3η Πανελλήνια Εθελοντική Δράση Δωρεάς Μυελού των Οστών | «Οι Νοσηλευτές δίνουν ΟΡΑΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ»

Η Ένωση Νοσηλευτών Ελλάδος, σε συνεργασία με το Σύλλογο «ΟΡΑΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ», διοργανώνει για τρίτη συνεχόμενη χρονιά την Πανελλήνια Εθελοντική Δράση Δωρεάς Μυελού των Οστών με τίτλο «Οι Νοσηλευτές δίνουν ΟΡΑΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ». Αυτή η σπουδαία πρωτοβουλία πραγματοποιείται στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Εθελοντή Δότη Μυελού των Οστών και αποσκοπεί στην ευαισθητοποίηση της κοινωνίας για τη σημασία της δωρεάς μυελού των οστών, ένα ζήτημα που αφορά τη σωτηρία εκατοντάδων ζωών κάθε χρόνο.

Η Σημασία της Δωρεάς Μυελού των Οστών

Η δωρεά μυελού των οστών είναι μία ανεκτίμητη πράξη αλληλεγγύης που μπορεί να σώσει ανθρώπους που πάσχουν από ασθένειες όπως η λευχαιμία, οι αιματολογικές διαταραχές και άλλες μορφές καρκίνου. Παρόλο που οι διαθέσιμοι δότες στην Ελλάδα αυξάνονται σταδιακά, οι ανάγκες παραμένουν υψηλές, καθώς οι συμβατοί δότες είναι σπάνιοι. Για αυτόν το λόγο, η ενεργοποίηση της κοινωνίας είναι κρίσιμη.

Η Δράση στο Γενικό Νοσοκομείο Καβάλας

Η Διεύθυνση Νοσηλευτικής Υπηρεσίας του Γενικού Νοσοκομείου Καβάλας θα συμμετάσχει στη δράση, η οποία θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου 2024, από τις 08:00 έως τις 13:00, στο Εμβολιαστικό Κέντρο του νοσοκομείου, που βρίσκεται στην είσοδο των Τακτικών Εξωτερικών Ιατρείων. Στο πλαίσιο της εκδήλωσης, πολίτες ηλικίας 18 έως 45 ετών, που πληρούν τα ιατρικά κριτήρια, θα έχουν τη δυνατότητα να γίνουν εθελοντές δότες μυελού των οστών. Η διαδικασία είναι ανώδυνη και απλή, καθώς περιλαμβάνει τη λήψη δείγματος σάλιου από τους συμμετέχοντες.

Συνεργασία με το «ΟΡΑΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ» και το ΚΕΔΜΟΠ

Η δράση αυτή στηρίζεται στην πολύτιμη συνεργασία με το Σύλλογο «ΟΡΑΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ», ο οποίος επί σειρά ετών εργάζεται με σκοπό την ενίσχυση της Τράπεζας Εθελοντών Δοτών Μυελού των Οστών. Παράλληλα, το ΚΕΔΜΟΠ «Χάρισε Ζωή» αποτελεί έναν σημαντικό εταίρο στην προσπάθεια αύξησης των εθελοντών δοτών, με στόχο την εύρεση συμβατών δοτών για ασθενείς που χρειάζονται μεταμόσχευση.

Κοινωνική Ευαισθητοποίηση και Αλληλεγγύη

Η δράση αυτή δεν έχει μόνο πρακτική σημασία για τους ασθενείς που χρειάζονται άμεσα μυελό των οστών, αλλά προάγει και την κοινωνική ευαισθητοποίηση. Μέσα από την ενημέρωση και την κινητοποίηση, οι πολίτες καλούνται να δείξουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους, δίνοντας ελπίδα και ζωή σε όσους το έχουν ανάγκη.

Η εθελοντική δωρεά μυελού των οστών είναι μια πράξη που αποδεικνύει ότι κάθε άνθρωπος μπορεί να κάνει τη διαφορά. Οι νοσηλευτές, με την αφοσίωσή τους στη φροντίδα των ασθενών, πρωτοστατούν σε αυτή την προσπάθεια, δίνοντας το παράδειγμα της προσφοράς και της αλληλεγγύης.

Για όσους επιθυμούν να γίνουν εθελοντές δότες, μπορούν να ενημερωθούν και να δουν τα κριτήρια συμμετοχής στους συνδέσμους του Συλλόγου «ΟΡΑΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ» (www.oramaelpidas.gr) και του ΚΕΔΜΟΠ «Χάρισε Ζωή» (www.xarisezoi.gr).

