Από τα χωράφια στους δρόμους: Γιατί φέτος οι αγρότες έχουν όλη τη χώρα μαζί τους
*Γράφει ο Απόστολος Ατζεμιδάκης
Οι φετινές κινητοποιήσεις των αγροτών σε όλη τη χώρα δεν θυμίζουν τις προηγούμενες χρονιές. Δεν είναι μια ακόμη «παράδοση» του χειμώνα ούτε μια επανάληψη του γνωστού σκηνικού στους εθνικούς δρόμους. Αυτή τη φορά, ακόμη και όσοι επέλεγαν να διατηρούν μια κριτική –συχνά επιφυλακτική– στάση απέναντι στις διεκδικήσεις των ανθρώπων του πρωτογενούς τομέα, αναγνωρίζουν πως το δίκαιο είναι με το μέρος τους περισσότερο από κάθε άλλη περίοδο.
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και οι “κουτσουρεμένες” επιδοτήσεις που λάμβαναν επί σειρά ετών οι αγρότες, έχει πλέον φέρει στο φως μια πραγματικότητα που οι ίδιοι γνώριζαν καλά αλλά δυσκολεύονταν να αποδείξουν. Οι παραγωγοί δεν ζητούν «περισσότερα από όσα αναλογούν». Ζητούν όσα πραγματικά δικαιούνται. Το ότι χρήματα τα οποία προορίζονταν να στηρίξουν την αγροτική παραγωγή κατέληγαν αλλού -και μάλιστα παρανόμως- αποτελεί μια βαθιά αδικία. Και αυτή η αδικία δεν αφορά μόνο τους αγρότες· αφορά την ίδια την κοινωνία, το κράτος δικαίου και την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς.
Την ίδια στιγμή, το αυξημένο κόστος παραγωγής έχει δημιουργήσει ασφυκτικές συνθήκες. Η τιμή του πετρελαίου, οι ζωοτροφές, τα λιπάσματα και η ενέργεια εκτοξεύθηκαν τα τελευταία χρόνια, χωρίς όμως η τελική τιμή πώλησης των προϊόντων να ακολουθήσει την ίδια αυξητική πορεία. Το αποτέλεσμα είναι απλό: οι παραγωγοί δουλεύουν περισσότερο, κερδίζουν λιγότερο – και αρκετές φορές μπαίνουν μέσα. Όταν ένας κλάδος που στηρίζει την οικονομία και την αυτάρκεια μιας χώρας οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στη συρρίκνωση, τότε το πρόβλημα παύει να είναι κλαδικό και μετατρέπεται σε εθνικό.
Ακόμη πιο δύσκολη είναι η κατάσταση για τους κτηνοτρόφους. Οι συνέπειες της ευλογιάς των αιγοπροβάτων, ιδίως σε περιοχές με υψηλή συγκέντρωση κτηνοτροφικών μονάδων, άφησαν χιλιάδες παραγωγούς χωρίς εισόδημα. Η απώλεια κοπαδιών δεν είναι απλώς ζημιά· είναι πλήγμα στο μέλλον και στην προοπτική μιας οικογένειας, μιας επιχείρησης, μιας τοπικής οικονομίας. Με τις αποζημιώσεις να καθυστερούν και τις νέες επενδύσεις να κρίνονται ριψοκίνδυνες, ο πρωτογενής τομέας βυθίζεται σε ανασφάλεια.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η άμεση πληρωμή των αγροτών δεν αποτελεί απλώς μια διεκδίκηση. Είναι προϋπόθεση επιβίωσης. Η κυβέρνηση και προσωπικά ο Πρωθυπουργός έχουν δεσμευτεί δημόσια ότι οι αγρότες πρέπει και θα πληρωθούν το συντομότερο δυνατό, αναγνωρίζοντας την πίεση και την ανάγκη αποκατάστασης της εμπιστοσύνης. Οι δηλώσεις αυτές αποτελούν θετικό βήμα, όμως η κοινωνία –και κυρίως ο ίδιος ο αγροτικός κόσμος– αναμένει οι υποσχέσεις να μετατραπούν σε άμεσα μετρήσιμες πράξεις.
Οι φετινές κινητοποιήσεις δεν είναι μια διεκδίκηση υπερβολών. Είναι κραυγή δικαίου, αξιοπρέπειας και βιωσιμότητας. Γιατί όταν μιλάμε για τους αγρότες, δεν μιλάμε για «ένα επάγγελμα». Μιλάμε για την τροφή, την περιφέρεια, τον τόπο και την οικονομία. Και αυτή τη φορά, περισσότερο από ποτέ, οι πολίτες το αντιλαμβάνονται. Οι αγρότες δεν ζητούν να προχωρήσουν μόνοι τους. Ζητούν οι θεσμοί να προχωρήσουν μαζί τους. Για το καλό όλων μας.







