Ο  Θόδωρος  Τερζόπουλος σκηνοθέτησε το 1982 στη  σκηνή  της Ε.Μ.Σ  τη Λίνα Λαμπράκη ως Άννα Φίρλινγκ, αντι-ηρωίδα του Μπρεχτ.  Τριάντα τέσσερα χρόνια αργότερα ο Σέρβος  καταξιωμένος σκηνοθέτης  Νικήτα Μιλιβόγιεβιτς  σκηνοθετεί τη Λυδία Φωτοπούλου  στον ρόλο  και πάλι για το Κ.Θ.Β.Ε.

    Ο Νικήτα Μιλιβόγιεβιτς  επιστρέφει ύστερα από 13 χρόνια στο ΚΘΒΕ,  μετά τη «Φυγή» του Μπουλγκάκωφ   που σκηνοθέτησε το 2002 και τον «Πλατόνοφ» του Α. Τσέχωφ έναν χρόνο αργότερα. Έχει στο ενεργητικό του πάμπολλες  περγαμηνές, διεθνή βραβεία και θεωρείται στη Σερβία πρόδρομος του σύγχρονου θεάτρου. Αυτά , τα πολύτιμα τιμαλφή που συνοδεύουν το όνομα και το έργο του.

    Ο Μπρεχτ, αντι-αριστοτελικός Γερμανός συγγραφέας, έγραψε  ένα έργο-χρονικό από τον 30ετή θρησκευτικό  πόλεμο ανάμεσα σε  Καθολικούς και Προτεστάντες . Ολοκληρώθηκε ως κείμενο  στα 1938-39 και πρωτοπαίχτηκε ως έργο  στη Ζυρίχη το 1942. Η Μάνα Κουράγιο ακολουθεί το στράτευμα, με έναν αραμπά-καντίνα, πουλώντας προμήθειες και ποτό για τους στρατιώτες. Χάνει και τα δύο της αγόρια στον πόλεμο. Η μουγγή κόρη της  πεθαίνει χτυπημένη από σφαίρα ,καθώς προσπαθεί μ’ ένα τύμπανο να στείλει μήνυμα στην πόλη Χάλλε για μια επερχόμενη επίθεση. Η Μάνα Κουράγιο απομένει μοναχή της με τον αραμπά της, γριά, ωστόσο αποφασισμένη να συνεχίσει το εμπόριό της.

  Είχα μελετήσει πολύ το έργο πριν δω την παράσταση. Είχα  διαβάσει οτιδήποτε  γράφτηκε γι αυτό είτε ως βιβλίο είτε ως παράσταση. Κράτησα μια σημείωση-αληθινό περιστατικό, που δημοσίευσε η «Καθημερινή» το  1991. Ο συντάκτης του κειμένου γνώρισε τη σύζυγο του Μπρεχτ, την Έλενα Βάιγκελ, γύρω στο 1960 και η οποία ήδη είχε ερμηνεύσει τη «Μάνα Κουράγιο». Της είχε πει ότι η Κατίνα Παξινού ετοιμαζόταν  εκείνη την περίοδο να παίξει τον ρόλο. Η Βάιγκελ αντέδρασε έντονα και είπε  ότι η Παξινού θα έκανε το έργο δράμα,  τραγωδία.  Η Άννα Φίρλινγκ  ήταν ιδιαίτερης ιδιοσυγκρασίας άνθρωπος. Γυναίκα  δυναμική μα και αδίστακτη,  εμπορικό  δαιμόνιο που ξεπερνά τη μητρότητα  και  άτεγκτη τυχοδιώκτρια.

  Ακριβώς αυτόν τον χαρακτήρα έπλασε αριστοτεχνικά   η Λυδία Φωτοπούλου και, προφανώς, αυτό ζήτησε και ο σκηνοθέτης. Κατανόησε ακέραια , η σπουδαία ηθοποιός,   το μπρεχτικό  μήνυμα  για το πώς αποδίδεται στη σκηνή η «Μάνα Κουράγιο».  Έτσι, έπλασε   μια γήινη εμπόρισσα , η οποία ζει όμοια με ύαινα από τον πόλεμο,  δίνοντάς του ακόμη και τα παιδιά της .Ανέπτυξε  τον ρόλο  με τα εξαιρετικά προσόντα της  κατά τέτοιον τρόπο, ώστε εισπράξαμε όλα τα σκαμπανεβάσματα μεταξύ ορθολογισμού και γυναικείας πονηριάς, καπατσοσύνης, συμφεροντολογικής  συμπεριφοράς,  μα και στιγμές συναισθηματικής μητρικής  έξαρσης, ενώ αποκωδικοποίησε  σταδιακά το κλειδί-κώδικα του συγγραφέα. Ο Μπρεχτ ήθελε να καταλάβει ο κόσμος ότι ο πόλεμος είναι παράλογος και ανθρώπων οδυνηρό έργο. Έγραψε την ιστορία μιας γυναίκας που σέρνει στη διάρκεια του τριακονταετή πολέμου τον αραμπά της και τα τρία της παιδιά, ως παραβολή εναντίον του πολέμου που είναι αρνητικός και για τον νικητή και για τον ηττημένο, εφόσον τους καταστρέφει  βιολογικά  και ηθικά.  Σ’ αυτό το πρότυπο  και η  έξοχη ερμηνεία  της  Λυδίας  Φωτοπούλου .  Είδαμε  μια μάνα-λέαινα  που έσερνε πεισματικά το κάρο της ( εμπνευσμένη καινοτομία να είναι ωσεί παρών το κάρο), σημαδεμένη απ’ τα χρόνια και τις κακουχίες, αλλά αποφασισμένη να διασχίζει πολέμους, να πουλάει εμπορεύματα, να διαπραγματεύεται σθεναρά, να ξοδεύει τη ζωή της σ’ έναν κόσμο που καίγεται, αλλά να υπομένει και να επιμένει να στέκεται  όρθια στα πόδια της. Κινήθηκε σε μια σταθερή γραμμή απόδοσης στην τρίωρη διάρκεια της παράστασης  και δικαίως χαρακτηρίστηκε  ο ακρογωνιαίος λίθος στο όλο  οικοδόμημα.

  Οι υπόλοιποι  ηθοποιοί , σε ενιαίο ύφος, συντονίστηκαν με ακρίβεια στην εναλλαγή  ρόλων. Επρόκειτο για  ένα  αξιέπαινα  ομοιογενές   σύνολο που ακολούθησε τη σκηνοθετική γραμμή, ερμηνεύοντας διάφορους χαρακτήρες  με  τη μορφή  σκυταλοδρομίας και, πραγματικά, μια ακόμη φορά θαύμασα το  δυναμικό  του Κ.Θ.Β.Ε.  Ήταν  όλοι τους  μέσα στο πνεύμα του συγγραφέα, καμία  ασάφεια,  καθόλου γκροτέσκο ύφος  ,ούτε  θολή  η ατμόσφαιρα στο μιλιταριστικό  εύρος της γραφής ή στον αντιμιλιταριστικό οίστρο ηρώων συγκεκριμένης σκηνής. Μια απορία που έχω  – δεν νομίζω να λυθεί ποτέ-  είναι γιατί ο σκηνοθέτης «χρησιμοποίησε» τρεις φορές κορίτσι σε ρόλο στρατιώτη,  εφόσον η δράση αναφερόταν σε  αγόρι –στρατιώτη.  Δεν κατάλαβα τον συμβολισμό. Αντίθετα, κατανόησα  εκείνον των μικροφώνων, έστω κι αν πολυφορέθηκε  πια  το «εύρημα», το οποίο  καλύτερα να το λέμε «κλισέ» . Επειδή, λοιπόν,  οι σκηνές  του έργου αφηγούνταν  μια-μια και στη συνέχεια οπτικοποιούνταν  από τους ηθοποιούς, η αποστασιοποίηση από τον Μπρεχτ του 1940  ήταν επιβεβλημένη και  η ανάγνωσή της κατ’ αυτόν τον τρόπο,  εύκολη.

  Η μουσική – μια συνιστώσα της παράστασης εξίσου ενδιαφέρουσα με τις ερμηνείες-  είναι του Πάουελ Ντεσσάου, η οποία γράφτηκε  για την παράσταση του Βερολίνου το 1951 και  δεν ακολούθησε  ρομαντικά πρότυπα ούτε επρόκειτο για εύκολη σύνθεση. Ήταν ιδιαίτερη και υποχρέωνε  τον ηθοποιό-τραγουδιστή να κάνει δύσκολες  φωνητικές ακροβασίες. Η  Λυδία Φωτοπούλου ανταποκρίθηκε επαρκέστατα και σ’ αυτό το  δύσκολο  έργο, ενώ το λυρικό τραγούδι που ακούσαμε από τη μελίρρυτη κοριτσίστικη φωνή,  δημιούργησε ποιητική ατμόσφαιρα  συνεπικουρούμενη και από τους φωτισμούς. Θα πρέπει να πω εδώ, ότι οι φωτισμοί στην παράσταση  ήταν το αδύνατο  σημείο της. Μάλλον την αδίκησαν παρά της έδωσαν ατμόσφαιρα  και  στιλ. Σκοτεινή δράση, ελάχιστα φωτισμένα σημεία και χώροι, ενώ η  δεύτερη και τελευταία ποιητική εικόνα, όταν σηκώθηκε το κυκλόραμα και απολαύσαμε  στιγμιαία ένα χιονισμένο τοπίο με φωταγωγημένο κουκλόσπιτο, όμως αυτό δεν άρκεσε  για να ξεκουράσει τα μάτια. Πράγματι, ο χαμηλός πρασινογαλάζιος φωτισμός που κυριάρχησε στη σκηνή, κούρασε τον κόσμο. Ωστόσο, η παράσταση ,πέραν της Φωτοπούλου, είχε πολλές  αρετές και σύγχρονη, ξεκάθαρη μεταφορά.

  Το θέατρο του Μπρεχτ είναι κοινωνικό και επαναστατικό ταυτόχρονα.  Καταγγέλλει το δόλο και τις αντιφάσεις  της αστικής τάξης και αρνείται κατηγορηματικά τις  μεθόδους του παραδοσιακού θεάτρου. Η «Μάνα  Κουράγιο και τα παιδιά της» είναι έργο αντιπολεμικό, καταγγελτικό και ρεαλιστικό.  Ο συγγραφέας δια μέσου του τριακονταετούς  ευρωπαϊκού πολέμου  ανθρωπογράφησε  τον παραλογισμό του πολέμου , ιστορικοποιώντας την ευθύνη όχι μόνο αυτών που τον παράγουν αλλά και αυτών που τον υπηρετούν, τον συντηρούν, τον αποδέχονται ως μέσον εμπορίου και βιοπορισμού.  Το αντιπολεμικό μήνυμα της ιστορίας το εισπράξαμε από τη νέα παραγωγή του Κ.Θ.Β.Ε,  έστω κι αν η  πολυβραβευμένη  Σερβική μπαγκέτα  είχε  περισσότερη ψύχρα, παρά ψυχή.

  Δείτε την παράσταση. Η Λυδία Φωτοπούλου  και οι δεκαπέντε ηθοποιοί του Κ.Θ.Β.Ε μοχθούν επί σκηνής , υπηρετούν με τον καλύτερο τρόπο την υποκριτική τέχνη και προσφέρουν συγκίνηση .

Συντελεστές :

Μουσική: Πάουλ Ντεσσάου
Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας
Σκηνοθεσία: Νικίτα Μιλιβόγεβιτς
Σκηνογραφική επιμέλεια-Κοστούμια: Κέννυ ΜακΛέλλαν
Διεύθυνση ορχηστρικού συνόλου: Νίκος Καπετάνιος
Hχητικός σχεδιασμός-Μουσική διδασκαλία: Νίκος Γαλενιανός
Χορογραφίες: Αμάλια Μπένετ
Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Ηλίας Παπαδόπουλος
Βοηθός σκηνογράφου- ενδυματολόγου: Μαρία Μυλωνά
Οργάνωση παραγωγής: Ναταλία Λαμπροπούλου
 

Διανομή: Λυδία Φωτοπούλου (Mάνα Κουράγιο), Εμμανουέλα Μαγκώνη (Κάτριν, η μουγκή κόρη της), Ορέστης Χαλκιάς (Άιλιφ, ο μεγάλος γιος), Εμμανουήλ Κοντός (Έμενταλ, ο μικρός γιος), Ελευθερία Αγγελίτσα (Νέος στρατιώτης), Στελλίνα Βογιατζή (Υβέτ Ποτιέ / Μια φωνή / Νέος Αγρότης), Σοφία Καλεμκερίδου (Μάγειρας / Αγρότισσα), Γιώργος Κολοβός (Μάγειρας / Λοχίας / Ιεροκήρυκας / Στρατιώτης), Δημήτρης Μορφακίδης (Σιτιστής / Γέρος συνταγματάρχης / Παλιός στρατιώτης/ Ιεροκήρυκας / Αγρότης), Αγγελική Νοέα (Στρατολόγος / Στρατιώτης / Υβέτ Ποτιέ), Χρήστος Παπαδημητρίου (Στρατηγός / Ιεροκήρυκας / Αγρότης/ Γραφιάς / Στρατιώτης), Παναγιώτης Παπαϊωάννου (Λοχίας / Ιεροκήρυκας / Στρατιώτης), Αλέξανδρος Σιάτρας (Γραφιάς / Στρατιώτης / Λοχίας), Μιχάλης Σιώνας (Αυτός με τον επίδεσμο/ Μάγειρας).
 
Μουσικοί επί σκηνής: Άρτεμις Βαβάτσικα (μπαγιάν), Ιωάννα Γανίτη (τρομπέτα), Κωνσταντίνος Ιωαννίδης (φλάουτο), Ηρώ Μενέγου     (πιάνο), Θεόφιλος Μπίκος (κιθάρα), Ανδρέας Παπακώστας-Σμύρης  (φλάουτο), Βαλεντίνη Παπανικολάου (κρουστά), Πασχαλίνα Τσέρνου (πιάνο).

ΠΑΥΛΟΣ  ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Έφτασα νωρίς στην οδό  Αμαλίας. Παλιότερα ήταν στέκι το εκεί θέατρο και  κοινωνούσα τον λόγο σπουδαίων συγγραφέων δια μέσου σπουδαίων καλλιτεχνών.

   Μια αγκαλιά   πολύχρωμα, ευωδιαστά  χρυσάνθεμα στην είσοδο και μια αγκαλιά-καλωσόρισμα του Θωμά του Χαρέλα. Τι όμορφο συναίσθημα.  «Εσείς εδώ τα λέτε αη-δημητριάτικα  ε;  Εμείς στην Κέρκυρα οκτωβρίνια», είπε μια κυρία  και το στόλισε ακόμη περισσότερο το στιγμιότυπο.  Αξίζει να τις  φυλάει κανείς αυτές τις σκηνές. Μπορεί να γίνουν και μαγιά για έργο. Κι οι συγγραφείς  από πούθε αντλούν θέματα; Απ’  τη ζωή. Τη δική τους και των άλλων.

  Πήρα το πρόγραμμα και σεργιάνισα.  Το έργο πραγματεύεται την ιστορία ενός πολυσύνθετου, παράδοξου θηλυκού  πλάσματος   που,  μην μπορώντας να προσαρμοστεί στο περιβάλλον της  επιλέγει ένα ιδανικό τέλος,  όντας πιστή στις υψηλές  πεποιθήσεις της. Η Έντα Γκάμπλερ αποτελεί το τελευταίο  έργο του Ίψεν , που δημοσιεύθηκε όταν ακόμα εκείνος ζούσε εκτός Νορβηγίας. Ανέβηκε για πρώτη φορά στις 31 Ιανουαρίου 1891 στο Residenztheater  του  Μονάχου. Έκτοτε, την είδαν  αμέτρητα μάτια σ’ όλον τον κόσμο, την άκουσαν θεατές σε πολλές  γλώσσες κι οι Έλληνες πάμπολλες φορές, ακόμη και φέτος περισσότερες  της μιας. Εδώ η συνθήκη τοποθετείται στη δεκαετία του ’40.

   Κλασσικός  ο Ίψεν   αλλά  και πεπερασμένος.  Πολύ πιο πίσω από τον Τσέχωφ  ή τον Μπρεχτ  στις προτιμήσεις  των  περί του θεάτρου σπουδής ανθρώπων. Μικρών και μεγάλων. Ο Σάββας Πατσαλίδης, κριτικός θεάτρου και καθηγητής θεατρολογίας του Α.Π.Θ. είπε σε μια διάλεξή του  ότι ο Νορβηγός συγγραφέας    είναι  παρεξηγημένος. Ότι,  ενώ τον θεωρούμε μεταμοντερνιστή,  του  αρνούμαστε  τη  θέση  στον  μεταμοντερνισμό.  Ότι,  ενώ τον θεωρούμε επαναστάτη, δαχτυλοδείχνουμε τον ρεαλισμό του. Αυτή η παρεξήγηση δε, πρόεκυψε από την πορεία που ακολουθεί  το θέατρο στον 20^ο αιώνα.  Το ευρωπαϊκό θέατρο  περιθωριοποίησε τον Νορβηγό συγγραφέα κι  όλοι οι…ισμοί, όπως υπερρεαλισμός, σουρεαλισμός, υπαρξισμός, φοβισμός  έκλεισαν τις πόρτες στην αισθητική που προωθούσε και υποστήριζε ο Ίψεν. Θεωρήθηκε, λοιπόν,  άκρως  συντηρητικός.

   Η  «Εταιρότητα»  κι οι  διαχειριστές –συνεργάτες  του θεάτρου  «Αμαλία» αποφάσισαν να υπερκεράσουν  στεγανά. Όχι μόνο τόλμησαν  να σπάσουν ένα  λουκέτο και να επαναλειτουργήσουν σε εποχή βαθιάς ύφεσης μια θεατρική σκηνή, αλλά σήκωσαν αυλαία με « ‘Εντα Γκάμπλερ», δική τους παραγωγή   και, μάλιστα , με μια κλασσική  παράσταση στο ύφος και  στο στήσιμο.

  Ο Νίκος Σακαλίδης  δε δίστασε να  κτίσει «οικοδόμημα»,  που θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί ως σπονδή στο «Θέατρο της Δευτέρας».  Μας έχει δώσει στο παρελθόν  εξαιρετικά δείγματα σύγχρονης σκηνοθετικής άποψης, μοντέρνες ή και μεταμοντέρνες παραστάσεις, όμως εδώ τόλμησε να οδηγήσει  κόντρα στον άνεμο  το «άρμα» του. Επιτήδευση και στιλιζάρισμα μαυρόασπρης εποχής Εθνικού Θεάτρου. Μοναδική πινελιά σημερινής «ματιάς» η άλλη  ‘ Εντα  με το κοστούμι μοντέρνας γυναίκας, τον  ώμο  γυμνό και το  tattoo  σε ελεύθερη θέαση. Το  σκηνικό με τα κλασσικά έπιπλα  περιτριγυρισμένο από σχοινιά ως ένα ριγκ- παλαίστρα,  όπου η ηρωίδα  πάλεψε με τους δαίμονές της, αλλά δε νίκησε.  Μέσα από το παλιομοδίτικο ύφος,  ωστόσο, η σκηνοθεσία πέρασε αυτό που ήθελε ο συγγραφέας. Ότι η Εντα Γκάμπλερ είναι μια χειμαρρώδης δύναμη,  που την αναχαιτίζει  η κοινωνικοποίησή  της, η θέση της γυναίκας στη δική της εποχή, η συντηρητική ανατροφή  της   ή ο φόβος μήπως ξεχυθούν σκάνδαλα εις  βάρος της .

