Ένας Ουκρανός στρατιώτης σκοτώθηκε νωρίτερα την Τετάρτη σε βομβαρδισμό που εξαπέλυσαν οι φιλορώσοι αυτονομιστές στη γραμμή του μετώπου στην ανατολική Ουκρανία, ανακοίνωσε ο στρατός της χώρας.

Οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις δεν διευκρίνισαν πού πραγματοποιήθηκε η επίθεση, αναφέροντας μονάχα, σε ένα δελτίο τύπου, ότι ένας στρατιώτης «υπέκυψε στα τραύματά του». Ένας άλλος τραυματίστηκε στον βομβαρδισμό, γράφει το AFP.

Από τις αρχές του έτους και την αναζωπύρωση της έντασης στο μέτωπο της ανατολικής Ουκρανίας, 9 στρατιώτες των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων και ένας άμαχος έχουν σκοτωθεί, οι περισσότεροι από πυρά του πυροβολικού.

Το 2021, σύμφωνα με τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις, 66 στρατιώτες σκοτώθηκαν στις περιοχές γύρω από τις δύο αυτοανακηρυχθείσες «Δημοκρατίες» του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, αναμεταδίδει το ΑΠΕ ΜΠΕ.

Οι φιλορώσοι αντάρτες υποστηρίζουν ότι άμαχοι έχουν σκοτωθεί από τον ουκρανικό στρατό τις τελευταίες ημέρες, κάτι που εκείνος διαψεύδει, επαναλαμβάνοντας πως δεν έχει πραγματοποιήσει καμία επιδρομή εναντίον αυτών των ζωνών.

Η κατάσταση στην αγορά, η αύξηση του ενεργειακού κόστους και οι συνέπειές της βρέθηκαν στο επίκεντρο της συνάντησης του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, το απόγευμα της Τρίτης, 22 Φεβρουαρίου, στο Μέγαρο Μαξίμου, με τον νέο πρόεδρο της Κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων Ελλάδος και πρόεδρο του ΕΒΕΘ, Γιάννη Μασούτη και τον πρόεδρο του ΕΒΕΑ, Γιάννη Μπρατάκο.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης συζητήθηκαν, επίσης, οι προοπτικές της οικονομίας και ο αναπτυξιακός ρόλος των Επιμελητηρίων. Τονίστηκε ιδιαίτερα η ανάγκη να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια για τη συγκράτηση των τιμών και για τις μικρότερες δυνατές επιπτώσεις των ανατιμήσεων στους καταναλωτές.

Πηγή: skai.gr

Ακολουθεί η ανακοίνωση :

Πραγματοποιήθηκε σήμερα (22/2) στην Καβάλα συγκέντρωση και πορεία γεωργών και κτηνοτρόφων της Π.Ε. Καβάλας με μία σειρά αιτημάτων που αφορούν, μεταξύ άλλων, την οικονομική στενότητα του κλάδου, τις διαρκείς ανατιμήσεις όλων των εισροών που εμπλέκονται στην γεωργική και κτηνοτροφική παραγωγή αλλά και την λειτουργία του ΕΛΓΑ κ.α.

Επισημαίνουμε το μέγεθος των δυσκολιών που αντιμετωπίζει ο γεωργός και ο κτηνοτρόφος της ΑΜΘ λόγω των συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί αλλά και το έλλειμμα της διοίκησης της Περιφέρειας και του Περιφερειάρχη, το οποίο αφορά όλα τα γενικά και ειδικά ζητήματα του γεωργικού και κτηνοτροφικού τομέα και το οποίο έχει αναδειχθεί κι άλλες φορές.

Όσον αφορά τον ΕΛΓΑ σημαντικό αίτημα των γεωργών και κτηνοτρόφων της περιοχής (αλλά και όλης της χώρας) είναι να εκσυγχρονιστεί ο κανονισμός ασφάλισης του οργανισμού ώστε να καλύπτονται όλες οι πραγματικές αιτίες ζημιών (όπως αυτές εξελίσσονται και υπό την πίεση της κλιματικής αλλαγής) και να χορηγούνται εύλογες αποζημιώσεις, οι οποίες να καλύπτουν το πραγματικό ύψος των ζημιών το οποίο υφίσταται ο ασφαλισμένος και το οποίο βρίσκεται πέραν των δυνατοτήτων του να το αποτρέψει με δικές του ενέργειες.

Επιπλέον ένα εύλογο αίτημα των γεωργών της Περιφέρειας και ιδιαίτερα εκείνων που ασχολούνται με την παραγωγή προϊόντων από εντατικές καλλιέργειες είναι η εξασφάλιση εφαρμογής από αέρος ενεργητικής αντιχαλαζικής προστασίας ώστε τουλάχιστον να αποτρέπεται η πρόκληση ζημιών από τις χαλαζοπτώσεις.

Είναι γνωστό, μάλιστα ότι σχεδόν όλη η Π.Ε. Καβάλας και ένα μικρό μέρος της Π.Ε. Δράμας «καλύπτεται» από το ραντάρ του ΕΛΓΑ στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης, οπότε δεν απαιτούνται (για την περιοχή αυτή) επιπλέον υποδομές και επενδύσεις.

Στα παραπάνω πλαίσια ερωτάται ο Περιφερειάρχης ΑΜΘ:

1. Εάν αντιλαμβάνεται την σπουδαιότητα, των αιτημάτων αυτών κι αν συμφωνεί με αυτά;

2. Τι ενέργειες έχει κάνει ως τώρα για την προώθηση και υλοποίηση των δύο αυτών θεμάτων;

3. Με την ευκαιρία αιτούμαστε αντίγραφα εγγράφων της αλληλογραφίας του με τον παραπάνω σκοπό μεταξύ της Περιφέρειας και των Υπουργών ή / και του ΕΛΓΑ.

4. Εάν προτίθεται να εισαγάγει τα θέματα αυτά που αφορούν τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους στο Π.Σ.;

Με ομοβροντία κυρώσεων κατά της Ρωσίας αντέδρασε η Δύση μετά την απόφαση του Πούτιν να αναγνωρίσει ως ανεξάρτητες τις δύο «Λαϊκές Δημοκρατίες» στην Ανατολική Ουκρανία.

Οι ΗΠΑ παρά τις αρχικές προσεχτικές διατυπώσεις, πλέον μιλούν για «έναρξη εισβολής» στην Ουκρανία ενώ για την ώρα φαίνεται να… ενταφιάζονται διπλωματικές πρωτοβουλίες σε επίπεδο κορυφής που θα μπορούσαν να αποκλιμακώσουν την ένταση στην Ουκρανία.

Την ώρα που οι φόβοι για γενικευμένη σύρραξη στην περιοχή της Ουκρανίας αυξάνονται, φαίνεται πως η Ρωσία με μία σειρά από ενέργειες επιχειρεί να δυναμιτίσει το κλίμα στέλνοντας μηνύματα τόσο προς την ηγεσία της Ουκρανίας, όσο και προς τη Δύση, ότι δεν πρόκειται να υπαναχωρήσει στις αξιώσεις της.

Στο πλαίσιο αυτό, συνεχίζεται η ενίσχυση των ρωσικών στρατευμάτων προς τα ανατολικά σύνορα της Ουκρανίας.

Στο αποκλειστικό βίντεο του in που ακολουθεί διακρίνεται κομβόι στρατιωτικών οχημάτων υποστήριξης που κατευθύνεται προς τα ανατολικά σύνορα της Ουκρανίας.

«Έναρξη της εισβολής» και φόβοι για γενικευμένη κλιμάκωση

Εν τω μεταξύ, ο αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν, κατήγγειλε ότι το πράσινο φως του ρωσικού κοινοβουλίου που δόθηκε χθες στην έναρξη στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία σηματοδοτεί «την έναρξη εισβολής» στη χώρα.

Ο φόβος ότι επίκειται στρατιωτική κλιμάκωση στην Ουκρανία, προ των πυλών της οποίας είναι ανεπτυγμένοι 150.000 ρώσοι στρατιωτικοί σύμφωνα με την Ουάσινγκτον, έχει φθάσει σε επίπεδο παροξυσμού αφότου ο Βλαντίμιρ Πούτιν αναγνώρισε τη Δευτέρα ως ανεξάρτητες κρατικές οντότητες τις αυτοανακηρυγμένες Λαϊκές Δημοκρατίες του Λουγκάνσκ και του Ντανιέτσκ, στην ανατολική Ουκρανία, που βρίσκονται εν μέρει στα χέρια φιλορώσων αυτονομιστών.

Ο ρώσος πρόεδρος ετοιμάζει «δικαιολογίες για να πάει πολύ πιο μακριά», προειδοποίησε ο Τζο Μπάιντεν, 24 ώρες μετά την ανακοίνωση της κρίσιμης απόφασης του ομολόγου του. «Υπάρχει ακόμα χρόνος για να αποφευχθεί το χειρότερο», πρόσθεσε πάντως.

Στη Μόσχα, ο υφυπουργός Άμυνας Νικολάι Πανκόφ ανέγνωσε ενώπιον της Γερουσίας το αίτημα του ρώσου προέδρου να αναπτυχθούν στρατεύματα στο Ντανιέτσκ και στο Λουγκάνσκ, εξαιτίας του ότι ο στρατός της Ουκρανίας έχει αναπτύξει «60.000 άνδρες και τεθωρακισμένα» και είναι έτοιμος να εξαπολύσει επίθεση.

