Γράφει ο Πασχάλης Παλαβούζης

Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 1940, ο κόσμος ξύπνησε νωρίς το πρωί από τις σειρήνες αντιαεροπορικής άμυνας… Ακόμα πιο πρωί οι αραιωμένες μονάδες της τότε Ελληνικής Βασιλικής Αεροπορίας τέθηκαν σε κατάσταση ετοιμότητας, ενώ ήδη τα «ημέτερα τμήματα» προκαλύψεως επί της ελληνοαλβανικής μεθορίου «αμύνονταν του πατρίου εδάφους». Σήμανε συναγερμός και στο βοηθητικό αεροδρόμιο του Αμυγδαλεώνα.

Ήδη από εξαμήνου, λίγο μετά τις μεγάλες ασκήσεις του Μαΐου 1940, η 4η Μοίρα Παρατηρήσεως με τα δυο της Σμήνη (1ο και 2ο) είχε προωθηθεί στο αεροδρόμιο Αμυγδαλεώνα, «ένα πεδίο προσγείωσης 1100 Χ 1100 γιαρδών περίπου μ’ ένα μικρό υπόστεγο στο ΒΑ του τμήμα, λίγα χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλεως της Καβάλας».

Τα αεροπλάνα της Μοίρας ήταν τα απαρχαιωμένα Potez 25 Avion Grec, που είχαν αγοραστεί το 1931. Παρά τις επίμονες κι αξιέπαινες προσπάθειες της διακυβέρνησης Μεταξά η πολεμική προπαρασκευή δεν είχε ολοκληρωθεί, λόγω της έναρξης του Β Παγκοσμίου Πολέμου.

Χαρακτηριστική η μαρτυρία του Σμηνάρχου Ι. Κυριαζή: «Σε μια αποστολή για την καταστολή του κινήματος ήμουν βομβαρδιστής σε ένα Ποτέζ 25 με χειριστή τον Λ. Σκοπετέα. Σκοπό είχαμε να χτυπήσουμε τους στρατώνες της Καβάλλας και τις αποθήκες της Δράμας.

Δεν υπήρχε ούτε σκοπευτικό μηχάνημα ούτε φορείς βομβών. Πήρα σε ένα γκαζοτενεκέ τέσσερις βόμβες των 10 κιλών για να τις ρίξω κατ’ εκτίμηση με το χέρι! Φτάνοντας στο στόχο στην Καβάλα επιχείρησα πολυβολισμό του στόχου, αλλά το πολυβόλο «Λούις» δεν κελαήδησε!

Έπαθε εμπλοκή. Σε μια προσπάθεια μου να το διορθώσω, πετάχτηκε το κλείστρο και έπεσε στη θάλασσα. Με άχρηστο πια το πολυβόλο, πήγαμε στη Δράμα για το βομβαρδισμό. Έρριξα την πρώτη βόμβα «κατ’ εκτίμηση» κι έπεσε πέρα από το στόχο.

Έκανα διόρθωση κι έρριξα και τη δεύτερη, και την τρίτη που έπεσαν στο στόχο χωρίς να εκραγούν. Κατάλαβα ότι ήταν σκουριασμένοι οι πυροκροτητές. Γυρίσαμε πίσω, αλλά έσπασε ο στροφαλοφόρος άξονας της μηχανής, πάνω από το Λαγκαδά και πήραμε φωτιά.

Με αντίθετη ολίσθηση, ο Σκοπετέας κατόρθωσε να σβήσει τη φωτιά και να προσγειωθεί στο πρώτο χωράφι ομαλά. Αυτά ήσαν τα πολεμικά μας αεροπλάνα κείνη την εποχή. Άχρηστα…» Τα αεροπλάνα – 17 στο σύνολο – είχαν παραταχθεί στην ύπαιθρο κατά την άφιξη τους στον Αμυγδαλεώνα το Μάιο του 1940, με ότι αυτό συνεπαγόταν από την έκθεσή τους στις κάθε λογής καιρικές συνθήκες.

Δύο εκπαιδευτικά Avro 621 συμπλήρωναν τη δύναμη αεροσκαφών της Μοίρας σε ρόλο συνδέσμου βάσεων. Με την έναρξη του πολέμου και συμφώνως προς τα επιτελικά σχέδια, το 1ο Σμήνος έλαβε τον κωδικό μονάδας ‘1414’ και με διοικητή το Σμηναγό (Ι) Παναγιώτη Μαντζουράνη θα πετούσε αποστολές επιθετικής αναγνώρισης για λογαριασμό της Ομάδας Μεραρχιών.

Παρομοίως το 2ο Σμήνος έλαβε κωδικό ‘2424’ και με διοικητή το Σμηναγό (Ι) Ιωάννη Παπαθωμόπουλο θα εκτελούσε παρόμοιες αποστολές για το Δ Σ.Σ. Όμως, δυο εβδομάδες μετά την έναρξη του πολέμου τα δύο Σμήνη προωθήθηκαν στα βοηθητικά αεροδρόμια Πλατύ Ημαθίας και Νέας Κούκλαινας Βεροίας αντίστοιχα καθώς οι ανάγκες του Μετώπου ήταν πολύ μεγαλύτερες.

Η (σχεδόν) εξάμηνη παραμονή στον Αμυγδαλεώνα είχε αφήσει το στίγμα της στα δύο Σμήνη. Όπως ανέφερε στην έκθεσή του ο Σμηναγός Μαντζουράνης για το 1ο Σμήνος: «Η Μονάς είχεν 7 αεροπλάνα Ποτέζ 25 και εν (1) Άβρο Τιουτορ.

Τα αεροπλάνα Ποτέζ ήσαν εις κακήν κατάστασιν ως ξύλινα, παλαιά και παραμένοντα επί εξάμηνον εις το ύπαιθρον, εις Καβάλλαν, έχοντα δι εκείθεν εντός των πτερύγων των μυς (ποντίκια – γνωστόν εις την Διοίκησιν) οίτινες εισελθόντες έτρεχον εντός των πτερύγων ως εκρούετο τμήμα χωρίς να δυνάμεθα να τους εξαγάγωμεν».

Τη 12η Νοεμβρίου, λοιπόν, τα Potez 25 του Σμήνους με απρόσκλητους επιβάτες τα ποντίκια του Αμυγδαλεώνα Καβάλας, απογειώθηκαν για το βοηθητικό αεροδρόμιο του εμπιστευτικού δικτύου στη Νέα Κούκλαινα Βεροίας. “Τούτο”, έγραφε ο Σμηναγός Ματζουράνης, “καίτοι ευκόλως αποστραγγίζετο των υδάτων, δεν ήταν πάντοτε προσγειώσιμον λόγω της συνεχούς πιπτούσης χιόνος περί το Βέρμιον”.

Ο δεύτερος κατά σειρά διοικητής του 2ου Σμήνους, Σμηναγός (Ι) Δημήτριος Βαρβάτσης, έγραφε στη δική του αναφορά: «Η επάρκεια εις αεροπλάνα ήτο καλή, πλην όμως η απόδοσις τοιούτων μηδαμινή λόγω μικράς ταχύτητος και συχνών βλαβών προερχομένων λόγω της επί μακρόν παραμονής των εν υπαίθρω υπό διαφόρους καιρικάς συνθήκας, δεδομένου ότι η κατασκευήν των ήτο ξύλινην».