  Αντικατοπτρίζοντας και αντιπροσωπεύοντας  το σύμβολο μιας δημιουργικής δύναμης φυλακισμένης  μέσα σε γυναικείο σώμα  και σε ψυχή που θα ήθελε   να κάνει  και να απολαύσει ό,τι ήταν κατοχυρωμένο σε ανδρικό φύλο , η Έντα Γκάμπλερ έχει ,σίγουρα, σύγχρονες διαστάσεις που θα δικαιολογούσαν μια  άλλη  επανάγνωση. Ο  Νίκος  Σακαλίδης δεν οδήγησε προς αυτές τις κατευθύνσεις τις έρευνές  του. Στάθηκε στο κλασσικό στιλιζάρισμα, δίδαξε τους ηθοποιούς  του  τη συμβατική εκφορά λόγου, ακόμα και στην «άλλη»  Εντα δεν έδωσε ελευθερίες που θα τη διαφοροποιούσαν από το πρωτότυπο. Θα μπορούσε να την εκλάβει κανείς  και ως το alter ego της κανονικής  Έντα, αλλά, θαρρώ, ότι η ανάγνωση  της  εικόνας   είναι   προσωπική υπόθεση.

  Από τις αντιδράσεις  των  θεατών πρόσεξα  ότι  είχαν εισπράξει αυτά που η παράσταση πρέσβευε. Συμπεριφορές, πάθη, υπονομεύσεις,  ραγδαίες  εξελίξεις στην πλοκή, ανατροπές. Η ηρωίδα, εν πολλοίς,   διεκδίκησε μια αυτονομία κι έφτασε στα άκρα.

«Αυτά που θέλησα   στην  Έντα Γκάμπλερ  ήταν  να παρουσιάσω  ανθρώπινα όντα, πάθη, συγκρούσεις, τύχες   μέσα σε πλαίσιο  συγκριμένων κοινωνικών συνθηκών και αρχών» είχε δηλώσει ο ίδιος ο Ερρίκος  Ίψεν για το έργο του. Αυτό ακριβώς  έκαμε και ο Νίκος Σακαλίδης στο συγκεκριμένο ανέβασμα  με τον τρόπο  που  επέλεξε. Τα υπόλοιπα  θα τα σχολιάσετε  όταν δείτε την παράσταση, η οποία θα περιοδεύσει και σε άλλες πόλεις  και , μεταξύ αυτών, στην  Καβάλα.

Συντελεστές:

Μετάφραση: Βασίλης Παπαγεωργίου
Σκηνοθεσία: Νίκος Σακαλίδης
Σκηνικό – κοστούμια: Μένη Τριανταφυλλίδου
Ηχητική επιμέλεια – μουσική διδασκαλία: Ευτυχία Καβαλίκα
Φωτισμοί: Νίκος Σακαλίδης – Αντώνης Διρχαλίδης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Αρουτζίδου
Οργάνωση Παραγωγής: Τατιάνα Νικολαϊδου
Φωτογραφίες της παράστασης: Νώντας Στυλιανίδης
Διανομή:
Γυναίκα: Μαρίνα Καζόλη
Μπέρτε: Ντίνα Λιάκου
Δεσποινίς Γιουλιάνε Τέσμαν: Ελένη Σαμαντζή
Γιέργκεν Τέσμαν: Κώστας Χατζηγεωργίου
Χέντα Γκάμπλερ: Μελίνα Γαρμπή
Κυρία Έλβστεντ: Μάρω Καραγεώργου
Δικαστής Μπρακ: Δημήτρης Κουστολίδης
Έιλερτ Λέβμποργκ: Θωμάς Βελισσάρης

ΠΑΥΛΟΣ  ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

ΘΕΑΤΡΟ ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΒΑΛΑΚΟΥ

Γεωργίου Βιζυηνού

«Το αμάρτημα της μητρός μου»

Δραματουργία – σκηνοθεσία Δήμος Αβδελιώδης

Σάββατο 15 Οκτωβρίου στις 21.00

Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας σε συνεργασία με την Εταιρεία Anagnorisis παρουσιάζουν τη διακεκριμένη παράσταση «Το Αμάρτημα της Μητρός μου» σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη στο θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου το Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2016 στις 21:00.

Με το έργο αυτό αποκαλύπτει ο ίδιος ο Βιζυηνός την πιο βαθιά του πληγή, όταν σε πολύ μικρή ηλικία ακούει μια νύχτα τη Μητέρα του, να παρακαλεί μέσα στην εκκλησία το θεό να πάρει εκείνον, στη θέση της βαριά ασθενούς αδελφής του.

Ο πρωταγωνιστές του έργου (ο Βιζυηνός με την Μητέρα του), έχουν όλα τα στοιχεία των αρχετυπικών ηρώων που εμπλέκονται σε ένα τραγικό συμβάν από τη Μοίρα. Το μόνο που μπορούν να πράξουν οι ίδιοι συνειδητά, είναι να κατανοήσουν ο ένας τον άλλο, για να επέλθει στο τέλος η συγχώρηση, σαν λύση και σαν κάθαρση.

Έτσι η αφήγηση έχει τη δομή ενός αρχαίου δράματος, εμπλουτισμένου με τα πρώιμα ψυχαναλυτικά στοιχεία που αφομοίωσε ο Συγγραφέας κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Γοτίγγη της Γερμανίας και ενσωμάτωσε δημιουργικά στο έργο του.

Το αυτοβιογραφικό αυτό έργο ξεκινάει με τον μικρό Γιωργή να παρακολουθεί με αγωνία τις απεγνωσμένες και στο τέλος μάταιες προσπάθειες της Μητέρας του, να σώσει από το θάνατο το άρρωστο δεκάχρονό της κορίτσι.

Ακολούθως το βάρος της απώλειας της Ανιώς ωθεί τη Μητέρα σε δυο αλλεπάλληλες υιοθεσίες κοριτσιών, που γίνονται η αιτία να παραμεληθούν τα άλλα τρία ορφανά από πατέρα αγόρια της, και να στερηθούν των φροντίδων της.   

Ύστερα από χρόνια, επιστρέφοντας από τις σπουδές του στη Γερμανία ο μεσαίος της γιος, ο ίδιος ο συγγραφέας, μαθαίνει έκπληκτος από τη μητέρα του, το τραγικό μυστικό της.

Πρόκειται για μια τραγικού χαρακτήρα οικογενειακή εξομολόγηση, που ενώ συνήθως κρύβεται επιμελώς στο σκοτάδι, εδώ βγαίνει στο φώς, και ξεπερνώντας τις συμπληγάδες της ηθογραφίας και της ηθικογραφίας, γίνεται λόγος δημόσιος και λυτρωτικός, μάθημα ήθους και ανθρώπινης διαλλακτικότητας, χάρη στο πνεύμα του Βιζυηνού.

Ενός πνεύματος, που έχει συμπεριλάβει και αφομοιώσει μέσα σε όλο το πεζογραφικό του έργο, τα στοιχεία ενός ζωντανού και πηγαίου λαϊκού πολιτισμού που εμπεριέχει τις δυνάμεις της ζωής και της πίστης, να υπερνικούν τις δυνάμεις του θανάτου και της φθοράς.

Ο Δ. Αβδελιώδης προτείνει με τις παραστάσεις του έναν ανανεωμένο και μοντέρνο τρόπο θεατρικής έκφρασης, που στηρίζεται στη διαύγεια και τη σαφήνεια του νοήματος, χωρίς στοιχεία πειραματισμού.

Η παρακολούθηση της παράστασης γίνεται μια βιωματική εμπειρία για όλους τους θεατές, ανεξαρτήτως ηλικίας ή παιδείας.

Αριστουργήματα της λογοτεχνίας μεταλλάσσονται σε ένα λαϊκό λυρικό θέατρο, που παρά την ιδιότυπη γλώσσα των, γίνονται απόλυτα κατανοητά και απευθύνονται στο ευρύ κοινό, μέσα από παραστάσεις που έχουν υμνηθεί από κριτικούς και κοινό, και θεωρούνται μαθήματα υποκριτικής, σκηνοθεσίας και θεατρικής διασκευής.

«Το Αμάρτημα της μητρός μου»

Θέατρο ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΒΑΛΑΚΟΥ

Σάββατο 15 Οκτωβρίου στις 21.00

Διδασκαλία ερμηνείας, σκηνική όψη, δραματουργία, σκηνοθεσία: Δήμος Αβδελιώδης

Μουσική: Βαγγέλης Γιαννάξης

Ερμηνεύουν: Θεμιστοκλής Καρποδίνης, Αγάπη Μανουρά

Διάρκεια: 60 λεπτά

Εισιτήρια: Προπώληση, φοιτητές, πολύτεκνοι, άνεργοι, ΑΜΕΑ 10 €, Ταμείο 12 €.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας 2510. 220876 – 7 ώρες γραφείου.

Η προπώληση των εισιτηρίων θα ξεκινήσει την Πέμπτη 13 Οκτωβρίου, 11.00 – 14.00 και 18.00 – 20.00, στο Κέντρο Πληροφόρησης Επισκεπτών Δήμου Καβάλας (πρ. ΕΟΤ) στην κεντρική πλατεία Καβάλας (τηλ. ταμείου 2510 620 566).

Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου, Διοργάνωση Σεμιναρίου , Παρασκευή 7 Οκτωβρίου (17.00 – 22.00)

Η Δημοτική Θεατρική Κοινωφελής Επιχείρηση Καβάλας διοργανώνει σεμινάριο, με εισηγητή τον Βασίλη Βασιλάκη.

Ένα σεμινάριο με βασικό θεματικό άξονα το παράλογο θέατρο (…και όχι μόνο…).

Τρόποι προσέγγισης, λόγου, κίνησης, αναπνοών, ανάλυσης κειμένων με στόχο τη «λογική» επεξεργασία.

Το σεμινάριο απευθύνεται σε όσους ενδιαφέρονται για το θέατρο και θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 7 Οκτωβρίου (17.00 – 22.00), στο θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου.

Παρακαλούνται οι ενδιαφερόμενοι να έχουν τα κείμενα που θα ήθελαν να δουλέψουν.

Η συμμετοχή είναι δωρεάν.

Για περισσότερες πληροφορίες και δήλωση συμμετοχής μπορείτε να απευθυνθείτε στα γραφεία του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ (ώρες γραφείου), στα παρακάτω τηλέφωνα : 2510 220876 και 2510 220877.

ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

Βασίλης Βασιλάκης βιογραφικό

Ο Βασίλης Βασιλάκης είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν». Συνεργάστηκε με το θέατρο τέχνης από το 1978 μέχρι το 1985 και πήρε μέρος σε παραστάσεις Αρχαίου και Σύγχρονου Δράματος, στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Συνεργάστηκε με την παιδική σκηνή της Ξένιας Καλογεροπούλου όπως και με τους θιάσους του Γ. Φέρτη, ΣΤ. Φασουλή, Αιμ. Υψηλάντη, Ν. Τσακίρογλου, Σπ. Παπαδόπουλου, Β. Παπαβασιλείου, Γ. Αρμένη, Κ. Βασιλάκου, Α. Φόνσου, Ν. Δαφνή κ.α.

Εργάστηκε στα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου και Λαμίας.

Τη θεατρική περίοδο 2007 – 08 συνεργάστηκε με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό στην παράσταση «Ποιος είναι ο κύριος Κέλερμαν». Την ίδια θεατρική περίοδο, με τη Ρένη Πιττακή και την Αγλαϊα Παππά έπαιξε στο Aalst σε σκηνοθεσία Ελπίδας Σκούφαλου.

Την περίοδο 2009 – 10 συνεργάστηκε με τους Σταμάτη Κραουνάκη, Λίνα Νικολοπούλου στην παράσταση με τίτλο «Ένα σπίτι παραμύθια».

Στο εργαστήρι του D. Kennedy μαθήτευσε στην γλυπτική και την κατασκευή κούκλας και μαριονέτας και το 1997 ίδρυσε το «Θέατρο μαριονέτας» και από τότε παρουσιάζει παραστάσεις για παιδιά σε χώρους σχολείων, φεστιβάλ κλπ.

Σε συνεργασία με τον Μορφωτικό Σύλλογο Αίγινας «Καποδίστριας» σκηνοθέτησε: «Κομμάτια και θρύψαλα» Γ. Σκούρτη, «Ο Κουρέας της Σεβίλλης» Ζ. Μπομαρσέ, «Η Πινακοθήκη των ηλιθίων» Ν. Τσιφόρου, «Λοκαντιέρα» Κ. Γκολντόνι.

Το 2006 απέκτησε έναν μικρό θεατρικό χώρο στην Αίγινα και δημιούργησε τη θεατρική του ομάδα. Σκηνοθέτησε τις παραστάσεις «Με Δύναμη από την Κηφισιά» Δημ. Κεχαϊδη – Ελ. Χαβιαρά, «Ελεύθερο ζευγάρι» Ντ. Φο, «Εβραία» Μπ. Μπρεχτ, «Τελευταία έκτρωσις» Π. Τακόπουλου, «Οι Δούλες» Ζαν Ζενέ, «Φαλακρή Τραγουδίστρια» Ε. Ιονέσκο κ.α.

Ok, η Ισπανία είναι μια χώρα Ευρωπαϊκή, μυαλό ανοικτό,   τουρισμός  σε δυσθεώρητα ύψη, όπερ σημαίνει αποδοχή από πολύ νωρίς  πολλών  ιδιαιτεροτήτων συμπεριφοράς , μεταξύ αυτών  δε, και σεξουαλικής .   Άλλο ιδίωμα της χώρας ,  το  μεσογειακό ταπεραμέντο. Άρα,  χιούμορ και «χαβαλές» σε  ευμεγέθη όρια. Ανοχής και Αντοχής.

 Ο Καταλανός συγγραφέας  θα πρέπει να είχε  βιώματα αντίστοιχα  της  ιστορίας αγάπης που έπλεξε με βελονιά σταυρωτή, ανάποδη,  ζέρσεϋ,  ζακάρ,  Βαρκελώνης  ή  Κατωπαρταλιώτικη.   Έζησε   παρόμοιες  καταστάσεις  είτε ως παρατηρητής , είτε  ως πρωταγωνιστής ή  κομπάρσος. Έστω . Πάντως ,  δεν ήταν ξένος με τη  gay  κουλτούρα και την εν γένει φιλοσοφία που διέπει την  ομοφυλοφιλική  «κοινότητα».  Διέθετε και μπόλικο χιούμορ και αίσθηση της πραγματικότητας, ότι δηλαδή  ο έρωτας είναι θεόστραβος και δεν κάνει διαχωρισμούς.  Λαβώνει το ίδιο αποτελεσματικά τις  καρδιές , ασχέτως κελύφους. Τα υπόλοιπα ήρθαν μόνα τους.

 Σε πρώτο επίπεδο  η ιστορία αγάπης αφορά δυο αγόρια. Η τεχνολογία στην επικοινωνία  του σήμερα  που περιπλέκει καταστάσεις, ανοίγει ή κλείνει δρόμους σε ζευγάρια με φούστα-μπλούζα  και  παντελόνι- μουστάκι -πουκάμισο,  αφορά τον κόσμο όλον. Το συναίσθημα  δε ,  είναι πανανθρώπινο. Επομένως, όλη η αίθουσα θεάτρου που βλέπει, συμπάσχει, αγωνιά, αποδοκιμάζει, επιδοκιμάζει συμπεριφορές ηρώων , ταξιδεύει σύσσωμη  και βρίσκει ορθάνοικτη  πόρτα-διέξοδο στα  πάσης φύσεως  αδιέξοδα  ,  ενώνεται, γίνεται μια παρέα κι όταν  το γέλιο δε στιγματίζει κανέναν ως  αριστερό, δεξιό,  φαλλοκράτη, δουλοπρεπή ή ετεροφυλόφιλο  ή  ομοσέξουαλ, καταλήγουμε,  σαφέστατα, ότι το γέλιο είναι ελιξίριο  ζωής.

 Να  το  δεύτερο  επίπεδο. Πολύ εύκολα  προσπερνά το  προηγούμενο και  κάθεται  στην κορυφή.  Λοιπόν,  η σύγχρονη «Σταχτοπούτα»  δεν περιμένει το άσπρο άλογο να της φέρει πρίγκιπα. Αρπάζει το κινητό ή το λαπ-τοπ και ξεχύνεται στο διαδίκτυο. Ρίχνει δολώματα-φωτογραφίες και «τσιμπάει»   «λαβράκια»  , μπορεί  και «αθερίνες» . Ακριβώς το  ίδιο και ο σύγχρονος « Δάμων».  Σιγά μην περιμένει  τον «Φιντία» του να διανύσει χιλιόμετρα με γυμνά πόδια. Έχει πάμπολλες  εφαρμογές στο κινητό του ή τον υπολογιστή του και σημαδεύει. Ευστοχεί, αστοχεί, άλλη  υπόθεση. Εντελώς προσωπική.  Έτσι κι αλλιώς η επιλογή ενός συντρόφου  δεν είναι για κανέναν εύκολο θέμα.  Ωστόσο,   η gay κουλτούρα στερεοτυπικά κατέχει τη φήμη πως οι άντρες  που την απαρτίζουν περιστρέφουν τη ζωή τους γύρω από το σεξ και με τρόπο σχεδόν εμμονικό.  Έχουν, δηλαδή,  μία πιο σαρκική αντιμετώπιση απέναντι στο  φλερτ  σε σχέση με τις γυναίκες , που συχνά λειτουργούν στην έλξη, όταν αυτή εκδηλώνεται στη ζωή τους , με πιο εγκεφαλικό τρόπο. Αλήθεια είναι. Το είδαμε στην παράσταση. Είδαμε , όμως,  και το συναίσθημα. Αυτό που  συγκινεί και τρέφει την ανθρωπιά. Είδαμε και τη σατιρική διάθεση  του συγγραφέα  απέναντι στο  gay κατεστημένο.  Παράδειγμα, σ το «ψωνιστήρι»  κυοφορούνται και γεννιούνται αμέτρητες προκαταλήψεις  , οι οποίες  στιγματίζουν τους ίδιους  ως ιδιαιτερότητες.  Ακούσαμε και κάποιες  λεκτικές  υπερβολές  ,  ίσως  η σκηνοθεσία  θέλησε να τις  εντάξει   στο σκέλος  «αυτός  εκφράζει τον ντροπαλό ερωτισμό του  ήπια , σχεδόν  δειλά,  ο άλλος  έμαθε να αυθαδιάζει εξ αιτίας  της  ωμής γλώσσας  που σέρνεται   στα social media του είδους».

 Κυρίως, είδαμε δυο εξαιρετικά ταλαντούχους ηθοποιούς,  τους  Δημήτρη Μακαλιά και Μίνω  Θεοχάρη,  που ερμήνευσαν  με τρελό  κέφι τους  πολυεπίπεδους  ρόλους τους,  είδαμε κι   ένα έξυπνο, λιτό  σκηνικό, άκρως  λειτουργικό . Η σκηνοθεσία ευρηματική,  οι ρυθμοί  γρήγοροι,  η μουσική ατμοσφαιρική και αποτελεσματική ,  αλλά δε νομίζω ότι η παράσταση θα ικανοποιήσει  τους αυστηρά συντηρητικούς  κύκλους.  Συστήνεται  ανεπιφύλακτα  σε όσους θέλουν  να διασκεδάσουν , δεν έχουν  προκαταλήψεις  και δε   χωρίζουν  τους ανθρώπους  σε «είδη».

Συντελεστές:

Κείμενο: Guillem Clua
Σκηνοθεσία : Μάνος Πετούσης
Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Φωτογραφίες – Σχεδιασμός Αφίσας: Νίκος Καρανικόλας
Μουσική: Στάμος Σέμσης
Στίχοι: Φωτεινή Αθερίδου, Μίνως Θεοχάρης
Βοηθός Σκηνοθέτη-μουσική επιμέλεια: Δανάη Μπάρκα
Παραγωγή: M101 / Γιάννης Μπαλαφούτης

Παίζουν: Δημήτρης Μακαλιάς,  Μίνως Θεοχάρης.

