Η αγάπη δεν γνωρίζει ηλικία και, όπως φαίνεται, ούτε είδος.

Η Μάργκαρετ Χάου Λόβατ βίωσε μια ασυνήθιστη εμπειρία στη δεκαετία του 1960, όταν ένα νεαρό αρσενικό δελφίνι, με το όνομα Πίτερ, ανέπτυξε ρομαντικά συναισθήματα για εκείνη.

Η ιστορία της ξεκίνησε όταν, σε ηλικία 23 ετών, προσφέρθηκε εθελοντικά να συμμετάσχει σε ένα πείραμα χρηματοδοτούμενο από τη NASA, με στόχο την επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων και δελφινιών. Το ερευνητικό πρόγραμμα διεξαγόταν στο εργαστήριο Dolphin Point στο νησί Σεντ Τόμας της Καραϊβικής.

Η γνωριμία με τον Πίτερ

Η Λόβατ, η οποία δεν είχε επιστημονική εκπαίδευση, γοητεύτηκε από το κέντρο ερευνών και, όπως περιέγραψε σε συνέντευξή της το 2014 στον Guardian, επισκέφθηκε το εργαστήριο από περιέργεια. Εκεί γνώρισε τον διευθυντή, Γκρέγκορι Μπέιτσον, ο οποίος της επέτρεψε να παρατηρήσει τα δελφίνια και την ενθάρρυνε να επιστρέφει, όποτε ήθελε.

Στο εργαστήριο υπήρχαν τρία δελφίνια: η Σίσι, η μεγαλύτερη και πιο δυναμική, η Πάμελα, που ήταν πολύ ντροπαλή, και ο Πίτερ, ο οποίος βρισκόταν σε σεξουαλική ωρίμανση και συχνά παρουσίαζε άτακτη συμπεριφορά.

Το εργαστήριο είχε ιδρυθεί από τον νευροεπιστήμονα, δρ Τζον Λίλι, ο οποίος το σχεδίασε με σκοπό να επιτρέψει τη συμβίωση ανθρώπων και δελφινιών, ώστε να διερευνηθεί η πιθανότητα επικοινωνίας μεταξύ των δύο ειδών.

Η συμβίωση με τον Πίτερ

Σύμφωνα με την Daily Mail, η Λόβατ αφιέρωνε όλο και περισσότερο χρόνο στην εκπαίδευση των δελφινιών, με στόχο να τα διδάξει να εκπέμπουν ανθρώπινους ήχους μέσω των αναπνευστικών τους οπών. Ωστόσο, αισθάνθηκε ότι η πρόοδός της δεν ήταν αρκετή, οπότε αποφάσισε να επικεντρωθεί αποκλειστικά στον Πίτερ.

Το 1965, αποφάσισε να μετακομίσει στο εργαστήριο, προκειμένου να περνάει όλη την ημέρα μαζί του, διδάσκοντάς του αγγλικά. Ζούσαν μαζί έξι ημέρες την εβδομάδα, ενώ την έβδομη ο Πίτερ επέστρεφε στον χώρο όπου φιλοξενούνταν τα άλλα δελφίνια.

Στα αρχεία της, η Λόβατ σημείωνε ότι ο Πίτερ έδειχνε έντονο ενδιαφέρον για το σώμα της, παρατηρώντας για ώρα το πίσω μέρος των γονάτων της. Ωστόσο, λόγω της σεξουαλικής του ωρίμανσης, ο Πίτερ άρχισε να διεγείρεται κατά τη διάρκεια των μαθημάτων, γεγονός που δυσκόλευε την εκπαίδευση.

Η Λόβατ ανέφερε ότι ο Πίτερ συνήθιζε να τρίβεται στο γόνατο, το πόδι ή το χέρι της, κάτι που εκείνη αποδεχόταν, εφόσον δεν ήταν υπερβολικά έντονο. Αρχικά, η ομάδα του εργαστηρίου μετέφερε τον Πίτερ στον χώρο με τα υπόλοιπα δελφίνια για να εκτονώνεται, αλλά η διαδικασία ήταν δύσκολη και χρονοβόρα. Έτσι, η Λόβατ ανέλαβε η ίδια να τον ανακουφίζει, περιγράφοντας την πράξη ως κάτι φυσικό, σαν ένα απλό «ξύσιμο μιας φαγούρας».

