Σταϊκούρας | Στα 10 δισ. ευρώ ετησίως η «Οικονομία του Υδρογόνου» το 2050

«Σύμφωνα με τη μελέτη για το Εθνικό Σχέδιο Στρατηγικής, ο ετήσιος κύκλος εργασιών της εφοδιαστικής αλυσίδας υδρογόνου εκτιμάται ότι θα ανέρχεται, στην Ελλάδα, στα 10 δισ. ευρώ το 2050, οδηγώντας στην ανάπτυξη της “Οικονομίας του Υδρογόνου”», δήλωσε ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών, Χρήστος Σταϊκούρας, στο Hydrogen Conference: Η Οικονομία του Υδρογόνου: Προοπτικές, Δυνατότητες και Ευκαιρίες για την Ελλάδα. Όπως σημείωσε ακόμη, «η χώρα μας διαθέτει τις ιδανικές συνθήκες για την παραγωγή του νέου καυσίμου, δηλαδή αιολικά και ηλιακά πεδία, οι οποίες μπορούν να της παρέχουν το ενεργειακό προβάδισμα στην Ευρώπη (Κρήτη – δημιουργία Κοιλάδων υδρογόνου – Hydrogen Valleys)».

Σύμφωνα με έρευνες, τόνισε ο κ. Σταϊκούρας, «το υδρογόνο μπορεί να καλύψει το 20% –50% της ενεργειακής ζήτησης στις μεταφορές, και το 5% – 20% στη ευρωπαϊκή βιομηχανία έως το 2050».

Πρόσθεσε μάλιστα, ότι στην Ελλάδα, η ανάπτυξη του πράσινου υδρογόνου αναμένεται να κατευθυνθεί, κατά προτεραιότητα, στους τομείς των βαρέων οδικών μεταφορών και της αεροπλοΐας.

Όπως έκανε γνωστό ο κ. Σταϊκούρας, το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών, σε συνεργασία με το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, έχουν εκδώσει Κοινή Υπουργική Απόφαση, η οποία περιγράφει τις διαδικασίες αδειοδότησης και λειτουργίας πρατηρίων υδρογόνου.

Ο ίδιος συμπλήρωσε ότι, η δευτερογενής νομοθεσία θα συμπληρωθεί με μία δεύτερη Κοινή Υπουργική Απόφαση η οποία θα αφορά τους όρους και τις προϋποθέσεις, καθώς και τις προδιαγραφές ασφαλείας για την έναρξη λειτουργίας συνεργείων επισκευής και συντήρησης υδρογόνου, καθώς και το σχετικό Προεδρικό Διάταγμα για την έναρξη επαγγέλματος του τεχνίτη συντήρησης και επισκευής οχημάτων που κινούνται με υδρογόνο.

Τέλος, σύμφωνα με τον κ. Σταϊκούρα, στόχος είναι η δημιουργία τουλάχιστον 26 πρατηρίων υδρογόνου στην χώρα μας έως το 2030. Όπως είπε, πρόκειται για μια προσπάθεια στην οποία θα υπάρξει συναρμοδιότητα πολλών Υπουργείων, όπως το Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, το Εσωτερικών, το Περιβάλλοντος και Ενέργειας, το Ναυτιλίας και το Υποδομών και Μεταφορών, αλλά και φορέων, όπως είναι η ΑΑΔΕ. «Αυτό αποδεικνύει το πόσο σύνθετο, αλλά συγχρόνως και το πόσο σημαντικό, είναι το εγχείρημα για τη θεσμοθέτηση του υδρογόνου ως καυσίμου μεταφορών», δήλωσε.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ομιλίας του κ. Σταϊκούρα…

Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει σημαντικά βήματα στην Ευρώπη, και ειδικά στην Ελλάδα, για τη χρήση Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας.