Παρά τις δυσκολίες, τα πληρώματα των απαρχαιωμένων Potez 25 της 4ης Μοίρας Παρατήρησης, ενεπλάκησαν αμέσως από τα νέα τους αεροδρόμια σε αποστολές για λογαριασμό του Γ Σ.Σ.. Είχε φτάσει η στιγμή της μεγάλης και ηρωικής ελληνικής αντεπίθεσης!

Πετώντας ανάμεσα σε παγωμένες χαράδρες έφεραν σε πέρας τις περισσότερες από τις επιθετικές αναγνωρίσεις που τους είχαν ανατεθεί. «Τη 14η Νοεμβρίου 1940 ελήφθη διαταγή Γ’ Σ.Σ. δι ης διετάσσετο η συμμετοχή της Μονάδος εις τον επίγειον αγώνα κατά την επιθεσιν της ημέρας εκείνης εις τον τομέα του ανατολικώς του ποταμού Δέβολι υψωμάτων.

Η συμμετοχή θα συνίστατο εις βολή βομβών θρυμματισμού και πολυβολισμούς εναντίον υποχωρούντων τμημάτων εχθρικών… Επί των επτά εξόδων … επραγματοποιήθησαν αι τέσσαρες, αι δε λοιπαί τρεις δεν επραγματοποιήθησαν παρελθούσης της ώρας απογειώσεως λόγω συναγερμού.

Αι τρεις έξοδοι της 4ης Δεκεμβρίου 1940 δεν εγένετο λόγω του ότι δεν κατέστη δυνατή η εκκίνησις των κινητήρων των αεροπλάνων, ένακα του επικρατούντος δριμυτάτου ψύχους, παρ’ όλας τας υπό του τεχνικού προσωπικού καταβληθείσες προσπαθείας».

Σε μια από αυτές τις επιχειρήσεις ένα από τα αεροπλάνα του 1ου Σμήνους δέχτηκε αντιαεροπορικά πυρά με αποτέλεσμα το βαρύ τραυματισμό του χειριστή, Ανθυποσμηναγού Γιάκα Δημητρίου. Ο παρατηρητής, Ανθυποσμηναγός Σαράφης Κωνσταντίνος, ανέλαβε το χειρισμό του πληγωμένου αεροπλάνου και κατόρθωσε να επιστρέψει στο πεδίο προσγείωσης, πραγματοποιώντας άθλο! Λίγο αργότερα, ο Ανθυποσμηναγός Γιάκας υπέκυψε στα τραύματά του…

Όπως προκύπτει από τα αρχεία των Πολεμικών Μοιρών, το αεροδρόμιο του Αμυγδαλεώνα χρησιμοποιήθηκε και αργότερα για κάποιες «ιδιαίτερες» επιχειρήσεις… Τιμή στους ήρωες της Αεροπορίας μας! Χρόνια Πολλά Ελλάδα….

www.proininews.gr

Την παιδική ομάδα του Πανσερραϊκού που αναδείχθηκε πρωταθλήτρια ΕΚΑΣΑΜΑΘ, υποδέχθηκε σήμερα το πρωί στο Δημαρχείο, η Δήμαρχος Σερρών κ. Βαρβάρα Μητλιάγκα, παρουσία του Αντιδημάρχου Παιδείας και Αθλητισμού κ. Παναγιώτη Κεΐσογλου και του Αντιδημάρχου Κοινωνικής Μέριμνας και Υγείας κ. Νάσου Παπαδόπουλου.

Η Δήμαρχος καλωσόρισε τους αθλητές και τον προπονητή της ομάδας, τους συνεχάρη για τη νίκη τους, και τους ευχήθηκε καλή επιτυχία για την τελική φάση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης Παίδων που θα πραγματοποιηθεί στη Ξάνθη από τις 18 έως τις 22 Ιουνίου 2024. «Εύχομαι μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου, καλή επιτυχία στους αθλητές της ομάδας του Πανσερραϊκού, οι οποίοι κατάφεραν κάτι μοναδικό για τα δεδομένα του σερραϊκού μπάσκετ, κατέκτησαν το πρωτάθλημα της ΕΚΑΣΑΜΑΘ. Οι Σέρρες, έχουν ιστορία στο μπάσκετ, γι’ αυτό και ο Δήμος Σερρών, θα συνεχίσει να επενδύει στον αθλητισμό» ανέφερε η κ. Μητλιάγκα. 

Ο προπονητής της ομάδας κ. Βαγγέλης Σαμαράς, ευχαρίστησε τη Δήμαρχο και τη Δημοτική Αρχή για την στήριξη, τονίζοντας ότι υπάρχει άριστη συνεργασία με τα μέλη της ομάδας κι αυτό αποδεικνύεται σε κάθε αγώνα. «Όλοι είμαστε μια οικογένεια και μαζί καταφέραμε να φτάσουμε σ΄ αυτό το επίπεδο», δήλωσε ο κ. Σαμαράς.

Στη συνέχεια το λόγο έλαβαν οι αρχηγοί της ομάδας Απόστολος Γκαβανόζης και Βαγγέλης Παπαδόπουλος, οι οποίοι τόνισαν ότι η ομάδα θα συνεχίσει την προσπάθειά της, για πολλές ακόμη επιτυχίες στο μέλλον.

Η ομάδα των Σερρών βρίσκεται στον Β´ όμιλο μαζί με το Περιστέρι, το Ηράκλειο και τον Προμηθέα Πατρών, ενώ στον Ά όμιλο συμμετέχουν ο Ολυμπιακός, η ΔΕΚΑ, ο Πανιώνιος και ο Γ.Σ. Ιτέας.

Οδοιπορικό του Enachannel και της εκπομπής «Κρυμμένοι θησαυροί», πραγματοποιήθηκε στην Δράμα και συγκεκριμένα στο Μουσείο των τραίνων το οποιο αποτελεί πόλο έλξης και ένα στολίδι για τη Δράμα.

Το μουσείο δημιουργήθηκε σε ένα συγκρότημα εσωτερικών και υπαίθριων εγκαταστάσεων στην περιοχή του Σιδηροδρομικού Σταθμού της πόλης από τον Μορφωτικό Εκπολιτιστικό Αθλητικό Σύλλογο ΜΕΑΣ Ήφαιστος.

Το «Μικρό καφέ» στην Κομοτηνή και η διατήρηση της παράδοσης αλλά και η δημιουργία χώρου όπου οι γενιές συναντιούνται, αποτελούν σημαντικές πτυχές που συνδυάζουν την κοινωνική εμπειρία με την ιστορία, τον πολιτισμό και την παράδοσή στην παρασκευή του καφέ.

Αποτελεί πραγματικό πολιτιστικό θησαυρό και πόλο έλξης για όσους αναζητούν αυθεντικές εμπειρίες. Η συνέχεια της παρουσίας του καφέ από το 1989 δείχνει την αφοσίωση στις παραδόσεις και τη σταθερότητα που προσφέρει η διατήρηση της αυθεντικότητας. Ο παραδοσιακός πλάτανος και ο γραφικός χαρακτήρας του μέρους προσθέτουν στην ατμόσφαιρα, δημιουργώντας μια ξεχωριστή εμπειρία για τους επισκέπτες.