Στην αντεπίθεση ο Πούτιν

Αφού έλαβε την έγκριση του κοινοβουλίου, ο κ. Πούτιν κατήγγειλε για ακόμη μια φορά τις ωμότητες που διαπράττει κατ’ αυτόν το Κίεβο εναντίον των αυτονομιστών στο Ντονμπάς.

Άφησε να πλανάται η αμφιβολία για το χρονοδιάγραμμα της αποστολής των ρωσικών δυνάμεων στο πεδίο, ζητώντας την «αποστρατιωτικοποίηση» της Ουκρανίας, που το «καλύτερο» που έχει να κάνει είναι να απεμπολήσει το εγχείρημά της να ενταχθεί στο NATO και να επιλέξει την «ουδετερότητα».

«Δεν είπα ότι οι στρατιώτες μας θα πάνε εκεί τώρα (…). Αυτό θα εξαρτηθεί, όπως λένε, από την κατάσταση επί του πεδίου», πρόσθεσε. Αμέσως μετά, η ρωσική διπλωματία ανακοίνωσε πως θα προχωρήσει άμεσα στην απομάκρυνση του προσωπικού της από την Ουκρανία.

Ο κ. Πούτιν φάνηκε επίσης να διεκδικεί, για λογαριασμό των αυτονομιστών, το σύνολο των περιφερειών του Λουγκάνσκ και του Ντανιέτσκ, η επιφάνεια των οποίων είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που βρίσκεται στα χέρια τους. Μίλησε για υποτιθέμενες «διαπραγματεύσεις» ανάμεσα στο Κίεβο και στους φιλορώσους.

Η ρωσική επιχείρηση θα δικαιολογηθεί νομικά από την επικύρωση χθες Τρίτη των διμερών συμφωνιών, ειδικά στο στρατιωτικό επίπεδο. Η Μόσχα απέκτησε εξάλλου διπλωματικές σχέσεις με τις δύο Λαϊκές Δημοκρατίες.

Αυτό που απασχολεί πλέον τη Δύση, είναι μέχρι που θα φτάσει ο Πούτιν. Αν δηλαδή θα μείνει στο θέμα της αναγνώρισης των «Λαϊκών Δημοκρατιών» ή θα διεκδικήσει και άλλες περιοχές, κλιμακώνοντας έτσι περαιτέρω την ένταση.

Ο ρώσος πρόεδρος, που έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων, περιβάλλει με αχλή μυστηρίου τις προθέσεις και τις επιλογές του: θα εισβάλει σε όλη την Ουκρανία; Θα διευρύνει τα εδάφη υπό τον έλεγχο των αυτονομιστών; Θα επιδιώξει νέο status quo μέσω διαπραγματεύσεων;

Η επιβολή κατοχής μπορεί να κοστίσει ακριβά, υποστηρίζουν αναλυτές,  ενώ η Ρωσία βασικά θέλει να αποσπάσει από το NATO τη δέσμευσή του ότι θα αποσύρει στρατεύματα από την ανατολική Ευρώπη, ειδικά πυραύλους μέσου βεληνεκούς, και ότι θα βάλει τέλος στην πολιτική της διεύρυνσής του. Αξιώσεις που ως αυτό το στάδιο η Δύση απορρίπτει.

Πρώτες κυρώσεις

Το NATO αναμένει «μείζονα επίθεση» της Ρωσίας στην Ουκρανία, προειδοποίησε ο Γενικός Γραμματέας του, ο Γενς Στόλτενμπεργκ.

Χωρίς να περιμένουν, οι δυτικές χώρες ανακοίνωσαν τις πρώτες κυρώσεις, αντιδρώντας στην αναγνώριση των αυτονομιστών με τους οποίους πολεμά ο ουκρανικός στρατός εδώ και οκτώ χρόνια. Η σύρραξη αυτή έχει στοιχίσει τη ζωή σε πάνω από 14.000 ανθρώπους, σύμφωνα με το Κίεβο.

Το πιο θεαματικό μέτρο ανακοινώθηκε από το Βερολίνο, που πάγωσε το γιγαντιαίο έργο του αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου Nord Stream 2, που θα μετέφερε ακόμα περισσότερο ρωσικό αέριο στην Ουκρανία.

Στον Λευκό Οίκο, ο Τζο Μπάιντεν παρουσίασε ένα «πρώτο πακέτο» κυρώσεων με σκοπό να εμποδιστεί η Μόσχα να δανείζεται στις διεθνείς αγορές για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους της.

Το σύνολο του ρωσικού τραπεζικού τομέα ενδέχεται να βρεθεί στο στόχαστρο κυρώσεων αν η Ρωσία συνεχίσει την εισβολή στην Ουκρανία, διαβεβαίωσε αμερικανός αξιωματούχος. «Μαζί με τους συμμάχους μας, αποκόψαμε τη ρωσική κυβέρνηση, τη ρωσική κεντρική τράπεζα και ρωσικά κρατικά ταμεία από κάθε νέα χρηματοδότηση προερχόμενη από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη», εξήγησε ο Νταλίπ Σινγκ, αναπληρωτής σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Λευκού Οίκου.

Ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας Άντονι Μπλίνκεν ανακοίνωσε από τη δική του πλευρά ότι ακυρώσει την αυριανή προγραμματισμένη συνάντησή του με τον ρώσο ομόλογό του Σεργκέι Λαβρόφ.

«Τώρα που βλέπουμε ότι η εισβολή άρχισε και ότι η Ρωσία απέρριψε καθαρά τη διπλωματία, δεν έχει κανένα νόημα μια συνάντηση σε αυτό το στάδιο», είπε ο κ. Μπλίνκεν.

Ο καναδός πρωθυπουργός Τζάστιν Τριντό ανακοίνωσε επίσης «σειρά κυρώσεων» στη Ρωσία «ωσότου αποκατασταθεί η εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας».

Η ΕΕ ενέκρινε νωρίτερα πακέτο κυρώσεων που «θα πλήξουν πολύ σκληρά τη Ρωσία», όπως διαβεβαίωσε ο επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, ο Τζουζέπ Μπορέλ.

Ο βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον ανακοίνωσε και αυτός κυρώσεις σε βάρος τριών ολιγαρχών κοντά στο Κρεμλίνο και πέντε ρωσικών κυρώσεων, μέτρα που πάντως χαρακτηρίζονται a minima για το Λονδίνο, όπου συχνάζουν αρκετοί ρώσοι με μεγάλες περιουσίες.

Είπε επίσης ότι εναντιώνεται στο να γίνονται διεθνείς αθλητικές συναντήσεις στη Ρωσία, όπως ο τελικός του Champions League, που τυπικά πρόκειται να διεξαχθεί στα τέλη Μαΐου στην Αγία Πετρούπολη.

Τα μέτρα αυτά είναι ακόμη συγκρατημένα, ωστόσο η Δύση προειδοποιεί πως θα διευρυνθούν σε περίπτωση ευρείας κλίμακας εισβολής.

Την ίδια ώρα, ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, ο Αντόνιο Γκουτέρες, ξιφουλκούσε κατά της Μόσχας, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο, θυμίζοντας πως «οι αρχές του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ δεν είναι μενού α λα καρτ» και η Ρωσία οφείλει να «συμμορφωθεί πλήρως» προς αυτές σε ό,τι αφορά την Ουκρανία, «δεν μπορεί να τις εφαρμόζει επιλεκτικά».

Η αναγνώριση από τη Μόσχα της «λεγόμενης ανεξαρτησίας» των περιοχών που ελέγχουν οι αυτονομιστές αποτελεί «παραβίαση της εθνικής ακεραιότητας και της εθνικής κυριαρχίας της Ουκρανίας», πρόσθεσε.

Ο ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι, η κυβέρνηση του οποίου ζήτησε χθες «όπλα» και εγγυήσεις για την εισδοχή της Ουκρανίας στην ΕΕ, διεμήνυσε πως εξετάζει το ενδεχόμενο διακοπής των διπλωματικών σχέσεων με τη Μόσχα.

«Δεν φοβόμαστε»

Ο ουκρανός υπουργός Άμυνας Ολεξίι Ρέζνικοφ από την πλευρά του προειδοποίησε χθες Τρίτη πως η χώρα του αναμένει «δύσκολες δοκιμασίες» και απώλειες.

Τη νύχτα της Δευτέρας προς Τρίτη, ο πρόεδρος Ζελένσκι διατράνωνε πως το Κίεβο δεν «φοβάται τίποτα και κανέναν» και δεν θα εκχωρήσει «ούτε σπιθαμή γης» της χώρας.

Στο μέτωπο, ο στρατός και οι αυτονομιστές συνέχιζαν χθες τις ανταλλαγές πυρών. Ένας ουκρανός στρατιώτης σκοτώθηκε και άλλοι έξι τραυματίστηκαν χθες σε πλήγματα των αυτονομιστών, ανακοίνωσε ο στρατός.

Το Κίεβο αρνείται ότι επιδίδεται σε επιθετικές ενέργειες, αντίθετα με όσα λέει η Μόσχα, διατείνεται ότι η Ρωσία διασπείρει ψευδείς ειδήσεις για να δικαιολογήσει την επέμβασή της.