Το Θέατρο έγινε για μία ακόμη φορά καταφύγιο ελπίδας στον Έβρο

24ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Νέας Ορεστιάδας

Με μια μαγική μουσικοθεατρική βραδιά, όπως αρμόζει στο θεσμό αλλά και στα δεδομένα της εποχής, ολοκληρώθηκε την Κυριακή 3/9 το 24ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Νέας Ορεστιάδας μετά από ένα εννιαήμερο γεμάτο συγκινήσεις. Το Γκατζολάκι πείσμωσε και τα κατάφερε και φέτος, κόντρα σε κάθε κακοτοπιά. Υπό τη σκιά της μεγαλύτερης καταστροφικής πυρκαγιάς που εκδηλώθηκε στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια να εξελίσσεται στον Έβρο μας, το θεατρόφιλο κοινό της περιοχής ανταποκρίθηκε με ακόμη μεγαλύτερη θέρμη, συμμετέχοντας στην 24η διοργάνωση του θεσμού στο υπαίθριο θέατρο της πόλης που φέτος γιορτάζει τα 100 χρόνια από την ίδρυσή της, τη Νέα Ορεστιάδα.

Η έναρξη πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 26/8 με φιλοξενούμενη την Πειραματική Σκηνή Αλεξανδρούπολης και τη “Μήδεια” του Μποστ, ενώ η επίσημη τελετή πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 27/8 με το αφιέρωμα στο Τιμώμενο Πρόσωπο Γιώργο Αρμένη και την παράσταση του διοργανωτή Θεατρικού Εργαστηρίου Νέας Ορεστιάδας ΔΙΟΝΥΣΟΣ με το έργο “Δεν Πληρώνω – Δεν Πληρώνω” του Ντάριο Φο.

Ακολούθησε το διαγωνιστικό μέρος του Φεστιβάλ με έξι συμμετέχουσες θεατρικές ομάδες από Θεσσαλονίκη, Δήμο Παύλου Μελά, Σπερχειάδα – Μακρακώμη, Νέα Μουδανιά, Καστοριά και Χίο.

Στην τελετή λήξης, την Κυριακή 3 Σεπτεμβρίου φιλοξενήθηκε η Μουσική Παράσταση “Σαπφώ καταστερωμένη – ένα μουσικό αστροφυσικό ταξίδι”. Η Ρηνιώ Κυριαζή οδήγησε το κοινό σε τοπία όπου η ομορφιά της φύσης έγινε ποίηση και η ποίηση αστροφυσική, ο Θοδωρής Οικονόμου έπαιξε στο πιάνο την πρωτότυπη μουσική του, ενώ ο sound designer Νικόλας Καζάζης επεξεργαζόταν τους ήχους ζωντανά προσφέροντας στους θεατές μια μοναδική καλλιτεχνική εμπειρία.

Το Φεστιβάλ έκλεισε με την απονομή των βραβείων της Επιτροπής Κοινού αρχικά και της Κριτικής Επιτροπής στη συνέχεια, την οποία αποτελούσαν οι: Αντιγόνη Γλυκοφρύδη (ηθοποιός), Ρέινα Εσκενάζυ (σκηνοθέτις), Αντώνης Θεοδωρακόπουλος (ηθοποιός), Χριστίνα Θεοδωροπούλου (ηθοποιός), Ιωάννης Μαργαρώνης (χορογράφος). Παρουσιαστής για 21η συνεχόμενη χρονιά, ήταν ο πάντα εξαιρετικός Αλέξης Κωστάλας.

Το 24ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Νέας Ορεστιάδας διοργανώθηκε από το Θεατρικό Εργαστήρι Νέας Ορεστιάδας ΔΙΟΝΥΣΟΣ, με τη στήριξη του Δήμου Ορεστιάδας, της ΔΗ.Κ.Ε.Π.Α.Ο. και της τοπικής αγοράς.

Τα βραβεία

Είναι σημαντικό να αναφερθεί πως όλα τα Βραβεία αποφασίστηκαν ΟΜΟΦΩΝΑ από την Κριτική Επιτροπή. Μεγάλη νικήτρια αναδείχθηκε η Ομάδα της Χίου “Παρασκήνιο 18” που απέσπασε το 1ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ της Κριτικής Επιτροπής, αλλά και το 3ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΙΝΟΥ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ, προσμετρώντας συνολικά εννιά βραβεία. Το 2ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ Επιτροπής και Κοινού, έλαβε η Ομάδα των Νέων Μουδανιών Χαλκιδικής, αποσπώντας συνολικά τρία βραβεία. 3ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ της Επιτροπής, αλλά το 1ο του ΚΟΙΝΟΥ, απέσπασε η Ομάδα της Θεσσαλονίκης “ARTMATES”, συγκεντρώνοντας συνολικά πέντε βραβεία. Πέντε βραβεία απέσπασε και η Ομάδα του Δήμου Παύλου Μελά, δύο η Ομάδα της Καστοριάς και έναν Έπαινο η Ομάδα της Σπερχειάδας-Μακρακώμης.