*ΠΑΥΛΟΣ   ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Στην κατάμεστη αίθουσα, μεγάλη αίθουσα, σείονταν το ταβάνι και το πάτωμα.

Επί πέντε λεπτά. Δεκάδες παλάμες εξαργύρωναν με εκκωφαντικό τρόπο, τον μόνο ενδεδειγμένο άλλωστε, τον θαυμασμό τους ή την ευαρέσκειά τους ή την υποχρέωσή τους, ανάλογα το αποτύπωμα στο μυαλό του καθενός, που άφησε το εβδομηντάλεπτο «ταξίδι» της «Κατερίνας», έτσι όπως το έγραψε ο Αύγουστος Κορτώ, δίχως φόβο αλλά με πάθος. Περίσσιο πάθος και θάρρος και δύναμη και μαεστρία συγγραφέα, που’ χει στις πλάτες του ένα βουνό ερείσματα για να γίνει λίγο Ξανθούλης, λίγο Τσιφόρος, μετά Βιρτζίνια Γουλφ κι ύστερα «προφήτης» Μαλρό κι αμέσως Ιγνάτιο Ραμονέ και καπάκι Ανίτα Πάνια, ώστε να ξαμολήσει τα λερωμένα τ’ άπλυτα οικογενειακά στη φόρα. Της ζωής της «Κατερίνας» και εξ’ αίματος της δικής του.

Η «Κατερίνα» είναι νεκρή. Αλλά είναι η νηπενθής μάνα για τον μικρό Πέτρο και μετέπειτα Αύγουστο . Και της ανοίγει το στόμα με την πένα του και ρίχνει ένα παραλήρημα κατ’ επίφαση αρρωστημένο και κατ’ ουσία καταγγελτικό . Μέσα από το βεβαρημένο με λογής μανιοκαταθλιπτικές ρίζες DNA της, η αλλοπρόσαλλη Κατερίνα καταγγέλλει τον κανιβαλισμό του συστήματος απέναντι στο διαφορετικό. Ταυτόχρονα, ανυψώνει την αγάπη. Το μεγαλείο αυτής της γυναίκας με το σαλεμένο μυαλό και με το αλκοόλ συν την καταστολή- σε συσκευασία χαπιών- συμμάχους στις δύσκολες ώρες της καθημερινότητάς της αναδεικνύεται μέσα από την τραγικότητα των καταστάσεων, κατασκευασμένων ή απρόσκλητων, μέσα από το χιούμορ και τον δηκτικό λόγο, μέσα από τον φόβο , τη δειλία ή την τόλμη, που εναλλάσσονταν στο διάβα της ζωής της με καταιγιστικούς ρυθμούς. Και τούτη η δημόσια εξομολόγηση έφερε την εξιλέωση, τη συγχώρεση, την αποδοχή και τον προβληματισμό γύρω από την έννοια «κοινωνία».

Στο « δια ταύτα» , λοιπόν. Γυμνό, σπασμένο παιχνιδάκι στα χέρια μιας δυσοίωνης μοίρας, ο άνθρωπος πασχίζει να υπάρξει. Ανεπιτυχώς, όπως όλα δείχνουν. Kαταθλίψεις, βιαιοπραγίες, αυτοκτονίες, ψυχικές διαταραχές, επιλογή του μίσους ως τρόπου ζωής και κατασκευή φανταστικών εχθρών στη θέση ενός ξένου εαυτού. Η κοινωνία μας είναι μια νηπενθής κοινωνία. Αρνείται, συγκαλύπτει, ιατρικοποιεί τον πόνο. Ο ψυχικός πόνος γίνεται αντιληπτός διαρκώς σαν ένα έλλειμμα, ένα ελάττωμα, ενάντια στο σκοτεινό κάλεσμα αισιοδοξίας που, ας πούμε ότι μέχρι πρότινος, μας κατέκλυζε. Ο αποτελεσματικός, λειτουργικός, εκσυγχρονισμένος άνθρωπος της εποχής μας αρνήθηκε πεισματικά το πένθος. Η κυρίαρχη επιταγή μιας «προς τα εμπρός κίνησης» έκανε τον στοχασμό πάνω στο τραύμα μια ενοχλητική παραφωνία. Παράδοξα όμως, έτσι και η ελπίδα μεταμορφώθηκε σε ένα άδειο ρητορικό σχήμα. Η απειλή σε αυτή την κρίση είναι το πάγωμα της σκέψης, η άμβλυνση του συναισθήματος, η αδυναμία στοχασμού και επαναστοχασμού πάνω στην απώλεια. Η νέκρωση, αλλιώς.

Αν δεν καταθέσουμε τα όπλα, αν δε «νομιμοποιήσουμε» το «αφύσικο», τότε όλα είναι ανοιχτά. Το μέλλον, όπως μας διδάσκει η Ιστορία, ανήκει στην έκπληξη. Το ίδιο μάς διδάσκουν και όσοι πέρασαν από την κόλαση κι επέστρεψαν πίσω αλλιώς, ζωντανοί και δυνατοί. Ανώνυμοι ήρωες της καθημερινότητας , που παλεύουν σήμερα να μην αδειάσουν

από το ανθρώπινο στοιχείο τους, να μην ενδώσουν στη βαρβαρότητα. Ενίοτε δε, και επώνυμοι. Όπως ο Αύγουστος Κορτώ.

Το ρεσιτάλ ερμηνείας της Λένας Παπαληγούρα υμνήθηκε απ’ όλη την αίθουσα. Η ευρηματικότητα του σκηνοθέτη με τη χρήση ενός φακού σε όλη τη διάρκεια της παράστασης έδωσε ενδιαφέρουσα διάσταση στην αφήγηση και η μουσική επί σκηνής συνετέλεσε στους «ζωντανούς» ρυθμούς. Δε νομίζω, όμως, ότι ήταν εύστοχη πάντα η χρήση μικροφώνου. Ο συμβολισμός «τα κάνω βούκινο» πλάτειασε και κούρασε. Θαρρώ πως, όταν έλειπε το μικρόφωνο, ήταν πολύ καλύτερη η απόδοση της ηθοποιού. Περνούσε ανεμπόδιστα το δράμα της «Κατερίνας» στην ψυχή του θεατή , ενώ η ξαφνική αύξηση έντασης ήχου με την άμετρη χρήση μικροφώνου, θα τολμήσω να πω, ότι σε αρκετά σημεία γκρέμισε ό,τι έχτισε ο σκηνοθέτης. Ωστόσο, πρέπει να δείτε την παράσταση για να σχηματίσετε προσωπική άποψη και για να γευτείτε κι εσείς μια εξαιρετική ερμηνεία.

Συντελεστές:

Συγγραφέας: Αύγουστος Κορτώ Ιδέα-Διασκευή-Σκηνοθεσία: Γιώργος Νανούρης Ερμηνεία: Λένα Παπαληγούρα Live Μουσική: Λόλεκ Μαζί τους και ο Γιώργος Νανούρης

Φωτογραφίες: Ιωάννα Χατζηανδρέου Παραγωγή: Λυκόφως – Γιώργος Λυκιαρδόπουλος

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Η έκθεση με τον αρχικό τίτλο «50 χρόνια Αστερίξ» είναι δημιουργία του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης και τη Μαμούθ Κόμιξ, και διοργανώθηκε το 2010 με αφορμή την επέτειο των 50 χρόνων από την κυκλοφορία του πρώτου τεύχους του Αστερίξ. Έχει περάσει μέχρι σήμερα από μουσειακούς χώρους της Θεσσαλονίκης, της Πάτρας, του Άργους Ορεστικού, των Ιωαννίνων, των Δελφών, της Ηγουμενίτσας, του Βόλου, της Νικόπολης, της Άρτας, των Χανίων, της Σητείας, της Κομοτηνής, της Αλεξανδρούπολης και της Αιανής.

Στην Καβάλα, ο Αστερίξ έρχεται για να επισκεφθεί τη Νεάπολη και τους Φιλίππους, να ενημερωθεί για την UNESCO … και να κάνει το ίδιο με το γαλατικό χωριό… Ο Σύλλογος Καθηγητών Γαλλικής Γλώσσας Καβάλας-Δράμας-Ξάνθης συμμετέχει ενεργά στη λειτουργία της έκθεσης με εκπαιδευτικά παιχνίδια, καθώς τα κείμενα της έκθεσης είναι δίγλωσσα, ελληνικά και γαλλικά. Η έκθεση περιλαμβάνει αφίσες αφιερωμένες στα τεύχη του Αστερίξ και καμβάδες με γενικά στοιχεία για το κόμικ στην αίθουσα περιοδικών εκθέσεων. Επίσης, ειδικές κατασκευές με φιγούρες των ηρώων του γαλατικού χωριού που υποστηρίζουν δραστηριότητες για παιδιά ενσωματώνονται στις αίθουσες της μόνιμης έκθεσης του Μουσείου.

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν στο Αρχαιολογικό Μουσείο Καβάλας τη Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 2016 και ώρα 20:30. Θα διατίθεται μαγικός ζωμός και αγριογούρουνο, εάν βέβαια έχει περισσέψει από τον Οβελίξ…

Διάρκεια έκθεσης : Οκτώβριος-Νοέμβριος 2016,  

κατά το ωράριο λειτουργίας του Μουσείου (Τηλ. 2510 222335).

Η υπόθεση και το κόμικ

Η σειρά ακολουθεί τα κατορθώματα ενός χωριού ανυπότακτων Γαλατών που αντιστέκονται στη Ρωμαϊκή κατοχή. Η δράση τοποθετείται στο 50 π.Χ., όταν όλη η Γαλατία είχε πέσει στα χέρια των Ρωμαίων. Οι προσπάθειες του Ιούλιου Καίσαρα να υποτάξει το χωριό έχουν πάντα αποτυχημένη κατάληξη. Όλοι οι κάτοικοι του χωριού είναι ήρωες. Αυτοί όμως που ξεχωρίζουν είναι ο Αστερίξ και ο Οβελίξ. Ο Αστερίξ είναι μικρός το δέμας αλλά πανίσχυρος, όταν επιδρά πάνω του το μαγικό φίλτρο του δρυΐδη Πανοραμίξ. Ο ήρωας που εμπνεύστηκε ο Ρενέ Γκοσινί και εικονογράφησε ο Αλμπέρ Ουντερζό εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο χαρτί στις 29/10/1959, στις σελίδες του περιοδικού Pilote. Ακολούθησαν δεκάδες ιστορίες που κατέστησαν τον ανυπότακτο Γαλάτη που κατατροπώνει τις ρωμαϊκές λεγεώνες, πάντα μαζί με τον στρουμπουλό αχώριστο φίλο του Οβελίξ. Πολλά από τα ονόματα των βασικών ηρώων αποτελούν λογοπαίγνια, είτε λόγω της σημασίας τους στα λατινικά είτε σε συνδυασμό με τη γαλλική προφορά (π.χ. Ιντεφίξ = έμμονη ιδέα). Όλα τελειώνουν σε –ιξ. Αιτία γι’αυτό είναι το όνομα του πραγματικού αρχηγού των Γαλατών Βερσενζετορίξ (Vercingetorix) ο οποίος ηττήθηκε από το ρωμαϊκό στρατό. Στις διάφορες περιπέτειές του ο Αστερίξ γυρίζει πολλές χώρες. Σε κάθε χώρα συναντά τα σύγχρονα στερεότυπα για τον κάθε λαό, οι οποίοι περιγράφονται ανάλογα.

Είναι ίσως το πιο δημοφιλές γαλλικό κόμικ στον πλανήτη. Έχει κάνει 350 εκατομμύρια πωλήσεις σε όλο τον κόσμο. Στην Ελλάδα πρωτοεκδόθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 από τις εκδόσεις Σπανός και κυκλοφορεί από το 1989 από την Μαμούθ COMIX. Πρόκειται για τις πιο χαρακτηριστικές φιγούρες της ένατης τέχνης, αλλά και της έβδομης, αφού σχεδόν είκοσι φορές οι περιπέτειες έχουν μεταφερθεί και στη μεγάλη οθόνη. Υπάρχει επίσης μια σειρά από παιχνίδια βασισμένα στους χαρακτήρες του κόμικ και ένα θεματικό πάρκο κοντά στο Παρίσι.

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Αυτό που συμβαίνει στη Θεσσαλονίκη είναι άξιο συζήτησης , πολύ δε περισσότερο, προσοχής. Σε περίοδο πολεπίπεδης κρίσης, σε μέρες αναταραχής και επεισοδίων, η ευχάριστη έκπληξη έρχεται  μέσα από μια κυρίαρχη μορφή τέχνης, την υποκριτική,  στην οποία ουσιαστικά συνυπάρχουν πολλά νοητικά σχήματα, άρα επιτελείται ένα έργο κατήχησης ομάδας πρώτα κι ύστερα ευρύτερου κοινού.  

  Στην πόλη του ενός και πλέον εκατομμυρίου ανθρώπων, λειτουργούν πολλές θεατρικές σκηνές, επομένως , υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός θεατών που τις συντηρεί στον όποιο βαθμό, υπάρχει ενδιαφέρον όχι μόνο για ψυχαγωγία μέσω θέασης παραστάσεων, αλλά και επιμόρφωσης μέσω παρακολούθησης  ανάλογων μαθημάτων.

  Στην οδό Φλέμινγκ τα τελευταία χρόνια παρατηρείται ένας  θεατρικός «οργασμός», αφού σε απόσταση αναπνοής υπάρχουν τρία θέατρα. Το ένα από αυτά είναι το «Τ» το οποίο από  την έναρξή του απασχόλησε θετικά, όλους όσοι αγαπάμε το θέατρο στην ευρύτερη περιοχή της Βόρειας Ελλάδας  και υπόσχεται να μας απασχολήσει εξίσου δημιουργικά και φέτος. Δόθηκε, λοιπόν, η συνέντευξη τύπου για τη νέα σαιζόν και, παράλληλα, μια ακόμη ευκαιρία να μάθουμε το πώς και το γιατί  «σήκωσε »  αυλαία η νέα  θεατρική αίθουσα.

  Το Θέατρο Τ   ξεκίνησε να λειτουργεί στη Θεσσαλονίκη  εκεί όπου στη δεκαετία του ’80 στεγαζόταν η μυθική μπουάτ «Δέκα Βήματα στην Άμμο», τον Οκτώβριο του 2014. Την πρωτοβουλία της διαμόρφωσης, σε έναν καλαίσθητο και φιλόξενο χώρο, και την ευθύνη της λειτουργίας του ανέλαβαν οι:  Γλυκερία Καλαϊτζή (σκηνοθέτις), Μαρία Καραδελόγλου, Ευαγγελία Κιρκινέ (σκηνογράφοι-ενδυματολόγοι) και Κώστας Σιδηρόπουλος (φωτιστής).  Συνεργάτες ήδη από το 2000, το φθινόπωρο του 2010 οι τέσσερίς τους δημιούργησαν τη θεατρική ομάδα «Passatempo», με την οποία παρουσίασαν τις παραστάσεις: «Τρεις αδερφές» του Τσέχωφ (Θέατρο Έξω από τα τείχη), «Ολεάννα» του Μάμετ (Θέατρο Αμαλία), «Η όπερα του ζητιάνου» του Γκέι (Θέατρο Κήπου και Θέατρο Αθήναιον), « Έγκλημα και Τιμωρία» του Ντοστογιέφσκι (Θέατρο Όρα).

  Το Θέατρο Τ δημιουργήθηκε  με ευρύτερο στόχο να λειτουργήσει ως χώρος δημιουργικών συναντήσεων και ανταλλαγής καλλιτεχνικών εμπειριών, μέσα από την παραγωγή αλλά και τη φιλοξενία παραστάσεων, τόσο από τοπικά σχήματα όσο και από την υπόλοιπη Ελλάδα, αλλά και –στο μέτρο των δυνατοτήτων μας– από το εξωτερικό. Έτσι, από την πρώτη κιόλας χρονιά φιλοξενήθηκαν παραστάσεις από νέους δημιουργούς  όπως : «Μπέττυ», μια αυτοβιογραφία της Μπέττυ Βακαλίδου,  «Το Πράσινό μου το φουστανάκι» της Λένας Κιτσοπούλου σε σκηνοθεσία Θέμη Θεοχάρογλου, αλλά και  από καταξιωμένους καλλιτέχνες, ενώ  παράλληλα οργανώθηκε ένα μικρό φεστιβάλ με τρεις παραστάσεις του Ινστιτούτου Γκροτόφσκι (Charmolypi, Linetandu, KassanDer του Δημήτρη Δημητριάδη) και για το παιδικό κοινό –και όχι μόνο– παρουσιάστηκε το  «Vagor & Bellavita» από τους «Dromocosmicas».

       Σύμφωνα με όσα διαβάσαμε καταλήγουμε σε ένα απλό συμπέρασμα. Ότι το θέατρο είναι πρώτα κείμενο, μετά σκηνοθεσία και ύστερα παράσταση. Δίχως αυτά τα συστατικά δεν υπάρχει η ουσία του . Αλλά όλο αυτό το σύστημα υλοποιείται μόνο μέσω του κοινού. Για το θέατρο είναι δύσκολη η φιλοδοξία τέχνης για την τέχνη. Το θέατρο υπάρχει μόνο σε ένα κοινωνικό πλαίσιο και έχει μία αξία ως έργο, όταν διαμορφώνει όχι μόνο την τοπική αξιολογία αλλά και τη διαχρονική. Ως σημείο επαφής και ως σημείο αναφοράς, ο στόχος του θεάτρου έχει αλλάξει ριζικά από την αρχαιότητα. Το θέατρο δεν αποτελεί πια ένα κεντρικό σημείο της κοινωνίας εκτός από τεχνητές εξαιρέσεις του τύπου «Επίδαυρος». Όμως, υπάρχει ακόμα το θέατρο ιδεών που εκπροσωπεί φιλοσοφικές αντιλήψεις, όπως και υπάρχει το θέατρο που δίνει τη διάσταση της ανθρώπινης παρουσίας.

    Έτσι,  το φάσμα των δραστηριοτήτων του Θεάτρου Τ, εκτός από το καλλιτεχνικό, περιλαμβάνει κι ένα εκπαιδευτικό κομμάτι. Η αρχή έγινε με σεμινάρια πάνω σε τεχνικές υποκριτικής (Meisner, μάσκα, viewpoints) και σύγχρονα είδη θεάτρου (divised), ενώ φιλοξενήθηκαν και δύο masterclasses, ένα από τον Γιάννη Λεοντάρη για τη δυναμική του λόγου και των σχέσεων  και ένα από την Αλεξάνδρα Καζάζου, μέλος του Ινστιτούτου Γκροτόφσκι, για το σωματικό θέατρο.

   Παράλληλα, από τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του Θεάτρου Τ, δημιουργήθηκε ένα διετές Εργαστήρι Υποκριτικής, όπου διδάσκονται υποκριτική, φωνή και κίνηση, ενώ για όσους ενδιαφέρονται να γνωρίσουν εξειδικευμένες πτυχές της θεατρικής τέχνης ή να αξιοποιήσουν τις τεχνικές στη βελτίωση του εαυτού τους και της κοινωνικής τους ζωής, οργανώθηκε και ένας κύκλος ανεξάρτητων μαθημάτων, όπως δημιουργική (θεατρική) γραφή, σύγχρονος χορός, κίνηση για τους 50+, θέατρο και πραγματικότητα.   