Η ιστορία του καφέ, η παράδοση στην παρασκευή του, και η συνέχεια της οικογενειακής παράδοσης προσθέτουν ένα πολύτιμο κομμάτι στην πολιτιστική κληρονομιά. Η προσήλωση της οικογένειας στη διατήρηση και μετάδοση αυτής της κληρονομιάς, όπως τους δίδαξε ο πατέρας τους, προσδίδει έναν επιπλέον βαθμό αξίας και σημασίας στο μέρος. Μια υπέροχη ιστορία που αντικατοπτρίζει την ομορφιά της διατήρησης των παραδόσεων και της συνέχειας μέσα από τις γενιές. Είναι ελπιδοφόρο να συνεχίζονται τέτοιες παραδειγματικές ιστορίες που συνδυάζουν το παρελθόν με το παρόν, προσφέροντας αξέχαστες στιγμές σε όσους τις ζουν.

Κάθε ξημέρωμα, στο χωριό Φλαμπουράρι του Ανατολικού Ζαγορίου, μέσα στο κρύο και τον παγετό πολλές φορές το χειμώνα, ο 14χρονος Αλέξανδρος ανοίγει την πόρτα του σπιτιού του και βγαίνει στον πλάτανο της πλατείας.

Το ρολόι δείχνει 06:45. Εκεί, τον περιμένει το μικρό λεωφορείο και το καθημερινό πρωινό δρομολόγιο για το σχολείο ξεκινά. Ύστερα από 56 χιλιόμετρα, θα φτάσει στο Γυμνάσιο Χρυσοβίτσας Μετσόβου. Το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής, δεν είναι εύκολο. Ο δρόμος είναι στενός και με στροφές. Στη διαδρομή προς το Γυμνάσιο, το σχολικό θα περάσει από πέντε χωριά για να πάρει ακόμη 7 μαθητές, περιγράφει το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Ο Αλέξανδρος είναι μαθητής της 3ης Γυμνασίου. Είναι η θέλησή του για μάθηση, που οπλίζει τη νεανική του ψυχή με την αντοχή.

Τα όνειρά του για το μέλλον και ο καθημερινός αγώνας που δίνει

«Θέλω να γίνω δάσκαλος. Θαύμαζα τους δασκάλους μου στο Δημοτικό. Θέλω να προσφέρω γνώσεις και να διδάσκω το μάθημα, με αγάπη, σεβασμό και κατανόηση. Να πάω σε απομακρυσμένα χωριά, για να προσφέρω ό,τι έδωσαν οι δάσκαλοι μου σε έμενα». Αυτά είναι τα λόγια του Αλέξανδρου στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Οι γονείς του 14χρονου, Μαρία Βαρσάνη και Χρήστος Βλαχιώτης, δεν εγκατέλειψαν ποτέ το χωριό τους. Εργάζονται εκεί, για να μπορέσουν να μείνουν στον τόπο τους. Στο Φλαμπουράρι ζουν 22 κάτοικοι και ο Αλέξανδρος είναι το μοναδικό παιδί στο χωριό. Η ζωή του δεν μοιάζει με εκείνη των συμμαθητών στα αστικά κέντρα, στις κωμοπόλεις ή τα κεφαλοχώρια. Είναι μια ξεχωριστή, ιδιαίτερη περίπτωση μαθητή, που δίνει έναν καθημερινό αγώνα.

«Είναι δύσκολα, αλλά προσπαθώ», λέει. «Γυρίζω αργά στο σπίτι. Πρέπει να διαβάσω, να προλάβω όλα. Κοιμάμαι νωρίς 9 το βράδυ. Έχω συνηθίσει τόσα χρόνια, από το νηπιαγωγείο. Αυτή είναι η ζωή μου εδώ». Η συζήτηση μαζί του, αποκαλύπτει ένα παιδί που χαίρεται με αυτά τα ελάχιστα που έχει στο χωριό. Η μητέρα του θα μας πει, πως στον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο του, ασχολείται με τον υπολογιστή του ή ένα playstation που αγόρασε ο ίδιος με τα χρήματα που μάζευε από τα κάλαντα. Κάποιες φορές, μπορεί να βγει στην πλατεία, να παίξει με την μπάλα ή τα ξερά φύλλα από τα πλατάνια. Ο Αλέξανδρος, περιμένει με χαρά τα Σαββατοκύριακα, όχι γιατί δεν θα έχει σχολείο, αλλά γιατί στο χωριό, ανεβαίνει μια οικογένεια από τα Γιάννενα με δύο παιδιά. Είναι οι φίλοι του, το παιγνίδι, η παρέα που έχει ανάγκη.

«Δεν θα ήταν άσχημο να είμαι στα Γιάννενα να βγαίνω με συμμαθητές. Αλλά τι να κάνουμε;» λέει με νεανικό αυθορμητισμό.

Το μάθημα στο σχολείο τελειώνει στις 14:10. Η διαδρομή για την επιστροφή ξεκινά και ο Αλέξανδρος φτάνει στο σπίτι στις 15:30. Δύο φορές την εβδομάδα, κάθε Τρίτη και Παρασκευή, πρέπει αμέσως να ετοιμαστεί για να κατέβει στα Γιάννενα για το φροντιστήριο Αγγλικών. Τις ημέρες με τις μεγάλες παγωνιές το μάθημα θα το κάνει διαδικτυακά, καθώς ο δρόμος είναι επικίνδυνος τις βραδινές ώρες, αναφέρει η μητέρα του, ενώ ο πατέρας Χρήστος Βλαχιώτης επισημαίνει, πως η αγωνία της οικογένειας για το παιδί είναι καθημερινή, λόγω του κακού οδικού δικτύου και των δύσκολων συνθηκών του χειμώνα.

«Ο δρόμος είναι επικίνδυνος, στενός με στροφές, χωρίς προστατευτικά, με φθαρμένη άσφαλτο. Δεν έχει γίνει καμία παρέμβαση από όταν φτιάχτηκε από τη χούντα του Παπαδόπουλου», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Το Φλαμπουράρι του Ανατολικού Ζαγορίου, είναι ένα όμορφο πετρόχτιστο χωριό στα 1000 μέτρα υψόμετρο, 36 χιλιόμετρα ΒΔ του Μετσόβου, που απλώνεται μέσα σε δάση οξιάς και μαύρης πεύκης.

ethnos.gr

Πιο συγκεκριμένα, ο Γιώργος Βρακάς γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου του 1980, στην Καβάλα, και μέχρι τα πέντε του μεγάλωσε στα Κύρια Δράμας με τη γιαγιά και τον παππού του, μέρος που ακόμα θυμάται με νοσταλγία και συγκίνηση.