Τέλος, από φέτος, το Θεατρικό Εργαστήρι Νέας Ορεστιάδας ΔΙΟΝΥΣΟΣ αφιερώνει δύο Βραβεία στη μνήμη δύο αγαπημένων φίλων του Φεστιβάλ που έφυγαν από τη ζωή, και που θα μείνουν έτσι για πάντα αναπόσπαστο κομμάτι του θεσμού: Το Βραβείο Μουσικής Σύνθεσης “Βασίλης Δημητρίου” και το Βραβείο Α΄ Γυναικείου Ρόλου “Ντίνα Κώνστα”.

Αναλυτικά:

1ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

στο Σύλλογο Φίλων Θεάτρου και Τέχνης Χίου “Παρασκήνιο 18” για την παράσταση του έργου “Φρίντα Κάλο – Πόνος+Πάθος” της Λένιας Ξενάκη σε σκηνοθεσία Λένιας Ξενάκη & Μαρίζας Καραθύμιου

2ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

στη Θεατρική Ομάδα Πολιτιστικού Συλλόγου “Ο Φάρος” Νέων Μουδανιών για την παράσταση του έργου “Ψέμα στο Ψέμα” του Άντονι Νίλσον σε διασκευή-σκηνοθεσία Μίνας Βλαστού

3ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

στη Θεατρική Ομάδα ARTMATES Theater Group Θεσσαλονίκης για την παράσταση του έργου “Γκόλφω (director’s cut)” του Σπυρίδωνος Περεσιάδη σε διασκευή-σκηνοθεσία Ιωάννας Γεωργαντά

ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ

στις Λένια Ξενάκη και Μαρίζα Καραθύμιου για τη σκηνοθεσία στο έργο “Φρίντα Κάλο – Πόνος+Πάθος” από το Σύλλογο Φίλων Θεάτρου και Τέχνης Χίου “Παρασκήνιο 18”

ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑΣ

Απονέμεται ισότιμα και εξ ημισείας:

στην Ευγενία Κλαδιά για τα σκηνικά στο έργο “Φρίντα Κάλο – Πόνος+Πάθος” της Λένιας Ξενάκη από το Σύλλογο Φίλων Θεάτρου και Τέχνης Χίου “Παρασκήνιο 18”

και στη Μαρίνα Γκούλμα για τα σκηνικά στο έργο “Μια αγχόνη και μία κρέπα παρακαλώ” της Πένυς Φυλακτάκη από τη Θεατρική Ομάδα Δήμου Παύλου Μελά Θεσσαλονίκης

ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΙΑΣ

Απονέμεται ισότιμα και εξ ημισείας:

στο Σύλλογο Φίλων Θεάτρου και Τέχνης Χίου “Παρασκήνιο 18” για τα κοστούμια στο έργο “Φρίντα Κάλο – Πόνος+Πάθος” της Λένιας Ξενάκη

και στη Χαρούλα Αθανασιάδου για τα κοστούμια στο έργο “Μια αγχόνη και μία κρέπα παρακαλώ” της Πένυς Φυλακτάκη από τη Θεατρική Ομάδα Δήμου Παύλου Μελά Θεσσαλονίκης

ΒΡΑΒΕΙΟ Α΄ ΑΝΤΡΙΚΟΥ ΡΟΛΟΥ

Απονέμεται:

στον Λάμπρο Κουτσουρέ για την ερμηνεία του στο ρόλο του Αστυνόμου Γκέμπελ στο έργο “Ψέμα στο Ψέμα” του Άντονι Νίλσον από τη Θεατρική Ομάδα Πολιτιστικού Συλλόγου “Ο Φάρος” Νέων Μουδανιών

ΒΡΑΒΕΙΟ Α΄ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΡΟΛΟΥ «Ντίνα Κώνστα»

Απονέμεται ισότιμα στις:

Σοφία Γαρέφη, Αγάπη Ουζούνη, Σοφία Σαχινίδου, Μαρία Αμαραντίδου για την ερμηνεία τους στο ρόλο της Γκόλφω στο έργο “Γκόλφω (director’s cut)” του Σ. Περεσιάδη από τη Θεατρική Ομάδα ARTMATES Theater Group Θεσσαλονίκης

και

στην Μαρία Παπαντωνάκη για την ερμηνεία της στο ρόλο της Φρίντα Κάλο στο έργο “Φρίντα Κάλο – Πόνος+Πάθος” της Λένιας Ξενάκη από το Σύλλογο Φίλων Θεάτρου και Τέχνης Χίου “Παρασκήνιο 18”

ΒΡΑΒΕΙΟ Β΄ ΑΝΤΡΙΚΟΥ ΡΟΛΟΥ

Απονέμεται ισότιμα και εξ ημισείας:

στον Γιώργο Στρέμπλη για την ερμηνεία του στο ρόλο του Έρνεστ στο έργο “Μια αγχόνη και μία κρέπα παρακαλώ” της Πένυς Φυλακτάκη, από τη Θεατρική Ομάδα Δήμου Παύλου Μελά Θεσσαλονίκης

