Σε ένα παρατεταμένο παιχνίδι πολιτικής, οικονομικής και στρατιωτικής αντοχής έχουν μετατραπεί τα Στενά του Ορμούζ, με το Ιράν και τις Ηνωμένες Πολιτείες να περιμένουν ποια πλευρά θα υποχωρήσει πρώτη. Η Τεχεράνη εμφανίζεται να θεωρεί ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της, ενώ η Ουάσιγκτον ποντάρει στην αυξανόμενη οικονομική πίεση ώστε να οδηγήσει το Ιράν σε συμβιβασμό.

Το στρατηγικό θαλάσσιο πέρασμα έχει αποκτήσει κεντρικό ρόλο στην αντιπαράθεση, καθώς πριν από την κρίση μέσω αυτού διακινούνταν περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Η Τεχεράνη ποντάρει στον χρόνο

Σύμφωνα με ανάλυση του Associated Press που επικαλείται το δημοσίευμα, η ιρανική ηγεσία εκτιμά ότι δεν χρειάζεται να υπερισχύσει στρατιωτικά απέναντι στις ΗΠΑ.

Η στρατηγική της βασίζεται στην προσδοκία ότι μπορεί να αντέξει περισσότερο την οικονομική και στρατιωτική πίεση, μέχρι το κόστος της κρίσης να γίνει πολιτικά δυσβάστακτο για την κυβέρνηση Τραμπ.

Στην Τεχεράνη φέρονται να λαμβάνουν υπόψη την περιορισμένη διάθεση της αμερικανικής κοινής γνώμης για έναν παρατεταμένο πόλεμο, την πίεση σε κρίσιμα αμερικανικά οπλικά αποθέματα και τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου.

Ο Τραμπ χαμηλώνει τους τόνους

Ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται, τουλάχιστον προς το παρόν, να απομακρύνεται από το ενδεχόμενο μιας νέας μεγάλης στρατιωτικής επιχείρησης.

Σε δηλώσεις του περιέγραψε την αντιπαράθεση με το Ιράν ως «παιχνίδι σκακιού», επισημαίνοντας ότι η Ουάσιγκτον κρατά χαμηλότερους τόνους.

Η αμερικανική στρατηγική επικεντρώνεται πλέον περισσότερο στην οικονομική ασφυξία. Ο Τραμπ υποστηρίζει ότι το Ιράν βρίσκεται σε ιδιαίτερα δύσκολη οικονομική κατάσταση και ότι ο ναυτικός αποκλεισμός επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τις πιέσεις στο εσωτερικό της χώρας.

Το Ιράν ανεβάζει το τίμημα

Η επίτευξη συμφωνίας για την πλήρη επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ αποδεικνύεται ιδιαίτερα δύσκολη.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρατίθενται, η Τεχεράνη ζητά μεταξύ άλλων άρση του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού, χαλάρωση ή κατάργηση κυρώσεων, αποδέσμευση παγωμένων ιρανικών κεφαλαίων και αποζημιώσεις για τις ζημιές που προκάλεσε ο πόλεμος.

Παράλληλα, σκληροπυρηνικοί κύκλοι στο Ιράν επιχειρούν να συνδέσουν τη συμφωνία για το Ορμούζ με έναν ευρύτερο στόχο: τον περιορισμό της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στον Περσικό Κόλπο.

Η Ουάσιγκτον, από την πλευρά της, δεν εμφανίζεται διατεθειμένη να αποδεχθεί περιορισμούς στη διέλευση αμερικανικών πολεμικών πλοίων ή την επιβολή ιρανικών τελών στη ναυσιπλοΐα.

Στο βάθος οι εκλογές στις ΗΠΑ

Οι αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου αποτελούν ακόμη μία κρίσιμη παράμετρο.

Σύμφωνα με την ανάλυση που επικαλείται το δημοσίευμα, στην Τεχεράνη εξετάζεται η δυνατότητα παράτασης των διαπραγματεύσεων για αρκετούς μήνες, ώστε η κρίση να παραμείνει ενεργή όσο πλησιάζουν οι κάλπες.

Η λογική είναι ότι τυχόν αύξηση του ενεργειακού κόστους και η κόπωση από έναν παρατεταμένο πόλεμο θα μπορούσαν να αυξήσουν την εσωτερική πολιτική πίεση στον Τραμπ.

Υψηλό ρίσκο και για το Ιράν

Η στρατηγική αυτή, ωστόσο, κρύβει σοβαρούς κινδύνους και για την ίδια την Τεχεράνη.

Η ιρανική οικονομία βρίσκεται υπό ισχυρή πίεση, οι εξαγωγές πετρελαίου έχουν περιοριστεί και οι πολεμικές επιχειρήσεις έχουν προκαλέσει ζημιές σε υποδομές και βιομηχανικές εγκαταστάσεις.

Παράλληλα, στο εσωτερικό του ιρανικού συστήματος εξουσίας καταγράφονται διαφορετικές προσεγγίσεις. Η πλευρά που συνδέεται με τον πρόεδρο Μασούντ Πεζεσκιάν φέρεται να θεωρεί αναγκαία μια συμφωνία, ενώ σκληροπυρηνικοί παράγοντες εμφανίζονται απρόθυμοι να προχωρήσουν σε σημαντικές παραχωρήσεις.

Έτσι, η πραγματική μάχη γύρω από το Ορμούζ δεν αφορά πλέον μόνο τη διέλευση των εμπορικών πλοίων. Αφορά το ποια πλευρά θα αντέξει περισσότερο την οικονομική και πολιτική πίεση και ποια θα αναγκαστεί τελικά να κάνει την πρώτη μεγάλη υποχώρηση.