Ο πατέρας του, Ξένος Βρακάς, ήταν Γενικός Χειρουργός και Διευθυντής της Χειρουργικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Δράμας και ο θαυμασμός του γιού του ήταν ανυπέρβλητος. Ο θαυμασμός αυτός για το έργο που πρόσφερε ο πατέρας του ως Χειρουργός στο Νοσοκομείο της Δράμας και η εκτίμηση, ο σεβασμός και η αγάπη που λάμβανε από τους ασθενείς του, ήταν αυτά που τον ενέπνευσαν να ακολουθήσει τα βήματά του με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα μπορούσε κι εκείνος να του μοιάσει και να τον κάνει το ίδιο υπερήφανο. Ο Γιώργος Βρακάς έχει πει σε συνέντευξή του πως θεωρεί ότι ο χώρος των μεταμοσχεύσεων είναι γοητευτικός για κάθε εκκολαπτόμενο χειρουργό, αλλά ότι δυστυχώς οι δυνατότητες εκπαίδευσης σε αυτόν τον τομέα στην Ελλάδα είναι λίγες.

Έχοντας τελειώσει την ειδικότητα της Γενικής Χειρουργικής στη χώρα μας, επεδίωξε να μετεκπαιδευτεί στις μεταμοσχεύσεις στην Αγγλία, μια χώρα που είχε εργαστεί στο ξεκίνημα της ιατρικής του καριέρας. Έτσι, μετά από μια δύσκολη συνέντευξη στο Guy’s Hospital του Λονδίνου, κατάφερε να κερδίσει τη θέση του Senior Fellow στη μεταμόσχευση νεφρών και παγκρέατος. Από τότε, συνέχισε την εκπαίδευση του σε ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα μεταμοσχεύσεων. Τον Αύγουστο του 2013, του προτάθηκε η θέση του Διευθυντή στο Τμήμα Μεταμοσχεύσεων στο Νοσοκομείο Guy‛s Hospital του Λονδίνου, αλλά δεν την αποδέχτηκε, καθώς προτίμησε την πρόταση που του έγινε από το Κέντρο Μεταμοσχεύσεων της Οξφόρδης, προκειμένου να εργαστεί εκεί στην ομάδα Μεταμοσχεύσεων.

«Δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος ποτέ. Δεν υπάρχουν Σαββατοκύριακα, δεν υπάρχουν ήρεμα βράδια ξεκούρασης στο σπίτι. Μπορεί να μου τηλεφωνήσουν οποιαδήποτε στιγμή, μέρα ή νύχτα, είτε εφημερεύω είτε όχι, λόγω του συγκεκριμένου είδους χειρουργικών επεμβάσεων που ειδικεύομαι, καθώς οι μεταμοσχεύσεις του λεπτού εντέρου είναι κάτι σπάνιο και δεν ασχολούνται πολλοί συνάδελφοι.

Δείτε την συνέντευξη του Γ. Βρακά στην εκπομπή Αναλυτής με τον Απόστολο Ατζεμιδάκη :

Ο Δήμος Καβάλας, το πρόγραμμα Δράσεις Ιστορίας Μνήμης Πολιτισμού και το Ίδρυμα “Fundacja Hagia Marina” (Πολωνία), το οποίο αποσκοπεί στην ελληνοπολωνική φιλία και συνεργασία, με την υποστήριξη του Ιδρύματος Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης διοργάνωσαν στρογγυλή τράπεζα με θέμα: Συνάντηση της Ελλάδας και της Πολωνίας μέσα από τη σύγχρονη ιστορία: Κοινές εμπειρίες του Β’ ΠΠ.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, προβλήθηκε φωτογραφικό υλικό από την πρόσφατη επίσκεψη ελληνικής αποστολής από την Καβάλα, το Δίστομο και την Ξάνθη σε χώρους ιστορικής μνήμης του Β’ ΠΠ στην Πολωνία με θέμα την Αντίσταση του Πολωνικού λαού.

Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε κατόπιν της ευγενικής πρόσκλησης και φιλοξενίας από το Ίδρυμα “Fundacja Hagia Marina”. Η αποστολή πραγματοποίησε, επίσης, επίσκεψη στο Μουσείο και στον χώρο μνήμης της Τρεμπλίνκα.

Ο Δήμος Καβάλας, το πρόγραμμα Δράσεις Ιστορίας Μνήμης Πολιτισμού και το Ίδρυμα “Fundacja Hagia Marina” (Πολωνία), το οποίο αποσκοπεί στην ελληνοπολωνική φιλία και συνεργασία, με την υποστήριξη του Ιδρύματος Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης, διοργανώνουν την Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου, από 11:00 έως 12:30, στρογγυλή τράπεζα με θέμα: Συνάντηση της Ελλάδας και της Πολωνίας μέσα από τη σύγχρονη ιστορία: Κοινές εμπειρίες του Β’ ΠΠ.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, θα προβληθεί φωτογραφικό υλικό από την πρόσφατη επίσκεψη ελληνικής αποστολής από την Καβάλα, το Δίστομο και την Ξάνθη σε χώρους ιστορικής μνήμης του Β’ ΠΠ στην Πολωνία με θέμα την Αντίσταση του Πολωνικού λαού. Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε κατόπιν της ευγενικής πρόσκλησης και φιλοξενίας από το Ίδρυμα “Fundacja Hagia Marina”. Η αποστολή πραγματοποίησε, επίσης, επίσκεψη στο Μουσείο και στον χώρο μνήμης της Τρεμπλίνκα.

Μετά τον κύκλο των ερωτήσεων προς τους συμμετέχοντες της στρογγυλής τράπεζας, θα ακολουθήσει ανοιχτός διάλογος με μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας «Βασίλης Βασιλικός», στην αίθουσα εκδηλώσεων του 4ου ορόφου.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Χαιρετισμοί:

Θεόδωρος Μουριάδης, Δήμαρχος Καβάλας

Ανδρέας Ματζάκος, Διευθυντής του Ιδρύματος Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης

Συμμετέχουν:

Κωνσταντίνος Πεφάνης, Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Καβάλας

Patryk Panasiuk, Θεολόγος, Πρόεδρος του Ιδρύματος “Fundacja Hagia Marina”

Ιωσήφ Μεβοράχ, Εβραϊκή Κοινότητα Καβάλας

Συντονισμός συζήτησης:

Νίκος Κοσμίδης, Υπ. Διδ. Αρχιτεκτονικής (ΔΠΘ)

Δηλώσεις συμμετοχής: draseisculturalproject@gmail.com / 6996559216

Το  λεύκωμα του ΙΝ.Ε. της ΓΣΕΕ για την ιστορική διαδρομή του Εργατικού Κέντρου Καβάλας δόθηκε και στην Δημόσια Βιβλιοθήκη στην Ελευθερούπολη.

Προγραμματίζεται σε συνεργασία με τον Δήμο Παγγαίου εκδήλωση παρουσίασης του λευκώματος ενώ ξεκίνησε ήδη η διανομή στις βιβλιοθήκες όλων των σχολείων αλλά και των πολιτιστικών συλλόγων της περιοχής. Η σημαντική αυτή έκδοση είχε παρουσιαστεί σε μια μεγάλη εκδήλωση τον περασμένο Μάιο στην Καβάλα, όπου παράλληλα τιμήθηκαν φορείς της Καβάλας που προσέφεραν στην 100χρονη και πλέον πορεία του Εργατικού κινήματος στην περιοχή μας. 