και στον Μπάμπη Καλτζίδη για την ερμηνεία του στο ρόλο του Μουγγού στο έργο “Μια αγχόνη και μία κρέπα παρακαλώ” της Πένυς Φυλακτάκη, από τη Θεατρική Ομάδα Δήμου Παύλου Μελά Θεσσαλονίκης

ΒΡΑΒΕΙΟ Β΄ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΡΟΛΟΥ

Απονέμεται ισότιμα και εξ ημισείας:

στην Έλενα Μπέκου για την ερμηνεία της στο έργο «Είμαι Καλά» του Κρίστοφερ Ντουράνγκ από τη Θεατρική Ομάδα «Σπασμένο Ρόδι» Καστοριάς

στην Νεφέλη Γκίγκογλου για την ερμηνεία της στο ρόλο της Αστέρως στο έργο “Γκόλφω (director’s cut)” του Σ. Περεσιάδη από τη Θεατρική Ομάδα ARTMATES Theater Group Θεσσαλονίκης

ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΣΥΝΘΕΣΗΣ «Βασίλης Δημητρίου»

στον Πάρη Βασιλειάδη για την πρωτότυπη μουσική σύνθεση στο έργο “Μια αγχόνη και μία κρέπα παρακαλώ” της Πένυς Φυλακτάκη, από τη Θεατρική Ομάδα Δήμου Παύλου Μελά Θεσσαλονίκης

ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑΣ

στις Λένια Ξενάκη και Μαρίζα Καραθύμιου για τη μουσική επιμέλεια στο έργο “Φρίντα Κάλο – Πόνος+Πάθος” από το Σύλλογο Φίλων Θεάτρου και Τέχνης Χίου “Παρασκήνιο 18”

ΒΡΑΒΕΙΟ ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΑΣ

στη Μαρίζα Καραθύμιου για τις χορογραφίες στο έργο “Φρίντα Κάλο – Πόνος+Πάθος” από το Σύλλογο Φίλων Θεάτρου και Τέχνης Χίου “Παρασκήνιο 18”

ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΙΝΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ

Απονέμεται ισότιμα και εξ ημισείας:

στη Θεατρική Ομάδα «Σπασμένο Ρόδι» Καστοριάς για την κινησιολογία στο έργο «Είμαι Καλά» του Κρίστοφερ Ντουράνγκ σε μετάφραση Δέσποινας Αντωνιάδου και διασκευή-σκηνοθεσία Αστερόπης Χαριτίδου

και

στην Ειρήνη Καλογηρά για την κινησιολογία στο έργο “Γκόλφω (director’s cut)” του Σπυρίδωνος Περεσιάδη από τη Θεατρική Ομάδα ARTMATES Theater Group Θεσσαλονίκης

ΒΡΑΒΕΙΟ ΦΩΤΙΣΜΟΥ

στο Σύλλογο Φίλων Θεάτρου και Τέχνης Χίου “Παρασκήνιο 18” για τους φωτισμούς στο έργο “Φρίντα Κάλο – Πόνος+Πάθος” της Λένιας Ξενάκη

η Κριτική Επιτροπή αποφάσισε να απονείμει και τρεις Επαίνους, ως εξής:

ΕΠΑΙΝΟΣ στον Ντίνο Ντζούνα για την ερμηνεία του στο ρόλο του Κόμη Γιουσέκεβιτς στο έργο «Οι Ηλίθιοι» του Νιλ Σάιμον σε σκηνοθεσία Κώστα Μέρα από το Θεατρικό Εργαστήρι Σπερχειάδας – Μακρακώμης Θ.Ε.Σ.Μα.

ΕΠΑΙΝΟΣ στην Γεωργία Τούφα για την ερμηνεία της στο έργο «Είμαι Καλά» του Κρίστοφερ Ντουράνγκ σε μετάφραση Δέσποινας Αντωνιάδου και διασκευή-σκηνοθεσία Αστερόπης Χαριτίδου από τη Θεατρική Ομάδα «Σπασμένο Ρόδι» Καστοριάς

ΕΠΑΙΝΟΣ στην Ανδριάννα Νεομονίτη για την ερμηνεία της στο τραγούδι, στο έργο “Φρίντα Κάλο – Πόνος+Πάθος” της Λένιας Ξενάκη από το Σύλλογο Φίλων Θεάτρου και Τέχνης Χίου “Παρασκήνιο 18”

Από την Επιτροπή Κοινού που παρακολούθησε ανελλιπώς όλες τις παραστάσεις και παρέδωσε τη βαθμολογία της (από το 01 έως το 10), προέκυψαν τα εξής:

1ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΙΝΟΥ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Στη Θεατρική Ομάδα ARTMATES Theater Group Θεσσαλονίκης για την παράσταση του έργου “Γκόλφω (director’s cut)” του Σπυρίδωνος Περεσιάδη σε διασκευή-σκηνοθεσία Ιωάννας Γεωργαντά, με μέσο όρο βαθμολογίας 9,3 (176 βαθμούς)

2ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΙΝΟΥ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Στη Θεατρική Ομάδα Πολιτιστικού Συλλόγου “Ο Φάρος” Νέων Μουδανιών για την παράσταση του έργου “Ψέμα στο Ψέμα” του Άντονι Νίλσον σε διασκευή-σκηνοθεσία Μίνας Βλαστού, με μέσο όρο βαθμολογίας 9,1 (173 βαθμούς)

3ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΙΝΟΥ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Για την ιστορία, οι άλλες διαγωνιζόμενες παραστάσεις έλαβαν από το κοινό μέσο όρο βαθμολογίας:

“Οι Ηλίθιοι” του Νιλ Σάιμον από το Θεατρικό Εργαστήρι Σπερχειάδας – Μακρακώμης: 8,1 (154 βαθμούς)
“Είμαι Καλά” του Κρίστοφερ Ντουράνγκ από τη Θεατρική Ομάδα “Σπασμένο Ρόδι” Καστοριάς: 7,5 (143 βαθμούς)
“Μια αγχόνη και μια κρέπα παρακαλώ” της Πένυς Φυλακτάκη, από τη Θεατρική Ομάδα Δήμου Παύλου Μελά: 7,3 (139 βαθμούς)

Δεκαπενταύγουστος: Η Παναγία και οι φάροι ελπίδας των πιστών στην Καβάλα

Παντού υπάρχει μια εκκλησιά της Παναγιάς. Πάνω στο βουνό ή δίπλα στη θάλασσα. Μέσα στην πόλη ή σε κάποια εξοχή. Όπου κι αν τιμάται η χάρη Της, χιλιάδες προσκυνητές τις μέρες του Δεκαπενταύγουστου θα διανύσουν χιλιόμετρα για να την προσκυνήσουν

Δε θα παραπονεθούν για κούραση μέχρι να φτάσουν στην εκκλησία. Δε θα βαρυγκωμήσουν κάτω από τον καυτό ήλιο. Δε θα χάσουν την υπομονή τους περιμένοντας στην ουρά για να ανάψουν το κερί τους. Δε θα διαμαρτυρηθούν για κάποιον που πιθανόν τους πήρε τη σειρά. Με ευλάβεια, υπομονή κυρίως όμως με πίστη και αφοσίωση στη μητέρα του Θεανθρώπου θα σκύψουν ταπεινά το κεφάλι εκπληρώνοντας ο καθένας το προσωπικό του τάμα.

Κάθε χρόνο παραμονή και ανήμερα της μεγάλης Θεομητορικής γιορτής του Δεκαπενταύγουστου πιστοί κάθε ηλικίας θα αναζητήσουν τη δική τους εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία ή στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Θα αναζητήσουν εκείνη τη θαυματουργή εικόνα που θα οδηγήσει τα βήματά τους στην προσωπική σωτηρία.

Από το Μετόχιο στις Σέρρες, μέχρι τις παρυφές της οροσειράς του Παγγαίου και της Ροδόπης, από τα γυαλοχώρια του δήμου Παγγαίου, μέχρι το κατάφυτο νησί της Θάσου, αλλά και μέσα στην πόλη της Καβάλας, οι πιστοί θα σπεύσουν να προσκυνήσουν τη χάρη Της, αποδίδοντας τον προσήκοντα σεβασμό προς το ιερό πρόσωπο της μητέρας του Θεανθρώπου.

Από τα πιο σημαντικά ωστόσο προσκυνήματα αφιερωμένα στη Θεοτόκο είναι η Ιερά Μονή Παναγίας της Εικοσιφοίνισσας στους πρόποδες του Παγγαίου, όπου κάθε χρόνο παραμονή και ανήμερα της μεγάλης γιορτής συρρέουν χιλιάδες πιστοί από για να προσκυνήσουν τη θαυματουργή εικόνα.

Ιερά Μονή Παναγίας της Εικοσιφοίνισσας

Στη βόρεια πλευρά του Παγγαίου, σε υψόμετρο 743μ. βορειοδυτικά της Καβάλας, μέσα σε μια κατάφυτη τοποθεσία απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς που προκαλεί το θαυμασμό του επισκέπτη βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα μοναστικά συγκροτήματα της Ελλάδας, η Ιερά Μονή της Παναγίας της Εικοσιφοίνισσας.

Η Παναγία της Εικοσιφοίνισσας είναι η δεύτερη σημαντικότερη μονή της Μακεδονίας όπου κάθε χρόνο τις ημέρες του Δεκαπενταύγουστου συρρέουν χιλιάδες πιστοί για να ασπαστούν την αχειροποίητο θαυματουργή εικόνα της.

Δεν είναι γνωστή η ακριβής ημερομηνία ίδρυσης της ιστορικής Μονής, καθώς αυτή χάνεται στα βάθη των αιώνων. Ωστόσο, πολλές ιστορικές παραδόσεις αναφέρουν ως πρώτο κτήτορα της μόνης τον Άγιο Γερμανό που ήρθε το 518 μ.Χ. στο Παγγαίο από την Παλαιστίνη μετά από όραμα αγγέλου.