Η Πράσινη Συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που αποτελεί οδηγό των πολιτικών μας, προβλέπει μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου έως το 2030 στο 55% σε σύγκριση με το 1990, και μηδενικές εκπομπές ρύπων έως το 2050.

Όμως, αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια δίδυμη κρίση, την κλιματική αλλαγή, που οι συνέπειές της διαρκώς εντείνονται, και την ενεργειακή, με τη σταδιακή απεξάρτηση από το φυσικό αέριο. Η ίδια η πραγματικότητα μας δείχνει τον δρόμο.

Πρέπει να δρομολογήσουμε πιο γρήγορα, πιο αποτελεσματικά, πιο αποφασιστικά, τη διαδικασία της Πράσινης Μετάβασης και την απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα.

Σ’ αυτή την προσπάθεια θα συμβάλλει η χρήση του υδρογόνου, την φυσική επέκταση της ηλεκτροκίνησης, αρχικά ως καύσιμου μεταφορών και στη συνέχεια για κάθε βιομηχανική χρήση.

Πρόκειται για σύγχρονη ενεργειακή τεχνολογία, η οποία μπαίνει σιγά – σιγά στην καθημερινότητα των πολιτών, σε όλο τον πλανήτη.

Η χρήση του υδρογόνου μπορεί να υποστηρίξει τη μετάβαση στις πράσινες μεταφορές, να συμβάλει στη μείωση της ενεργειακής εξάρτησης και την αύξηση της ενεργειακής ασφάλειας, και συγχρόνως να προσελκύσει νέες επενδύσεις που θα τονώσουν την οικονομική μεγέθυνση και θα δημιουργήσουν νέες θέσεις απασχόλησης.

Το υδρογόνο, προς το παρόν, έχει εξαιρετικά μικρή διείσδυση στον ενεργειακό τομέα, αντιπροσωπεύοντας μόλις το 2% του ενεργειακού μείγματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Παγκοσμίως, σχεδόν όλη η παραγωγή του οφείλεται σε πηγές υψηλής περιεκτικότητας σε άνθρακα, αφού το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό του παραγόμενου υδρογόνου προέρχεται από ορυκτά καύσιμα, και ένα μόνο μικρό ποσοστό μέσω ηλεκτρόλυσης του νερού.

Ωστόσο, η σύγχρονη έρευνα στοχεύει σε καθαρούς τρόπους παραγωγής.

Το πράσινο υδρογόνο, το οποίο παράγεται με τη μέθοδο της ηλεκτρόλυσης του νερού από ηλεκτρική ενέργεια προερχόμενη μόνο από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, θα κατέχει βασικό ρόλο στη δραστική μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, καθώς καταναλώνεται χωρίς να παράγει ρύπους, απελευθερώνοντας μόνο ενέργεια και νερό.

Η χώρα μας διαθέτει τις ιδανικές συνθήκες για την παραγωγή του νέου καυσίμου, δηλαδή αιολικά και ηλιακά πεδία, οι οποίες μπορούν να της παρέχουν το ενεργειακό προβάδισμα στην Ευρώπη (Κρήτη – δημιουργία Κοιλάδων υδρογόνου – Hydrogen Valleys).

Σύμφωνα με έρευνες, το υδρογόνο μπορεί να καλύψει το 20% – 50% της ενεργειακής ζήτησης στις μεταφορές, και το 5% – 20% στη ευρωπαϊκή βιομηχανία έως το 2050.

Επιμένω στα μεγέθη της αγοράς, καθώς σύμφωνα με τη μελέτη για το Εθνικό Σχέδιο Στρατηγικής, ο ετήσιος κύκλος εργασιών της εφοδιαστικής αλυσίδας υδρογόνου εκτιμάται ότι θα ανέρχεται, στην Ελλάδα, στα 10 δισ. ευρώ το 2050, οδηγώντας στην ανάπτυξη της «Οικονομίας του Υδρογόνου».

