Η 6η Απριλίου έχει καθιερωθεί ως επίσημη Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Θρακικού Ελληνισμού, τιμώντας τη μνήμη των θυμάτων των διωγμών και των φρικαλεοτήτων που υπέστησαν οι Έλληνες της Ανατολικής Θράκης κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας και των Νεοτουρκικών εκστρατειών εξόντωσης.

Η απόφαση για την καθιέρωση αυτής της ημέρας ξεκίνησε το 2006, όταν το 7ο Παγκόσμιο Συνέδριο Θρακών, που έλαβε χώρα στο Διδυμότειχο, πρότεινε την 6η Απριλίου ως ημέρα μνήμης. Η επιλογή της ημερομηνίας συνδέεται με το «Μαύρο Πάσχα» του 1914, όταν ξεκίνησαν οι μαζικοί διωγμοί των Ελλήνων από την Ανατολική Θράκη. Το τραγικό αυτό γεγονός σηματοδότησε την αρχή των συστηματικών εγκλημάτων κατά των Θρακών, με διωγμούς, σφαγές, τάγματα εργασίας, βασανιστήρια και άλλες φρικαλεότητες.

Η επίσημη αναγνώριση από τη Βουλή των Ελλήνων πραγματοποιήθηκε στις 7 Ιουλίου 2022, όταν η 6η Απριλίου αναγνωρίστηκε ως ημέρα μνήμης για την γενοκτονία του Θρακικού Ελληνισμού. Αυτή η απόφαση αποτέλεσε φόρο τιμής στους χιλιάδες Θράκες που έχασαν τη ζωή τους ή υπέφεραν ανείπωτες τραγωδίες.

Η 6η Απριλίου αποτελεί πλέον ημέρα περισυλλογής και σεβασμού, υπενθυμίζοντας τη σημασία της διατήρησης της ιστορικής μνήμης και της δικαιοσύνης. Είναι μια υπενθύμιση του χρέους να τιμάμε τους προγόνους μας και να διασφαλίζουμε ότι παρόμοια εγκλήματα δεν θα επαναληφθούν ποτέ.

Η μεγαλύτερη γενοκτονία που έχει υποστεί πληθυσμός σε ολόκληρη την υφήλιο. Η γενοκτονία των Θρακών είναι η μεγαλύτερη γενοκτονία, σε πληθυσμό και σε διάρκεια, σε ολόκληρη την ιστορία. Αν δε, λάβουμε υπ’ όψιν ότι ήταν ο πρώτος διωγμός και γενοκτονία (μετά ακολούθησαν οι Αρμένιοι και οι Πόντιοι) αντιλαμβανόμαστε το φοβερό μίσος των Τούρκων στρατιωτικών και χωροφυλάκων.

Η ιστορία καταγράφει άνω των 600 000 διωγμένων, ομαδικά σφαγιασθέντων, ενταγμένων σε τάγματα εργασίας στα βάθη της Τουρκίας (εκ των οποίων ελάχιστοι επέστρεψαν) και βασανισμένων πολλές φορές με ομαδικούς βιασμούς γυναικών και παιδιών χωρίς κανένα οίκτο. Ελπίζω να τιμούν όπως αρμόζει, με κάθε μεγαλοπρέπεια και σεβασμό την μνήμη όσων Θρακών χάθηκαν, οι αρμόδιοι εκλεγμένοι και μη.

Στις 14 Ιανουαρίου 2025, δημοσιεύθηκε στο Φύλλο Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ) υπ’ αριθμ. 1/14-01-2025 η απόφαση που καθιερώνει την 6η Απριλίου ως Ημέρα Μνήμης του Θρακικού Ελληνισμού.

Η απόφαση αυτή αποτελεί σημαντικό βήμα για την επίσημη αναγνώριση των διωγμών και των δεινών που υπέστησαν οι Έλληνες της Θράκης, ιδιαίτερα κατά την περίοδο των Νεοτουρκικών εκστρατειών. Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Θρακικών Σωματείων εξέφρασε την ικανοποίησή της για αυτή την εξέλιξη, υπογραμμίζοντας ότι αποτελεί δικαίωση των προσπαθειών χρόνων για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Θρακών.

Η καθιέρωση αυτής της ημέρας μνήμης συμβάλλει στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης και στην απόδοση τιμής στα θύματα των διωγμών, ενώ παράλληλα ενισχύει την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας σχετικά με τα γεγονότα που σημάδεψαν τον Θρακικό Ελληνισμό.

Η νοσηλευτική χαρακτηρίστηκε ως έργο αγάπης και προσφοράς για τον συνάνθρωπο. Η παγκόσμια ημέρα νοσηλευτών εορτάζεται από το 1965 κάθε χρόνο στις 12 Μαΐου, στην επέτειο της γέννησης της Florence Nightingale (1820), της νοσηλεύτριας που σηματοδότησε και επηρέασε το σύγχρονο υγειονομικό σύστημα.