Την ευκαιρία να διαπιστώσει την εξέλιξη των εργασιών του φυσικού αερίου στην Καβάλα είχε ο Βουλευτής Π.Ε. Καβάλας της Νέας Δημοκρατίας, κ. Μακάριος Λαζαρίδης, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στο Περιγιάλι. Στο πλαίσιο αυτής ενημερώθηκε από τον υπεύθυνο της εταιρείας για την πορεία, τα επόμενα βήματα και το χρονοδιάγραμμα του έργου, ενώ συνομίλησε και με εργάτες, αλλά και κατοίκους της περιοχής.

Αμέσως μετά ο κ. Λαζαρίδης έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Το φυσικό αέριο επιτέλους έρχεται στην Καβάλα. Όταν το Νοέμβριο του 2019 ανακάλυψα ότι η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε δημοπρατήσει το έργο μέσω του ΔΕΣΦΑ στο Χαλκερό, ζήτησα την παρέμβαση του τότε υπουργού Ενέργειας και Περιβάλλοντος κ. Κωστή Χατζηδάκη, ούτως ώστε η Καβάλα να μην χάσει την ευκαιρία του φυσικού αερίου. Πράγματι, η Κυβέρνηση και ο Υπουργός ανταποκρίθηκαν άμεσα και απόλυτα σε αυτό και σήμερα πλέον βρισκόμαστε εδώ, με τα έργα να βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη. Η Κυβέρνηση και εγώ προσωπικά αυτά τα οποία λέμε, τα κάνουμε πράξη. Έτσι θα συνεχίσουμε, για το καλό των πολιτών, γιατί είναι πάρα πολύ σημαντικό να λύνουμε προβλήματα της καθημερινότητάς τους».

Συνεχίζεται η ένταση στην περιοχή

Συνάντηση θα πραγματοποηθεί την επόμενη εβδομάδα για να βρεθεί λύση στο θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων.

Σε συμφωνία με στόχο την οριστική λύση για χιλιάδες επιχειρήσεις-μέλη της Κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων Ελλάδος και τις εταιρείες διαχείρισης πνευματικών δικαιωμάτων αναμένεται να καταλήξει η αρμόδια επιτροπή της ΚΕΕΕ στη συνάντηση.

Αυτό σημειώνεται σε ανακοίνωση της Ένωσης, ενώ γνωστοποιείται ότι, νωρίτερα, διαδικτυακά επικοινώνησε η αρμόδια επιτροπή, παρουσία του προέδρου της Ένωσης Γιάννη Μασούτη και του προέδρου της επιτροπής και προέδρου του Επιμελητηρίου Ξάνθης, Στέλιου Μωραΐτη, καθώς και των προέδρων επιμελητηρίων που συμμετέχουν στην επιτροπή.

Αποφασίστηκε να κλείσει η διαπραγμάτευση για την πενταετία 2017-2021 με ένα λογικό και συνετό τίμημα προς όφελος του πολιτισμού, των καλλιτεχνών αλλά και των επιχειρήσεων-μελών της ΚΕΕΕ, οι οποίες αντιμετώπισαν την πανδημία και την κρίση -βασικές θέσεις οι οποίες πρέπει να γίνουν αποδεκτές στη διαπραγμάτευση.

«Ζητάμε ένα λογικό διακανονισμό με την ανάλογη έκπτωση για τις επιχειρήσεις μας καθώς και τη δημιουργία ενός φορέα διαχείρισης πνευματικών δικαιωμάτων, με τη συμμέτοχη των εκπροσώπων μας. Παράλληλα η ΚΕΕΕ προτείνει την διαφανή κοστολόγηση ανά επιχειρηματικό κλάδο» δήλωσε ο κ. Μασούτης, αναφέροντας παράλληλα ότι η επιτροπή θα οριστικοποιήσει τις σχετικές λεπτομέρειες σε συνάντηση που θα έχει, την επόμενη εβδομάδα, με τις εταιρείες διαχείρισης.

Συνάντηση Γ. Μασούτη με τον πρόεδρο του Επιμελητηρίου Χανίων Αντ. Ροκάκη

Για τα ζητήματα της αντιμετώπισης του επιχειρηματικού χρέους της πανδημίας, της παρατεταμένης αύξησης του ενεργειακού κόστους στις επιχειρήσεις, την εντεινόμενη έλλειψη εργατικού δυναμικού για τις επιχειρήσεις των Χανίων και των στρατηγικών αξόνων δράσης του Επιμελητηρίου Χανίων για τον χανιώτικο τουρισμό, συζήτησαν σε συνάντηση που είχαν στα Χανιά, ο πρόεδρος της ΚΕΕΕ και ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου Χανίων Αντώνης Ροκάκης.

«Θα υπάρχει συντονισμός δράσεων της ΚΕΕΕ με τα επιμελητήρια όλης της χώρας και της περιφέρειας, για τα ζητήματα που απασχολούν την τοπική επιχειρηματική κοινότητα και τη διευθέτησή τους» δήλωσε ο κ. Μασούτης, ευχαριστώντας τον κ. Ροκάκη για τη συνδρομή του Επιμελητηρίου Χανίων στα ζητήματα που απασχολούν τον επιμελητηριακό θεσμό.

Ο πρωθυπουργός της Βρετανίας θα ανακοινώσει «μεγάλο πακέτο κυρώσεων» στη Ρωσία.

Ανταπόκριση για το enanews.gr από τον δημοσιογράφο Γιώργο Νελόπουλο

Ο υπουργός Αμυνας της Ρωσίας Σεργκέι Σόιγκου (φωτογραφία, επάνω, kremlin.ru) πιστεύει ότι η Ουκρανία έχει όλα τα μέσα για να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα. Επιπλέον, αυτές οι ικανότητες φέρεται να είναι υψηλότερες από αυτές του Ιράν και της Βόρειας Κορέας, γράφει η ιστοσελίδα της Ουκρανίας RBC.

«Αυτό είναι επικίνδυνο»

Την εκτίμησή του αυτή κατέθεσε ο Σεργκέι Σόιγκου στη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

«Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή στη δήλωση (του προέδρου της Ουκρανίας) Ζελένσκι ότι θα ήθελαν να επιστρέψουν στο καθεστώς μιας πυρηνικής χώρας. Αυτό είναι επικίνδυνο για διάφορους λόγους. Πρώτον, κατά τη διάρκεια των μακρών ετών στην ΕΣΣΔ, δημιουργήθηκαν ευκαιρίες εκεί για την κατασκευή τέτοιων όπλων και των φορέων τους… Υπάρχει εξοπλισμός, υπάρχουν ειδικοί και υπάρχουν ευκαιρίες, πολύ περισσότερες από το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα», τόνισε ο Σόιγκου.

Στην πρόσφατη Διάσκεψη για την Ασφάλεια του Μονάχου, ο ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι είπε ότι η Ουκρανία έλαβε εγγυήσεις ασφαλείας από το Μνημόνιο της Βουδαπέστης για την παραίτηση από το πυρηνικό δυναμικό της, σημειώνει η RBC.

Αυτό το έγγραφο εγγυάται την ασφάλεια της Ουκρανίας με αντάλλαγμα την εγκατάλειψη του πυρηνικού δυναμικού της, ανέφερε ο ουκρανός πρόεδρος.

Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι (φωτογραφία Vitaly Nosach, RBC-Ukraine)

«Για την εγκατάλειψη του τρίτου μεγαλύτερου πυρηνικού δυναμικού στον κόσμο, η Ουκρανία έλαβε εγγυήσεις ασφαλείας. Δεν έχουμε αυτά τα όπλα, δεν υπάρχει ούτε ασφάλεια», είπε ο αρχηγός του ουκρανικού κράτους.

Τίθενται υπό αμφισβήτηση

Σημείωσε, επίσης, ότι η χώρα του θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να απαιτήσει τη μετάβαση από μια πολιτική κατευνασμού στην παροχή εγγυήσεων ασφάλειας και ειρήνης στην Ουκρανία.

«Από το 2014, η Ουκρανία προσπάθησε τρεις φορές να προχωρήσει σε διαβουλεύσεις με τις εγγυήτριες χώρες του Μνημονίου της Βουδαπέστης. Τρεις φορές και ανεπιτυχώς. Σήμερα η Ουκρανία θα το κάνει για τέταρτη φορά. Θα το κάνω για τελευταία φορά. Θα ξεκινήσω διαβουλεύσεις εντός το πλαισίου του Μνημονίου της Βουδαπέστης», δήλωσε.

Εάν οι διαβουλεύσεις για το Μνημόνιο της Βουδαπέστης δεν πραγματοποιηθούν ή δεν φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, τότε, όπως είπε ο κ. Ζελένσκι, η Ουκρανία θα θεωρήσει πως δεν λειτουργεί και ότι όλες οι δέσμες αποφάσεων του 1994 τίθενται υπό αμφισβήτηση.

Το Μνημόνιο της Βουδαπέστης υπογράφηκε από την Ουκρανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Βρετανία και τη Ρωσία στις 5 Δεκεμβρίου 1994. Η Ουκρανία εκπροσωπήθηκε από τον τότε πρόεδρό της Λεονίντ Κούτσμα.

Η πρεσβευτής της Γερμανίας στην Ουκρανία Ανκα Φέλντχουζεν σημείωσε, ωστόσο, ότι το Μνημόνιο της Βουδαπέστης δεν περιέχει νομικές υποχρεώσεις.

Δεν έχει νομικές υποχρεώσεις

Το Μνημόνιο της Βουδαπέστης, σύμφωνα με το οποίο οι πυρηνικές δυνάμεις ενεργούν ως εγγυητές της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας, δεν έχει νομικές υποχρεώσεις, επισήμανε η γερμανίδα πρεσβευτής, προσθέτοντας, όμως, ότι οι δυτικοί εταίροι πρέπει να κάνουν τα πάντα για να αποφύγουν τον πόλεμο.