Το τέλος του πειράματος

Παρά το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας, το πείραμα στιγματίστηκε από τα πρωτοσέλιδα που εστίασαν στην παράδοξη σχέση της Λόβατ με τον Πίτερ, ειδικά μετά τη δημοσίευση σχετικού άρθρου στο περιοδικό Hustler στα τέλη της δεκαετίας του 1970.

Το 1966 το πρόγραμμα τερματίστηκε, όταν ο δρ Λίλι, επηρεασμένος από το ενδιαφέρον του για το LSD, άρχισε να πειραματίζεται με τις επιδράσεις του ναρκωτικού τόσο στον εαυτό του όσο και στα δελφίνια. Η διακοπή της χρηματοδότησης οδήγησε στο κλείσιμο του εργαστηρίου.

Ο Πίτερ, μην μπορώντας να αντέξει την απομάκρυνση της Λόβατ, πέθανε λίγες εβδομάδες μετά. Σύμφωνα με τον Λίλι, το δελφίνι αυτοκτόνησε, αφήνοντας την αναπνευστική του οπή ανοιχτή κάτω από το νερό.

Η Λόβατ παρέμεινε στο νησί Σεντ Τόμας, όπου παντρεύτηκε τον φωτογράφο του προγράμματος. Απέκτησαν τέσσερις κόρες και μετέτρεψαν το εγκαταλελειμμένο εργαστήριο Dolphin Point σε οικογενειακή κατοικία.

Πηγή:newsbeast.gr

Δύο μικροί δορυφόροι της NASA, που θα παρατηρούν ώρα την ώρα την εξέλιξη των κυκλώνων, μεταφέρονται στο διάστημα με πύραυλο της αμερικανικής επιχείρησης Rocket Lab που εκτοξεύθηκε από τη Νέα Ζηλανδία

Ο πύραυλος Electron, ο οποίος ανήκει στην κατηγορία των μικροεκτοξευτών και έχει ύψος μόλις 18 μέτρων, εκτοξεύθηκε στις 13:00 τοπική ώρα (04:00 ώρα Ελλάδος) από τη Μάχια, στη βόρεια Νέα Ζηλανδία, σύμφωνα με την Rocket Lab.

Οι δύο δορυφόροι της κατηγορίας Cubesat ζυγίζουν περίπου 5 κιλά και θα τεθούν σε τροχιά σε ύψος περίπου 550 χιλιομέτρων. Δεύτερος πύραυλος αναμένεται να εκτοξευτεί σε διάστημα περίπου δύο εβδομάδων, επίσης από την Rocket Lab, για να μεταφέρει δύο ακόμη δορυφόρους με τους οποίους θα ολοκληρωθεί αυτός ο μικρός «αστερισμός».

Liftoff! Two TROPICS shoebox-sized satellites are on their way to join the fleet of @NASAEarth missions studying our home planet. Together, TROPICS will have the potential to gather near-hourly data on the formation and development of tropical cyclones. pic.twitter.com/wN4du9afZS

— NASA (@NASA) May 8, 2023

Τότε αυτός θα έχει τη δυνατότητα να περνάει κάθε ώρα πάνω από τους κυκλώνες (ή τυφώνες στον Ειρηνικό), αντί κάθε έξι ώρες που ισχύει σήμερα. Η αποστολή αυτή ονομάστηκε TROPICS.

Οι δορυφόροι αυτοί θα επιτρέψουν στους επιστήμονες να μην βλέπουν πλέον «μόνον τι συμβαίνει σε μια δεδομένη στιγμή (…), αλλά να βλέπουν όντως την εξέλιξη των πραγμάτων ώρα με την ώρα», σημείωσε σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε σήμερα ο επιστήμονας της NASA Γουίλ Μακάρτι.

«Θα έχουμε πάντα ανάγκη τους μεγάλους δορυφόρους», πρόσθεσε. «Αλλά αυτό που μπορούμε να αντλήσουμε από αυτήν την αποστολή είναι συμπληρωματικές πληροφορίες σε αυτές των εμβληματικών δορυφόρων που έχουμε ήδη», σημείωσε.