Στην εκδήλωση εκείνη τιμήθηκαν οι:

Η Ιερά Μητρόπολη Φιλίππων Νεαπόλεως και Θάσου,

Ο Δήμος Καβάλας

Η Ιατρική Εταιρεία Καβάλας.

Οι φορείς της πόλης τα χρόνια εκείνα στήριξαν τους εργαζομένους στην καπνεργασία, συνέδραμαν στην δημιουργία ανθρώπινων συνθηκών ζωής, οργάνωσαν συσσίτια διατροφής, στήριξαν τους αγώνες τους για καλύτερες συνθήκες ζωής ενώ οι γιατροί της πόλης με αυταπάρνηση προσέφεραν τις υπηρεσίες τους όταν η φυματίωση “θέριζε” τους καπνεργάτες.

Τιμήθηκαν ακόμα ο Πρόεδρος του ΓΣΕΕ κ. Γιάννης Παναγόπουλος για την πολύχρονη συνδικαλιστική του δράση. Οι διετελέσαντες Προέδροι του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Ν. Καβάλας και οι Γενικοί Γραμματείς για την συμμετοχή τους στο Συνδικαλιστικό Κίνημα του Νομού. Το λεύκωμα προλογίζουν ο Πρόεδρος  του ΙΝ.Ε – ΓΣΕΕ κ. Γιάννης Παναγόπουλος αλλά και η Πρόεδρος του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Καβάλας, κα Σταματία Τσούτσα. Στην φωτογραφία μας η Προϊσταμένη Διεύθυνσης της Βιβλιοθήκης κ. Κωνσταντινιά Τρούτπεγλη, (ΠΕ Βιβλιοθηκονόμος) ο εκπρόσωπος του Δήμου Στέργιος Κεχαγιάς, ο πρώην πρόεδρος του ΕΥΚ Καβάλας Παναγιώτης Τιάκας και κ. Κωνσταντίνος Παπακοσμάς εκ των συντακτών του λευκώματος.

ΑΠΟ ΤΟ Ε.Υ.Κ. Ν. ΚΑΒΑΛΑΣ

Δελτίο τύπου

Την αυγή της δεκαετίας του 1930, στους δρόμους του Σικάγο, αλλά και στους διαδρόμους σχεδόν κάθε υπηρεσίας επιβολής του νόμου, ένα όνομα ήταν γνωστό σε όλους και προκαλούσε τον φόβο των μεν και την οργή των δε: Αλ Καπόνε. Ο ιταλικής καταγωγής «επιχειρηματίας» είχε υπό τον έλεγχό του το μεγαλύτερο δίκτυο οργανωμένου εγκλήματος στο Σικάγο και οι δραστηριότητές του εκτείνονταν από την παρασκευή και το λαθρεμπόριο οινοπνευματωδών (τότε ίσχυαν ακόμη οι νόμοι της Ποταπαγόρευσης), τα παράνομα στοιχήματα και την παροχή «προστασίας» μέχρι τον παράνομο τζόγο, τη μαστροπεία και τη διάπραξη φόνων μελών αντίπαλων συμμοριών.

Ο Καπόνε ήταν διάσημος για τις δραστηριότητές του, σε σημείο που όταν παρευρισκόταν σε αγώνες μπέιζμπολ το πλήθος τον επευφημούσε, ενώ είχε αποκτήσει τη φήμη του Ρομπέν των Δασών της εποχής, καθώς έκανε συχνά μεγάλες δωρεές σε φιλανθρωπικά ιδρύματα. Μάλιστα, την εποχή του Μεγάλου Κραχ ο Καπόνε ήταν ο πρώτος που δημιούργησε συσσίτιο (soup kitchen) για τους ανέργους. Επίσης, φαίνεται ότι ο μεγάλος γκάνγκστερ έχαιρε και της ανεκτικότητας των Αρχών. Είναι γνωστό ότι διατηρούσε σχέσεις με τον δήμαρχο της πόλης Γουίλιαμ Χέιλ Τόμσον, ενώ είχε εξαγοράσει πολλούς αστυνομικούς του Αστυνομικού Τμήματος του Σικάγο.

Ωστόσο, η τύχη του σύντομα άλλαξε, για δύο κυρίως λόγους. Από τη μία, ο δήμαρχος Τόμσον επιχειρώντας να επανεκλεγεί το 1927 έβλεπε ότι η καμπάνια του -σε μεγάλο μέρος χρηματοδοτούμενη από τον Καπόνε– δεν θα είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα και αποφάσισε να αλλάξει τακτική. Αντικατέστησε τον αρχηγό της αστυνομίας, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για την έρευνα στων παράνομων δραστηριοτήτων του Καπόνε. Όμως, πιο σημαντικό ρόλο στην αρχή της πτώσης του γκάνγκστερ έπαιξε η λεγόμενη Σφαγή της Ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου το 1929.

Εκείνη την ημέρα, ο Καπόνε διέταξε τον φόνο επτά μελών μιας αντίπαλης συμμορίας που είχε αρχηγό τον Ιρλανδό Τζορτζ «Μπαγκς» Μοράν, συμπεριλαμβανομένου και του τελευταίου. Τέσσερις άνδρες του Καπόνε, οι δύο φορώντας στολή αστυνομικού, κατευθύνθηκαν προς το συνεργείο αυτοκινήτων όπου βρισκόντουσαν τα μέλη της συμμορίας. Οι δύο «αστυνομικοί» διέταξαν τους επτά άνδρες να γυρίσουν προς τον τοίχο και οι άλλοι δύο συνεργάτες του Καπόνε τους εκτέλεσαν χρησιμοποιώντας δύο οπλοπολυβόλα. Ο Μπαγκς Μοράν, που εκείνη την ημέρα είδε τους «αστυνομικούς» να πλησιάζουν το γκαράζ και τελικά άλλαξε κατεύθυνση, όταν ρωτήθηκε ποιος μπορεί να είχε διατάξει αυτή την ενέργεια είπε: «Μόνο ο Αλ Καπόνε σκοτώνει έτσι». Παρά το γεγονός ότι εκείνες τις ημέρες ο Καπόνε βρισκόταν στο σπίτι του στη Φλόριντα, θεωρήθηκε ως ο υπεύθυνος του φονικού και η αμερικανική αστυνομία τον ανακήρυξε «Δημόσιο Εχθρό Νούμερο 1».

Έτσι, οι διάφορες υπηρεσίες επιβολής της τάξης ήταν αποφασισμένες να συλλάβουν με κάποιον τρόπο τον πανίσχυρο γκάνγκστερ. Ο περίφημος Έλιοτ Νες, πράκτορας του FBI και αρχηγός της λεγόμενης ομάδας των «Αδιάφθορων» (The Untouchables), είχε αρχίσει να συγκεντρώνει στοιχεία για πάνω από 5.000 παραβιάσεις των νόμων της Ποταπαγόρευσης από τον Καπόνε.