H γερμανίδα πρεσβευτής Ανκα Φέλντχουζεν (φωτογραφία Vitaly Nosach/RBC-Ukraine)

«Το Μνημόνιο της Βουδαπέστης είναι πράγματι μια μορφή χωρίς νομικές υποχρεώσεις στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου. Αλλά νομίζω ότι τώρα πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να αποφύγουμε τον πόλεμο», υπογράμμισε.

Τι είναι το Μνημόνιο της Βουδαπέστης

Αυτό το μνημόνιο του 1994 είναι διακρατικό έγγραφο σχετικό με τις εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία με αντάλλαγμα την προσχώρηση στη Συνθήκη για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων.

Σύμφωνα με τις υποχρεώσεις του, το Κίεβο μετέφερε τα πυρηνικά του όπλα στη Ρωσία, καταλήγει η ουκρανική ιστοσελίδα RBC.

«Η πιο αποσταθεροποιητική κίνηση»

«Γελοίο και επικίνδυνο» χαρακτηρίζει το ουκρανικό αίτημα για τα πυρηνικά ο καθηγητής Γεωπολιτικής στη Σχολή Ευελπίδων, Κωνσταντίνος Γρίβας, που μίλησε στο Sputnik, υπογραμμίζοντας ότι θα ήταν «η πιο αποσταθεροποιητική κίνηση στην Ευρώπη από την εποχή του πρώτου παγκοσμίου πολέμου».

Εν μέσω της κρίσης με τη Ρωσία, οι Ουκρανοί επιθυμούν να γίνουν πυρηνική δύναμη, εντείνοντας τον διεθνή προβληματισμό για περαιτέρω κλιμάκωση της κατάστασης.

Ολα ξεκίνησαν όταν ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να ακυρωθεί από το Κίεβο το μνημόνιο της Βουδαπέστης, σύμφωνα με το οποίο η χώρα του δεν μπορεί να διατηρεί πυρηνικό οπλοστάσιο, παρατηρεί το Sputnik και διερωτάται πόσο ρεαλιστικό είναι κάτι τέτοιο;

«Δεδομένου των δυνατοτήτων της Ουκρανίας, αυτό είναι μια κούφια απειλή» τονίζει ο κ. Γρίβας.

Ωστόσο, θεωρεί ανυπολόγιστες τις συνέπειες για την ανθρωπότητα, αν η Ουκρανία θα έκανε τελικά το πρώτο βήμα προς την πυρηνικοποίηση.

Θα προκληθεί «ντόμινο»

«Ενα κομμάτι της σταθερότητας στον πλανήτη βασίζεται στη δέσμευση ότι δεν θα υπάρξουν νέες πυρηνικές δυνάμεις. Το «ντόμινο» που θα προκληθεί στη συνέχεια θα οδηγήσει σε πυρηνικοποίηση των χωρών της Μέσης και της Απω Ανατολής» υπογραμμίζει ο έγκριτος καθηγητής.

Κατεστραμμένο σιλό πυραύλων στο έδαφος της Ουκρανίας (φωτογραφία Gleb Garanich/Reuters)

Παράλληλα, θεωρεί απίθανο να χτυπούσε η Ουκρανία με πυρηνικά όπλα τις αυτοανακηρυχθείσες Λαϊκές Δημοκρατίες.

«Εκτός βέβαια αν ο Ζελένσκι είναι αποφασισμένος να κάνει γενοκτονία ή εθνοκάθαρση στην ίδια του τη χώρα, δολοφονώντας και διώκοντας τον πληθυσμό που έχει διαφορετικά εθνοτικά στοιχεία. Θα προωθούσε όμως μια ναζιστικού τύπου εκκαθάριση;» θέτει το ερώτημα ο κ. Γρίβας.

Από την άλλη, ο πολιτικός επιστήμονας Κονσταντίν Σιβκόφ, σε συνέντευξή του στη ρωσική εφημερίδα Ισβέστια αναφέρει ότι η Ουκρανία δεν έχει τη δυνατότητα να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα για πολλούς και διάφορους λόγους.

Η Ουκρανία δεν θα μπορέσει να κατασκευάσει τα δικά της πυρηνικά όπλα, δεν αποκλείεται όμως και η αποχώρησή της από το Μνημόνιο της Βουδαπέστης, όπως και η ανάπτυξη ξένων πυραύλων με πυρηνικές κεφαλές στη χώρα, τονίζει ο πολιτικός επιστήμονας, σύμφωνα με τη μετάφραση του Sputnik.

Πυρηνικά όπλα των ΗΠΑ

«Για την κατασκευή πυρηνικών όπλων στην Ουκρανία δεν υπάρχει το απαραίτητο επιστημονικό δυναμικό, δεν υπάρχουν κατάλληλα εργοστάσια. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, επίσης, δεν θα επιτρέψουν στην Ουκρανία να κατασκευάσει τα δικά της πυρηνικά όπλα, διότι μία πυρηνική Ουκρανία με μια τόσο ασταθή κυβέρνηση θα απειλήσει την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες» προσθέτει.

Ο πολιτικός επιστήμονας επισημαίνει το γεγονός ότι η έλλειψη ικανότητας των Ουκρανών να κατασκευάσουν τα δικά τους πυρηνικά όπλα δεν θα εμποδίσει την ανάπτυξη αμερικανικών πυραύλων με πυρηνικές κεφαλές στην Ουκρανία.

Και αναφέρει: «Στο έδαφος της Ουκρανίας οι Αμερικανοί μπορούν να αναπτύξουν πυραύλους μεσαίου και μικρότερου βεληνεκούς που θα αποτελέσουν σοβαρή απειλή για τη Ρωσία».

“Έχουμε ξαναζήσει τέτοιες στιγμές αλλά βλέπουμε ότι τα πράγματα έχουν γίνει πάρα πολύ σοβαρά.”

Σε μία άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη προχώρησε το μεσημέρι της Δευτέρας ο Έλληνας Επιχειρηματίας Παντελής Μπούμπουρας ο οποίος δραστηριοποιείται πάνω από 25 χρόνια στην Ουκρανία ενώ έχει καταγωγή από το νησί της Λήμνου.

Κληθείς να σχολιάσει τις εξελίξεις ο κ. Μπούμπουρας ανέφερε τα παρακάτω :

Εμείς ζούμε σε μία αβεβαιότητα, μερικοί Έλληνες που μπορούσαν να φύγουν έχουν φύγει, εμείς όμως που έχουμε τις εταιρίες μας δεν μπορούμε να φύγουμε. Νιώθω την Ουκρανία σαν δεύτερη πατρίδα μου. Δεν είναι μόνο οικονομικό το θέμα, δεν μπορούμε να δεχτούμε αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες. Είμαστε ανήσυχοι, είμαστε πάρα πολύ ανήσυχοι.

Όσον αφορά την στάση των Ρώσων ο κ. Μπούμπουρας τόνισε :

Οι Ρώσοι πάντα τα κάνουν αυτά, γιατί να μην κάνουν και άλλη φορά; Τώρα που η Ευρώπη τους αγοράζει το φυσικό αέριο και έχει χρήματα γιατί να μην το κάνει; Το θέμα είναι οικονομικό. Η Ρωσία έχει πράκτορες στην Ευρώπη και παρακολουθούν το τι συμβαίνει. Θεωρώ πως η Γερμανία έκανε μία συμφωνία με την Ρωσία έτσι ώστε από κοινού να βγάζουν χρήματα και με αυτά τα χρήματα μιλάνε τώρα και λένε να φύγει ο Αμερικανικός στρατός από την Ρουμανία, Αλεξανδρούπολη κτλ.

Η αντιπαράθεση γύρω από την Ουκρανία μπήκε σε μια νέα φάση ύστερα και από το διάγγελμα Πούτιν για την αναγνώριση της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας των «λαϊκών δημοκρατιών» του Λουγκάνσκ και του Ντονέτσκ.

Ωστόσο, είναι αναγκαίο να μην ξεχνάμε ότι στην Ουκρανία δεν έχουμε να κάνουμε  μόνο με μία κρίση. Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με μια σειρά από αλληλοδιαπλεκόμενες κρίσεις.

Η πρώτη αφορά το ίδιο το εσωτερικό της Ουκρανίας και την κατάσταση στις ανατολικές επαρχίες. Στις περιοχές αυτές υπάρχουν αυτονομιστικά κινήματα που εκφράζουν κυρίως τους ρωσόφονους κατοίκους αυτών των περιοχών που μετά τις εξελίξεις του 2014 και την κυβερνητική ανατροπή θεώρησαν ότι η κατάστασή τους θα επιδεινωνόταν και πήραν τα όπλα, εκτός των άλλων και για να απαντήσουν σε αυτό που θεωρούσαν ως απειλή από ακροδεξιά στοιχεία στην Ουκρανία (που υπογραμμίστηκε και από πραγματικά περιστατικά βίας σε βάρος ρωσόφονων) για να καταλήξουν στην αυτο-ανακήρυξη των «λαϊκών δημοκρατιών» στο Ντονμπάς. Η σύγκρουση αυτή έχει ιστορικό βάθος και αντανακλά ότι η ουκρανική εθνική ταυτότητα δεν είναι κυρίαρχη σε όλη την επικράτεια της Ουκρανίας.