   Στο τέλος της δεύτερης σαιζόν ξεκίνησε, ως πεδίο εφαρμογής αυτού του διπλού, καλλιτεχνικού και εκπαιδευτικού, στόχου, η Νεανική Σκηνή του Θεάτρου Τ, υπό την καλλιτεχνική ευθύνη της Γλυκερίας Καλαϊτζή, με στόχο να δώσει, αφενός, την ευκαιρία σε ταλαντούχους νέους ηθοποιούς να δοκιμαστούν στις απαιτήσεις της σκηνής και της δραματουργίας και, αφετέρου, τη δυνατότητα στους σπουδαστές του Εργαστηρίου να πάρουν μια βιωματική γεύση της σκηνής.

   Στη σκηνή του «T»  θα δούμε στη νέα σαιζόν παραστάσεις  που εντυπωσίασαν στην Αθήνα, όπως τη γεμάτη ποίηση «Ωραία του Πέραν» με τους Γιώργο Παπαγεωργίου και Αντ. Φρυδά  ή τη σπαρακτική «Αναγνώριση» του Άκη Δήμου, με τη Γιώτα Φέστα. 

   Πιο αναλυτικά το πρόγραμμα έχει ως εξής:

   ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ: «Αγησίλαγος»  του Δημήτρη Μπασλάμ. Παράσταση για παιδιά με κούκλες, ηθοποιούς και ζωντανή μουσική. από 1 Οκτωβρίου, Σάββατο στις 6 μ.μ. & Κυριακή στις 11.30 π.μ.

«Αγγελική» Ένα υπέροχο ταξίδι σωματικού θεάτρου, μέσα από την ιστορία μιας προσφυγοπούλας από την ομάδα Fly Theatre. από 3 Οκτωβρίου. Δευτέρα και Τρίτη στις 9.30 μ.μ.

«Η Ωραία του Πέραν» .  Ένα ερωτικό ρομάντζο, που κέρδισε κοινό και κριτικούς στην Αθήνα, με τους Γιώργο Παπαγεωργίου και Αντιγόνη Φρυδά,  από 7 Οκτωβρίου.

Παρασκευή και Σάββατο στις 9.30 μ.μ. & Κυριακή στις 7 μ.μ.

«Το Παλτό» Η παράσταση-έκπληξη από τη Νεανική Σκηνή του Θεάτρου Τα  σε

σκηνοθεσία: Γλυκερία Καλαϊτζή,  από 24 Οκτωβρίου. Δευτέρα και Τρίτη στις 9.30 μ.μ.

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ:  «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.» της Λένας Κιτσοπούλου,  από τον Γιάννη Παρασκευόπουλο και τις Νέες Μορφές. Ερμηνεύει: η Μαγδαληνή Μπεκρή.

Από 11 Νοεμβρίου, Παρασκευή και Σάββατο στις 9.30 μ.μ. & Κυριακή στις 7 μ.μ.

«ΙNVASION!/ΕΙΣΒΟΛΗ!» του  Khemiri από την ομάδα Mammals σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Κωχ,  από τις 28 Νοεμβρίου. Δευτέρα και Τρίτη στις 9.30 μ.μ.

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ:  «Μια Ζωή Θέατρο» του David Mamet. Συμπαραγωγή της Ομάδας Γκραν Γκινιόλ και του Θεάτρου Τα  σε σκηνοθεσία: Γλυκερία Καλαϊτζή,  από 9 Δεκεμβρίου.  Παρασκευή και Σάββατο στις 9.30 μ.μ. & Κυριακή στις 7 μ.μ.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ:  «Το εγώ του άλλου»  του Δημήτρη Κατσαντώνη,  από 3 Φεβρουαρίου. Παρασκευή και Σάββατο στις 9.30 μ.μ. & Κυριακή στις 7 μ.μ.

«Ο κύριος Κιχ και το μυστικό κουτί των ήχων» .Παράσταση παιδικη από την ομάδα Κοπέρνικος, από 11 Φεβρουαρίου. Σάββατο στις 6 μ.μ. & Κυριακή στις 11 π.μ.

«Los Topografos»  του Cruz Rosta από την ομάδα «Νεοσύστατοι & Αχαρογράφητοι»

σε σκηνοθεσία Σταύρου Ευκολίδη από 13 Φεβρουαρίου. Δευτέρα και Τρίτη στις 9.30 μ.μ. & Κυριακή στις 10.30 μ.μ.

ΜΑΡΤΙΟΣ:  «Η αναγνώριση» του Άκη Δήμου με τη Γιώτα Φέστα από 3 Μαρτίου.

Παρασκευή και Σάββατο στις 9.30 μ.μ. & Κυριακή στις 7 μ.μ.

«Burn Baby Burn» της Carine Lacroix από την ομάδα Προσεχώς Subway , από 17 Μαρτίου. Παρασκευή και Σάββατο στις 9.30 μ.μ. & Κυριακή στις 7 μ.μ.

     Ένα πλούσιο πρόγραμμα παραστάσεων για όλες τις ηλικίες  και  με παραμέτρους που θα ικανοποιήσουν θεατές νέους και |  «προχωρημένους».  Κάθε βδομάδα, λοιπόν, το θέατρο « Τ» θα φιλοξενεί τρία έργα, ένα θα παίζεται Δευτερότριτα, ένα Παρασκευή-Σάββατο και Κυριακή, και Σάββατο απόγευμα και Κυριακή πρωί θα ανεβαίνει το παιδικό.

ΠΑΥΛΟΣ   ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Σημειώνουμε ότι το περίφημο έργο του Τσάπλιν «Τα Φώτα της Ράμπας» δε διεκδικεί δάφνες  ως βιβλίο, ούτε για τη λογοτεχνική του δομή, ούτε για το βάθος των χαρακτήρων, ούτε για τις μυθιστορηματικές του ανατροπές.

Λειτουργεί περισσότερο ως κινηματογραφικό σενάριο παρά ως ολοκληρωμένη λογοτεχνική απόπειρα. Όμως ο Τσάπλιν δεν αφήνει ποτέ την ιστορία του να υπερβεί το σημείο που ξεκινά η συγκινησιακή γύμνια της δραματικής επιτήδευσης, αφού όλες οι δυστυχίες των χαρακτήρων του δεν είναι παρά η κυκλική κίνηση της ίδιας εμμονής, της αφόρητης επιθυμίας για καλλιτεχνική δράση.

  Η ζωή, όντως,  κύκλους κάνει ή πόσο μοιάζουν μερικές κινήσεις ανθρώπων όπου γης, όταν τους διέπει το ίδιο όραμα, η ίδια επιθυμία , τη λες και   άσβεστη φλόγα προσφοράς στην τέχνη, στον πολιτισμό ευρύτερα.

   Στη Θεσσαλονίκη του 21ου αιώνα, όπου η θεατρική τέχνη ασκείται  ως θεωρία σε αρκετά έδρανα και ως πράξη σε  αρκετές σκηνές μοιρασμένες σε διάφορα σημεία της πόλης, μια αίθουσα  είχε διαγράψει σημαντική πορεία σ’ αυτήν, είχε φιλοξενήσει-απ’ τον περασμένο κιόλας αιώνα- έργα στην οθόνη της, όταν θεατές έκοβαν εισιτήριο για κινηματογράφο, αλλά  και έργα στο σανίδι, όταν ζωντάνευαν εκεί σελίδες μεγάλων συγγραφέων από σπουδαίους ηθοποιούς. Το θέατρο «Αμαλία»  της ομώνυμης οδού, ομοίως δε διεκδικεί δάφνες  πνευματικού ιδρύματος, απ’ όπου αποφοίτησαν διάνοιες παγκόσμιας αναγνώρισης, ωστόσο, τηρουμένων των αναλογιών, προσέφερε μεγάλες συγκινήσεις μπρος και πίσω από τα «φώτα της ράμπας», άνοιξε πνευματικούς ορίζοντες σε χιλιάδες θεατές, αν δεχτούμε ότι τόσο ο κινηματογράφος όσο και το θέατρο είναι «σχολεία» , είναι διαδραστική λειτουργία, όπου πομπός και  δέκτης συνεργάζονται και απολαμβάνουν αμφίδρομη  γνώση μα  και συγκίνηση.

   Μια δυναμική σύμπραξη του σκηνοθέτη και ηθοποιού Θωμά Βελισσάρη (θέατρο Εταιρότητα), του Γιάννη Γκουντάρα (artminds) και του Θωμά Χαρέλα, θεατρικού παραγωγού και καλλιτεχνικού διευθυντή του Black Box είναι αυτή που φέρνει στη ζωή ένα θέατρο κλειστό από το 2012. 
 Τρεις άνθρωποι που ασχολούνται με τον πολιτισμό μέσα από διαφορετικά πόστα, με σταθερότητα και συνέπεια, ενώνουν τις δυνάμεις τους για να επαναλειτουργήσουν ένα θέατρο με τη δική του ιστορία , στα πενήντα περίπου χρόνια ύπαρξής του.
 Το θέατρο ΑΜΑΛΙΑ ξεκίνησε την λειτουργία του το 1968, ως κινηματογράφος αρχικά, προβάλλοντας ταινίες της εποχής. Ως θέατρο λειτούργησε για πρώτη φόρα με πρωτοβουλία των μελών του Θεατρικού εργαστηρίου της «Τέχνης» (μετέπειτα: Θεατρικό Εργαστήρι Θεσσαλονίκης, με τους Κώστα Γακίδη, Ρούλα Πατεράκη, Μιχάλη Γούναρη, Ελένη Μακίσογλου κ.ά.), ανοίγοντας αυλαία στις 17 Οκτωβρίου του 1972. Μετά το «Θεατρικό Εργαστήρι Θεσσαλονίκης», το θέατρο ΑΜΑΛΙΑ λειτούργησε από το 1974 έως και τις αρχές της δεκαετίας του ’80 και πάλι ως κινηματογράφος, μεταξύ άλλων και αισθησιακών ταινιών. Από τα τέλη της δεκαετίας του ‘80 και μέχρι το 2012 υπήρξε η θεατρική στέγη της «Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης», που ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του θεατρολόγου Νικηφόρου Παπανδρέου, καθιστώντας το θέατρο ΑΜΑΛΙΑ «κυψέλη» υποκριτικής τέχνης.
  Την Παρασκευή που μας πέρασε δόθηκε συνέντευξη τύπου από τους συντελεστές που επαναλειτουργούν το ιστορικό θέατρο. Με πολλή όρεξη για δουλειά και με νέες ιδέες ξεκινάει μια νέα πολιτιστική περιπέτεια, ανοίγει μια νέα σελίδα στα θεατρικά δρώμενα της Θεσσαλονίκης και  της ευρύτερης περιοχής .

  Το πρώτο Εντατικό Εργαστήρι Υποκριτικής της πόλης σε Καλλιτεχνική Διεύθυνση του σκηνοθέτη Νίκου Σακαλίδη, θεατρικές παραστάσεις, σεμινάρια, όπερα, εικαστικές και άλλες δράσεις ήδη οργανώνονται  και θα φιλοξενηθούν  πολύ σύντομα στο  θέατρο ΑΜΑΛΙΑ. 
  Μια μέρα μετά τη συνέντευξη οι πόρτες άνοιξαν , η αίθουσα γέμισε κόσμο, η σκηνή έλαμψε και πάλι . Η «ALTERCOM»  παρουσίασε το «Θυμήσου εκείνα τα χρόνια» . Επρόκειτο για μια  μουσική παράσταση αφιερωμένη στην ελληνική οπερέτα με την ορχήστρα «SINFONIETTA» Αθηνών, υπό τη διεύθυνση του μαέστρου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Γιώργου Αραβίδη. Τραγούδησαν  η μέτζο Σοπράνο Φωτεινή Αθανασάκη και ο βαρύτονος Νικόλαος Καραγκιαούρης.

 Ο Νίκος Σακαλίδης σκηνοθετεί την πρώτη μεγάλη παραγωγή, που είναι  η «Εντα Γκάμπλερ» του Ίψεν , η οποία θα κάνει πρεμιέρα στις 19 Οκτωβρίου, ενώ ο Αναστάσιος Ροϊλός και ο Κώστας Βοζίκης θα παρουσιάσουν από τις 9 Οκτωβρίου μια παράσταση, που αφορά σε δυο σπαρταριστά παραμύθια του Ευγένιου Τριβιζά, με τίτλο «Εμπρός όλοι μαζί».

 Από τον Νοέμβριο η Δέσποινα  Καλπενίδου και ο  Γιάννης Μόμτσιος με το κουκλοθέατρο «Redicolo» θα παρουσιάζουν μια διασκευή του «Πινόκιο» σε παράσταση με μεγάλες κούκλες.

 Τέλος, ο Θωμάς Χαρέλας ανέφερε ότι  η  φιλοδοξία όλων είναι να φιλοξενηθούν στη μεγάλη σκηνή του θεάτρου όλες οι μορφές τέχνης, ενώ ο Μάιος θα καθιερωθεί ως μήνας χορού. Παράλληλα,  θα γίνονται εκδηλώσεις  σε συνεργασία με το βιβλιοπωλείο «Σαιξπηρικόν» . Στα σχέδια της ομάδας είναι η παρουσίαση του αφιερώματος στην ιστορική διαδρομή του χώρου με ποικίλους τρόπους και με προβολή ταινιών.

 Υποδεχτήκαμε με χαρά και ικανοποίηση την επαναλειτουργία  ενός  θεάτρου-κέντρου πολιτισμού σε μια  εποχή σοβαρής οικονομικής κρίσης, όπου  μετράμε λουκέτα σε επιχειρήσεις και σε αντίστοιχους χώρους ψυχαγωγίας.

ΠΑΥΛΟΣ  ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

•  Τέλος, Με   επιτυχία,   σε   ευχάριστο   κλίμα   και   παρουσία   πολλών   εκπροσώπων   του   Τύπου πραγματοποιήθηκε   σήμερα   η   συνέντευξη   τύπου   για   την   επαναλειτουργία του   θεάτρου Αμαλία που μετά την τετράχρονη παύση λειτουργίας του ονομάζεται πλέον Θέατρο Αμαλία Εταιρότητα.

Για το νέο αυτό ξεκίνημα μίλησαν ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Θωμάς Βελισσάρης (θέατρο Εταιρότητα), ο Γιάννης Γκουντάρας (από εταιρεία οργάνωσης παραγωγής και προώθησης θεατρικών   παραστάσεων  Art  Minds)   και   ο   Θωμάς   Χαρέλας,   θεατρικός παραγωγός   και καλλιτεχνικός διευθυντής του BlackBox, που συνέπραξαν για την πραγματοποίησή του.

Όπως χαρακτηριστικά είπε ο Θωμάς Βελισσάρης η απόφαση για να ξανανοίξουν το θέατρο πάρθηκε σε δευτερόλεπτα και όλοι την υποστήριξαν με ενθουσιασμό. Για να συμπληρώσει ο Θωμάς Χαρέλας πως από την πρώτη στιγμή στάθηκαν δίπλα στην απόφαση αυτή όλοι οι στενοί συνεργάτες και των τριών. Συνέχισε λέγοντας πως ναι μεν δεν είναι εντελώς έτοιμος ο χώρος  και οι εργασίες συνεχίζονται, ωστόσο θέλησαν να μοιραστούν τη χαρά για την επαναλειτουργία   του   χώρου   και   γι’   αυτό   προχώρησαν   στο   κάλεσμα   αυτό.   Ό   Γιάννης Γκουντάρας σημείωσε ότι εργάζονται στο χώρο πυρετωδώς 36 άτομα, σε διάφορα πόστα και μακάρι αυτά να πολλαπλασιαστούν.

Ό Νίκος Σακαλίδης συνέχισε αναφερόμενος στην Εντα Γκάμπλερ του Ίψεν, που σκηνοθετεί και η οποία αποτελεί την  πρώτη μεγάλη παραγωγή η οποία θα  κάνει πρεμιέρα  στις 19 Οκτωβρίου, αποκαλύπτοντας ότι οι πρόβες πραγματοποιούνται στο θέατρο παράλληλα με τις εργασίες που γίνονται στο θέατρο.

Στη συνέχεια τον λόγο πήρε η κυρία Χριστίνα Λεονάρδου ως υπεύθυνη της παράστασης «Θυμήσου τα χρόνια εκείνα» από  την Όρχήστρα «SINFONIETTA» λέγοντας ότι η ορχήστρα στηρίζει την έναρξη του θεάτρου και γι’ αυτό αποφάσισε να παρουσιάσει την συγκεκριμένη παράσταση στο θέατρο Αμαλία Εταιρότητα. Σημείωσε ότι πρόκειται για μία παράσταση για όλη την οικογένεια.

Το λόγο πήραν επίσης οι Αναστάσης Ροϊλός και Κωστής Βοζίκης που θα παρουσιάσουν από τις   9   Όκτωβρίου   την   επιτυχημένη   παράσταση   «Εμπρός   όλοι   μαζί»   που   είναι δραματοποιημένη αφήγηση δύο σπαρταριστών παραμυθιών του Ευγένιου Τριβιζά.

Ακολούθησαν   οι   Δέσποινα   Καλπενίδου   και   Γιάννης   Μόμτσιος   από   το   Κουκλοθέατρο Redicolo  που   από   τον   Νοέμβριο θα παρουσιάζουν   μια   διασκευή   του   Πινόκιο   σε   μια παράσταση με μεγάλες κούκλες.

Ό Θωμάς Χαρέλας σημείωσε ότι η συγκεκριμένη σκηνή έχει τη δυνατότητα να φιλοξενήσει πιο πολυπρόσωπες παραγωγές, λόγω του μεγέθους τους. Ανέφερε επίσης, ότι σκοπός είναι φιλοξενηθούν   όλες   οι   τέχνες,   θέατρο,   χορός,   μουσική,   κουκλοθέατρο   και   μάλιστα   ότι:

• σχεδιάζεται να οργανωθεί μήνας χορού το Μάιο. Ό Γιάννης Γκουντάρας ανακοίνωσε και τη συνεργασία με το βιβλιοπωλείο «Σαιξπηρικόν» το οποίο θα λειτουργήσει βιβλιοπωλείο στο φουαγιέ του θεάτρου. 

Του Κ. Παύλου Λεμοντζή

Η παιδική σκηνή του Χρήστου Τριπόδη και η θεατρική εταιρία «Μέθεξις» παρουσιάζουν την παράσταση «Ο παπουτσωμένος γάτος» στην Καβάλα την Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου στο Κιν/Θέατρο «Απόλλων» στις 17:00 & στις 18:30.

Ο  Χρήστος Τριπόδης ανεβάζει τον αγαπημένο γάτο των παιδιών στη σκηνή για να παίξουμε μαζί και να παρασυρθούμε στο παραμύθι του. Στην παράστασή μας, ο παπουτσωμένος γάτος αναλαμβάνει να διασκεδάσει τα παιδιά στη νέα παραγωγή της θεατρικής εταιρίας Μέθεξις.

Τους ρόλους ερμηνεύουν με ανεβασμένη ενέργεια οι γνωστοί ηθοποιοί από το θέατρο και την τηλεόραση, Δημήτρης Ζωγραφάκης (Μαρία η Άσχημη), Χρήστος Τριπόδης (Κόκκινο Δωμάτιο, 10η εντολή), Κατερίνα Ζιώγου (Ντόλτσε Βίτα, Safe Sex), Παναγιώτης Καρμάτης (Μαύρα Μεσάνυχτα), Ειρήνη Ψυχράμη και ο Αλέξανδρος Σαριπανίδης (Κόκκινο Δωμάτιο).

Μια διαδραστική παράσταση, που δίνει την ευκαιρία στα παιδιά να βοηθήσουν τον παπουτσωμένο γάτο να φέρει εις πέρας το σχέδιο του. Ένα σχέδιο πολύ δύσκολο, αφού πρέπει να μετατρέψει το φτωχό αφεντικό του, το Γιωργάκη σε πρίγκιπα μέσα σε τρεις ημέρες. Ο μόνος τρόπος είναι να ερωτευθεί η πριγκίπισσα τον Γιωργάκη. Θα τα καταφέρει να μετατρέψει και να βελτιώσει τη ζωή του μυλωνά;
Ο παπουτσωμένος γάτος δίνει ένα μάθημα ελπίδας, σκέψης, επιτυχίας, αγάπης, αλληλεγγύης  προς τον διπλανό μας και ειλικρίνειας.