Σύμφωνα με την παράδοση ο Άγιος Γερμανός αναζήτησε στο δάσος ένα ξύλο κατάλληλο για να εικονίσει την Παναγία ως ένδειξη ευχαριστίας. Όταν το επεξεργάστηκε και το ετοίμασε το ξύλο ράγισε, ο άγιος λυπήθηκε και σκέφτηκε να το αφήσει. Τότε ένα «φοινικούν», δηλαδή κοκκινωπό φως, έλουσε το σχισμένο ξύλο και φάνηκε η Παναγία μαζί με τον Χριστό και μια φωνή ακούστηκε να λέει «Παιδί μου ήλπισε. Εγώ είμαι εδώ» και αμέσως εντυπώθηκε η Παναγία πάνω στο ξύλο. Αυτό το φως έδωσε μάλλον και το όνομα της αχειροποίητου εικόνας.

Την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας η συμβολή της Μονής υπήρξε ανεκτίμητη. Η δράση των μονάχων στην περιοχή προκάλεσε την οργή των οθωμανών, οι οποίοι το 1507 θανάτωσαν και τους 172 μοναχούς. Το 1917 οι Βούλγαροι κατακτητές άρπαξαν τα περισσότερα κειμήλια και τα μετέφεραν στη χώρα τους οπού σήμερα φυλάσσονται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Σόφιας.

Την περίοδο αυτής της δεύτερης βουλγαρικής κατοχής των επιθέσεων και των αρπάγων, ένα Βούλγαρος αξιωματικός επιχείρησε να συλήσει την ιερή εικόνα της Παναγίας, αλλά τινάχθηκε και εξέπνευσε, ενώ η μπότα του και το πιστόλι του αποτυπώθηκαν στις μαρμάρινες πλάκες του δαπέδου θυμίζοντας μέχρι σήμερα το θαύμα.

Κατά την τρίτη και τελευταία βουλγαρική κατοχή το 1943, οι στρατιώτες εκδίωξαν και πάλι τους μονάχους, έβαλαν φωτιά και κάηκε όλο το μοναστήρι εκτός από τον ναό. Η Μονή αφέθηκε έρημη μέχρι την επαναλειτουργία της το 1967, αυτή τη φορά ως γυναικείο μοναστήρι. Ο εντυπωσιακός τετράγωνος ναός της Μονής, το καθολικό, είναι αφιερωμένο στα Εισόδεια της Θεοτόκου και διαθέτει ξυλόγλυπτο επίχρυσο τέμπλο του 11ου αιώνα μέσα στο οποίο φυλάσσεται η θαυματουργή αχειροποίητη εικόνα της Παναγίας της Εικοσιφοίνισσας.

Ιερά Μονή Παναγίας Αρχαγγελιώτισσας στην Ξάνθη

Βορειοανατολικά της Ξάνθης, στις παρυφές του ορεινού όγκου της Ροδόπης, με θέα προς τον κάμπο, βρίσκεται το μοναστήρι της Παναγίας της Αρχαγγελιώτισσας. Το μοναστήρι καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου και ιδιαίτερα το Δεκαπενταύγουστο γίνεται τόπος πανθρακικού προσκυνήματος. Χιλιάδες προσκυνητές προσέρχονται για να προσκυνήσουν τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας.

Το σημερινό κτίσμα του μοναστηριού χρονολογείται από το 1841, ωστόσο το μοναστήρι προϋπήρχε από εκατοντάδες χρόνια νωρίτερα, καταστράφηκε όμως από δύο μεγάλους σεισμούς που έπληξαν το μοναστήρι και την πόλη της Ξάνθης το 1829. Το μόνο ενδεικτικό στοιχείο από πλευράς κτισμάτων για την προ του 1821 εποχή είναι μια κρύπτη του μοναστηριού που βρίσκεται πίσω και κάτω από το ιερό βήμα η οποία ανάγεται στα 1.000 εώς 1.100 μ.Χ.

Από παλαιούς κώδικες και εκκλησιαστικά βιβλία πληροφορούμαστε ότι το μοναστήρι υπήρχε και έφερε το ίδιο όνομα ακόμα και κατά το 1559.

Κατά μια εκδοχή το μοναστήρι πήρε το όνομά του από τη μικρή θαυματουργή εικόνα του 16ου αιώνα πού παριστάνει τη Θεοτόκο να παραστέκεται από τους αρχαγγέλους Γαβριήλ και Μιχαήλ και η οποία έχει την επιγραφή: Αρχαγγελιώτισσα. Ανεξάρτητα πάντως από την ονομασία του μοναστηριού, όπως φαίνεσαι από το πέρασμα των αιώνων, αυτό υπήρξε φάρος πνευματικής ακτινοβολίας και παρηγοριάς για όλους τους κατοίκους της περιοχής και φυτώριο από το οποίο αναδείχθηκαν και φωτισμένοι αρχιερείς κατά τα δύσκολα εκείνα χρόνια.