Στο μεταξύ, μια δικαστική απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου έμελλε να αλλάξει τα πάντα: στην υπόθεση United States v. Sullivan, το Ανώτατο Δικαστήριο απεφάνθη ότι τα κέρδη από παράνομες δραστηριότητες ήταν επίσης φορολογήσιμα από το αμερικανικό κράτος. Έτσι, το υπουργείο Οικονομικών και οι εφοριακές αρχές στράφηκαν προς τον Αλ Καπόνε, που ζούσε σε υπερπολυτελή διαμερίσματα, φορούσε πολύ ακριβά ρούχα και δειπνούσε στα καλύτερα εστιατόρια. Παρά τις πολυτελείς συνήθειές του, ο Καπόνε δεν είχε καταθέσει ποτέ φορολογική δήλωση, καθώς δεν μπορούσε να δικαιολογήσει τα εισοδήματά του από οποιαδήποτε νόμιμη δραστηριότητα, με αποτέλεσμα να εμφανίζεται στα φορολογικά αρχεία ως μη έχων κάποιο εισόδημα.

Έτσι, ο ορκωτός λογιστής Φρανκ Γουίλσον και η ομάδα του πέρασαν όλο το καλοκαίρι του 1930 προσπαθώντας να βρουν στοιχεία που θα συνέδεαν τον Καπόνε με παράνομα κέρδη. Μελετώντας πάνω από δύο εκατομμύρια έγγραφα που είχαν συγκεντρωθεί από κατά καιρούς συλλήψεις του Καπόνε και των συνεργατών του, ο Γουίλσον κατάφερε να εντοπίσει τρία λογιστικά βιβλία που ανέφεραν ότι ο Καπόνε είχε πληρωθεί 17.500 δολάρια από μια επιχείρηση τζόγου. Προκειμένου να επιβεβαιώσει την πληροφορία, εντόπισε τον άνθρωπο που είχε σημειώσει τα βιβλία, συγκρίνοντας τον γραφικό του χαρακτήρα με καταθετήριες αποδείξεις από την τράπεζα, ενώ αργότερα εντόπισε έναν συνεργάτη του γκάνγκστερ που κατέθεσε στην τράπεζα χρήματα και αγόρασε ως αντάλλαγμα τραπεζικές επιταγές 300.000 δολαρίων, τα μετρητά από τις οποίες πήγαν κατευθείαν στον Καπόνε. Με αυτόν τον τρόπο ο Γουίλσον απέδειξε ότι τα κέρδη από την επιχείρηση τζόγου είχαν εισπραχθεί από τον Καπόνε, επομένως ο τελευταίος είχε λάβει εισόδημα για το οποίο ήταν υποχρεωμένος να πληρώσει φόρους – κάτι που φυσικά δεν είχε κάνει.

Μετά από τη συγκέντρωση πολλών στοιχείων και τη διεξαγωγή μιας περίπλοκης δίκης στην οποία επιχείρησε, μεταξύ άλλων, να εξαγοράσει όλους τους ενόρκους και να έρθει σε συμφωνία με την Εισαγγελία, στις 17 Οκτωβρίου 1931 ο Αλ Καπόνε κρίθηκε ένοχος για 23 κατηγορίες φοροδιαφυγής και καταδικάστηκε σε έντεκα χρόνια κάθειρξη, ενώ αναγκάστηκε να πληρώσει πρόστιμο 250.000 δολαρίων, καθώς και να καταβάλει 30.000 δολάρια ως δικαστικά έξοδα.

Τότε, άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή του Αλ Καπόνε, αυτό της φυλάκισής του. Αυτή η περίοδος της ζωής του ήταν επίσης ταραχώδης, καθώς αφού εξαγόρασε σωφρονιστικούς υπαλλήλους και ζούσε στη φυλακή με όλες τις ανέσεις, μεταφέρθηκε σε μια νεόδμητη φυλακή, το Αλκατράζ. Με την είσοδό του στη φυλακή διαγνώστηκε με σύφιλη και πολύ σύντομα άρχισε να δείχνει συμπτώματα συφιλιδικής παράνοιας. Το 1939 αποφυλακίστηκε λόγω της κατάστασης της υγείας του και αποσύρθηκε στο σπίτι του στη Φλόριντα. Πέθανε από ανακοπή καρδιάς το 1947 σε ηλικία 48 ετών, ενώ ο θεράπων γιατρός του είχε αναφέρει ότι πριν πεθάνει η ζημιά που είχε προκληθεί στον εγκέφαλο του Καπόνε ήταν τόσο μεγάλη, ώστε είχε τη νοητική ικανότητα ενός 12χρονου παιδιού.

Ο ιπτάμενος Έλληνας σούπερ σταρ, Μίλτος Τεντόγλου, κατέκτησε χθες το χρυσό μετάλλιο στον τελικό του μήκους και στέφθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής στη Βουδαπέστη, γράφοντας για μια ακόμη φορά ιστορία

Ο Μίλτος Τεντόγλου για μια ακόμη φορά «μίλησε» στο φινάλε, σοκάροντας τον μεγάλο του αντίπαλο Πίνοκ, με ένα τρομερό και απίστευτο άλμα στα 8.52μ.!

Ο Έλληνας παγκόσμιος πρωταθλητής έγραψε ιστορία, καθώς έχει κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο σε όλες τις διοργανώσεις που έχει αγωνιστεί.

Το χθεσινό ήταν το μοναδικό μετάλλιο που έλειπε από την συλλογή του καθώς με άλμα 8,52 αναδείχθηκε Παγκόσμιος πρωταθλητής στην τελευταία του προσπάθεια.

«Πάω για να νικήσω. Δεν υπάρχει κάτι άλλο για εμένα εκτός από το χρυσό μετάλλιο», ήταν τα λόγια του κατά την αναχώρηση του για τη Βουδαπέστη, όπου διεξήχθη φέτος το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου.

Ο κορυφαίος αθλητής του κόσμου στο μήκος, επιβεβαίωσε τον τίτλο του φαβορί και όπως υποσχέθηκε, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στον τελικό του μήκους, σε έναν φανταστικό αγώνα που απόλαυσαν όσοι τον παρακολούθησαν.

Ο Έλληνας πρωταθλητής έβαλε τις βάσεις για το χρυσό μετάλλιο από το ξεκίνημα του αγώνα με ένα τρομερό πρώτο άλμα στα 8.50μ

Ο Μίλτος Τεντόγλου, με ατομικό ρεκόρ 8.60μ. και φετινή καλύτερη επίδοση στα 8.41μ., «πέταξε» στο πρώτο του άλμα, το οποίο όμως δεν ήταν αρκετό για να του δώσει τη νίκη. Ο μεγάλος του αντίπαλος, ο Τζαμαϊκανός Γουέιν Πίνοκ, πήδηξε κι αυτός 8.50μ.

Ο Μίλτος Τεντόγλου, με ατομικό ρεκόρ 8.60μ. και φετινή καλύτερη επίδοση στα 8.41μ., «πέταξε» στο πρώτο του άλμα, το οποίο όμως δεν ήταν αρκετό για να του δώσει τη νίκη. Ο μεγάλος του αντίπαλος, ο Τζαμαϊκανός Γουέιν Πίνοκ, πήδηξε κι αυτός 8.50μ.

Στη δεύτερη προσπάθεια ο Μίλτος Τεντόγλου ήταν άκυρος ενώ ο Πίνοκ είχε 8.40μ. στο πρώτο του άλμα, με αποτέλεσμα ο Τζαμαϊκανός να υπερισχύει του Έλληνα πρωταθλητή στην ισοβαθμία.