Μια κωμωδία με πολύ μουσική για μικρά και μεγάλα παιδιά, διαδραστική, όπου οι θεατές συμμετέχουν στην παράσταση και έτσι γίνονται και αυτοί πρωταγωνιστές του έργου.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ                                                                                    

Καλλιτεχνική επιμέλεια: Τριπόδης Χρήστος 
Διασκευή Σκηνοθεσία: Μάνος Τσότρας
Μουσική : Μιχάλης Τριπόδης
Πιάνο: Ελένη Μπάρλα
Βιολί: Νίκος Σκαφίδας
Κιθάρα: Μιχάλης Τριπόδης
Κιθάρα: Βασίλης Αντωνόπουλος
Σκηνικά:Τριπόδης Χρήστος
Κοστούμια: Νάνσυ Παπαδοπούλου

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ

Χρήστος Τριπόδης, Ειρήνη Ψυχράμη, Κατερίνα Ζιώγου, Δημήτρης Ζωγραφάκης, Αλέξανδρος Σαριπανίδης και ο Παναγιώτης Καρμάτης.

Διάρκεια παράστασης: 70′

Προπώληση εισιτηρίων 7 €: Στο ταμείο του Κιν/θέατρου «Απόλλων» (τηλ. 2510220900), κατάστημα Public και Ηλεκτρονική προπώληση στο viva.gr ή στο 11876

Γενική είσοδος 8 €

Ισχύουν εισιτήρια ΟΓΑ

Για να δείτε βίντεο, φωτογραφίες  από τις δραστηριότητες των Θεατρικών παραγωγών Μέθεξις στο  https://www.facebook.com/methexis.productions/?ref=ts&fref=ts 

Τηλέφωνα επικοινωνίας : 2107622034 & 6943290294

Στα πλαίσια του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας και με τη συνεργασία της Κοινωνικής Υπηρεσίας του Δήμου Δράμας, πραγματοποιείται παράλληλη πολιτιστική εκδήλωση των δομών της Ε.Ψ.Υ.Κ.Α. του Ν. Δράμας.

Η εκδήλωση αφορά εικαστική έκθεση ατόμων με ψυχικές διαταραχές.

Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2016, ώρα 19:00 μ.μ. στον χώρο του Κέντρο Ημέρας Δράμας «Πολυδεύκης», Αβδήρων & Μακρή Γωνία. Η έκθεση θα λειτουργεί από 19/09/2016 έως 23/09/2016 και ώρες 7:30-15:30 π.μ. και 18:00- 21:00μ.μ.

Το θεατρικό εργαστήρι της Αναπτυξιακής Νέστου και ο καλλιτεχνικός διευθυντής του κ. Γιώργος Τσομπανόπουλος ανακοινώνουν την έναρξη εργασιών του εργαστηρίου από τις 19 Σεπτεμβρίου.

Παράλληλα, θα ξεκινήσουν και οι πρόβες της νέας κωμωδίας που θα ανέβει περί τα τέλη φθινοπώρου. Πρόκειται για ένα έργο σταθμό και το οποίο έκανε πραγματική επανάσταση στην Αθήνα όταν παίχτηκε. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής μέχρι τις 17 Σεπτεμβρίου και στα τηλέφωνα 2591350103-117-118 θα δέχονται συμμετοχές από συμπολίτες μας που επιθυμούν να πάρουν μέρος στην εν λόγω κωμωδία.

Η ανάθεση των ρόλων θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου στο θεατρικό εργαστήρι.

Άρχισαν ήδη οι εγγραφές,  και το Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου αρχίζουν και πάλι τα μαθήματα στο Θεατρικό καλλιτεχνικό Εργαστήρι της « ΘΕΑΤΡΟΥ ΑΝΑΒΑΣΙΣ». Η συνάντηση όλων των ενδιαφερομένων θα γίνει στις 11:00 η ώρα, για τον διαχωρισμό των μαθητών σε τμήματα.

Πληροφορίες και εγγραφές:  Λεωνάτου 8. Τρίτη-Παρασκευή 18:30-20:30 και Σάββατο 11:00-13:30 . Τηλέφωνο: 6976879029.  

Η Μαρία Καραβία (ηθοποιός/σκηνοθέτις), η  Βένια Πουλή (δασκάλα χορού), η Νένα Ποταμίδου (ζωγράφος), η Σταυρούλα Γκουλούση (σύμβουλος θεατρικής ενδυματολογίας) και η Κατερίνα Φιλιππίδου (μάθημα χαλάρωσης γυναικών), εγγυώνται και πάλι  μια ξεχωριστή χρονιά για μικρούς και μεγάλους που συμμετέχουν στα μαθήματα του Θεατρικού καλλιτεχνικού Εργαστηρίου. 

Τα τμήματα που λειτουργούν είναι: παιδικά (5-8 και 9-12 ετών), εφηβικό, ενηλίκων, Α.Μ.Ε.Α. και Τμήμα κινησιολογίας/χαλάρωσης μόνο για γυναίκες.

Τα μαθήματα που διδάσκονται είναι: θεατρικό και μουσικό παιχνίδι, αυτοσχεδιασμός, κινησιολογία, ζωγραφική/κατασκευές, κλόουν,  υποκριτική, ορθοφωνία και αναπνοές, κλασικό και μοντέρνο θέατρο, θεατρικό μακιγιάζ, ιστορία θεάτρου. Οι μαθητές συμμετέχουν σε δύο θεατρικές παραστάσεις το χρόνο. Παραδίδονται επίσης ιδιωτικά μαθήματα προετοιμασίας για εισαγωγή σε Σχολές Θεάτρου και ιδιωτικά μαθήματα ορθοφωνίας.

Το θέατρο είναι μια συλλογική δραστηριότητα που βοηθά κυρίως τα παιδιά, να μαθαίνουν να δουλεύουν ομαδικά, να συνεργάζονται, να αυτοσυγκεντρώνονται, να οξύνουν την παρατηρητικότητά τους, να αποκτούν αυτοπεποίθηση, να γίνονται κοινωνικά άτομα, να ενισχύουν και εμπλουτίζουν την προσωπικότητά τους. Επίσης μέσα από τα μαθήματα θεάτρου καλλιεργούν την ευαισθησία και φαντασία τους, μαθαίνουν να χειρίζονται σωστά τον προφορικό λόγο και κάποιες υπάρχουσες αδυναμίες  βελτιώνονται. Γενικότερα, τα άτομα όλων των ηλικιών ανακαλύπτουν τις καλλιτεχνικές τους ικανότητες και χρησιμοποιούν δημιουργικά και ευχάριστα τον ελεύθερο χρόνο τους.

    Πρόλογος

     Σάββατο 27 Αυγούστου, ώρα  20.15 έξω από την καγκελόπορτα του αρχαίου θεάτρου των Φιλίππων. Θεατές υπομονετικοί, αρχικά μετρημένοι. Γύρω στις 20.30 το πλήθος μεγάλωσε, έγινε ένας ογκώδης αριθμός ανθρώπων που αδημονούσαν να μπουν στο κοίλο, να βολευτούν στα διαζώματα.  Μέσα από τα κάγκελα μερικοί  σιωπηλοί  εθελοντές. Σε πλήρη άγνοια για το πότε  θ’ ανοίξουν οι πόρτες. Καλλιτεχνικός Διευθυντής, άφαντος. Και να ήταν παρών, δε νομίζω ότι θα ενδιαφερόταν για το ρεζιλίκι του φεστιβάλ να διαιωνίζει μια νοσηρή κατάσταση, που κρατάει χρόνια, όσο και ο ίδιος ο θεσμός. Σεβασμός στον θεατή, ανύπαρκτος. Λόγια βαρύγδουπα περί πολιτιστικής αξίας του  εκάστοτε προγράμματος στις συνεντεύξεις που προηγούνται της έναρξης, υπερτιμημένες  προτάσεις για τον «πλούτο» του περιεχομένου του και επί της ουσίας, μία από τα ίδια. Και στο πρόγραμμα και στη συμπεριφορά.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

   Σαν κοπάδι πρόβατα όρμισαν οι αγανακτισμένοι συμπολίτες που ήσαν στοιβαγμένοι στον προαύλιο χώρο, όταν στις 20.45 επιτράπηκε η είσοδος. Γύρω στις 21.20 ( με ώρα έναρξης στο πρόγραμμα την 21.00) ξεκίνησε , επιτέλους ,η παράσταση. Το ότι ο θίασος αποφάσισε να ξεκινήσει πρόβα  αργά και τούτο αποτέλεσε το σοβαρό επιχείρημα για την καθυστέρηση, ουδόλως αφορά τους θεατές. Ας την ξεκινούσε νωρίτερα. Καμιά απολύτως δικαιολογία. Είμαι σίγουρος ότι και του χρόνου-γεροί να’ μαστε όλοι- ακριβώς τα ίδια θα συμβούν. Οι «αρμόδιοι» καθίστανται αναρμόδιοι και το πρόβλημα κλειδώνεται για έναν χρόνο στο ντουλαπάκι της λήθης. Η επανάληψη εδώ δεν είναι ούτε μήτηρ ούτε καν μητριά  της μαθήσεως. Δυστυχώς!

    Το έργο

     Η  ομάδα «Ιδέα» του Κώστα Γάκη (Κωνσταντίνος Μπιμπής , Αθανασία Μουστάκα)  γεννάνε έξοχες ιδέες. Έχουν γόνιμη φαντασία είναι φρέσκα μυαλά, έχουν  πνευματώδες  χιούμορ, γνωρίζουν  και καλή «μαγειρική». Πλέκουν περίτεχνα έργα τέχνης, εν προκειμένω θεάτρου,  με υλικά από διαφορετικές σχολές. Και το αποτέλεσμα, νοστιμότατο. Σχετικά πρόσφατα γευτήκαμε και ευχαριστηθήκαμε οι Καβαλιώτες  την «Ιουλιέτα για 2» από τη συγκεκριμένη ομάδα και τότε σε σκηνοθεσία  και μουσική  του Κώστα Γάκη. Εδώ δανείστηκαν την κεντρική ιδέα από τους «Βατράχους» του Αριστοφάνη και στείλανε τον μεγάλο ποιητή   στον Άδη. Εκεί, ο σατιρικός συγγραφέας προσπαθεί να πείσει τον Θεό του κάτω κόσμου να του χαρίσει μια εβδομάδα ζωής, ώστε να ανεβάσει το τελευταίο έργο του στα επόμενα Διονύσια. Ο Άδης  δέχεται , υπό την προϋπόθεση να μην ειπωθεί  στο νέο έργο ούτε μια  χυδαία λέξη . Ο Αριστοφάνης  αντιπροτείνει  να κάνει μια παράσταση για τους κατοίκους του κάτω κόσμου  κι αν οι εκείνοι πειστούν και τον κρίνουν άξιο, τότε να κερδίσει την πολυπόθητη εβδομάδα του. Η πρότασή του  «περνάει» κι έτσι  δημιουργείται ένα θέατρο εν θεάτρω, με μια επιτομή από όλες τις υπέροχες στιγμές των έργων του, μια Αριστοφανειάδα.

    Η παράσταση

     Το ευφυές εύρημα  που εξέπληξε θετικά  το κοινό είναι η σάτιρα στη σάτιρα. Το κείμενο της ομάδας ήταν σε στίχο ομοιοκατάληκτο, αναδιαμορφώνοντας τη δομή των κωμωδιών σ’ έναν ενιαίο κορμό ετερόκλητων δραματικών ειδών. Πέρα από τη συνήθη τακτική του  σκηνοθέτη Κώστα  Γάκη, να επωμίζεται ένα μικρό σχήμα ικανότατων ηθοποιών όλους τους ρόλους, εντυπωσιάστηκα από τον συνεχή  αυτοσαρκασμό των χαρακτήρων, τη διάθεση να σατιρίσει η ομάδα όλους τους ήρωες που γεννήθηκαν από την πένα του Αριστοφάνη, ακριβώς για να σατιρίσουν  καυστικότατα την άρχουσα τάξη της εποχής και την κάθε μορφή εξουσίας, να χλευάσουν την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων , να διασύρουν την ανδρική υπεροχή στην αρχαιοελληνική κοινωνία και να στηλιτεύσουν όλα τα κακώς κείμενα στην πολιτικοοικονομική κατάσταση της Αθηναϊκής πολιτείας. Έτσι, παρήλαυναν με ευρηματικό τρόπο αποσπάσματα όλων των σωζώμενων αριστοφανικών κωμωδιών,  το κάθε ένα σε διαφορετική συνθήκη, μ’ ένθετα στοιχεία από την μετέπειτα κινηματοθεατρική  κουλτούρα , όπως Τιτανικός, Τρεις Αδερφές, Φάντασμα της Όπερας, Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, Άμλετ, Οιδίποδας, Σαρλό. Η δραματική δομή του έργου έκρυβε  κι άλλες ευχάριστες εκπλήξεις, εξαιρετικά μπολιάσματα σημερινών πολιτικών καταστάσεων άξιων δηκτικού σχολιασμού, υπό το άλλοθι της σατιρικής διάθεσης,  πολιτικοί στόχοι που σαρκάστηκαν ανελέητα , ενώ  όλα μαζί κέρασαν ευφορία στο κοίλο, κυρίως δε, έδεσαν έξυπνα  τον πεζό λόγο με τη μουσική και  το τραγούδι. Άφθονα γκαγκς, καταιγιστικοί ρυθμοί, απολαυστικές εναλλαγές ρόλων, πετυχημένα και υπερτονισμένα  κλισέ, σπονδή ή και επιτηδευμένη χλεύη  της επιθεώρησης «άρπα-κόλλα»,  με εξαιρετικές μιμήσεις ηθοποιών που άφησαν ανεξίτηλο στίγμα στο σανίδι και το σελιλόιντ. Τα «Μάθε παιδί μου γράμματα» του Θόδωρου Μαραγκού καταχειροκροτήθηκε στην απόδοσή του από τον νεαρό Θάνο Τοκάκη , όπως και ο Γεράσιμος Γεννατάς στους «Αχαρνής».  Μου έμεινε το απόσπασμα από την «Ειρήνη» με  μια παράβαση-κεντρί στην πόλη της σύγχρονης Αθήνας από τον Γιώργο Πυρπασόπουλο,  αλλά και το αποσπάσμα-κινηματογραφικό τρέιλερ  από στις «Σφήκες» , εκτελεσμένο έξυπνα και ισομετρικά  από όλον τον θίασο.

  Το σκηνικό-βαγόνι ξύλινο πλανόδιου θιάσου, εξυπηρέτησε τη ροή ως βεστιάριο, ως αυλαία ή θεατρική σκηνή  και ως θρόνος του Άδη, τα κοστούμια έφεραν εποχές και στιλ στα μάτια των θεατών, από αρχαία τραγωδία έως μολιερική κωμωδία, ενώ η μουσική και τα ηχητικά εφέ έδωσαν  συγχρωτισμένες εναλλαγές στο ύφος τής κάθε συνθήκης.  Επρόκειτο σαφώς για μια καινοτόμα πρόταση στο θέατρο ερμηνείας, ένα ιδεολογικό μανιφέστο που έφερε τη διαφορετική ανάγνωση της αττικής κωμωδίας.

Οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών ισάξιες και αξιέπαινες. Ταλέντο και πειθαρχία έφεραν αποτέλεσμα που ικανοποίησαν και τον θίασο και το  κοινό. Ειδική μνεία στον σπουδαίο μουσικό Στέφανο Τορτόπογλου, τον επί σκηνής  έβδομο παίκτη της ομάδας, συνυπεύθυνο της επιτυχίας.

    Επίλογος.

     Παρά την αρχική ταλαιπωρία και την απογοήτευση από την απαράδεκτη στάση των ιθυνόντων του φεστιβάλ απέναντι στους θεατές , η συγκεκριμένη παράσταση άφησε καλές εντυπώσεις. Μοναδική ένσταση η εντελώς περιττή αναφορά στους τηλεοπτικούς ρόλους που έπαιξαν οι ηθοποιοί κι έγιναν ευρύτερα γνωστοί. Ο τρόπος που σερβιρίστηκε ήταν της ματαιοδοξίας, της ζητιανιάς του χειροκροτήματος και όχι της σάτιρας και του αυτοσαρκασμού. Επρόκειτο για μελανό σημείο. Αλλά, ουδείς τέλειος.

    Έπεται η τελευταία  παράσταση με το παιδικό θέατρο της Κάρμεν Ρουγγέρη και η αυλαία του 59^ου Φεστιβάλ Φιλίππων πέφτει μετρώντας καλές, μέτριες και κακές στιγμές όπως κάθε χρόνο, άλλωστε. Ευχόμαστε του χρόνου καλύτερα σε όλα τα επίπεδα.

   Συντελεστές:

    Δραματουργική επεξεργασία-σύνθεση κειμένων: Κώστας Γάκης, Κωνσταντίνος Μπιμπής, Αθηνά Μουστάκα, Δημήτρης Ζουγκός. Ο Καβαλιώτης Ζουγκός, επιτέλους δικαιώνεται. Βραβευμένος συγγραφέας, ταλαιπωρήθηκε πολύ μέχρι να βρει τον δρόμο του. Ισχύει και γι’ αυτόν το «ουδείς Προφήτης στον τόπο του» .

Σκηνοθεσία-Μουσική: Κώστας Γάκης

Sound designer-Μουσικός επί Σκηνής: Στέφανος Τορτόπογλου

Σκηνικά: Παναγιώτα Κοκκορού

Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα

Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη

Βοηθός Σκηνοθέτη: Ίρις Κανδρή

Πρωταγωνιστούν: Πρωταγωνιστούν: Αντώνης Καφετζόπουλος, Γεράσιμος Γεννατάς, Γιώργος Πυρπασόπουλος, Ευαγγελία Μουμούρη, Ιωάννης Δρακόπουλος, Θάνος Τοκάκης

Οργάνωση παραγωγής: Λευτέρης Πλασκοβίτης

ΠΑΥΛΟΣ   ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

«Ο Κουρέας της Σεβίλλης» σε σκηνοθεσία Κάρμεν Ρουγγέρη παρουσιάζεται την Κυριακή 28 Αυγούστου στις 21.00 στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων στο πλαίσιο του 59^ου Φεστιβάλ Φιλίππων.

Ήταν ένα θεατρικό έργο του Μπωμαρσαί που έγινε πασίγνωστο όταν ο Τζοακίνο Ροσσίνι-σπουδαίος – Ιταλός συνθέτης –το διάλεξε για να το κάνει ΟΠΕΡΑ.

«Ο ΚΟΥΡΕΑΣ ΤΗΣ ΣΕΒΙΛΛΗΣ δεν είναι παραμύθι. Είναι όμως ένα έργο που περιέχει όλα τα υλικά μιας συνταγής για ένα τέλειο Μουσικό Παραμύθι. Έχει δηλαδή μαγεία και ρεαλισμό, χιούμορ και μια πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση.

Η ιδέα μου ήταν να μετατραπεί η όπερα σε ένα θεατρικό έργο για παιδιά με τραγούδια βγαλμένα από τις όμορφες μελωδίες του Ροσσίνι, έτσι ώστε να προσφερθούν στα παιδιά ακούσματα κλασσικής μουσικής. Ακούσματα τόσο απαραίτητα για την καλλιέργεια του μουσικού τους αισθητηρίου».

Κάρμεν Ρουγγέρη

Το έργο διασκευασμένο με την μεγαλύτερη δυνατή προσοχή, κρατάει τα πιο μελωδικά μέρη της όπερας και μετατρέπει τις άριες και τα φωνητικά σύνολα, σε τραγούδια, δημιουργώντας μια όμορφη μουσική θεατρική εικόνα.

