Βέβαια πεζοδρόμια μπορεί να λέγονται, αλλά πολλές φορές μόνο για τους πεζούς δεν είναι. Κι αυτό γιατί οι καταλήψεις πεζοδρομίων για διάφορους λόγους έχουν γίνει πλέον μόνιμο φαινόμενο και στο κέντρο της πόλης και στις υπόλοιπες περιοχές.

Κι αν στο κέντρο η έλλειψη θέσεων στάθμευσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία για τους παρανομούντες, στις παρυφές του κέντρου δεν δικαιολογείται τέτοια συμπεριφορά.

Το παράπονο της φίλης του e-evros που μας έστειλε τη φωτογραφία, είναι απόλυτα δικαιολογημένο:

“Είμαι μητέρα μωρού, το έχω στο καροτσάκι του και και στις δύο πλευρές έχω και τις σακούλες με τα ψώνια από τον μανάβη. Γιατί δεν μπορώ να περάσω από το πεζοδρόμιο και πρέπει να κατέβω στο δρόμο μαζί με το μωρό; Γιατί πρέπει όλοι να παρκάρουν όπου θέλουν και να μη σκέφτονται κι εμάς; Δείτε και το πεζοδρόμιο που έχει άλλο ύψος και πρέπει να κάνουμε γυμναστική για να περάσουμε. Είναι κι άλλα πολλά έτσι στην περιοχή του Πρώτου Δημοτικού”.

Προφανώς και έχει δίκιο η φίλη για τα παράπονά της. Το παρκάρισμα πάνω σε πεζοδρόμια, και μάλιστα με τον τρόπο που βλέπουμε στη φωτογραφία, δηλαδή να αποκλείει εντελώς τη διάβαση, είναι ασυγχώρητο. Έστω και αν πρόκειται για μικρής χρονικής διάρκειας στάθμευση, πάντα αποτελεί εμπόδιο για κάποιους συνανθρώπους μας.

Το δεύτερο σημείο που σχολιάζει η φίλη, είναι επίσης σημαντικό. Πάρα πολλά πεζοδόμια έχουν παρεμβάσεις που δημιουργούν πρόβλημα στους πεζούς, ιδίως σε όσους έχουν κινητικά προβλήματα και σε καρότσια με μωρά. Υπάρχουν διαφορές ύψους σε πολλά σημεία, αλλά και διαφορές κλίσης για να μπαίνουν τα αυτοκίνητα μέσα στις οικοδομές.

Όλα αυτά θα μπορούσαν να αποφευχθούν με συγκεκριμένα μέτρα αδειοδότησης κατασκευών, έλεγχο και απόδοση ευθυνών σε όσους δεν συμμορφώνονται. Το ξέρουμε οτι είναι δύσκολο να πηγαίνεις πάντα σύμφωνα με τους κανόνες, αλλά έτσι είναι η κοινωνική ευθύνη και ο σεβασμός σε κανόνες για μια καλύτερη ζωή όλων.

www.e-evros.gr

Ηδιάρρηξη είναι ο πιο συνηθισμένος κίνδυνος για το σπίτι μας σήμερα και το έγκλημα που απασχολεί περισσότερο κάθε μέρα την αστυνομία. Εύλογα είναι και ο κίνδυνος από τον οποίο όλοι προσπαθούμε να προφυλαχθούμε περισσότερο.

Έτσι, είναι πολύ χρήσιμο να γνωρίζουμε τις… αγαπημένες μεθόδους των διαρρηκτών και τα «κόλπα» τους, για να ξέρουμε ποια είναι τα μέτρα προφύλαξης που πρέπει οπωσδήποτε να λαμβάνουμε για να προστατεύσουμε τον χώρο μας.

• Ακούγεται… χαζό, αλλά δεν είναι: Ο πιο συνηθισμένος τρόπος με τον οποίο οι διαρρήκτες μπαίνουν στα σπίτια είναι μια ξεκλείδωτη πόρτα ή ένα παράθυρο. Η λογική τους είναι να μπουν γρήγορα, να βρουν ό,τι μπορεί να μεταφερθεί εύκολα και να φύγουν γρήγορα. Επιπλέον, αυτό το είδος κλοπής προσφέρεται για κάθε επίπεδο… ληστή: δεν χρειάζεται δεξιότητες, απλώς θράσος. Έτσι, είναι πολύ κοινός τρόπος δράσης των διαρρηκτών να μπαίνουν λ.χ. σε μια πολυκατοικία και να δοκιμάζουν ποιες πόρτες είναι ξεκλείδωτες ή ποιες πόρτες είναι αρκετά ευάλωτες για να ανοίξουν γρήγορα με ένα απλό αντικλείδι. Το ίδιο ισχύει και για τα παράθυρα.