Γίνεται, λοιπόν, αντιληπτή η βαρύτητα που έχει αυτό το «ελαφρύ» καύσιμο στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Να σημειωθεί ότι στην Ελλάδα, η ανάπτυξη του πράσινου υδρογόνου αναμένεται να κατευθυνθεί, κατά προτεραιότητα, στους τομείς των βαρέων οδικών μεταφορών και της αεροπλοΐας.

Σύμφωνα με το αναθεωρημένο Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα, η συνολική κατανάλωση πράσινου υδρογόνου εκτιμάται στα 63,6 TWh/έτος μέχρι το 2050, με περίπου 70% αυτού να αξιοποιείται για την παραγωγή σύνθετων καυσίμων, με στόχο τη χρήση στις μεταφορές.

Το στοίχημα είναι σημαντικό. Δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές, δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις, δεν υπάρχουν άμεσες απαντήσεις. Πρόκειται για ενεργειακό κλάδο που «χτίζεται» εκ θεμελίων, και πρέπει να δομηθεί σε στέρεα θεμέλια.

Γι’ αυτό, βήμα-βήμα, δημιουργούμε μια εθνική στρατηγική για το υδρογόνο, με βάση το νέο θεσμικό πλαίσιο για την υδρογονοκίνηση οχημάτων οδικών μεταφορών.

Το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών, σε συνεργασία με το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, έχουν εκδώσει Κοινή Υπουργική Απόφαση, η οποία περιγράφει τις διαδικασίες αδειοδότησης και λειτουργίας πρατηρίων υδρογόνου, γιατί, όπως είναι νομίζω αντιληπτό, δεν γίνεται να μιλάμε για υδρογονοκίνηση χωρίς σταθμούς εφοδιασμού.

Συνεπώς, έχουν ήδη καθοριστεί οι τεχνικές προδιαγραφές που αφορούν στη χωροθέτηση και τους όρους ασφαλείας που πρέπει να πληρούν οι εγκαταστάσεις των πρατηρίων υδρογόνου, τα οποία θα υποστηρίξουν την κυκλοφορία ελαφρών και βαρέων οχημάτων υδρογόνου.

Η δευτερογενής νομοθεσία θα συμπληρωθεί με δύο ακόμη πράξεις. Μια 2η Κοινή Υπουργική Απόφαση η οποία θα αφορά τους όρους και τις προϋποθέσεις, καθώς και τις προδιαγραφές ασφαλείας για την έναρξη λειτουργίας συνεργείων επισκευής και συντήρησης υδρογόνου, καθώς και το σχετικό Προεδρικό Διάταγμα για την έναρξη επαγγέλματος του τεχνίτη συντήρησης και επισκευής οχημάτων που κινούνται με υδρογόνο.

Πριν από λίγες εβδομάδες, εκδόθηκε, από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ο νέος Κανονισμός Υποδομών Εναλλακτικών Καυσίμων, ο οποίος υποχρεώνει όλες τις ευρωπαϊκές χώρες για την διάθεση του υδρογόνου ως καυσίμου μεταφορών έως το 2030.

Μάλιστα, ο ευρωπαϊκός κανονισμός προβλέπει υποχρεωτική υποβολή εκθέσεων προόδου, σε συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα. Παράλληλα, συστάθηκε η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Υδρογόνου, για τη χρηματοδότηση όλων των αναγκαίων δράσεων.

Τέλος, προβλέπει ηλεκτρική ενέργεια παραγόμενη μόνο από ΑΠΕ και υποχρέωση για δημιουργία τουλάχιστον 26 πρατηρίων υδρογόνου στην χώρα μας έως το 2030. Αυτός είναι και ο στόχος μας. Πρόκειται για μια προσπάθεια στην οποία θα υπάρξει συναρμοδιότητα πολλών Υπουργείων, όπως το Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, το Εσωτερικών, το Περιβάλλοντος και Ενέργειας, το Ναυτιλίας και το Υποδομών και Μεταφορών, αλλά και φορέων, όπως είναι η ΑΑΔΕ. Αυτό αποδεικνύει το πόσο σύνθετο, αλλά συγχρόνως και το πόσο σημαντικό, είναι το εγχείρημα για τη θεσμοθέτηση του υδρογόνου ως καυσίμου μεταφορών. Είμαστε όμως αποφασισμένοι, αυτό το στοίχημα, να το κερδίσουμε, μεθοδικά και υπεύθυνα.