Σήμερα, τιμούμε όλους τους Νοσηλευτές, οι οποίοι μέσα από την αυταπάρνηση και τον αλτρουισμό, συνεχίζουν να αγωνίζονται καθημερινά, ώστε να παρέχουν νοσηλευτική φροντίδα σε όλους τους συνανθρώπους μας, πρεσβεύοντας τις ηθικές αξίες και τα ιδανικά της νοσηλευτικής δεοντολογίας.

Ο νοσηλευτής αποτελεί πυλώνα στήριξης του συστήματος υγείας. Είναι κοντά στον ασθενή κάθε στιγμή με υψηλό αίσθημα ευθύνης, παρέχοντας φροντίδα και ανακούφιση στο σωματικό και ψυχικό του πόνο. Συμβάλει στην πρόληψη και την προαγωγή υγείας και φυσικά, στην περίθαλψη και την αποκατάσταση του ασθενή. Είναι το πρόσωπο που έρχεται σε επαφή με τον ασθενή συνεχώς, γνωρίζει τις ανάγκες του και προσπαθεί να τις ικανοποιήσει.

Εκπαιδεύεται, βελτιώνεται, φροντίζει, ενημερώνει και στηρίζει τον ασθενή. Ο νοσηλευτής παρακολουθεί τις εξελίξεις της επιστήμης και της τεχνολογίας γύρω από αυτή. Επιμορφώνεται και αναβαθμίζει συνεχώς την ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών. Είναι ο επαγγελματίας με μια πολυδιάστατη θέση στο χώρο της υγείας. Άλλωστε, οι νοσηλευτές από την πρώτη στιγμή της πανδημίας COVID 19, όχι μόνο ανταποκρίθηκαν πλήρως στις ανάγκες της πρωτοφανούς κρίσης της δημόσιας υγείας, αλλά υπερέβησαν εαυτούς, ηγήθηκαν, καινοτόμησαν και επιτέλεσαν με απόλυτη επιτυχία το έργο τους σε συνεργασία με το ιατρικό προσωπικό και όλους τους επαγγελματίες υγείας και εργαζόμενους στα δημόσια νοσοκομεία. Συνετέλεσαν να πετύχει η χώρα κάτι αξιοθαύμαστο και καθόλου αυτονόητο, να μείνει όρθιο το Εθνικό Σύστημα Υγείας και να μην καταρρεύσει, όπως συνέβη σε άλλες χώρες του κόσμου με συστήματα υγείας πολύ πιο ισχυρά από το δικό μας.  

Όμως, η πλειοψηφία του νοσηλευτικού προσωπικού στη χώρα μας εργάζεται κάτω από αντίξοες συνθήκες. Οι 12.000 και πλέον αποχωρήσεις νοσηλευτών από τα δημόσια νοσοκομεία της χώρας τα τελευταία χρόνια και η επακόλουθη μείωση του ανθρώπινου δυναμικού λόγω ελάχιστων προσλήψεων στα χρόνια της κρίσης, καθώς και οι εξαντλητικοί ρυθμοί εργασίας οδηγούν συχνά σε επαγγελματική εξουθένωση. Ενδεικτικά, η αναλογία νοσηλευτικού προσωπικού προς τον πληθυσμό στη χώρα μας είναι 3,3 νοσηλευτές/1.000 κατοίκους, ενώ η αντίστοιχη αναλογία στην Ε.Ε. είναι 8,4 νοσηλευτές/1.000 κατοίκους. Χαμηλότερα από την Ελλάδα είναι το Μεξικό (2,9/1.000) και η Τουρκία (1,9/1.000). Στην πρώτη θέση βρίσκεται η Νορβηγία με 17,7 νοσηλευτές/1.000 κατοίκους, ενώ ο μέσος όρος στις χώρες του ΟΟΣΑ είναι 9 νοσηλευτές/1.000 κατοίκους. Σε έρευνα έχει βρεθεί ότι το ποσοστό δυσαρέσκειας των νοσηλευτών από τις συνθήκες εργασίας στη χώρα μας είναι 56%, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό των Κάτω Χωρών είναι 11%. Επίσης, πολλοί, νέοι κυρίως, νοσηλευτές οδηγούνται στη μετανάστευση προς αναζήτηση καλύτερων οικονομικών συνθηκών και όρων διαβίωσης. 