Στη τρίτη προσπάθεια ο Μίλτος Τεντόγλου έκανε άλμα στα 8.39μ., ενώ ο Τζαμαϊκανός ήταν άκυρος, διατηρώντας, πάντως, το προβάδισμα για ένα εκατοστό.

Ο Μίλτος Τεντόγλου ήταν άκυρος και στην τέταρτη προσπάθεια του, ενώ ο Πίνοκ έκανε προσπάθεια στα 8.03μ.

Στην πέμπτη του προσπάθεια, ο Τεντόγλου προσγειώθηκε στα 8.30μ., παραμένοντας δεύτερος και όλα κρίθηκαν, όπως μας έχει συνηθίσει άλλωστε ο Έλληνας υπεραθλητής, στο τελευταίο του άλμα.

Ο τρομερός Μίλτος Τεντόγλου έκανε ξανά το θαύμα του, πηδώντας στα 8.52μ. και ξεπέρασε τον Τζαμαϊκανό, βρισκόμενος μια «ανάσα» από τη κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου.

Στην τελευταία του προσπάθεια ο Πίνοκ πήδηξε 8.32μ. και ο Τεντόγλου έγραψε ιστορία και στέφθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής!

iefimerida.gr

Ο σκύλος μετέφερε τη σακούλα απορριμάτων με το μωρό, όταν ένας περαστικός άκουσε το κλάμα – Το μωρό μεταφέρθηκε στο Ισλαμικό νοσοκομείο και στη συνέχεια σε άλλη μονάδα φροντίδας.

Σοκ και οργή προκάλεσε στον Λίβανο η ιστορία ενός μωρού, που πέταξαν στα σκουπίδια, μέσα σε μία μαύρη πλαστική σακούλα απορριμάτων και έσωσε κατά λάθος, ένας αδέσποτος σκύλος.

Το κοριτσάκι βρέθηκε κοντά σε κτήριο του δήμου στην Τρίπολη, νωρίς το πρωί της Τετάρτης. Σύμφωνα με το thenationalnews.com, τη σακούλα μετέφερε ένας αδέσποτος σκύλος, όταν ένας περαστικός άκουσε το μωρό να κλαίει, όπως μετέδωσαν τα τοπικά μέσα ενημέρωσης.

Το μωρό μεταφέρθηκε στο Ισλαμικό Νοσοκομείο από τον άγνωστο περαστικό και αργότερα μεταφέρθηκε στο Κυβερνητικό Νοσοκομείο της Τρίπολης.

Εικόνες που δημοσιεύτηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δείχνουν το μωρό, που φαίνεται να είναι περίπου 4 μηνών, να έχει μώλωπες στο πρόσωπο και το σώμα του.

Η υπόθεση έχει συγκλονίσει τη χώρα, ενώ πολλοί προσφέρθηκαν να υιοθετήσουν το μωρό.

Πάντως, τις τελευταίες εβδομάδες, υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις κακοποίησης παιδιών έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας στον Λίβανο.

Την περασμένη εβδομάδα, ένας υπάλληλος παιδικού σταθμού συνελήφθη και το ίδρυμα έκλεισε οριστικά, μετά από βίντεο που τον έδειχναν να κακομεταχειρίζεται βρέφη.

Πηγή: protothema.gr

Ένα μοναδικό ταξίδι στην ιστορία του ραδιοφώνου, παρουσιάζεται στο Μαρμάρινο Σπίτι της ΑμΚΕ ΚΥΚΛΩΨ, στο πάρκο των πηγών της Αγίας Βαρβάρας, στην πόλη της Δράμας. Μέσα από μια μοναδική συλλογή, που αριθμεί πάνω από εκατό ραδιοφωνικές συσκευές, που χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1920 έως και τη δεκαετία του 1960, ζωντανεύει όλη η ιστορία του ραδιοφώνου, φέρνοντας στο μυαλό αναμνήσεις από περασμένα χρόνια, τότε που το ραδιόφωνο ήταν το μοναδικό μέσο διασκέδασης, ενημέρωσης και ψυχαγωγίας.

Μικροί και μεγάλοι επισκέπτες εντυπωσιάζονται όχι μόνο από τον αριθμό των ραδιοφωνικών συσκευών που φιλοξενούνται στο ισόγειο του Μαρμάρινου Σπιτιού, αλλά κυρίως από την υψηλή αισθητική τους. Ραδιόφωνα κατασκευασμένα εξολοκλήρου στο χέρι, από το καλύτερο ξύλο, με εξαιρετικό φινίρισμα, με σκαλισμένες καμπίνες, με μεταλλικές λεπτομέρειες. Ραδιόφωνα που έγραψαν ιστορία κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που το όνομά τους συνδέθηκε με σημαντικές προσωπικότητες και γεγονότα.

Παλιές διαφημιστικές αφισέτες, που εκτίθενται στον χώρο της έκθεσης, συνοδεύουν πολλά από τα μοντέλα ραδιοφώνων που βγήκαν στην αγορά σχεδόν πριν από εκατό χρόνια. Ο επισκέπτης θαυμάζει τις παλιές διαφημίσεις και ακριβώς από κάτω αντικρίζει με δέος τα πρωτότυπα μοντέλα των παλιών ραδιοφώνων.

Από τις ογκώδεις συσκευές στα φινετσάτα τρανζίστορ

Όλη η εξέλιξη του ραδιοφώνου από τις ογκώδεις και κάποιες φορές επιβλητικές συσκευές των αρχών των δεκαετιών του ‘20 μέχρι του ‘30, μέχρι τα φινετσάτα τρανζίστορ του ‘50 και του ‘60 παρουσιάζονται σε αυτή την έκθεση, με τίτλο «Μέρες Ραδιοφώνου».

Ο Δραμινός συλλέκτης και φυσικός Σωφρόνιος Μαρκίδης είναι ο άνθρωπος πίσω απ’ αυτή την εξαιρετική έκθεση, ενώ τα ραδιόφωνα που παρουσιάζονται προέρχονται από τις συλλογές του ίδιου, καθώς και των Νίκου Γκιαούρη, Αναστάσιου Καραπαναγιωτίδη και Άρη Θεοδωρίδη.

Ο κ. Μαρκίδης όχι μόνο συγκέντρωσε και συντήρησε τα παλιά ραδιόφωνα, αλλά κατάφερε, με προσωπική δουλειά και κόπο, να τα καταστήσει εκ νέου λειτουργικά- στον βαθμό που αυτό είναι εφικτό.

«Αντιλαμβάνεται κάποιος ότι ένα ραδιόφωνο κατασκευασμένο πριν από εβδομήντα ή ογδόντα χρόνια είναι δύσκολο να παραμένει απόλυτα λειτουργικό. Τα ανταλλακτικά δεν υπάρχουν πλέον. Μια αντίσταση ή κάποιος πυκνωτής μπορεί να βρεθούν, αλλά όταν καούν οι λυχνίες είναι δύσκολο να αντικατασταθούν, καθώς δεν υπάρχουν, οπότε σε αυτή την περίπτωση πρέπει να βρεις κάποια πατέντα. Σε κάθε περίπτωση, δικός μου στόχος δεν είναι απλώς η συλλογή των ραδιοφώνων. Θέλω αυτά που θα βρω να τα επαναφέρω στην αρχική τους κατάσταση μέσα από προσωπική δουλειά», εξηγεί, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο κ. Μαρκίδης.