Στην ίδια τη Ρωσία και σε ολόκληρο το πολιτικό της φάσμα υπάρχει μεγάλη φόρτιση και ένα γενικό αίσθημα αλληλεγγύης προς αυτές τις περιοχές, συμπεριλαμβανομένης και της αναγνώρισης του δικαιώματός τους να αποσχιστούν. Μέχρι τώρα η ρωσική κυβέρνηση είχε κάνει σαφές ότι δεν επιθυμεί να προσαρτήσει αυτές τις περιοχές, παρότι τις έχει ενισχύσει με ποικίλους τρόπους. Αυτό αντιστοιχούσε στην πάγια θέση της Ρωσίας για μη αλλαγή των συνόρων του 1945 (η Κριμαία είχε  μεταφερθεί από τη Ρωσία στην Ουκρανία επί Σοβιετικής Ένωσης, άρα δεν εμπίπτει σε αυτό τον περιορισμό).

Για ένα σημαντικό διάστημα είχε θεωρηθεί ως λύση για το πρόβλημα το περίγραμμα που περιλαμβάνεται στις Συμφωνίες του Μινσκ. Αυτές περιλαμβάνουν θεσμικές και συνταγματικές αλλαγές στην Ουκρανία που να κατοχυρώνουν ένα είδος αυτονομίας αυτών των περιοχών εντός της ουκρανικής επικράτειας. Ωστόσο, αυτές οι αλλαγές δεν έγιναν, ούτε προγραμματίστηκαν οι προβλεπόμενες τοπικές εκλογές, παρά την επαναλαμβανόμενη συμφωνία της ουκρανικής κυβέρνησης σε αυτές. Αυτό είχε να κάνει με το ότι στην Ουκρανία υπάρχουν αρκετές εθνικιστικές φωνές που ζητούν την ανακατάληψη των περιοχών αυτών όπως και της Κριμαίας και θα έβλεπαν ως υποχώρηση το να συνομιλήσει η ουκρανική κυβέρνηση με τους «αυτονομιστές». Αυτό εξηγεί και γιατί η ουκρανική κυβέρνηση επανειλημμένα υποστήριξε ότι προτιμά να συνομιλεί με τη Ρωσία παρά με τους εκπροσώπους των «αυτονομιστών», την ώρα που η Μόσχα επιμένει στην πλήρη εφαρμογή των Συμφωνιών του Μινσκ.

Η κρίση της μεταψυχροπολεμικής αρχιτεκτονικής

Η ουκρανική κρίση συνέπεσε με μια κρίση της μεταψυχροπολεμικής διεθνούς αρχιτεκτονικής που εκφράστηκε μέσα από την αντιπαράθεση για την προς ανατολάς επέκταση του ΝΑΤΟ, το ζήτημα της νέας κούρσας των εξοπλισμών και την είσοδο σε μια νέα εκδοχή «Ψυχρού Πολέμου».

Αυτό επιτάθηκε από τον τρόπο που οι ΗΠΑ άρχισαν να ορίζουν ολοένα και περισσότερο ως απειλή τη Ρωσία και να την αντιμετωπίζουν ανάλογα.

Η ρωσική αντίδραση ήταν η έμφαση στους εξοπλισμούς και παράλληλα η πρόταση για επιστροφή σε ένα καθεστώς συλλογικής ασφάλειας στην Ευρώπη με εγγυήσεις ανάλογες με αυτές που είχαν διατυπωθεί ως υποσχέσεις στη δεκαετία του 1990.

Ωστόσο, οι προτάσεις αντιμετωπίστηκαν μάλλον αρνητικά πέραν επιμέρους πλευρών τους, κάτι που φαίνεται ότι εισπράχτηκε από τη Ρωσία ως άρνηση να τύχει του σεβασμού που της αναλογεί.

Η κλιμάκωση των ένοπλων αντιπαραθέσεων

Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο Ντονμπάς και την Ουκρανία είναι ούτως ή άλλως μια «θερμή ζώνη» και πλήρης κατάπαυση του πυρός δεν υπήρξε ποτέ. Αυτό εξηγεί και την παρουσία παρατηρητών του ΟΑΣΕ στην περιοχή αυτή, που ανήκουν στην ειδική αποστολή παρατήρησης στην Ουκρανία.

Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις των παρατηρητών, όντως υπάρχει κλιμάκωση των παραβιάσεων της κατάπαυσης του πυρός στην περιοχή, καθώς τα σχετικά περιστατικά είναι πολύ περισσότερα από άλλες περιόδους. Η σχετική ανακοίνωση των παρατηρητών στις 19 Φεβρουαρίου, που περιλαμβάνει και χάρτη των περιοχών όπου έγιναν δείχνει να είναι περισσότερα τα πλήγματα που δέχτηκαν οι περιοχές των αυτονομιστών από αυτά που δέχτηκε η ουκρανική πλευρά.

Βεβαίως την ίδια στιγμή η ουκρανική κυβέρνηση επιμένει ότι δεν έχει χτυπήσει και όλα τα πλήγματα έχουν ως υπαίτιους τους αυτονομιστές, όμως η πραγματικότητα δείχνει να είναι κλιμάκωση της ένοπλης πίεσης προς τη μεριά των αυτονομιστών.

Γιατί η Δύση επέμεινε ότι θα γινόταν ρωσική επίθεση

Εάν κανείς κοιτάξει τα περισσότερα δυτικά ΜΜΕ, ιδίως τα αγγλοσαξωνικά, θα διαπιστώσει ότι θεωρούσαν δεδομένο ότι θα γίνει εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Μάλιστα, αυτό συνδυάζεται με δηλώσεις όπως αυτή του Μπόρις Τζόνσον ότι βλέπουμε το ρωσικό playbook  στην Ουκρανία, παρότι σε γενικές γραμμές η Ρωσία δεν έχει πραγματοποιήσει κάποια άλλη τέτοιας κλίμακας εισβολή ώστε να έχουμε εικόνα πώς αντιμετωπίζει γενικά τέτοιες καταστάσεις.

Αυτό συνδυάζεται με τις αλλεπάλληλες δηλώσεις στο μοτίβο ότι η εισβολή επίκειται, συμπεριλαμβανομένης της «διαρροής» συγκεκριμένων ημερομηνιών. Μάλιστα, η τελευταία τάση αυτής της επικοινωνιακής πίεσης ήταν το μοτίβο ότι η Ρωσία δεν θα κάνει στοχευμένη εισβολή – π.χ. για να προστατεύσει το Ντονμπάς από τις ουκρανικές επιθέσεις – αλλά μια καθολική επίθεση σε όλη την Ουκρανία.

Αυτό στηρίζεται στο γεγονός ότι η Ρωσία διατηρεί ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις στο έδαφός της και στο έδαφος της Λευκορωσίας (με την οποία έχει ούτως ή άλλως μεγάλη στρατιωτική συνεργασία), που θα μπορούσαν να κάνουν μια τέτοια επίθεση. Βεβαίως σε μεγάλο βαθμό οι δυνάμεις αυτές δεν μετακινήθηκαν πρόσφατα αλλά την περασμένη άνοιξη. Αυτή ήταν τότε η απάντηση της Μόσχας στην προσπάθεια του Κιέβου να θέσει όντως θέμα ανακατάληψης περιοχών και είχαν το χαρακτήρα της «επίδειξης δύναμης», με την έννοια ότι η Ρωσία έδειχνε ότι μπορεί να κάνει επίθεση στην Ουκρανία.

Ωστόσο, ανάμεσα στην επίδειξη δύναμης και την στρατιωτική ενέργεια υπάρχει μια μεγάλη απόσταση. Ιδίως όταν μιλάμε για μια πολύ μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση που θα έχει άμεσο και μεσοπρόθεσμό κόστος μεγάλο.

Την ίδια στιγμή ας μην ξεχνάμε ότι όπως έχουν αφήσει να εννοηθεί οι ίδιοι οι εκπρόσωποι των δυτικών κυβερνήσεων, η συνεχής δημοσιοποίηση επικείμενων απειλών επιθέσεων, ακόμη και ημερομηνιών θεωρείται επαρκής αποτρεπτικός μηχανισμός των ίδιων των επιθέσεων. Ακόμη και όταν δεν είναι απαραίτητα επικείμενες.

Η αλλαγή όρων μετά την απόφαση της αναγνώρισης των «λαϊκών δημοκρατιών»

Η απόφαση για αναγνώριση των «λαϊκών δημοκρατιών» στο Ντονμπάς προκύπτει ακριβώς από τον τρόπο με τον οποίο στα μάτια της ρωσικής ηγεσίας συνδέονται η ουκρανική κρίση με την κρίση της μεταψυχροπολεμικής διεθνούς αρχιτεκτονικής.

Ταυτόχρονα, η απόφαση η αλλάζει τους όρους του παιχνιδιού, εφόσον ουσιαστικά ακυρώνει το πλαίσιο της συζήτησης γύρω από την εφαρμογή των συμφωνιών του Μινσκ.

Αυτό αποτυπώνει τη ρωσική εκτίμηση ότι δεν θα υπήρχε, ούτως ή άλλως, πρόοδος εκεί, την πεποίθηση ότι οι κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας θα εφαρμοστούν σε κάθε περίπτωση και τη λογική ότι με αυτόν τρόπο διαμορφώνεται ένα τετελεσμένο που αναλογεί στον τωρινό συσχετισμό.