Όλα αυτά ενώνονται μεταξύ τους με αφήγηση, θεατρικούς διαλόγους, σκηνικά που χορεύουν και πολύχρωμα κοστούμια -με άρωμα εποχής-, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον των παιδιών.

Λίγα λόγια για το έργο

Όλα ξεκίνησαν στο Πράντο, μια μικρή πόλη της Ισπανίας πολλά χρόνια πριν, όταν η Ροζίνα, ένα χαριτωμένο κορίτσι απ’ τη Σεβίλλη είχε πάει να επισκεφθεί μια θεία της. Δεν είχε προλάβει να μπει στο σπίτι όταν ξαφνικά αντίκρισε τον κόμη Αλμαβίβα, που έτυχε να περνάει από κει. Αυτό ήταν! Μια ματιά ανάμεσα σ’ ένα αγόρι και ένα κορίτσι και η αγάπη της ιστορίας μας έχει κιόλας γεννηθεί…

Λίγες μέρες αργότερα ο Αλμαβίβα στέλνει προξενήτρα στο Γέρο-Μπάρτολο, τον κηδεμόνα της Ροζίνας, για να ζητήσει το χέρι της. Εκείνος όμως αρνείται!

Τότε ο Κόμης αποφασίζει να τη βρει μόνος του και με τη βοήθεια του Φίγκαρο, του ξακουστού κουρέα της Σεβίλλης…

Απαγορεύεται η είσοδος στο θέατρο μετά την έναρξη των παραστάσεων.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Κάρμεν Ρουγγέρη

Σκηνικά-Κοστούμια: Χριστίνα Κουλουμπή

Κίνηση-χορογραφίες-φωτισμοί: Πέτρος Γάλλιας

Διασκευή-Ενορχήστρωση: Αμβρόσιος Βλαχόπουλος, Ρεντόνα Κόλα

Στίχοι & επιλογή μελωδιών: Ανδρέας Κουλουμπής

Διδασκαλία Τραγουδιών: Ανδρέας Κουλουμπής

ΠΑΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ (ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΑ):

Βαρθαλίτης Αντώνης, Γεωργάκη Κατερίνα, Δέσποινα Πολυκανδρίτου, Νικολάου Γιάννης, Παπαδάκης Αντώνης, Σταυρακούδης Νίκος, Τσίτσου Παναγιώτα, Χονδρογιάννης Άγγελος

Γενική Είσοδος: 10 ευρώ

Προπώληση:

Καβάλα: Κέντρο πληροφόρησης επισκεπτών Δήμου Καβάλας (πρώην ΕΟΤ) Κεντρική Πλατεία, τηλ: 2510-620566, καθημερινά από τις 10:00 μέχρι τις 14:00 και από τις 18:00 μέχρι τις 21:00, ενώ την ημέρα της παράστασης θα γίνεται προπώληση στο ταμείο του Αρχαίου Θεάτρου Φιλίππων από τις 19:00 το απόγευμα.

Δράμα: «Granazi Store» 19^ης Μαϊου 89 & Γεωργίου Παπανδρέου 21, Τηλ. 2521045812

Ξάνθη: Βιβλιοπωλείο Δύο -2-, Βενιζέλου 29, τηλ: 25410-27777

Trailer παράστασης Ο ΚΟΥΡΕΑΣ ΤΗΣ ΣΕΒΙΛΛΗΣ: 

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας 2510. 220876 – 7 ώρες γραφείου.

Το αποκορύφωμα και η πεμπτουσία του φετινού αφιερώματος του Φεστιβάλ Φιλίππων στον Γιώργο Σεφέρη αποτέλεσε χωρίς αμφιβολία η παράσταση που ετοίμασε και παρουσίασε ο Θοδωρής Γκόνης μαζί με τους εκλεκτούς συνεργάτες του στο οικόπεδο Κρέη, τη Δευτέρα και την Τρίτη το βράδυ, μπροστά σε ένα πολυπληθές κοινό που χειροκρότησε θερμά το τελικό αποτέλεσμα και με τα θετικά του σχόλια στο τέλος, επιβράβευσε όλους τους συντελεστές και τον καλλιτεχνικό διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ ιδιαίτερα, όχι μόνον για την συγκεκριμένη παραγωγή αλλά γενικότερα για την προσφορά αυτού του ακούραστου και ανεξάντλητου δημιουργού, πρώτα απ’ όλα στην Καβάλα αλλά και στον πολιτισμό και την τέχνη γενικότερα.

Η παράσταση ετοιμάστηκε σε χρόνο ρεκόρ, με πρόβες μόλις 25 ημερών και βασίστηκε πάνω σε κείμενα του Γιώργου Σεφέρη από τα ημερολόγιά του. Τα κείμενα αυτά επέλεξαν και επιμελήθηκαν με πολύ κόπο και φροντίδα ο Θοδωρής Γκόνης και η μόνιμη συνεργάτις του Ελένη Στρούλια (που έφτιαξε και τα σκηνικά) και ερμήνευσαν εξαιρετικά οι Καβαλιώτες ηθοποιοί Παύλος Σταυρόπουλος, Ναταλία Βασιλέκα, Εύα Οικονόμου – Βαμβακά, Δημήτρης Σωτηρίου και Δημήτρης Κοντός.

Η παράσταση ξεκινούσε με δύο επιστολές. Αυτή που το πανεπιστήμιο του Πρίνστον προτείνει στον Σεφέρη να αναλάβει την έδρα της ποίησης για ένα χρόνο με αμοιβή 28.000 δολάρια και η αρνητική απάντηση του Έλληνα ποιητή στην οποία εξηγεί και τους λόγους που αρνείται την τιμητική αυτή θέση.

Στη συνέχεια μέσα από τα ημερολόγια του Σεφέρη διαπερνά όλη η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας και αναδεικνύεται όχι μόνον η χαρισματική προσωπικότητα αυτού του μεγάλου Έλληνα διανοητή αλλά και ο προφητικός του λόγος στα τραγικά γεγονότα και τις δυσάρεστες εξελίξεις που σημάδεψαν τον Ελληνισμό και άνοιξαν πληγές οι οποίες δεν έχουν ακόμη κλείσει.

Ο Γκόνης πήρε ένα ημερολόγιο και το έκανε θέατρο. Ξεζούμισε το κείμενο και με την ευρηματική του σκηνοθεσία κατάφερε να το περάσει στο κοινό σαν ένα κανονικό θεατρικό κείμενο, με δράση, συγκίνηση, πικρό χιούμορ, απρόοπτη –καμιά φορά- εξέλιξη και βαθειά συναισθήματα.

Και οι ηθοποιοί ανταποκρινόμενοι στις απαιτήσεις της αγχωτικής προετοιμασίας λόγω της στενότητας του χρόνου, κατάφεραν όχι απλώς να διεκπεραιώσουν τους ρόλους τους αλλά με το αδιαμφισβήτητο ταλέντο τους να δώσουν ενδιαφέρον, πνοή και ζωντάνια σε ένα κείμενο που απέχει παρασάγγας από το να είναι θεατρικό.

Απόλυτα πειθαρχημένοι, άψογοι στην εκφορά του λόγου, με συναίσθημα και με βουνό την εσωτερική ενέργεια, ερμήνευσαν άψογα τους ρόλους τους υποχρεώνοντας στο τέλος το κοινό σε ένα θερμό και παρατεταμένο χειροκρότημα.

Ο Τάσος Παλαιορούτας, έμπιστος –και το αξίζει- συνεργάτης του Γκόνη, έστησε με αριστουργηματικό τρόπο τους φωτισμούς, οι οποίοι αποτέλεσαν καταλυτικό στοιχείο στην επιτυχία της παράστασης.

Στη συγκεκριμένη παράσταση μάλιστα και με τον τρόπο που στήθηκε στο νέο χώρο, καθοριστικό ρόλο έπαιξαν και οι τεχνικοί του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας που δούλεψαν με αυταπάρνηση για να παραχθεί το τελικό –άριστο- αποτέλεσμα.

Είναι καλά πράγματα αυτά που συμβαίνουν και τα εύσημα μπορούν να αποδοθούν όχι μόνο στον Γκόνη και τους συνεργάτες του αλλά και στον Δήμο Καβάλας και τις διοικήσεις του (προηγούμενη και παρούσα), η μία γιατί τον επέλεξε για τη θέση αυτή και η δεύτερη γιατί ανανέωσε –κι αυτό απαιτεί πολιτική γενναιότητα- την σύμβασή του. Μακάρι να μας χαρίζει και στο μέλλον πολλές τέτοιες, πλούσιες συναισθηματικά, στιγμές.

Η παραγωγή αυτή του Φεστιβάλ Φιλίππων δεν πρέπει να εξαντλήσει την παρουσία της με τις δύο προγραμματισμένες παραστάσεις στην Καβάλα. Το θέμα της, ο Γιώργος Σεφέρης, αλλά και η ποιότητά της θα πρέπει να αναδειχθούν και πέρα από τα σύνορα της μικρής μας πόλης. Πρέπει να ταξιδέψει και αλλού και κυρίως να γίνει η προσπάθεια να παρουσιαστεί στην Αθήνα για να δουν οι …«επαΐοντες» των γραμμάτων και των τεχνών της πρωτευούσης ότι η επαρχία μπορεί και δημιουργεί πράγματα όχι απλώς ισάξια με όσα παρουσιάζονται εκεί αλλά πολλές φορές τους ξεπερνάει και σε ιδέες αλλά και στην υλοποίησή τους.

Και ένα τελευταίο. Με τις δύο αυτές παραστάσεις ο Θοδωρής Γκόνης δεν μας γνώρισε μόνον τον Γιώργο Σεφέρη. Μας σύστησε και έναν καινούριο πανέμορφο χώρο μέσα στην Καβάλα που και η ίδια η δήμαρχος παραδέχτηκε ότι αν και καβαλιώτισσα δεν τον γνώριζε. Ένα χώρο ιδανικό για τέτοιου είδους εκδηλώσεις κυριολεκτικά στο κέντρο της πόλης. Μακάρι να τον αξιοποιήσουμε όπως πρέπει και όπως του αξίζει και να μην έχει κι αυτός την τύχη του Απεντομωτηρίου…

Αναρτήθηκε από Θόδωρος Θεοδωρίδης

fouatsq.blogspot.gr

Αγαπημένοι φίλοι, το καλοκαίρι τελειώνει κι εμείς ετοιμαζόμαστε με πολύ όρεξη και διάθεση να υποδεχτούμε τους παλιούς και νέους μαθητές μας στο Θεατρικό καλλιτεχνικό Εργαστήρι.

Η περασμένη χρονιά τελείωσε με πολύ ωραίες παραστάσεις και καλλιτεχνικά δρώμενα για μικρούς και μεγάλους. Καλή σαιζόν να έχουμε όλοι και σας περιμένουμε έστω και για μια επίσκεψη στον όμορφα διαμορφωμένο χώρο μας.

Έναρξη εγγραφών και μαθημάτων από το Θεατρικό καλλιτεχνικό Εργαστήρι της «ΘΕΑΤΡΟΥ ΑΝΑΒΑΣΙΣ».

Το Σάββατο 27 Αυγούστου στις 9 το βράδυ στο θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου, στο πλαίσιο του 59^ου Φεστιβάλ Φιλίππων, ο Ευριπίδης Γαραντούδης σαν ένας σύγχρονος και ανώνυμος αφηγητής απευθύνεται στον Γιώργο Σεφέρη, για να του υπενθυμίσει το ποίημά του «Με τον τρόπο του Γ.Σ.» και ιδίως τον στίχο του «Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει» και να του υπενθυμίσει την τύχη τους, ύστερα από τον θάνατο του Σεφέρη.

Ο αφηγητής αναλογίζεται τη σύνδεση του περίφημου στίχου με το διαχρονικό βίωμα των ελλήνων ποιητών για τον τόπο τους.

Τα κείμενα του Σεφέρη και άλλων προσώπων διαβάζονται από δύο αναγνώστριες.

Αφηγητής: Ευριπίδης Γαραντούδης

Αναγνώστριες: Μαρία Διαμαντοπούλου – Αμαλία Τσουκαλά

«ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΨΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΠΛΗΓΩΝΕΙ.

ΕΝΑΣ ΔΙΑ-ΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΣΕΦΕΡΗ»

Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου

Σάββατο 27 Αυγούστου, ώρα 21.00

Απαγορεύεται η είσοδος στο θέατρο μετά την έναρξη της εκδήλωσης.

Είσοδος Ελεύθερη

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας 2510. 220876 – 7 ώρες γραφείου.

Η παράσταση «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού, παρουσιάστηκε το Σάββατο 20 Αυγούστου στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων στο πλαίσιο του 59ου Φεστιβάλ Φιλίππων.

Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός συναντά για πρώτη φορά το μεγάλο κωμικό ποιητή, με ένα σύνολο έξοχων ηθοποιών.

Η Λυσιστράτη διδάχθηκε το 411 π.Χ., ενάμιση περίπου χρόνο μετά την καταστροφική ήττα που υπέστη η Αθήνα και η σύμμαχοί της κατά την εκστρατεία της Σικελίας. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα ο Αριστοφάνης απευθύνει μια ύστατη -εν μέρει φαρσική, εν μέρει τραγική- έκκληση για ειρήνη, γράφοντας το πιο αντιπολεμικό του έργο και ταυτόχρονα παραδίδει στην παγκόσμια λογοτεχνία ένα από τα ισχυρότερα σύμβολα γυναικείας επαναστατικότητας.

   Περιέργως πώς, οι πύλες άνοιξαν νωρίς στην  πολυσυζητημένη παράσταση  που έφερε το Εθνικό Θέατρο  στο Φεστιβάλ Φιλίππων. Οι «καλές» θέσεις πιάστηκαν εν ριπή οφθαλμού, ένεκα οι φήμες ότι « σου πετάει  τα μάτια έξω» αυτή η «Λυσιστράτη» κι ο μικρός πανικός ήταν αναπόφευκτος. Βολεύτηκα στο πλάι αριστερά, κακή επιλογή. Κάκιστη, θα έλεγα. Δεξιά και  πλάγια έπρεπε να καθίσω. Διότι από δεξιά έκαναν είσοδο οι  καλλίγραμμες  γυναίκες  των ελάχιστων ρούχων και καθόλου  εσωρούχων.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ 

     Οι θεατές  σχολίασαν  το σκηνικό μια ολόκληρη ώρα, μέχρι να εμφανιστεί  το περίτεχνο και πολύχρωμο καπέλο που έφερε μια γυναικεία φιγούρα κατευθείαν από την belle epoque , κάθισε σε πιάνο με ουρά , ενώ ταυτόχρονα ένας άνδρας στήθηκε ακριβώς απέναντι  βλοσυρός, σιωπηλός  και με χιτώνα άσπρο, χιαστί στο θώρακα. Ήταν ένας ανώνυμος «αρμόδιος».  Το σκηνικό αποτελείτο από ένα πατάρι με διάφορα σύγχρονα αντικείμενα, ένα ψυγείο ηλεκτρικό ως σύμβολο κατάψυξης της ανδρικής υπερφίαλης συνάθροισης στην Πνύκα και πάνω του  φωταγωγημένος σουβενίρ-Παρθενώνας, ως σημάδι ευτέλειας του βράχου της Ακρόπολης, μετά την κατάληψή του από τις γυναίκες. Στην ορχήστρα ένα πρόχειρο  σκαμπό, κουβέρτες και στρώματα  δώθε-κείθε και στη μέση  ένας Κούρος σε στάση πολεμική.  Έχω δει και πιο «προχωρημένα» σκηνικά σε παραστάσεις αττικής κωμωδίας , ώστε δε μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση όλο αυτό που έβλεπα. Το ενδιαφέρον ήρθε όταν ο Θέμης Πάνου εμφανίστηκε, «κορόιδεψε» το άγαλμα, ύστερα το σήκωσε στα χέρια του και το έβγαλε έξω τρέχοντας, αποδομώντας το αρσενικό πρότυπο, θα λέγαμε την παντοδυναμία του άνδρα  στην εποχή και  δίνοντας ουσιαστικά «βήμα» στις γυναίκες.

  Τη συνοδεία πιάνου έκανε εντυπωσιακή είσοδο ο χορός.  Ένα  σμάρι από καλλίπυγα θηλυκά απέσπασαν την προσοχή όλων  και μέχρι να συνέλθει το κοινό από το τολμηρό θέαμα, πρόλαβαν και πήραν θέση αυτά τα πλάσματα, που μας απασχόλησαν ποικιλότροπα για πάνω από δυο ώρες.

  Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, ιδιαίτερος ή ιδιόρρυθμος ή ιδιότροπος ή ρηξικέλευθος ή ευφυής ή  «αιρετικός», πήρε το κλασσικό αντιπολεμικό κείμενο του Αριστοφάνη μεταφρασμένο από τον φιλόλογο Δημήτρη Δημητρτιάδη, έκοψε, έραψε, πέταξε, μπόλιασε λόγια κι έφτιαξε τη δική του πρόταση σε μια καινούργια «Λυσιστράτη», που ναι μεν μηχανεύτηκε κι εφάρμοσε  την αποχή από το σεξ για να φέρει ειρήνη μεταξύ Αθήνας-Σπάρτης, αλλά στην πραγματικότητα απέδειξε ότι το ασθενές φύλο είναι ο άνδρας. Σε καμιά περίπτωση-κατά την άποψή μου-  δε φάνηκε μισογύνης, αντίθετα από την αρχή έως το τέλος η γυναικεία υπεροχή ήταν περισσότερο από εμφανής. Σε όλα τα επίπεδα.

  Καταρχάς, ανέδειξε το γυναικείο  κάλλος. Οι εξαίσιες  σιλουέτες  που ξεγύμνωσε- ανοχύρωτες μεν πανίσχυρες δε – ήσαν όλες εντυπωσιακές στο βαθμό που τις λάτρεψε ο Χέλμουτ Νιούτον. Ακόμα και η φιγούρα της δικής του  Κλεονίκης  μην ξεχνάμε ότι σαγήνευε  τον 20^ο αιώνα τον Μποτέρο  και έως σήμερα  θέλγει σπουδαστές σχολής Καλών Τεχνών. Δεύτερον, άφησε μόνο γέροντες να αμπελοφιλοσοφούν άκαρπα για την ανδρική δύναμη κι «ευνούχισε» τον Πρόβουλο  αφαιρώντας του τη λαλιά και χαρίζοντάς την στην εξαιρετική Αγλαΐα Παππά. Τρίτο εύρημα, οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες ήσαν ωσεί παρόντες  στα δρώμενα , ενώ  ορφανά πλαστικά ομοιώματα πέους σε στύση,  συμβόλιζαν την υποτέλεια του αρσενικού στη δύναμη του θηλυκού. Δύναμη που την αντλεί  και από το «φαίνεσθαι»  και από το «είναι». Σάρκα και μυαλό πολύ πιο μπροστά από τα αντίστοιχα  των ανδρών.

   Προχώρησε την αφαίρεση και σε καίρια σημεία του πρωτότυπου έργου του Αριστοφάνη. Έσβησε τα φώτα – δυστυχώς δεν κράτησε  την ποιητική ατμόσφαιρα που προσέφερε το εύρημα  –  και διημείφθησαν  στο σκοτάδι  όλα τα τερτίπια των γυναικών που αποπειράθηκαν να αθετήσουν όρκο, αφηγηματικά. Ακόμα, η σκηνή  ανάμεσα στον Κινησία και τη Μυρίνη αποδομήθηκε πλήρως , ίσως επειδή θεωρητικός στόχος της παράστασης ήταν να θέσει σε δεύτερο πλάνο το αριστοφανικό εύρημα της σεξουαλικής πείνας  και να φωτίσει την ακραία θεσμική κρίση της πόλης, όπως αυτή εκδηλώθηκε στον εμφύλιο Πελοποννησιακό πόλεμο.