Η μεγάλη αγάπη για το ραδιόφωνο

Γεννημένος και μεγαλωμένος στη Δράμα, ο κ. Μαρκίδης ασχολήθηκε από μικρός με τον φυσικό κόσμο και την ερμηνεία του. Όντας ακόμα μαθητής του δημοτικού κατασκεύασε έναν φωτεινό παντογνώστη, ένα παιχνίδι γνώσεων της εποχής, που η λειτουργία του βασιζόταν σε ηλεκτρικό κύκλωμα, ενώ επιχειρεί και καταφέρνει να κατασκευάσει κι έναν τηλέγραφο. Στα χρόνια των γυμνασιακών του σπουδών μαθήτευσε κοντά σ’ έναν ραδιοτέχνη της πόλης κι εκεί ξεκινάει το δικό του ταξίδι στον κόσμο του ραδιοφώνου.

Σπουδάζει φυσικός στο ΑΠΘ και υπηρετεί ως καθηγητής σε σχολεία της μέσης εκπαίδευσης. Όποιος μαθητής τον πετύχει σε μια από τις ξεναγήσεις στη διάρκεια της έκθεσης είναι σίγουρο πως θα ανακαλύψει έναν καινούργιο κόσμο μέσα από τη Φυσική και τον ηλεκτρομαγνητισμό, ενώ είναι σίγουρο πως θα λατρέψει το ραδιόφωνο. Πειραματικές διατάξεις του και κατασκευές βρίσκονται σήμερα στο μουσείο τεχνολογίας «ΝΟΗΣΙΣ», στη Θεσσαλονίκη, όπου έχουν ενταχθεί σε εκπαιδευτικά προγράμματα.

Από το 1995 ξεκινά συστηματικά να συλλέγει παλιά ραδιόφωνα είτε από τα παλαιοπωλεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, είτε από το διαδίκτυο, είτε ακόμα από τα ταξίδια που κάνει στην Αγγλία και την Ολλανδία όπου επισκέπτεται τις κόρες του. Ανασκευάζει όλα τα παλιά ραδιόφωνα που βρίσκει με προέλευση από την Ευρώπη και την Αμερική της προπολεμικής περιόδου και κυρίως της χρυσής δεκαετίας του ραδιοφώνου, αυτήν του μεσοπολέμου. Αποκαθιστά παλαιά ηλεκτρονικά κυκλώματα αντικαθιστώντας κατεστραμμένα εξαρτήματα. Πέρα από τις αναπαλαιώσεις, κατασκευάζει επίσης πομπούς, καθώς και διατάξεις που υποστηρίζουν τη λειτουργία αυτών των παλαιών ραδιοφώνων.

«Το ραδιόφωνο μπήκε δυναμικά στην ελληνική πραγματικότητα κυρίως στις αρχές της δεκαετίας του ’50. Σήμερα, γοητεύουν ακόμα τον κόσμο που έχει πολλές αναμνήσεις από το πατρικό του σπίτι, από το σπίτι του παππού και της γιαγιάς, όταν το ραδιόφωνο κατείχε  κυρίαρχη  θέση σε κάθε έκβαση της κοινωνικής ζωής».

Η εξέλιξη του ραδιοφώνου δεν ήταν υπόθεση ενός μόνο ανθρώπου

Η ιστορία του ραδιοφώνου είναι η ιστορία του ηλεκτρομαγνητισμού στην Αμερική και την κεντρική Ευρώπη μέσα από τους δημιουργούς του: τον Σκωτσέζο Τζέιμς Μάξγουελ (James Maxwell) το 1865, τον Γερμανό Χάινριχ Χέρτς (Heinrich Hertz) το 1886, τον Ιταλό Γουλιέλμο Μαρκόνι (Guglielmo Marconi) το 1896, τον Σέρβο Νικόλα Τέσλα (Nicola Tesla) το 1893 και τον Έλληνα Χρίστο Τσιγγιρίδη το 1927.

Οι εικόνες αυτών των ανθρώπων υποδέχονται όλους τους επισκέπτες στην είσοδο της έκθεσης, με τον κ. Μαρκίδη να τονίζει «πως η εφεύρεση και η εξέλιξη του ραδιοφώνου δεν ήταν υπόθεση ενός μόνο ανθρώπου. Ο καθένας απ’ αυτούς τους σημαντικούς επιστήμονες – εφευρέτες προσέφερε και κάτι σημαντικό στη δημιουργία, τη διάδοση και την καθιέρωση του ραδιοφώνου ανά τον κόσμο».

Τα μοντέλα που έγραψαν ιστορία

Από τα πιο εντυπωσιακά εκθέματα της συλλογής είναι το μοντέλο ATWATER KENT 40, του 1928, από τις ΗΠΑ. Πρόκειται για το πρώτο ραδιόφωνο της εταιρείας που λειτούργησε με ρεύμα, γνωστό σαν «μπανιέρα» ή «ψωμιέρα». Από τα ομορφότερα κομμάτια της συλλογής είναι το μοντέλο SIEMENS 31Aw του 1930 από τη Γερμανία, ενώ σημαντική θέση στην έκθεση κατέχει το ZENITH TRANSOCEANIC H-500 του 1951 από τις ΗΠΑ, που είχε εξαιρετική παγκόσμια λήψη και υπήρξε το αγαπημένο ραδιόφωνο του νομπελίστα συγγραφέα Έρνεστ Χέμινγουεϊ.

Μέσα από ένα ιδιαίτερα καλαίσθητο έντυπο που τυπώθηκε με μέριμνα της ΑμΚΕ ΚΥΚΛΩΨ και του προέδρου της Άρη Θεοδωρίδη και το οποίο διανέμεται δωρεάν σε όλους τους επισκέπτες, παρουσιάζεται συνολικά η ιστορία και η διαχρονική εξέλιξη του ραδιοφώνου. Παράλληλα, οι επισκέπτες της έκθεσης έχουν τη μοναδική ευκαιρία να δουν από κοντά ένα τμήμα από το πρόσφατα ανακαινισμένο και εκ βάθρων αποκατεστημένο αρχοντικό Αναστασιάδη (το Μαρμάρινο Σπίτι), που θα λειτουργήσει ως μουσείο φωτογραφίας και εκθεσιακός χώρος.

Η έκθεση κλασικών ραδιοφώνων θα λειτουργήσει μέχρι τις 5 Ιουνίου και είναι ανοιχτή από Πέμπτη μέχρι Κυριακή, πρωινές και απογευματινές ώρες. Ο κ. Μαρκίδης δεν κρύβει τη χαρά και την ικανοποίησή του για τη μεγάλη ανταπόκριση που υπάρχει από μικρούς και μεγάλους κατοίκους της Δράμας, αλλά και την ευγνωμοσύνη προς τον κ. Θεοδωρίδη, που παραχώρησε το χώρο και ανέλαβε το κόστος της άρτιας διοργάνωσης της έκθεσης.

Πηγή: xanthinea.gr