Ταυτόχρονα είναι μια κίνηση που ήδη καταδικάζεται από τις δυτικές κυβερνήσεις, όμως δεν αντιστοιχεί στον στενό ορισμό της εισβολής ή της προσάρτησης, την ώρα που για τη Ρωσία προσφέρει τη νομιμοποίηση ότι η όποια βοήθεια θα είναι βοήθεια στο πλαίσιο συμπεφωνημένης συνθήκης φιλίας.

Η δυσκολία να βρεθεί σημείο ισορροπίας ανάμεσα σε Δύση και Ρωσία

Ανεξαρτήτως του επικοινωνιακού πολέμου, είναι προφανές ότι ήταν παράλληλα σε εξέλιξη μια δύσκολη και αβέβαιη διαπραγμάτευση, στην οποία δεν είναι εύκολο να βρεθεί το σημείο ισορροπία ή το πεδίο ενός συμβιβασμού που θα απέτρεπε τη σύγκρουση.

Στο βαθμό που οι ΗΠΑ πλέον αντιμετωπίζουν τη Ρωσία ως αντίπαλο και απειλή, είναι σαφές ότι θέλουν να πετύχουν την εικόνα ότι η Ρωσία «υποχώρησε», υπό το βάρος των πιέσεων και την απειλή κυρώσεων, χωρίς να υπάρξουν «εκπτώσεις» από την άλλη πλευρά. Μάλιστα, σε ορισμένες τοποθετήσεις διακρίνει κανείς ακόμη και την επιθυμία να εξασφαλιστεί η επιβολή κυρώσεων ακόμη και χωρίς επίθεση, ενώ σε άλλες μια στρατιωτική εμπλοκή της Ρωσία θα ήταν ίσως και η μεγάλη διευκόλυνση για να επιβληθούν κυρώσεις και να βαθύνει το ρήγμα.

Από την άλλη, η Ρωσία είχε κάνει σαφές ότι δεν επιθυμούσε απλώς να «κάνει πίσω» χωρίς να πάρει κάποιες από τις δεσμεύσεις ή τα απτά βήματα που ζητά και σε σχέση με την εφαρμογή των συμφωνιών του Μινσκ και σε σχέση με τα ζητήματα συλλογικής ασφάλειας στην Ευρώπη, δηλαδή τη δέσμευση ουσιαστικά για μη επέκταση του ΝΑΤΟ. Στο βαθμό που αυτές δεν υπήρχαν, η απάντηση ήταν η κίνηση της αναγνώρισης.

Αυτό σημαίνει ότι για την όποια προσπάθεια πολιτικής αντιμετώπισης της κρίσης, πλέον υπάρχουν νέα δεδομένα, αφού αλλάζει το πλαίσιο, μπαίνουν στο τοπίο οι κυρώσεις (αν και μένει να δούμε την κλίμακά τους), δεν υπάρχει το πλαίσιο των συμφωνιών του Μινσκ και η Ρωσία δεν κινείται στην αποκλιμάκωση της στρατιωτικής παρουσίας άμεσα.

Η Ευρώπη προσπάθησε να αποφύγει τα χειρότερα

Η διπλωματική κινητικότητα του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, αντανακλούσε το γεγονός ότι σε οποιαδήποτε κλιμάκωση της αντιπαράθεσης οι μεγάλες χαμένες θα είναι οι χώρες της Ευρώπης. Μια Ευρώπη ξανά χωρισμένη, με ένα ενεργό «θερμό» μέτωπο στο εσωτερικό της, ανατροπές ως προς τις ροές φυσικού αερίου, αντιμέτωπη με όλα τα παρεπόμενα μιας πολεμικής σύρραξης όπως είναι οι προσφυγικές ροές δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί «κερδισμένη».

Αυτό εξηγεί γιατί η ρητορική από την πλευρά των ευρωπαϊκών χωρών ήταν κάπως διαφορετική και γιατί υπήρξε μια επιμονή στη δυνατότητα διπλωματικής λύσης με όρους να μην σημαίνουν απλώς «ρωσική υποχώρηση».

Όμως, η αμερικανική κλιμάκωση της ρητορικής τουλάχιστον αντιπαράθεσης και ο τρόπος που η Ρωσία έκανε σαφές ότι επιθυμούσε πραγματική αλλαγή πορείας του ΝΑΤΟ, δημιουργούσε όρια και σε αυτή τη διπλωματική προσπάθεια.

Τα δύσκολα επόμενα βήματα

Η κίνηση Πούτιν μπορεί εν μέρει να αλλάζει τα δεδομένα, να είναι σύμφωνη με τις διαθέσεις σημαντικού μέρους της ρωσικής κοινωνίας και να ξεφεύγει από την απλή επιλογή της ένοπλης παρέμβασης όμως είναι μια κίνηση που έχει και ρίσκα.

Καταρχάς δεν επιτρέπει με τον ίδιο τρόπο την προσπάθεια να υπάρχει ένα ρήγμα ανάμεσα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, εφόσον και οι ευρωπαίοι καταδικάζουν και πιθανώς να υιοθετήσουν και κυρώσεις μέσα στο επόμενο διάστημα.

Έπειτα δεν επιτρέπει να συνεχιστεί με τους ίδιους όρους η διπλωματική συζήτηση, αντίθετα θα προηγηθεί μια φάση μεγαλύτερης αντιπαράθεσης.

Η προσπάθεια «βοήθειας» προς τις «λαϊκές δημοκρατίες» θα έχει πραγματικό κόστος για τη Ρωσία και βέβαια θα πρέπει να διαχειριστεί και το είδος της συνδρομής στην άμυνά τους που δεν θα φέρνει πιο κοντά τη συνολική ανάφλεξη στην περιοχή. Επιπλέον, θα «χρεώνεται» πιο άμεσα πολιτικά κάθε ανάφλεξη στη «γραμμή επαφής» ακόμη και εάν αναλογεί σε κινήσεις της ουκρανικής πλευράς, ιδίως από τη στιγμή που θα υπάρχει στη «γραμμή επαφής» και η παρουσία των ρωσικών «ειρηνευτικών δυνάμεων».

Το ΝΑΤΟ θα βρει πρόσχημα να κάνει πράξη μια στρατηγική μεγαλύτερης παρουσίας στα ανατολικά της Ρωσίας, αντί για μια αποκλιμάκωση.

Η ρωσική ηγεσία δείχνει να τα αντιλαμβάνεται όλα αυτά αλλά και να εκτιμά ότι έχουμε ούτως ή άλλως περάσει στην επόμενη φάση της πιο ανοιχτής αντιπαράθεσης με τη Δύση, οπότε οι πραγματικοί συσχετισμοί στο πεδίο μετρούν περισσότερο από τη ρητορική.

Αυτό δεν αποκλείει τη δυνατότητα να ξεκινήσει ξανά μια πολιτική διαδικασία γύρω από όλα τα θέματα που έχουν ανοίξει, αλλά αυτό θα έχει αφετηρία μια πιο συγκρουσιακή συνθήκη. Το εάν η επίγνωση των κινδύνων από αυτή τη συνθήκη θα αποτελέσει τελικά την ώθηση για να υπάρξει μια συνολικότερη συζήτηση για όρους ειρηνικής συνύπαρξης και συλλογικής ασφάλειας που να αναλογούν σε μια νέα εποχή, θα είναι μια από τις μεγάλες προκλήσεις της επόμενης περιόδου.

Πριν από μία εβδομάδα ο κ. Μητσοτάκης προήδρευσε σύσκεψης στο Μέγαρο Μαξίμου με αφορμή τις εξελίξεις στην Ουκρανία, στην οποία συζητήθηκαν όλα τα πιθανά σενάρια με στόχο την ασφάλεια της τροφοδοσίας της Ελλάδας σε φυσικό αέριο.

Στη σύσκεψη μετείχαν ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Κώστας Σκρέκας, οι υπουργοί Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης και ‘Ακης Σκέρτσος, ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιάννης Οικονόμου, η αναπληρώτρια κυβερνητική εκπρόσωπος Αριστοτελία Πελώνη, ο επικεφαλής του Οικονομικού Γραφείου του Πρωθυπουργού Αλέξης Πατέλης, ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Θάνος Ντόκος, ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΗ Γιώργος Στάσσης, ο διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΠΑ Κωνσταντίνος Ξιφαράς, ο πρόεδρος της ΡΑΕ Θάνος Δαγούμας και ο καθηγητής Ενεργειακής Οικονομίας και Επιχειρησιακής Έρευνας του ΕΜΠ Παντελής Κάπρος.

Η όδευση που ακολουθεί το ρωσικό φυσικό αέριο για να φτάσει στη Ελλάδα καθώς και οι εναλλακτικές πηγές προμήθειας του συγκεκριμένου καυσίμου, είναι οι δύο βασικοί λόγοι για τους οποίους η Ελλάδα εμφανίζεται καθησυχαστική στην αντιμετώπιση ενδεχόμενων επιπτώσεων από ενδεχόμενη απόφαση της Μόσχας να κλείσει τους αγωγούς που διασχίζουν την Ουκρανία.

Σύμφωνα με πληροφορίες του in, στη διάρκεια της σύσκεψης που πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα στο Μέγαρο Μαξίμου υπό τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Κώστας Σκρέκας, ο πρόεδρος της ΡΑΕ Αθανάσιος Δαγούμας και ο διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΠΑ Εμπορίας Κώστας Ξιφαράς παρουσίασαν τα σενάρια των επιπτώσεων που μπορεί να έχει η χώρα μας στην περίπτωση πολέμου Ρωσίας – Ουκρανίας. Από την αγορά της ενέργειας συμμετείχαν επίσης και ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΗ Γιώργος Στάσσης και ο καθηγητής Ενεργειακής Οικονομίας και Επιχειρησιακής Έρευνας του ΕΜΠ Παντελής Κάπρος.