«Καμπανάκι» από καθηγητή δημογραφίας: Αν δεν κάνουμε κάτι το 2050 στην Ελλάδα θα είμαστε 9 εκατομμύρια

Τον κώδωνα του κινδύνου για τη μείωση του πληθυσμού της χώρας μας έκρουσε το πρωί της Τρίτης (17/10) ο καθηγητής Δημογραφίας, Βύρων Κοτζαμάνης. Σε τηλεοπτική του συνέντευξη επεσήμανε πως το 2050 στην Ελλάδα θα είμαστε 9 εκατομμύρια κάτοικοι.

«Λόγω του παρελθόντος και της αδράνειας που έχουν τα δημογραφικά φαινόμενα στα επόμενα 25-30 χρόνια θα έχουμε μια μείωση του πληθυσμού από 1,1 έως 1,4 εκατομμύρια η οποία θα οφείλεται στο ότι γηράσκουμε και όσο περισσότεροι ηλικιωμένοι είναι τόσο περισσότερους θανάτους θα έχουμε» υπογράμμισε ο καθηγητής Δημογραφίας, Βύρων Κοτζαμάνης, μιλώντας στην ΕΡΤ και την εκπομπή ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ.

Με αφορμή τη μελέτη που κάνει λόγο για φθίνουσα η πορεία των γεννήσεων στην Ελλάδα και στην αύξηση των 65 ετών και άνω υπογράμμισε πως «αν δεν κάνουμε κάτι το 2050 θα είμαστε 9 εκατομμύρια».

Ξεκαθαρίζοντας πως αυτό από τη μία οφείλεται στους θανάτους – που δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι – αλλά και στις μειωμένες γεννήσεις, οι οποίες δεν πιστεύει πως θα αυξηθούν και πάρα πολύ γιατί έχουμε δύο αρνητικές παραμέτρους. «Από τη μία είναι η μείωση των ζευγαριών που είναι σε ηλικία να κάνουν παιδιά που είναι όλο και λιγότερα τα οποία αυτά ζευγάρια κάνουν με τη δική τους σειρά όλο και λιγότερα παιδιά από τους δικούς τους γονείς» συμπλήρωσε.

«Το 2022 γεννήθηκαν 8.800 λιγότερα παιδιά από το 2021»

Σημαντικός παράγοντας σύμφωνα με τον καθηγητή είναι η μετανάστευση, αφού νέοι παραγωγικής ηλικίας, δηλαδή νέοι που παράγουν και μπορούν να κάνουν και παιδιά φεύγουν, γι’ αυτό αν δεν επιστρέψει ένα μέρος των ανθρώπων που έχουν φύγει και αν δεν ενσωματωθούν στη χώρα μας και αλλοδαποί η μείωση θα είναι αυτή.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι πως το 2022 γεννήθηκαν 8.800 λιγότερα παιδιά από το 2021, ενώ ένας παράγοντας που μπερδεύει λίγο τον συσχετισμό γεννήσεων – θανάτων των τελευταίων χρόνων είναι η ύπαρξη του κορωνοϊού, αφού μπορεί τις χρονιές 2020 και 2021 να βρισκόμασταν μέσα στην πανδημία, όμως στη συνέχεια υπήρξαν πολλά ζευγάρια που θεώρησαν πως λόγω της πανδημίας οι συγκυρίες δεν είναι οι καταλληλότερες και έτσι καθυστερούν την έλευση ενός παιδιού.