Ο ιστορικός ναός της Παναγίας στη Θάσο

Ο ιστορικός και μεγαλοπρεπής ιερός ναός της Παναγίας της Θάσου αποτελεί εδώ και πολλά χρόνια το πνευματικό καταφύγιο πολλών πιστών του νησιού του βορειοανατολικού Αιγαίου. Ταυτόχρονα, αποτελεί τόπο και σημείο προσκυνητών και επισκεπτών που προστρέχουν καθημερινά και ειδικότερα την ημέρα της Κοιμήσεως της Μεγαλόχαρης.

Για το πότε ακριβώς χτίστηκε ο πρώτος ναός δεν υπάρχουν ακριβείς μαρτυρίες. Ο σημερινός ναός ολοκληρώθηκε το 1831 από Καστοριανούς με χρήματα των κατοίκων και της ιεράς μεγίστης μονής Βατοπαιδίου. Το τέμπλο της ολοκληρώθηκε το 1881. Η εκκλησία έχει ύψος 18 μέτρα, ο ρυθμός της είναι βασιλική με τρούλο και αποτελεί κομμάτι της ζωής των κατοίκων. Η ιστορία του ιερού ναού μαρτυρεί κοινωνική και εθνική προσφορά στον τόπο. Η εκκλησία της Παναγίας αποτελούσε το εθνικό κέντρο στα χρόνια της τουρκοαιγυπτιακής κατάκτησης του νησιού και ήταν σημείο συσπειρώσεως σύσσωμου του λαού.

Καύχημα του ναού είναι η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Παντοβλεπούσας του 1814, το χειροποίητο τέμπλο της όπως και οι εικόνες, οι οποίες ευρίσκονται σε ειδικό σκευοφυλάκιο στην είσοδο του ναού χρονολογούνται από τον 14ο αι. έως τον 17ο αι.

Η Παναγία Φανερωμένη της Νέας Περάμου

Η παράδοση, οι μαρτυρίες και οι γραφές θέλουν το λιμάνι της Ν. Περάμου, στον σημερινό δήμο Παγγαίου, να χρησιμοποιείται το 1919 για την επιβίβαση του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος με προορισμό τα παράλια της Μικράς Ασίας. Ένα από τα τελευταία βράδια πριν από την αναχώρηση ένας στρατιώτης ονειρεύτηκε την εικόνα της Παναγίας στον τόπο όπου κατασκήνωσαν. Το όνειρο κρίθηκε ως θεϊκό σημάδι και την επόμενη μέρα σκάβοντας βρέθηκε μια μικρή εικόνα σε οβάλ σχήμα που αναπαριστούσε την Θεοτόκο βρεφοκρατούσα.

Οι πρόσφυγες που το 1922 ήρθαν από την παλιά Πέραμο στην Καβάλα για να εγκατασταθούν και να δημιουργήσουν μια νέα πατρίδα, κατασκεύασαν ένα μικρό εξωκλήσι ώστε εκεί μέσα να φυλάξουν την εικόνα της Παναγίας. Το 1945 στην ίδια θέση με χρήματα των κατοίκων της περιοχής ανεγέρθη ένα μεγαλύτερο παρεκκλήσι. Δυστυχώς, η οβάλ εικόνα της Παναγίας κλάπηκε το 1977 μαζί με τάματα και αφιερώματα και έκτοτε κανείς δεν την είδε.

Η μοναδική αυτή ιστορία συνδέεται με την ιστορία μας άλλης εικόνας της Παναγίας Φανερωμένης που βρίσκονταν στο Μοναστήρι της Λανγκάδας στην παλιά Πέραμο, την οποία οι κάτοικοι τιμούσαν στις 15 Αυγούστου. Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Φανερωμένης ή Περαμιώτισας μετά την καταστροφή του 1922 μεταφέρθηκε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο όπου είναι μέχρι σήμερα.

Οι πρόσφυγες όταν εγκαταστάθηκαν στη Ν. Πέραμο συνέδεσαν την οβάλ εικόνα της Παναγίας με τη δική τους εικόνα της Παναγίας Φανερωμένης, που δεν μπόρεσαν να φέρουν μαζί τους. Έτσι, αποφάσισαν να τιμούν την εκκλησία που ανέγειραν στην είσοδο της Ν. Περάμου στην ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Το 1938 ο αείμνηστος ιερέας Δημοσθένης Θεοδωρίδης αγιογράφησε ένα πιστό αντίγραφο της Παναγίας Φανερωμένης, μικρότερων διαστάσεων που όμως για τους κατοίκους της Ν. Περάμου έχει ιδιαίτερη συναισθητική και θρησκευτική αξία. Κάθε χρόνο, την παραμονή της εορτής της Κοιμήσεως με λιτανεία η εικόνα μεταφέρεται για προσκύνημα από το ναό του Αγίου Νικολάου όπου φυλάσσεται στην εκκλησία στην είσοδο της Ν. Περάμου.