Το ακραίο σενάριο με την Ελλάδα και το Φυσικό Αέριο

Όπως αναφέρουν πηγές, η Ελλάδα για να αντιμετωπίσει ακραίες επιπτώσεις θα πρέπει η Μόσχα να διακόψει την παροχή φυσικού αερίου του αγωγού TurkStream μέσω του οποίου το αέριο της Gazprom φτάνει στο εθνικό σύστημα της Βουλγαρίας και από εκεί κατεβαίνει στο δικό μας δίκτυο μεταφοράς. Κάτι που προσώρας μοιάζει απίθανο, αναφέρουν στον in παράγοντες οι οποίοι είναι σε θέση να γνωρίζουν τα όσα συζητήθηκαν στη σύσκεψη υπό τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.

Πάντως, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, στο Μέγαρο Μαξίμου ο Κώστας Ξιφαράς εξήγησε τις δυνατότητες κάλυψης, με διάφορα σενάρια απώλειας του ρωσικού αερίου, των ενεργειακών αναγκών τόσο από τον αποθηκευτικό χώρο LNG στη Ρεβυθούσα όσο και από τον αγωγό TAP που μεταφέρει αέριο από το Αζερμπαϊτζάν. Υπενθυμίζεται ότι οι ποσότητες του ρωσικού αερίου καλύπτουν περί το 40% με 45% της εγχώριας κατανάλωσης.

Αξίζει να τονιστεί ότι η ΔΕΠΑ Εμπορίας φέρεται να κινείται και στη δέσμευση κι άλλων φορτίων LNG.

Ηλεκτροπαραγωγή

Όπως είχε αποκαλύψει ο ΟΤ στις 5 Φεβρουαρίου, η ΡΑΕ και η Επιτροπή Διαχείρισης Κρίσεων, έχουν επίσης προχωρήσει και σε πλάνο περιορισμού της κατανάλωσης φυσικού αερίου στη χώρα αν αυτό χρειαστεί.

Έτσι, όπως αναφέρουν πηγές, ζητήθηκε από τις εταιρίες ηλεκτροπαραγωγής ΔΕΗ, Elpedison και ΗΡΩΝ να έχουν σε ετοιμότητα τις μονάδες τους που μπορούν να παράγουν ρεύμα και από πετρέλαιο (διπλής καύσης). Πρόκειται για τις μονάδες της ΔΕΗ «Κομοτηνή» και «Λαύριο 4» συνολικής εγκατεστημένης ισχύος άνω του 1 GW, τις δύο μονάδες της Elpedison συνολικής εγκατεστημένης ισχύος 800 MW και τις μονάδες της ΗΡΩΝ ισχύος 120 MW. Οι συγκεκριμένοι σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής είναι και οι μόνοι που μπορούν να λειτουργήσουν και με πετρέλαιο. Οι υπόλοιπες θερμικές μονάδες καίνε αποκλειστικά φυσικό αέριο, ενώ διαθέσιμες θα είναι και οι λιγνιτικές της ΔΕΗ.

Με τον τρόπο αυτό, σε ένα ακραίο σενάριο διακοπής της παροχής αερίου, η Ελλάδα δεν θα μείνει από ρεύμα.

Τις αποφάσεις του για την ανεξαρτησία των περιοχών που κατέχουν οι ρωσόφωνοι αυτονομιστές στο Ντόνετσκ και του Λουγκάνσκ (Ντονμπάς) ανακοινώνει ο Ρώσος πρόεδρος Βλάντιμιρ Πούτιν, μετά τη συνεδρίαση του ρωσικού συμβουλίου ασφαλείας για του Ουκρανικό. Όπως ανακοίνωσε και επισήμως το Κρεμλίνο, ο Ρώσος πρόεδρος επικοινώνησε με τον Γάλλο ομόλογό του Εμανουέλ Μακρόν και τον Γερμανό καγκελάριο Όλαφ Σολτς, και τους ενημέρωσε για την απόφασή του να αναγνωρίσει «στο προσεχές μέλλον» την ανεξαρτησία του Ντονμπάς, δηλαδή των ανατολικών περιοχών της Ουκρανίας, του Ντόνετσκ και του Λουγκάνσκ.

Σύμφωνα με την ίδια πηγή, τόσο το Παρίσι όσο και το Βερολίνο εξέφρασαν την απογοήτευσή τους για την απόφαση του Ρώσου προέδρου.

Αναλυτές ανέφεραν ότι ο Βλάντιμιρ Πούτιν «συγκεντρώνει διαπραγματευτικά όπλα» στη φαρέτρα του, τόσο με την παρουσία του ρωσικού στρατού στα σύνορα με την Ουκρανία, όσο και με την κίνηση να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία των δύο περιοχών, στις οποίες η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων είναι ρωσόφωνοι. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Ρώσου προέδρου στο συμβούλιο Ασφαλείας που έλαβε χώρα στο Κρεμλίνο, ο Πούτιν θέλει να προσφέρει διαπραγματευτικά πλεονεκτήματα στον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών.

Ο Ρώσος πρόεδρος έκανε μία αναδρομή στις ιστορικές στιγμές που προηγήθηκαν και είχαν ως αποτέλεσμα τη διάλυση της άλλοτε Σοβιετικής Ένωσης και τη δημιουργία του ουκρανικού κράτους, λέγοντας ότι ο Λένιν παρέδωσε τον Ντονμπάς, δηλαδή το Ντόνετσκ και το Λουγκάνσκ στη δικαιοδοσία της Ουκρανίας, τονίζοντας ότι «η Ρωσία δημιούργησε την Ουκρανία».

Αναφερόμενος στο θέμα της ενέργειας, ο κ. Πούτιν τόνισε «την προσπάθεια της Ουκρανίας να κλέψει το φυσικό αέριο από τη Ρωσία» και μίλησε για νεοναζιστικό κίνημα που αναπτύχθηκε στην Ουκρανία, με «πολλές επιθέσεις κατά της Ρωσίας» και «να αντιγράφουν ξένα μοντέλα, που δεν έχουν καμία σχέση με τους ίδιους».

Ο Πούτιν κατηγόρησε τις ΗΠΑ για τα επεισοδια στην εξέγερση του 2014, στο Μάινταν, λέγοντας πως οι διαδηλωτές είχαν την κρυφή υποστήριξη της αμερικανικής πρεσβείας. Οι δυνάμεις αυτές έσπρωξαν την Ουκρανία σε έναν εμφύλιο πόλεμο. Η Ουκρανία είναι μία χώρα διχασμένη. Το 2020, 60.000 επιστήμονες εγκατέλειψαν την Ουκρανία. Δεν έχουν λεφτά για να διαβιώσουν. Αυτό συμβαίνει εξαιτίας των προβλημάτων που κληρονόμησαν από τη σοβιετική εποχή. Χάθηκαν εκατομμύρια θέσεις εργασίας. Η Ουκρανία έχει χάσει το επιστημονικό και ερευνητικό της προσωπικό.

Είναι μία χώρα υπό κατάρρευση και πράκτορες των ΗΠΑ ελέγχουν την υπηρεσία πρόληψης της διαφθοράς στην Ουκρανία. Εισαγάγουν νομοθεσίες που προκαλούν διακρίσεις κατά των Ρώσων και έχουν καταργήσει τη ρωσική γλώσσα στα σχολεία. Έχουμε ντοκουμέντα που τα αποδεικνύουν όλα αυτά. Η σημερινή ηγεσία στην Ουκρανία, δεν ανταποκρίνονται στις επιταγές του ουκρανικού λαού.

Πρόσφατα ακούσαμε και δηλώσεις από το Κίεβο, ότι θέλει να δημιουργήσει πυρηνικά όπλα. Διαθέτει τέτοια τεχνογνωσία, με μεγάλη προϊστορία στον συγκεκριμένο τομέα και θα απειλεί τη Ρωσία, ιδιαίτερα μάλιστα αν έχει την υποστήριξη από άλλες χώρες. Και έτσι η Ευρώπη θα βρεθεί σε κατάσταση αποσταθεροποίησης. Δυτικοί έχουν μεταφέρει οπλισμό δισεκατομμυρίων δολαρίων και συμβούλους στην Ουκρανία. Όλες αυτές οι κινήσεις, στοχεύουν στη Ρωσία. Και το ΝΑΤΟ έχει κάνει γυμνάσια και θέλει να χρησιμοποιήσει εγκαταστάσεις στην Ουκρανία, για να κατασκοπεύουν από εκεί το έδαφος της Ρωσίας. Η Ουκρανία επιτρέπει στο ΝΑΤΟ να χρησιμοποιεί τα λιμάνια της στη Μαύρη Θάλασσα. Οι ΗΠΑ θέλησαν να χρησιμοποιήσουν τις εγκαταστάσεις στην Κριμαία, αλλά ο λαός της Κριμαίας, με το δημοψήφισμα του 2014, δεν το επέτρεψε.

Πηγή: protothema.gr

To μεσημέρι της Δευτέρας 21 Φεβρουαρίου βρέθηκε στην Καβάλα ο νέος Διευθύνων Σύμβουλος του ΤΑΙΠΕΔ κ. Δημήτρης Πολίτης όπου και πραγματοποίησε συνάντηση εργασίας με τα στελέχη κα μέλη του ΔΣ του ΟΛΚ.