Και ερχόμαστε στο σήμερα, όπου το υπάρχον και επιδεινούμενο ζήτημα της υποστελέχωσης του Νοσηλευτικού προσωπικού στην Υπηρεσία παραμένει άλυτο και τροχοπέδη στην εξέλιξη της νοσηλευτικής επιστήμης και στη βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών. Παρά τις φιλότιμες και αξιόλογες προσπάθειες του προσωπικού, οι συνθήκες ολοένα και δυσκολεύουν. Ένα πρόβλημα που έχει αναγνωριστεί από όλους, αλλά δυστυχώς δεν έχει επιλυθεί παρά τις προσπάθειες.  Ευελπιστούμε ότι θα δοθεί άμεσα μια λύση, διότι η λειτουργία της υπηρεσίας καθίσταται επισφαλής.

Και η λύση είναι μία και μόνο μία. κάλυψη των κενών οργανικών θέσεων με μόνιμο προσωπικό, ώστε να συνεχίσουμε να προσφέρουμε στον ασθενή συνάνθρωπό μας τις υπηρεσίες που του αξίζουν.

Κλείνοντας σας παραθέτω τα επίσημα στοιχεία του γραφείου κίνησης του Γ.Ν. Καβάλας, σύμφωνα με τα οποία το περασμένο έτος 2023 από τα ΤΕΙ εξυπηρετήθηκαν 94.862 ασθενείς, από τα ΤΕΠ 77.548, ενώ στα απογευματινά ιατρεία προσήλθαν 6.993 ασθενείς, συνολικά δηλαδή 178.803 περιστατικά. Από την άλλη πλευρά, πραγματοποιήθηκαν 34.392 εισαγωγές ασθενών, με 82.696 ημέρες νοσηλείας και μέση διάρκεια νοσηλείας 2,40 ημέρες και συνολική κάλυψη κλινών 61,73 %, ταυτόχρονα μέσα στο έτος πραγματοποιήθηκαν 5.608 χειρουργεία.

Όλος αυτός ο όγκος εργασίας επιτελέστηκε από την ήδη υποστελεχωμένη νοσηλευτική υπηρεσία, με μία κάλυψη που αγγίζει το 50% και ολοένα επιδεινώνεται.

Με την ευκαιρία αυτή, θέλω να ευχαριστήσω για ακόμη μία φορά το νοσηλευτικό προσωπικό του Νοσοκομείου Καβάλας για τον επαγγελματισμό, τον αλτρουισμό και το φιλότιμο που καθημερινά επιδεικνύει, ξεπερνώντας κάθε όριο ψυχικής και σωματικής καταπόνησης. 

Χρόνια πολλά σε όλες τις νοσηλεύτριες και όλους τους νοσηλευτές!

Ο Διευθυντής Νοσηλευτικής Υπηρεσίας

Γεώργιος Τσιγάρας

Δελτίο Τύπου

Πότε είναι η γιορτή της Μητέρας 2024; Πότε καθιερώθηκε η γιορτή; Σε λίγα 24ωρα ξημερώνει η ημέρα που είναι αφιερωμένη σε κάθε μητέρα, τιμώντας με αυτό τον τρόπο την προσφορά όλων των μητέρων τόσο στην κοινωνία, όσο και στον θεσμό της οικογένειας.

Η γιορτή της μητέρας γιορτάζεται σε περισσότερες από 50 χώρες στον κόσμο. Ως είθισται, η Γιορτή της Μητέρας εορτάζεται την δεύτερη Κυριακή του Μαΐου, και φέτος πέφτει την Κυριακή 12 Μαΐου.

Η γιορτή της μητέρας στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα η γιορτή της μητέρας συνδέθηκε με την Υπαπαντή του Κυρίου, που είναι Δεσποτική και Θεομητορική εορτή της Ορθόδοξης Εκκλησίας και εορτάζεται στις 2 Φεβρουαρίου. Κατά την συγκεκριμένη ημέρα, η Εκκλησία μας τιμά την «προσφορά» του Ιησού στο Ναό από την μητέρα Του Μαρία και τον θετό Του πατέρα Ιωσήφ, σαράντα ημέρες μετά τη γέννησή Του, όπου ο γέροντας Συμεών και η γερόντισσα Άννα αναγνώρισαν στο πρόσωπο του βρέφους τον Μεσσία και προφήτευσαν σχετικά με το λυτρωτικό έργο Του.

Κάτι αντίστοιχο, συμβαίνει και σήμερα, καθώς όταν «σαραντίσει» το βρέφος, οι γονείς του το οδηγούν στην εκκλησία για το ευλογήσει ο ιερέας (Σαραντισμός).

Ο παράλληλος εορτασμός της μητέρας ξεκίνησε το 1929 με προφανή τον συμβολισμό. Όμως κατά την δεκαετία του 1960, ο εορτασμός ατόνησε και ενισχύθηκε η δυτικόφερτη συνήθεια εορτασμού της δεύτερης Κυριακής του Μαΐου.