  Καινοτομίες  και απόψεις- ερμηνείες Μαρμαρινού, πολλές. Δεν άρεσαν οι περισσότερες. Η Λυσιστράτη παρουσιάστηκε αφόρητα υστερική  υπό το άλλοθι της καταγγελτικής διάθεσης, σε αρκετά σημεία. Καμία σχέση με την προσωπικότητα που συνηθίσαμε να βλέπουμε επί σειρά χρόνων. Όχι επιβλητική με τον δυναμισμό ,το αγέρωχο ύφος  ή το ήθος που χρίζει μια μορφή ηγετική  με γενική αποδοχή , αλλά μια υστερική γυναίκα, ενοχλητικά ηχηρή, ενίοτε «Κατινίζουσα»  ασύστολα , με γλώσσα αγοραία και στάση από αλάνι  ανένταχτο έως  αναρχικός θηλυκός  πυροκροτητής με γυμνά στήθη.

   Παρά τις άκρατες βωμολοχίες, την υπερτόνισή τους, τη μεγάλη διάρκεια της παράστασης   και την ανατροπή στη ροή του μύθου, όπως:  οι διάλογοι και τα χορικά είχαν μοιραστεί στα πρωταγωνιστικά πρόσωπα και στο χορό, πολλές φορές εκφέρονταν σε τρίτο πρόσωπο  και άλλες φορές  εξελίσσονταν απλά  η συμβολική τους αναπαράσταση, οι αναίτιοι αστεϊσμοί σχολικής νοοτροπίας, η επανάληψη από όλον τον θίασο φράσεων δίκην διανοητικού καθυστερημένου ατόμου  ή  το άφαντο  βακχικό γλέντι  του τέλους που επισφραγίζει την ειρήνη ,  υπήρχαν και ενδιαφέρουσες σκηνές με τους σχηματισμούς των γυναικών σε όλο το εύρος της ορχήστρας, αναδεικνύοντας τη δύναμη της γυναικείας ομορφιάς και, κυρίως, υπήρχαν στη διανομή σπουδαία ονόματα. Εξαιρετικοί ηθοποιοί που ακολούθησαν πιστά τις οδηγίες του εκκεντρικού σκηνοθέτη , με προεξάρχουσα τη «Λυσιστράτη» της  ικανότατης Λένας  Κιτσοπούλου, ο οποίος  έχει παιχνιδάκι τη μέθοδο να κεντρίζει, να εξιτάρει το ενδιαφέρον συνεργατών, ώστε να εξασφαλίζει τη συμμετοχή τους στο κάθε του εγχείρημα.

  Ωστόσο, η παράσταση άφησε αμφίσημες εντυπώσεις, οι διαρροές θεατών προς την έξοδο ήταν συνεχείς, ενώ  όσοι μείναμε έως το τέλος χειροκροτήσαμε τους πειθαρχημένους και σπουδαίους ηθοποιούς, που δέχτηκαν να εκτεθούν έτσι όπως ήθελε ο  Μιχαήλ Μαρμαρινός στη δική του «Λυσιστράτη».  

Συντελεστές:
Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: Μιχαήλ Μαρμαρινός
Μουσική: Δημήτρης Καμαρωτός
Σκηνικά: Γιώργος Σαπουντζής
Κοστούμια: Μαγιού Τρικεριώτη
Φωτισμοί: Thomas Walgrave
Κίνηση: Χρήστος Παπαδόπουλος
Καλλιτεχνική Συνεργάτις: Έφη Θεοδώρου
Βοηθός σκηνοθέτη: Θεοδώρα Καπράλου
Διανομή (με αλφαβητική σειρά)
Γιάννης Βογιατζής , Αθηνά Δημητρακοπούλου Λένα Δροσάκη, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Άννα Κλάδη, Λένα Κιτσοπούλου, Σοφία Κόκκαλη, Ειρήνη Μαρκή,  Αθηνά Μαξίμου, Γιώργος Μπινιάρης, Ελένη Μπούκλη, Ηλέκτρα Νικολούζου Θέμης Πάνου, Αγλαΐα Παππά, Λένα Παπαληγούρα , Μαρίνα Σάττι, Μαρία Σκουλά, Έλενα Τοπαλίδου, Χάρης Τσιτσάκης Αιμίλιος Χειλάκης.
Πιάνο: Λενιώ Λιάτσου

ΠΑΥΛΟΣ   ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Το 2o Φεστιβάλ VIA EGNATIA ανοίγει τις πύλες του στην Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας ,στον Αρχαιολογικό Χώρο των Φιλίππων, το μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, για να υποδεχθεί την πρώτη εκδήλωση-ξενάγηση στην Αρχαία Εγνατία Οδό από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Καβάλας, ενώ ακολουθεί χορωδιακή εκδήλωση βυζαντινής μουσικής με καταξιωμένους καλλιτέχνες.

Στα πλαίσια αυτά ο Γρηγόρης Παπαεμμανουήλ οι Δομέστικοι της Δράμας και η Παραδοσιακή Χορωδία Λυκείου Ελληνίδων Δράμας θα βρεθούν στο Αρχαίο Θέατρο των Φιλίππων σήμερα Πέμπτη 18 Αυγούστου στις 9.15 το βράδυ, θα έχουμε την δυνατότητα να παρακολουθήσουμε μια υπέροχη βραδιά κάτω από το ολόγιομο αυγουστιάτικο φεγγάρι.
Μια βραδιά γεμάτη νότες και μελωδίες,ενώ στο δεύτερο μέρος 22 .15, θα εμφανιστεί το πολυφωνικό μουσικό σχήμα «Τετραφωνική Ρίζα» με τον μαέστρο Ιωάννη Κανάκη.
Η είσοδος είναι ελεύθερη!

Για τους δραμινούς το γραφείο Κυριακίδης travel θα παρέχει ΔΩΡΕΑΝ μεταφορά για όσους θέλουν να παρευρεθούν, η αναχώρηση θα γίνει μπροστά από το άγαλμα Νίκης απέναντι από το Δημοτικό Ωδείο, στις 20.00 μ.μ.

dramini.gr

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ «ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ» σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού.

Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, Σάββατο 20 Αυγούστου, ώρα 21.00.

Η παράσταση «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού, παρουσιάζεται το Σάββατο 20 Αυγούστου στις 21.00 στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων στο πλαίσιο του 59ου Φεστιβάλ Φιλίππων.

Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός συναντά για πρώτη φορά το μεγάλο κωμικό ποιητή, με ένα σύνολο έξοχων ηθοποιών. Η παράσταση θα παρουσιαστεί σε καινούρια μετάφραση του Δημήτρη Δημητριάδη.

Η Λυσιστράτη διδάχθηκε το 411 π.Χ., ενάμιση περίπου χρόνο μετά την καταστροφική ήττα που υπέστη η Αθήνα και η σύμμαχοί της κατά την εκστρατεία της Σικελίας. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα ο Αριστοφάνης απευθύνει μια ύστατη -εν μέρει φαρσική, εν μέρει τραγική- έκκληση για ειρήνη, γράφοντας το πιο αντιπολεμικό του έργο και ταυτόχρονα παραδίδει στην παγκόσμια λογοτεχνία ένα από τα ισχυρότερα σύμβολα γυναικείας επαναστατικότητας.

Η περίληψη του έργου

Ενώ ο Πελοποννησιακός Πόλεμος μαίνεται κρατώντας τους άντρες μακριά από τα σπίτια τους, η Λυσιστράτη πείθει τις γυναίκες της Αθήνας και της Σπάρτης να κάνουν αποχή από τα «συζυγικά τους καθήκοντα», με στόχο την κατάπαυση των εχθροπραξιών μεταξύ των δύο πόλεων. Ταυτόχρονα, οι γυναίκες προχωρούν σε κατάληψη του ταμείου δημοσίων πόρων, από τους οποίους χρηματοδοτούνται οι πολεμικές επιχειρήσεις. Η δράση των γυναικών έχει άμεσα αποτελέσματα και το στρατόπεδο των αντρών αντιδρά με όλους τους δυνατούς τρόπους. Μετά από υπαναχωρήσεις, διαπληκτισμούς και διαπραγματεύσεις, η ειρήνη επιτυγχάνεται και το γεγονός γιορτάζεται με ένα βακχικό γλέντι.

Απαγορεύεται η είσοδος στο θέατρο μετά την έναρξη των παραστάσεων.

Ταυτότητα παράστασης:

Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης

Σκηνοθεσία: Μιχαήλ Μαρμαρινός

Μουσική: Δημήτρης Καμαρωτός

Σκηνικά: Γιώργος Σαπουντζής

Κοστούμια: Μαγιού Τρικεριώτη

Φωτισμοί: Thomas Walgrave

Κίνηση: Χρήστος Παπαδόπουλος

Καλλιτεχνική Συνεργάτις: Έφη Θεοδώρου

Βοηθός σκηνοθέτη: Θεοδώρα Καπράλου

Διανομή (με αλφαβητική σειρά)

Γιάννης Βογιατζής, Αθηνά Δημητρακοπούλου Λένα Δροσάκη, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Άννα Κλάδη, Λένα Κιτσοπούλου, Σοφία Κόκκαλη, Ειρήνη Μαρκή, Αθηνά Μαξίμου, Γιώργος Μπινιάρης, Ελένη Μπούκλη, Ηλέκτρα Νικολούζου Θέμης Πάνου, Αγλαΐα Παππά, Λένα Παπαληγούρα, Μαρίνα Σάττι, Μαρία Σκουλά, Έλενα Τοπαλίδου, Χάρης Τσιτσάκης Αιμίλιος Χειλάκης.

Πιάνο: Λενιώ Λιάτσου

Τιμές εισιτηρίων

Γενική Είσοδος: 15€ κανονικό, 12€ (φοιτητικό, νεανικό, ανέργων, ΑΜΕΑ, άνω των 65, πολυτέκνων)

Προπώληση:

Καβάλα: Κέντρο πληροφόρησης επισκεπτών Δήμου Καβάλας (πρώην ΕΟΤ) Κεντρική Πλατεία, τηλ: 2510-620566, καθημερινά από τις 10:00 μέχρι τις 14:00 και από τις 18:00 μέχρι τις 21:00, ενώ την ημέρα της παράστασης θα γίνεται προπώληση στο ταμείο του Αρχαίου Θεάτρου Φιλίππων από τις 19:00 το απόγευμα.

Δράμα: «Granazi Store» 19ης Μαϊου 89 & Γεωργίου Παπανδρέου 21, Τηλ. 2521045812

Ξάνθη: Βιβλιοπωλείο Δύο -2-, Βενιζέλου 29, τηλ: 25410-27777

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας 2510. 220876 – 7 ώρες γραφείου.

Το θεατρικό δρώμενο «Διάλειμμα Χαράς» που ήταν προγραμματισμένο να παρουσιαστεί στο πλαίσιο του 59^ου Φεστιβάλ Φιλίππων, την Παρασκευή 19 Αυγούστου αναβάλλεται, λόγω ασθένειας βασικού συντελεστή της παράστασης.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας 2510. 220876 – 7 ώρες γραφείου.

Κριτική από τον Παύλο Λεμοντζή

Σπάνια οι ιστοσελίδες με πρόγνωση καιρικών συνθηκών δέχονται τόσο επίμονη επισκεψιμότητα.  Σπάνια τόσες πολλές αποδεικνύονται αναξιόπιστες. Σπάνια αψηφά το πλήθος προβλέψεις επιστημόνων  για  καταιγίδες, μπουρίνια, νεροποντές και τα συναφή και συρρέει στο θέατρο, προκειμένου να δει από κοντά και ν’ απολαύσει αγαπημένα αστέρια, μην πω είδωλα, η εποχή δεν το επιτρέπει. Ωστόσο, αυτός ο «Πλούτος» είχε άγριες διαθέσεις. Μόλις έσταξε  ο ουρανός κάτι αχνές ψιχάλες, ο Κιμούλης, ο Μπέζος, ο Φιλιππίδης, ο Γιαννόπουλος κι ο Φάις  βγήκανε στη σκηνή πένητες, ρακένδυτοι,  σχεδόν αναίσθητοι, «έριξαν» στο κοινό ένα εξαιρετικό δάνειο από «Περιμένοντας τον Γκοντό» του  Μπέκετ, ο Δίας μάζεψε τις αστραπές του, έσπευσε σ’ άλλη γη, σ’ άλλα μέρη να ξεθυμάνει , ενώ την ίδια στιγμή το άγχος  το δικό τους και το δικό μας διαλύονταν  στο αεράκι,  που από νωρίς τύλιξε το αρχαίο θέατρο των Φιλίππων.

   Σύνηθες φαινόμενο να σεργιανάει ο Αριστοφάνης τα καλοκαίρια την επικράτεια  μ’ ένα ή και περισσότερα από τα έντεκα σωζόμενα έργα του. Το συγκεκριμένο το είδαμε αρκετές φορές. Η κάθε φορά είναι και μια καινούργια εμπειρία. Όπως και τούτη ήταν. Τον μύθο τον γνωρίζουμε πλέον καλά.  Εδώ  ο ποιητής διακωμωδεί την κακή διανομή του πλούτου. Αλλά ένας  έξυπνος πολίτης, ο Χρεμύλος, μαζί με τον πολυμήχανο δούλο του Καρίωνα, περιθάλπουν τον τυφλό και  τιμωρημένο από το  Δία  θεό Πλούτο, ο οποίος μικρός τυφλώθηκε για ν’ αποφεύγει τους δίκαιους, τους σοφούς και τους έντιμους και του ξαναδίνουν το φως του. Ο  Χρεμύλος  χαρίζει τα πλούτη του στους αγαθούς και τιμωρεί τους άπληστους.  Έτσι, με την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων,  αποτυπώνεται  στη σκηνή ένα μωσαϊκό της κοινωνίας της εποχής του Αριστοφάνη, τόσο ίδιας με τη δική μας.

   Η βασική αντίθεση, στην οποία στηρίζεται το έργο, προβάλλεται από τον επιρρηματικό αγώνα ανάμεσα στον Χρεμύλο και την Πενία, με την τελευταία να ενσαρκώνει την ανάγκη που οδηγεί τον άνθρωπο στην καθημερινή δουλειά για την επιβίωση, σαρκάζοντας την οκνηρία  και  την αεργία.

   Ο κύκλος της Παλαιάς Κωμωδίας έχει τελειώσει, εκείνη της Μέσης (διακωμώδηση προσώπων και καταστάσεων) ψυχορραγεί, ενώ ήδη  εμφανίστηκε η Νέα Κωμωδία –διαλεκτική σχέση θεάτρου και κοινωνίας. Ο Γιώργος Κιμούλης, που διασκεύασε τη μετάφραση του Κ. Χ. Μύρη , σκηνοθέτησε την παράσταση κι ερμήνευσε τον «Πλούτο» και την «Πενία», επιχείρησε μια στοιχειώδη ανάλυση  σε όλη τη διάρκεια της παράστασης , ενώ  στην «αυθαίρετη»  Παράβασή του  προχώρησε και σε μερική  εμβάθυνση και καλά έκαμε. Κατά κάποιο τρόπο, εξιλεώθηκε στα μάτια μας για τα επιθεωρησιακά τερτίπια που δεν τόλμησε να αφαιρέσει ούτε από τον Φιλιππίδη-Καρίωνα ούτε από τον Μπέζο-Χρεμύλο ούτε από τον εαυτό του σε αμήχανες στιγμές του, που αδυνατώ να εξηγήσω γιατί αυτοϋποβιβάσθηκε τόσο αναίτια, τόσο εύκολα και τόσο άδικα.  Η υπερχρήση της λέξης «μαλάκα» , ο υπερτονισμός της, έμοιαζε με επιπόλαια κατάχρηση της ποιητικής αθυροστομίας του Αριστοφάνη, ξέφευγε εντελώς από τη σατιρική διάθεση και επαναλήφθηκε δεκάδες φορές,  χάριν εκβιασμού του γέλιου. Ναι, το κοινό ανταποκρίθηκε. Έσκασε στα γέλια. Και λοιπόν;  Ήταν αυτός ο στόχος; Δε νομίζω.

  Είχε ευρηματικές σκηνές η παράσταση.  Ο σκηνοθέτης μετακύλισε  τις όποιες κρυμμένες  ενστάσεις  από την επανάληψη ενός ακόμη αριστοφανικού έργου στα παιδιά του χορού, που ακροβολίστηκαν  στο κοίλο, εντάχθηκαν στο κοινό, αποτέλεσαν κομμάτι του, δανείστηκαν τη φωνή των θεατών και, ακόμη,  πρόλαβε να κλειδώσει εντυπώσεις  και να θέσει τη  σκηνοθετική του ματιά εκτός αμφισβήτησης, αφού με έξυπνο τρόπο μοίρασε ευθύνες στο πλήθος που έσπευσε να καταλάβει διαζώματα, γνωρίζοντας εκ προοιμίου ότι η σάτιρα του Αριστοφάνη εμπεριέχει διαχρονικές αλήθειες, μα και αθυροστομίες και ανηλεή διακωμώδηση σημερινών ανθρώπων εξουσίας. Της όποιας εξουσίας.  

   Μου άρεσε ο χορός από ταλαντούχα  παιδιά που έπαιξαν  θέατρο και μουσικά όργανα  επί σκηνής, τραγούδησαν και χόρεψαν με κέφι, έγιναν ο  άμεσος αποδέκτης νουθεσιών και, θέλοντας να συμβολίσει τον σπόρο της «επανάστασης» στη νέα γενιά ο σκηνοθέτης και ηθοποιός,  πέταξε αιφνίδια  ένα κόκκινο μαντήλι σε μια κοπέλα. Όμορφη στιγμή , όπως και όλες όσες ντύθηκαν με τις ιδιαίτερες μελωδίες του Γιώργου Ανδρέου. Έκπληξη  ευχάριστη το τραγούδι σε στίχους Ισαάκ Σούση,  που ο ίδιος ο Κιμούλης ερμήνευσε  με ευαισθησία και εμφανή  συγκινησιακή φόρτιση.

  Την παράσταση έκλεψε σίγουρα ο Τάσος Γιαννόπουλος, σπουδαίος σε όλους τους ρόλους που ερμήνευσε, μακριά από τις ευκολίες μιας μανιέρας σαν αυτές των Μπέζου-Φιλιππίδη που από την αρχή έως το τέλος συνόδευε τις ερμηνείες τους. Θαρρείς  έκαναν διαγωνισμό μεταξύ τους, ποιος έχει περισσότερη «πέραση», πόσο μεγαλύτερο είναι το κοινό του ενός από του άλλου. Ήταν τόσο εμφανές και συνάμα τόσο ενοχλητικό. Ωστόσο, το κοινό ξεκαρδίστηκε στα γέλια, έδειξε ικανοποίηση και καταχειροκρότησε στο φινάλε τους συντελεστές.

  Το δια ταύτα: οι θεατές πέρασαν ευχάριστα δυόμιση ώρες. Γέλασε ο κόσμος  και με τη σάτιρα στα πρόσωπα των Θέμου Αναστασιάδη, Κριστίν Λαγκάρντ  και  στις αναφορές-παραπομπές στο χάλι που ζούμε σήμερα αντέδρασε θετικά, αυτός ο καταφερτζής Χρεμύλος και το alter ego του , ο Καρίων,  φάνηκε να τον αφορά, δε νομίζω, όμως, ότι αφορούσε και τον Αριστοφάνη.

