οι μουσικοί στη «Ρίζα» αλλά και στο «Γοβάκι», στα οποία ο Γιάννης προφέρει ασύλληπτα -σαν προσευχή- μία προς μία, κάθε συλλαβή. Σε κάθε περίπτωση, μιλάμε για έναν δίσκο που απαιτεί αρκετές ακροάσεις.
Η πιο πρόσφατη κυκλοφορία είναι η «Σπίθα», ο νέος δίσκος της Μελίνας Κανά. Συγκριτικά με ό,τι έχουμε οι περισσότεροι στο μυαλό μας για την Κανά, η «Σπίθα» «ανοίγει» αρκετά τη βεντάλια. Το ομώνυμο, το «Αγρίμι», το «Αξίζει» και το «Οταν τελειώνει άλλη μια μέρα» είναι κομμάτια που ξαφνιάζουν ευχάριστα. Από τον Οδυσσέα Ιωάννου και το Θέμη Καραμουρατίδη δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο, ούτε κι από τη σπουδαία Λιζέτα Καλημέρη, αλλά και η πρωτοεμφανιζόμενη Μαρία Τζωρτζάκη άφησε τις καλύτερες των εντυπώσεων.
Να και ο δίσκος της χρονιάς. Το «ANIME», του Φοίβου Δεληβοριά. Εχοντας ακούσει «στο πόδι» την «Αγρια Ορχιδέα» οφείλω να πω πως ήμουν επιφυλακτικός, δεν μπορούσα να φανταστώ πως θα χωρούσαν «τ’ αρχίδια σου» τόσες φορές μέσα σ’ ένα τραγούδι. Διάψευση πρώτη! Η επόμενη επικίνδυνη στροφή σ’ αυτό το δίσκο είναι η «Ελένη Τοπαλούδη». Προσωπικά θεωρώ ότι σε ένα τέτοιο τραγούδι το αποτέλεσμα οφείλει να υπερβαίνει την πρόθεση. Και εδώ είναι που ο Δεληβοριάς με εξέπληξε διπλά. Δεν έγραψε απλά ένα πολύ σπουδαίο τραγούδι, έγραψε για όσους μίλησαν γι’ αυτό το κορίτσι συμπεριλαμβανομένου και του ιδίου που την «έκανε» τραγούδι. Ρίχνοντας μια ματιά στα «plays» του δίσκου, βλέπουμε ότι ο κόσμος ανταποκρίθηκε με ενθουσιασμό σε όλα τα κομμάτια. Αν πρέπει να διαλέξω ένα τραγούδι, αυτό είναι το «Κάποια Παιδάκια».