• Όταν οι πόρτες και τα παράθυρα είναι κλειδωμένες, οι διαρρήκτες προτιμούν να δοκιμάσουν την τύχη τους κλωτσώντας μια πόρτα παρά να σπάσουν ένα παράθυρο. Το τζάμι που σπάει, κάνει περισσότερο θόρυβο, ενώ υπάρχει και η πιθανότητα τραυματισμού του διαρρήκτη.

• Οι μονοκατοικίες στη μέση του δρόμου είναι πιο πιθανό να αποτελέσουν στόχο σε σχέση με τα γωνιακά σπίτια. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα γωνιακά σπίτια είναι πιο «εκτεθειμένα», η οπτική πρόσβαση σε αυτά είναι μεγαλύτερη, άρα μεγαλύτερος και ο κίνδυνος για τον διαρρήκτη να γίνει αντιληπτός.

• Αρκετές έρευνες δείχνουν ότι υπάρχουν μοτίβα επαναλαμβανόμενης συμπεριφοράς στους διαρρήκτες. Αν λ.χ. καταφέρουν να διαρρήξουν ένα διαμέρισμα σε μια πολυκατοικία, είναι πιθανό να επιστρέψουν για να δοκιμάσουν και με τα άλλα διαμερίσματα. Και αυτό είτε επειδή έχουν βρει τον τρόπο να περνούν από την κύρια είσοδο είτε επειδή έχουν εντοπίσει και άλλους στόχους, που δεν πρόλαβαν να δοκιμάσουν την πρώτη φορά. Το ίδιο ισχύει και για δρόμους με μονοκατοικίες: αν κάποιο σπίτι πέσει θύμα διάρρηξης, είναι πιθανό οι κλέφτες να επιστρέψουν για να δοκιμάσουν και σε άλλα σπίτι στη γειτονιά.

• Εκτός από τις πόρτες και τα παράθυρα, η τρίτη αγαπημένη πρόσβαση των διαρρηκτών είναι η πόρτα του γκαράζ. Κι αυτό γιατί οι συγκεκριμένες πόρτες δεν είναι τόσο στιβαρές κατασκευές, ενώ και οι πόρτες που οδηγούν στο εσωτερικό του σπιτιού ή της πολυκατοικίας συνήθως μένουν ξεκλείδωτες.

Οι τρόποι προφύλαξης και προστασίας από αυτούς τους κινδύνους, είναι απλοί:

• Ακούγεται απλοϊκό αλλά είναι το πιο απλό και αποτελεσματικό μέτρο: κλειδώνουμε τις πόρτες και κλείνουμε καλά τα παράθυρα ακόμα κι αν πρέπει να λείψουμε για λίγη ώρα.

• Αν μετακομίσετε σε καινούργιο σπίτι, είναι καλό να αλλάξετε την κλειδαριά της εξώπορτας – δεν ξέρετε ποιος από τους προηγούμενους ενοικιαστές μπορεί να έχει κρατήσει κλειδιά και πού μπορεί να έχουν καταλήξει αυτά.

• Επίσης χρήσιμη είναι η τοποθέτηση δεύτερων κλειδαριών σε πόρτες και παράθυρα ή η εγκατάσταση συρτών.

• Αν στο σπίτι ή στην πολυκατοικία υπάρχει γκαράζ, κρατάτε τις πόρτες (εξωτερική και εσωτερικές) κλειδωμένες πάντα.

• Φυσικά, η εγκατάσταση ενός ολοκληρωμένου συστήματος ασφαλείας είναι η πιο ριζική λύση απέναντι στον κίνδυνο διάρρηξης. Ακόμα και μεμονωμένα στοιχεία (λ.χ. κάμερα στην κύρια είσοδο, φώτα με αισθητήρα κίνησης) μπορούν να λειτουργήσουν αποτρεπτικά για τους ευκαιριακούς διαρρήκτες και σίγουρα θα βάλουν σε δεύτερες σκέψεις τους «επαγγελματίες».