  Θα κρατήσω οπωσδήποτε  την εξαιρετική σκηνή του τέλους, όταν έπεσε η αυλαία από το αδιάφορο σκηνικό , κι  ακολούθησε  η ευρηματική στιχομυθία με  το φως του ήλιου που δύει κι ανατέλλει  κάθε μέρα στον πλανήτη  από διαφορετική γωνία , ενώ  ντύθηκε έξοχα  με το γνωστό τραγούδι του Ανδρέου «Μικρή Πατρίδα». Ήταν μια ξεχωριστή ποιητική σκηνή που δικαίωσε, κατά κάποιο τρόπο, την υπογραφή της σκηνοθεσίας.

Συντελεστές:

Μετάφραση: Κ.Χ. Μύρης
Σκηνοθεσία – Διασκευή: Γιώργος Κιμούλης
Σκηνικά: Γιώργος Πάτσας
Κοστούμια: Σοφία Νικολαϊδη
Μουσική: Γιώργος Ανδρέου
Στίχοι: Ισαάκ Σούσης
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Χορογραφίες: Ελπίδα Νίνου, Θανάσης Γιαννακόπουλος
Μουσική διδασκαλία: Παναγιώτης Τσεβάς
Παραγωγή: Αφοί Τάγαρη
Παίζουν:
Γιώργος Κιμούλης (Πλούτος & Πενία), Γιάννης Μπέζος (Χρεμύλος), Πέτρος Φιλιππίδης (Καρίων), Τάσος Γιαννόπουλος (Βλεψίδημος, Δίκαιος, Γριά, Ερμής), Αλμπέρτο Φάϊς (Συκοφάντης & Ιερέας)

Χορός: Γκιζέλη Χριστέλα, Δαβάκη Βερόνικα, Ζησάκης Ευθύμης, Ζουγανέλης Αλέξανδρος, Κατσώλης Παναγιώτης, Μαούτσου Κατερίνα, Σπατιώτη Χριστίνα, Στασινοπούλου Ντένια, Τσαβά Ειρήνη, Τσιμπρικίδου Ελένη, Τσουρής Γιώργης, Χιώτης Χάρης

Η παράσταση «Πλούτος» του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Γιώργου Κιμούλη, παρουσιάστηκε την Παρασκευή 12 και το Σάββατο 13 Αυγούστου στο κατάμεστο από κόσμο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων στο πλαίσιο του 59ου Φεστιβάλ Φιλίππων.

Στην παράσταση πρωταγωνίστησαν οι Γιώργος Κιμούλης (Πλούτος & Πενία), Γιάννης Μπέζος (Χρεμύλος), Πέτρος Φιλιππίδης (Καρίων). Παίζουν επίσης οι Τάσος Γιαννόπουλος (Βλεψίδημος, Συκοφάντης Γριά, Ερμής), Αλμπέρτο Φάϊς (Δίκαιος & Ιερέας).

Τον Χορό αποτελούν οι Γκιζέλη Χριστέλα, Δαβάκη Βερόνικα, Ζησάκης Ευθύμης, Ζουγανέλης Αλέξανδρος, Κατσώλης Παναγιώτης, Μαούτσου Κατερίνα, Σπατιώτη Χριστίνα, Στασινοπούλου Ντένια, Τσαβά Ειρήνη, Τσιμπρικίδου Ελένη, Τσουρής Γιώργης, Χιώτης Χάρης

«Στη σύγχρονη κοινωνία, όπου το χρήμα αποτελεί πλέον το θεμέλιο ολόκληρου του συστήματος αξιών, η συγκεκριμένη παράσταση επικεντρώνει την ερμηνεία αυτής της Αριστοφανικής κωμωδίας, σ’ ένα γεγονός που σχεδόν τις περισσότερες παραβλέπεται: στο ότι ο ποιητής στο τέλος του έργου εγκαθιστά το Θεό Πλούτο στο ίδιο το κράτος, δίδοντας έτσι στους πολίτες τη δυνατότητα, απ’ τη στιγμή που όλα τα αναγκαία αγαθά θα είναι δημόσια, να αναζητήσουν τον πραγματικό πλούτο στις ιδέες και στις αξίες, που ίσως έχουν ξεχάσει» αναφέρει στο σημείωμά του ο σκηνοθέτης της παράστασης Γιώργος Κιμούλης.

   Σπάνια οι ιστοσελίδες με πρόγνωση καιρικών συνθηκών δέχονται τόσο επίμονη επισκεψιμότητα.  Σπάνια τόσες πολλές αποδεικνύονται αναξιόπιστες. Σπάνια αψηφά το πλήθος προβλέψεις επιστημόνων  για  καταιγίδες, μπουρίνια, νεροποντές και τα συναφή και συρρέει στο θέατρο, προκειμένου να δει από κοντά και ν’ απολαύσει αγαπημένα αστέρια, μην πω είδωλα, η εποχή δεν το επιτρέπει.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Ωστόσο, αυτός ο «Πλούτος» είχε άγριες διαθέσεις. Μόλις έσταξε  ο ουρανός κάτι αχνές ψιχάλες, ο Κιμούλης, ο Μπέζος, ο Φιλιππίδης, ο Γιαννόπουλος κι ο Φάις  βγήκανε στη σκηνή πένητες, ρακένδυτοι,  σχεδόν αναίσθητοι, «έριξαν» στο κοινό ένα εξαιρετικό δάνειο από «Περιμένοντας τον Γκοντό» του  Μπέκετ, ο Δίας μάζεψε τις αστραπές του, έσπευσε σ’ άλλη γη, σ’ άλλα μέρη να ξεθυμάνει , ενώ την ίδια στιγμή το άγχος  το δικό τους και το δικό μας διαλύονταν  στο αεράκι,  που από νωρίς τύλιξε το αρχαίο θέατρο των Φιλίππων.

   Σύνηθες φαινόμενο να σεργιανάει ο Αριστοφάνης τα καλοκαίρια την επικράτεια  μ’ ένα ή και περισσότερα από τα έντεκα σωζόμενα έργα του. Το συγκεκριμένο το είδαμε αρκετές φορές. Η κάθε φορά είναι και μια καινούργια εμπειρία. Όπως και τούτη ήταν. Τον μύθο τον γνωρίζουμε πλέον καλά.  Εδώ  ο ποιητής διακωμωδεί την κακή διανομή του πλούτου. Αλλά ένας  έξυπνος πολίτης, ο Χρεμύλος, μαζί με τον πολυμήχανο δούλο του Καρίωνα, περιθάλπουν τον τυφλό και  τιμωρημένο από το  Δία  θεό Πλούτο, ο οποίος μικρός τυφλώθηκε για ν’ αποφεύγει τους δίκαιους, τους σοφούς και τους έντιμους και του ξαναδίνουν το φως του. Ο  Χρεμύλος  χαρίζει τα πλούτη του στους αγαθούς και τιμωρεί τους άπληστους.  Έτσι, με την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων,  αποτυπώνεται  στη σκηνή ένα μωσαϊκό της κοινωνίας της εποχής του Αριστοφάνη, τόσο ίδιας με τη δική μας.

   Η βασική αντίθεση, στην οποία στηρίζεται το έργο, προβάλλεται από τον επιρρηματικό αγώνα ανάμεσα στον Χρεμύλο και την Πενία, με την τελευταία να ενσαρκώνει την ανάγκη που οδηγεί τον άνθρωπο στην καθημερινή δουλειά για την επιβίωση, σαρκάζοντας την οκνηρία  και  την αεργία.

   Ο κύκλος της Παλαιάς Κωμωδίας έχει τελειώσει, εκείνη της Μέσης (διακωμώδηση προσώπων και καταστάσεων) ψυχορραγεί, ενώ ήδη  εμφανίστηκε η Νέα Κωμωδία –διαλεκτική σχέση θεάτρου και κοινωνίας. Ο Γιώργος Κιμούλης, που διασκεύασε τη μετάφραση του Κ. Χ. Μύρη , σκηνοθέτησε την παράσταση κι ερμήνευσε τον «Πλούτο» και την «Πενία», επιχείρησε μια στοιχειώδη ανάλυση  σε όλη τη διάρκεια της παράστασης , ενώ  στην «αυθαίρετη»  Παράβασή του  προχώρησε και σε μερική  εμβάθυνση και καλά έκαμε. Κατά κάποιο τρόπο, εξιλεώθηκε στα μάτια μας για τα επιθεωρησιακά τερτίπια που δεν τόλμησε να αφαιρέσει ούτε από τον Φιλιππίδη-Καρίωνα ούτε από τον Μπέζο-Χρεμύλο ούτε από τον εαυτό του σε αμήχανες στιγμές του, που αδυνατώ να εξηγήσω γιατί αυτοϋποβιβάσθηκε τόσο αναίτια, τόσο εύκολα και τόσο άδικα.  Η υπερχρήση της λέξης «μαλάκα» , ο υπερτονισμός της, έμοιαζε με επιπόλαια κατάχρηση της ποιητικής αθυροστομίας του Αριστοφάνη, ξέφευγε εντελώς από τη σατιρική διάθεση και επαναλήφθηκε δεκάδες φορές,  χάριν εκβιασμού του γέλιου. Ναι, το κοινό ανταποκρίθηκε. Έσκασε στα γέλια. Και λοιπόν;  Ήταν αυτός ο στόχος; Δε νομίζω.

  Είχε ευρηματικές σκηνές η παράσταση.  Ο σκηνοθέτης μετακύλισε  τις όποιες κρυμμένες  ενστάσεις  από την επανάληψη ενός ακόμη αριστοφανικού έργου στα παιδιά του χορού, που ακροβολίστηκαν  στο κοίλο, εντάχθηκαν στο κοινό, αποτέλεσαν κομμάτι του, δανείστηκαν τη φωνή των θεατών και, ακόμη,  πρόλαβε να κλειδώσει εντυπώσεις  και να θέσει τη  σκηνοθετική του ματιά εκτός αμφισβήτησης, αφού με έξυπνο τρόπο μοίρασε ευθύνες στο πλήθος που έσπευσε να καταλάβει διαζώματα, γνωρίζοντας εκ προοιμίου ότι η σάτιρα του Αριστοφάνη εμπεριέχει διαχρονικές αλήθειες, μα και αθυροστομίες και ανηλεή διακωμώδηση σημερινών ανθρώπων εξουσίας. Της όποιας εξουσίας.  

   Μου άρεσε ο χορός από ταλαντούχα  παιδιά που έπαιξαν  θέατρο και μουσικά όργανα  επί σκηνής, τραγούδησαν και χόρεψαν με κέφι, έγιναν ο  άμεσος αποδέκτης νουθεσιών και, θέλοντας να συμβολίσει τον σπόρο της «επανάστασης» στη νέα γενιά ο σκηνοθέτης και ηθοποιός,  πέταξε αιφνίδια  ένα κόκκινο μαντήλι σε μια κοπέλα. Όμορφη στιγμή , όπως και όλες όσες ντύθηκαν με τις ιδιαίτερες μελωδίες του Γιώργου Ανδρέου. Έκπληξη  ευχάριστη το τραγούδι σε στίχους Ισαάκ Σούση,  που ο ίδιος ο Κιμούλης ερμήνευσε  με ευαισθησία και εμφανή  συγκινησιακή φόρτιση.

Την παράσταση έκλεψε σίγουρα ο Τάσος Γιαννόπουλος, σπουδαίος σε όλους τους ρόλους που ερμήνευσε, μακριά από τις ευκολίες μιας μανιέρας σαν αυτές των Μπέζου-Φιλιππίδη που από την αρχή έως το τέλος συνόδευε τις ερμηνείες τους. Θαρρείς  έκαναν διαγωνισμό μεταξύ τους, ποιος έχει περισσότερη «πέραση», πόσο μεγαλύτερο είναι το κοινό του ενός από του άλλου. Ήταν τόσο εμφανές και συνάμα τόσο ενοχλητικό. Ωστόσο, το κοινό ξεκαρδίστηκε στα γέλια, έδειξε ικανοποίηση και καταχειροκρότησε στο φινάλε τους συντελεστές.

  Το δια ταύτα: οι θεατές πέρασαν ευχάριστα δυόμιση ώρες. Γέλασε ο κόσμος  και με τη σάτιρα στα πρόσωπα των Θέμου Αναστασιάδη, Κριστίν Λαγκάρντ  και  στις αναφορές-παραπομπές στο χάλι που ζούμε σήμερα αντέδρασε θετικά, αυτός ο καταφερτζής Χρεμύλος και το alter ego του , ο Καρίων,  φάνηκε να τον αφορά, δε νομίζω, όμως, ότι αφορούσε και τον Αριστοφάνη.

  Θα κρατήσω οπωσδήποτε  την εξαιρετική σκηνή του τέλους, όταν έπεσε η αυλαία από το αδιάφορο σκηνικό , κι  ακολούθησε  η ευρηματική στιχομυθία με  το φως του ήλιου που δύει κι ανατέλλει  κάθε μέρα στον πλανήτη  από διαφορετική γωνία , ενώ  ντύθηκε έξοχα  με το γνωστό τραγούδι του Ανδρέου «Μικρή Πατρίδα». Ήταν μια ξεχωριστή ποιητική σκηνή που δικαίωσε, κατά κάποιο τρόπο, την υπογραφή της σκηνοθεσίας.

Συντελεστές:

Μετάφραση: Κ.Χ. Μύρης
Σκηνοθεσία – Διασκευή: Γιώργος Κιμούλης
Σκηνικά: Γιώργος Πάτσας
Κοστούμια: Σοφία Νικολαϊδη
Μουσική: Γιώργος Ανδρέου
Στίχοι: Ισαάκ Σούσης
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Χορογραφίες: Ελπίδα Νίνου, Θανάσης Γιαννακόπουλος
Μουσική διδασκαλία: Παναγιώτης Τσεβάς
Παραγωγή: Αφοί Τάγαρη
Παίζουν:
Γιώργος Κιμούλης (Πλούτος & Πενία), Γιάννης Μπέζος (Χρεμύλος), Πέτρος Φιλιππίδης (Καρίων), Τάσος Γιαννόπουλος (Βλεψίδημος, Δίκαιος, Γριά, Ερμής), Αλμπέρτο Φάϊς (Συκοφάντης & Ιερέας)

Χορός: Γκιζέλη Χριστέλα, Δαβάκη Βερόνικα, Ζησάκης Ευθύμης, Ζουγανέλης Αλέξανδρος, Κατσώλης Παναγιώτης, Μαούτσου Κατερίνα, Σπατιώτη Χριστίνα, Στασινοπούλου Ντένια, Τσαβά Ειρήνη, Τσιμπρικίδου Ελένη, Τσουρής Γιώργης, Χιώτης Χάρης

ΠΑΥΛΟΣ  ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Σύνδεσμος Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Καβάλας

Δημήτρης Παπαράλλης

Ο δικός μου Σεφέρης

«Δούναι και λαβείν: περιδιαβάσεις και καταδύσεις στην ποίησή του»

Παλιά Μουσική

Πέμπτη 11 Αυγούστου, ώρα 21.00

Ο Σύνδεσμος Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Καβάλας παρουσιάζει το βιβλίο του Δημήτρη Παπαράλλη -Ο έρωτας και ο θάνατος στην ποίηση του Γιώργου Σεφέρη (Στροφή, Μυθιστόρημα, Κίχλη)- την Πέμπτη 11 Αυγούστου στις 21.00, στην Παλιά Μουσική στο πλαίσιο του 59ου Φεστιβάλ Φιλίππων.

Έρωτας και φθορά, έρωτας και θάνατος, μοτίβα διιστάμενα αλλά και συνταιριασμένα, αποτελούν το θέμα της “μελέτης” του φιλόλογου καθηγητή Δημήτρη Παπαράλλη με τίτλο: Ο έρωτας και ο θάνατος στην ποίηση του Γιώργου Σεφέρη (Στροφή, Μυθιστόρημα, Κίχλη).

Ταξίδι σε μιαν ενιαία και αδιαίρετη μεταφυσική διάσταση της ανθρώπινης φύσης. “Έρωτας, μνήμη, νοσταλγία, φθορά, θάνατος”, η κλίμακα της ποίησης και της ζωής του Σεφέρη.

Το βιβλίο παρουσιάζει η φιλόλογος Χάρις Χριστοφορίδου.

Με αφορμή το βιβλίο ο συγγραφέας θα μιλήσει για τον Σεφέρη με θέμα: Ο δικός μου Σεφέρης «Δούναι και λαβείν: Περιδιαβάσεις και καταδύσεις στην ποίησή του». Εξήντα περίπου χρόνια επικοινωνίας με το έργο του.

Θα θυμηθεί πώς άρχισε η “μοιραία” συνάντηση με την ποίησή του. Θα σταματήσει σε κάποιες συλλογές και ποιήματα του Σεφέρη, προσωπικής του επιλογής. Θα επιχειρήσει κάποιες “καταδύσεις” στο ποιητικό του εργαστήρι, όπως τις κατάλαβε, τις μελέτησε και τις επαλήθευσε μέσα από τους στίχους του.

Τι χρωστούμε στον Σεφέρη, πέρα από τα ίδια τα ποιήματά του; Τι μας δίδαξε με στοχασμό και ταπεινοσύνη αυτός ο σοφός γέρος;

Ποιήματα του Σεφέρη διαβάζει η Εύα Οικονόμου-Βαμβακά.
Απαγορεύεται η είσοδος στο θέατρο μετά την έναρξη των παραστάσεων.

Είσοδος Ελεύθερη

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας 2510. 220876 – 7 ώρες γραφείου.

«Καλησπέρα σας, κύριε Σεφέρη»

Η δημοσιογράφος Μαρία Χούκλη συνάντησε το Γιώργο Σεφέρη για μια φανταστική συνέντευξη στον προαύλιο χώρο του 7ου Δημοτικού Σχολείου Καβάλας το αυγουστιάτικο βράδυ της 9^ης  Αυγούστου στο πλαίσιο του 59ου Φεστιβάλ Φιλίππων. Πρόκειται για μία παράσταση που αποτέλεσε έναν δημοσιογραφικό και παράλληλα θεατρικό μονόλογο.

«O Σεφέρης εκεί, άλλοτε σκοτεινός, άλλοτε ευανάγνωστος διέτρεχε τα χρόνια, πιο πολύ στα δύσκολα, πιο αραιά στα εύκολα, σύντροφος στα κουπιά. Πάντοτε όμως, ένας οικείος άγνωστος.

Όπως μαθαίνουμε το θεατρικό εργαστήρι της Αναπτυξιακής Νέστου κι ο καλλιτεχνικός διευθυντής εξασφάλισαν τα δικαιώματα της κωμωδίας που έκανε θραύση με τους Φιλιππίδη Χαϊκάλη πριν από χρόνια στην Αθήνα.

Τις επόμενες μέρες ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Αναπτυξιακής κ. Τσομπανόπουλος Γιώργος θα προβεί στην επιλογή των προσώπων που θα πλαισιώσουν τη φιλόδοξη παράσταση όπου η παρουσίασή της στο κοινό τοποθετείται στα τέλη του φθινοπώρου. Για πρώτη φορά το θεατρικό εργαστήρι κι ο Τσομπανόπουλος Γιώργος αποφασίζουν να παρουσιάζουν τις δουλειές τους το χειμώνα για την αποσυμφόρηση των παραστάσεων στο θέατρο αφού και πολιτιστικοί σύλλογοι παρουσιάζουν την ίδια περίοδο παραστάσεις.

Όσοι θέλουν και επιθυμούν να συμμετέχουν στην κωμωδία που προβλέπεται να κάνει αίσθηση τον προσεχή χειμώνα μπορούν να επικοινωνήσουν με τα γραφεία της αναπτυξιακής και να δηλώσουν συμμετοχή ως τις 31 Αυγούστου στα τηλέφωνα 2591350118-117.

Τις επόμενες μέρες αναμένεται η Αναπτυξιακή Νέστου να εκδώσει νέο δελτίο τύπου με περισσότερες λεπτομέρειες για τη μεγάλη κωμωδία !