Οι πληροφορίες που θα συλλέγονται για τις βροχοπτώσεις, την θερμοκρασία και την υγρασία θα επιτρέψουν τη βελτίωση των μετεωρολογικών προβλέψεων, ιδίως όσον αφορά το μέρος στο οποίο θα φτάσει στην ξηρά ο κυκλώνας και με ποια ένταση, όπως επίσης και την καλύτερη προετοιμασία ενδεχόμενων απομακρύνσεων πληθυσμών που ζουν σε παράκτιες περιοχές.

«Πολλοί οργανισμοί, όπως το αμερικανικό Εθνικό Κέντρο Κυκλώνων και το Κοινό Κέντρο Προειδοποίησης Κυκλώνων, είναι έτοιμοι να λαμβάνουν τις εικόνες μας για να τους βοηθήσουν να διατηρούν ενήμερους τους μετεωρολόγους τους», δήλωσε ο επίσης αξιωματούχος της NASA Μπεν Κιμ.

Μακροπρόθεσμα η καλύτερη κατανόηση του σχηματισμού και της εξέλιξης των καταιγίδων αυτών θα επιτρέψει τη βελτίωση των κλιματικών μοντέλων.

Ο «αστερισμός» TROPICS προγραμματιζόταν αρχικά να απαρτίζεται από έξι δορυφόρους, αλλά οι δύο πρώτοι χάθηκαν λόγω της δυσλειτουργίας πυραύλου της αμερικανικής επιχείρησης Astra λίγο μετά την απογείωσή του πέρυσι.

Με την υπερθέρμανση της επιφάνειας των ωκεανών, οι κυκλώνες (ή τυφώνες) γίνονται πιο ισχυροί, σύμφωνα με τους επιστήμονες.

Ο κυκλώνας Ίαν που ενέσκηψε στη Φλόριντα το 2022 προκάλεσε δεκάδες θύματα και ζημιές που υπολογίζονται σε πάνω από 100 δισεκατομμύρια δολάρια και αποτελεί την καταστροφή με το υψηλότερο κόστος σε όλον τον κόσμο την περσινή χρονιά.

ethnos.gr

Το σκάφος ταξίδεψε για περίπου δέκα μήνες προτού συγκρουστεί με τον αστεροειδή “Δίμορφο”

Η πρόσκρουση επιβεβαιώθηκε: διαστημόπλοιο της NASA (υπηρεσίας διαστήματος των ΗΠΑ) έπεσε εσκεμμένα πάνω σε αστεροειδή με σκοπό να μεταβληθεί η πορεία του με τη δύναμη της κινητικής ενέργειας, κατά τη διάρκεια αποστολής άνευ προηγουμένου με σκοπό να η ανθρωπότητα να μάθει πώς θα προστατευτεί από δυνητική μελλοντική υπαρξιακή απειλή γι’ αυτή.

Το σκάφος-“καμικάζι”, λίγο μικρότερο από αυτοκίνητο, έπεσε με ταχύτητα η οποία ξεπερνούσε τα 20.000 χιλιόμετρα την ώρα πάνω στον αστεροειδή, την ώρα που προβλεπόταν (στις 02:14 ώρα Ελλάδας). Ομάδες της NASA, που βρίσκονταν στο κέντρο ελέγχου αποστολής στο Μέριλαντ, ξέσπασαν σε ζητωκραυγές τη στιγμή της πρόσκρουσης.

Λίγα λεπτά νωρίτερα, ο αστεροειδής Δίμορφος, σε απόσταση περίπου 11 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τη Γη, άρχιζε να μεγαλώνει σιγά-σιγά στις εντυπωσιακές εικόνες που μεταδίδονταν απευθείας από κάμερα το σκάφος. Ήταν ευδιάκριτη η γκρίζα ακανόνιστη επιφάνεια του βράχου.

«Εισερχόμαστε σε νέα εποχή, στην οποία δυνητικά έχουμε τη δυνατότητα να προστατευτούμε από την σύγκρουση με επικίνδυνους αστεροειδείς», συνόψισε η Λόρι Γκλέιζ, διευθύντρια πλανητικών επιστημών στη NASA.

Πηγή: enikos.gr