Οι πρώτες αναφορές για την Γιορτή της Μητέρας και της μητρότητας ανάγονται στην αρχαία Ελλάδα. Η μητέρα Γη (Γαία) σύζυγος του Ουρανού είναι η προσωποποίηση της φύσης, που γεννά όλο τον κόσμο και λατρεύεται σαν η υπέρτατη θεότητα. Η λατρεία περνά στη συνέχεια στην κόρη της, Ρέα, σύζυγο και αδερφή του Κρόνου.

Η Ρέα λατρεύεται σαν η «Μητέρα των Θεών», καθώς φαίνεται να είναι η πρώτη, που γέννησε με τοκετό και ανάθρεψε τα παιδιά της με μητρικό γάλα. Οι αρχαίοι Έλληνες απέδιδαν τιμές στη Ρέα κάθε άνοιξη, καθώς ήταν και θεά της γης και της γονιμότητας.

Η Γιορτή της Μητέρας θεωρείται ένας καλός λόγος για εκδηλώσεις ειλικρίνειας για την αγάπη και την εκτίμηση που τρέφουμε προς το πρόσωπο που μας έφερε στη ζωή. Ωστόσο, στην σύγχρονη εποχή, η συγκεκριμένη εορτή, έχει τις ρίζες της στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο (1861- 1865), στην διάρκεια του οποίου οι ανθρώπινες απώλειες στις μάχες ξεπέρασαν τις 600.000, ενώ οι θάνατοι αμάχων ανήλθαν τις 500.000.

Ημέρα μνήμης και πένθους για τα παιδιά που χάθηκαν στον πόλεμο

Έτσι, η Ημέρα της Μητέρας ξεκίνησε ως ημέρα μνήμης και πένθους των γυναικών που είχαν χάσει τα παιδιά τους, και γενναίους στρατιώτες στον πόλεμο. Όταν η επέτειος άρχισε να εμπορευματοποιείται, η μεγαλύτερη υποστηρίκτρια της ιδέας, Anna Marie Jarvis εναντιώθηκε με όλα τα μέσα, καταλήγοντας να πεθάνει μόνη και χωρίς χρήματα σ’ ένα σανατόριο.

Η ιστορία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1850, όταν με διοργανώτρια την μητέρα της Anna, μια εθελοντική ομάδα γυναικών από τη δυτική Βιρτζίνια πρωτοστατούσε για την καλυτέρευση των συνθηκών υγιεινής, την προσπάθεια μείωσης της παιδικής θνησιμότητας και τον περιορισμό μόλυνσης του γάλακτος, σύμφωνα με την ιστορικό του Wesleyan College, Katharine Antolini. Μέλημα των γυναικών ήταν παράλληλα η φροντίδα των τραυματισμένων στρατιωτών και από τα δύο μέτωπα του Αμερικανικού εμφυλίου

Στα χρόνια που ακολούθησαν μετά τον πόλεμο, η Jarvis και οι υπόλοιπες γυναίκες οργάνωναν πικνίκ «Φιλίας» και πραγματοποιούσαν συμβολικές εκδηλώσεις με σκοπό την ενεργό πολιτική δράση του γυναικείου πληθυσμού για την προώθηση της ειρήνης και τη συμφιλίωση των δύο πλευρών.

Με στόχο ακριβώς έναν ενεργό πολιτικό ρόλο από την πλευρά των γυναικών, πέρα από τη μητέρα της Anna που είχε συνθέσει «Ύμνο μάχης για τη Δημοκρατία» και είχε συντάξει τη Διακήρυξη για τη Γιορτή της Μητέρας, η συγκεκριμένη ημέρα καθιερώθηκε κυρίως, από την κόρη της, Anna. Η ίδια οργάνωσε τον πρώτο εορτασμό της Μέρας της Μητέρας το 1908 καθώς είχε επηρεαστεί έντονα από τον θάνατο της μητέρας της το 1905.

Στις 10 Μαΐου της ίδιας χρονιάς, είχαν προγραμματιστεί εκδηλώσεις στον τόπο όπου είχε γεννηθεί η Jarvis, στο Grafton της δυτικής Βιρτζίνια. Μια εκκλησία μάλιστα ανάμεσα στα μέρη που έγιναν οι εκδηλώσεις, τώρα έχει μετονομαστεί σε Διεθνή Βωμό της Ημέρας της Γυναίκας.

Μέσω των προσπαθειών της Jarvis, η Ημέρα της Μητέρας άρχισε να γιορτάζεται σε περισσότερες πόλεις μέχρι που ο 28ος πρόεδρος των ΗΠΑ, Woodrow Wilson το 1914 καθιέρωσε ως επίσημη ημέρα, την δεύτερη Κυριακή του Μαΐου.