Η Παναγία της παλιάς πόλης της Καβάλας

Η εκκλησία της Παναγίας έδωσε το όνομά της σε μια ολόκληρη συνοικία της παλιάς πόλης της Καβάλας. Η πρώτη εκκλησία χρονολογούταν από το 1700 και μέχρι το 1864 ήταν η μοναδική εκκλησία που διέθεταν οι υπόδουλοι χριστιανοί – Ρωμιοί της Καβάλας οπότε τότε ζήτησαν και έλαβαν άδεια από το Σουλτάνο για έξοδο από τα τείχη και επέκταση της πόλης πιο δυτικά. Ωστόσο, η παλιά και ταπεινή αυτή εκκλησία κατεδαφίστηκε το 1957 και στη θέση της οικοδομήθηκε ένας νέος, σύγχρονος ναός, που αγναντεύει το απέραντο γαλάζιο μέσα από τις φυλλωσιές των πεύκων και των κυπαρισσιών. Μόνο το καμπαναριό έχει διασωθεί για να θυμίζει την ιστορική συνέχεια του ναού.

Κάθε χρόνο την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου εκατοντάδες πιστοί ανηφορίζουν το λιθόστρωτο κεντρικό δρόμο της παλιάς πόλης για να επισκεφθούν την εκκλησία περιμένοντας υπομονετικά να ανάψουν το κερί και να προσκυνήσουν την εικόνα. Κάποιοι θα παραμείνουν στην ολονύχτια αγρυπνία και κάποιοι άλλοι θα περπατήσουν λίγα μέτρα ακόμα μέχρι το νοτιότερο άκρο της χερσονήσου για να θαυμάσουν από τον σβηστό πλέον φάρο την υπέροχη θέα της νυχτερινής Καβάλας.

Η Παναγία του Παληού

Μεγάλη είναι η προσέλευση των πιστών και στη δεύτερη εκκλησία της Παναγίας στο Παληό Καβάλας. Εκεί, σχηματίζεται ουρά χιλιομέτρων πάνω στην επαρχιακή οδό από τα αυτοκίνητα των προσκυνητών, που σπεύδουν να λάβουν τη χάρη της Παναγίας . Σαν εικόνα βγαλμένη από κάποιο νησιωτικό τοπίο η εκκλησία, «ντυμένη» στα λευκά και ακριβώς δίπλα στη θάλασσα, κατασκευάστηκε πριν από περίπου 80 χρόνια και έκτοτε αποτέλεσε τοπόσημο μια ολόκληρης περιοχής αλλά και σημείο αναφοράς της θρησκευτικής πίστης εκατοντάδων μόνιμων κατοίκων και τουριστών που ζουν ή επισκέπτονται το όμορφο παραθαλάσσιο τουριστικό προάστιο.

Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου «Βύσσιανης» στις Σέρρες

Σε απόσταση δέκα χιλιομέτρων βόρεια της πόλης των Σερρών και δύο χιλιομέτρων από το δημοτικό διαμέρισμα τού Μετοχίου, μέσα σε ένα καταπράσινο τοπίο βρίσκεται η γυναικεία Κερά Μονή της Κοιμήσεως Θεοτόκου. Η Μονή ιδρύθηκε το 1972 και έλαβε την προσωνυμία «Βύσσιανη» από το ομώνυμο βυζαντινό χωριό πού βρισκόταν σε κοντινή απόσταση. Για πρώτη ίσως φορά το χωριό αυτό συναντάται σε έγγραφο του 1320, καθώς και σε έγγραφα των ετών 1328 και 1344. Το χωριό καταστράφηκε το 1916 από τα βουλγαρικά στρατεύματα κατοχής και σήμερα τον τόπο ύπαρξής του μαρτυρούν μόνο τα ερείπια κάποιων κατοικιών.

Η Μονή κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα χρησιμοποιήθηκε ως καταφύγιο των αγωνιστών και ως κρύπτη όπλων και πολεμοφοδίων. Στο καθολικό της Ιεράς Μονής φυλάσσεται σήμερα η θαυματουργή εικόνα τής Παναγίας, που σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση βρέθηκε από έναν γεωργό στον τόπο όπου είναι κτισμένο σήμερα το καθολικό, όταν για τέσσερις νύχτες έβλεπε ένα δυνατό φως να λάμπει εκεί όπου βρισκόταν η εικόνα. Σε θαύμα της Παναγίας Βύσσιανης αποδίδεται επίσης η ανάβλυση άφθονου νερού. Την παραμονή της εορτής, στις 14 Αυγούστου 1996, το επί σειρά ετών αποξηραμένο άγιασμα άρχισε να αναβλύζει και πάλι νερό μέχρι και σήμερα.