Το Φίλιππος Β’΄τονίζει ο κ. Πολίτης είναι στις προτεραιότηες του ΤΑΙΠΕΔ και υπάρχει ιδιαίτερη σχέση με τον ΟΛΚ και το Φίλιππος Β’ καθώς δεν ιδιωτικοποιείται και παραμένει στο ΤΑΙΠΔ με το ”καθεστώς” της υποπαραχώρησης. Ζητούμε την στενή συνεργασία με την τοπική αυτοδιοίκηση και γι αυτό τον λόγο κιόλας θα υπάρξει ραντεβού με τον Δήμαρχο Καβάλας το πρωί της Τρίτης 22 Φεβρουαρίου.

‘Οσον αφορά τον διαγωνισμό ο κ. Πολίτης ξεκαθαρίζει ότι στις 28 Φεβρουαρίου είναι η ημερομηνία κατάθεσης των δεσμευτικών προσφορών και ελπίζει να υπάρξει έμπρακτο ενδιαφέρον και σε μέσα Μαρτίου ταυτοχρόνως η ανακοίνωση του προτιμητέου επενδυτή με σκοπό μέσα στο 2022 να εγκατασταθεί στο Φίλιππος Β’ ο ιδιώτης.

Η Ουκρανία χαιρετίζει το ενδεχόμενο διεξαγωγής μιας συνάντησης κορυφής μεταξύ του Αμερικανού προέδρου Τζο Μπάιντεν και του Ρώσου ομολόγου του Βλαντίμιρ Πούτιν, όμως τόνισε ότι τίποτε δεν θα μπορέσει να λυθεί χωρίς τη συμμετοχή του Κιέβου, όπως δήλωσε ο Ουκρανός, ανώτατος αξιωματούχος ασφαλείας.

«Κανείς δεν μπορεί να λύσει το ζήτημα χωρίς εμάς», δήλωσε ο Ολέξιι Ντανίλοφ. «Όλα θα πρέπει να γίνουν με τη συμμετοχή μας», πρόσθεσε.

Το Κρεμλίνο εκτίμησε σήμερα ότι είναι «πρόωρο» να γίνει λόγος για συνάντηση κορυφής μεταξύ του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν και του Αμερικανού ομολόγου του Τζο Μπάιντεν, την οποία έχει ανακοινώσει η Γαλλία με στόχο την αποκλιμάκωση της έντασης γύρω από την Ουκρανία.

«Υπάρχει συμφωνία για το γεγονός ότι πρέπει να συνεχιστεί ο διάλογος σε επίπεδο υπουργών (Εξωτερικών). Θα ήταν πρόωρο να μιλήσουμε για συγκεκριμένα σχέδια για την οργάνωση συνόδων κορυφής», δήλωσε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ. «Μια συνάντηση είναι πιθανή αν οι ηγέτες των κρατών (της Ρωσίας και των ΗΠΑ) το κρίνουν χρήσιμο», πρόσθεσε, εξηγώντας ότι έχουν πάντα τη δυνατότητα «όταν είναι απαραίτητο» να συνομιλούν «τηλεφωνικά ή με άλλον τρόπο».

“Φαίνεται ότι θα πάμε πολύ καλά το 2022 στον τουρισμό. Ας το ευχηθούμε αυτό όλοι μαζί, διότι αυτό σημαίνει θέσεις εργασίας. Θέσεις για τους νέους ανθρώπους, να μπορέσουν να συντηρηθούν οι επιχειρήσεις, να τα πάνε ακόμα καλύτερα”, δήλωσε η υφυπουργός Τουρισμού Σοφία Ζαχαράκη, η οποία επισκέφτηκε την Κυριακή την Ξάνθη.

Για την περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης είπε “έχουμε να κάνουμε πολλά βήματα ακόμα” στον τομέα του τουρισμού και για το Νομό Ξάνθης ότι μπορεί να αξιοποιήσει την καλή χρονική συγκυρία, τη νέα καμπάνια, το πρόγραμμα τουριστικής ανάπτυξης της Περιφέρειας και τις πρωτοβουλίες του Δήμου.

Τη δημιουργία ενός τρίτου, ισχυρού πόλου, αυτού του ΚΙΝΑΛ, επιβεβαιώνει η νέα δημοσκόπηση της Interview για την POLITIC.

Σύμφωνα με τα ευρήματα της μεγάλης δημοσκόπησης, η ΝΔ εμφανίζεται σταθερή στο 33%. Ο ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει πτώση από 22,3% στο 21,8%, ενώ το ΚΙΝΑΛ αυξάνει το ποσοστό του από 12,3% στο 14,6%. Αύξηση σε σχέση με τα ποσοστά του Ιανουαρίου παρουσιάζει και το ΚΚΕ το οποίο βρίσκεται στο 5,1% (από 4,6%). Η Ελληνική Λύση είναι στο 5% (από 4,5%) και ο Συν. Δημιουργία στο 2% (από 1,5%). Το ποσοστό των αναποφάσιστων παραμένει σταθερό (9,8%).

Την ίδια ώρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης (45%) εξακολουθεί να υπερέχει του Αλέξη Τσίπρα (23%) στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός με σχεδόν διπλάσια διαφορά, αν και οι δύο αρχηγοί βλέπουν τα ποσοστά τους συρρικνωμένα (46%, 25%, αντίστοιχα).

Δημοτικότητες πολιτικών αρχηγών

Σε ό,τι έχει να κάνει με τη δημοφιλία των αρχηγών των κομμάτων στη Βουλή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει ο δημοφιλέστερος πολιτικός αρχηγός, με το 46,9% να δηλώνει πως «έχει (μάλλον) θετική άποψη» για τον πρωθυπουργό. Η κοινή γνώμη αναδεικνύει τον Νίκο Ανδρουλάκη σε δεύτερο πιο δημοφιλή πολιτικό αρχηγό (36,6%) ενώ ο Δ. Κουτσούμπας (28,5%) εμβολίζει από την τρίτη θέση τον Α. Τσίπρα (24,5%). Ακολουθούν ο Κ. Βελόπουλος (14.5%) και ο Γ. Βαρουφάκης ο οποίος ενισχύεται από το 13,1% στο 14,1%.

Όχι σε πρόωρες εκλογές

Ιδιαίτερη αξία παρουσιάζει το εύρημα της δημοσκόπησης σχετικά με το αίτημα του Αλέξη Τσίπρα για προκήρυξη εκλογών. Το 58,2% διαφωνεί ενώ ένα όχι και τόσο ευκαταφρόνητο ποσοστό της τάξης του 38,9% συντάσσεται με το αίτημα του Αλέξη Τσίπρα, παρόλο που η κυβέρνηση προσπαθεί να βγάλει από το κάδρο της δημόσιας αντιπαράθεσης τη συζήτηση για πρόωρες εκλογές.

Θετικό πρόσημο στην αποπομπή Λιβανού

Η αιφνιδιαστική κίνηση του πρωθυπουργού να θέσει εκτός κυβερνητικού σχήματος τον υπουργό αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Σπήλιο Λιβανό, μετά τις δηλώσεις του για τις φονικές πυρκαγιές της Ηλείας το 2007, βρίσκει σύμφωνους το 66% των ερωτηθέντων, σε αντίθεση με το 10% που διαφωνεί.

Η στέρηση βασικών αγαθών και υπηρεσιών δεν αφορά μόνο το φτωχό πληθυσμό 

Tα στοιχεία της δημοσκόπησης δείχνουν μια δύσκολη οικονομική κατάσταση που καλούνται να αντιμετωπίσουν τα νοικοκυριά.

Συγκεκριμένα, ανησυχητικό είναι ότι το 60% έχει περιορίσει τις αγορές βασικών προϊόντων και υπηρεσιών λόγω ανατιμήσεων. Το 83% δηλώνει ότι χρησιμοποιεί τη θέρμανση πιο φειδωλά σε σχέση με πέρσι και το 61% χρησιμοποιεί λιγότερο το αυτοκίνητό του μετά από το ράλι των ανατιμήσεων στα καύσιμα.

Τη ρωσική αρκούδα “δείχνουν” οι Έλληνες για την ακρίβεια

Σε ότι έχει να κάνει με την εκτόξευση των τιμών σε φυσικό αέριο, το 36% ρίχνει την ευθύνη στη Ρωσία, το 26% στην ελληνική κυβέρνηση, και το 24% στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ενδιαφέρον εύρημα της δημοσκόπησης είναι ότι εξαιτίας των τιμών της ενέργειας, παρατηρείται μια αλλαγή της στάσης των πολιτών για την πυρηνική ενέργεια, ένα θέμα – ταμπού, και πλέον ένα ποσοστό της τάξης του 40% είναι υπέρ της δημιουργίας πυρηνικών σταθμών στην Ελλάδα (έναντι του 47%).

Διαχείριση της κακοκαιρίας «Ελπίς»

Στην ερώτηση για το ποιος ευθύνεται για τους εγκλωβισμούς και το χάος που προκλήθηκε στην Αττική Οδό, το 40% απάντησε η Αττική Οδός, το 34% η Πολιτική Προστασία, το 15% η Περιφέρεια Αττικής και το 5% οι πολίτες.

Τέλος, η συντριπτική πλειοψηφία (88%) θεωρεί πως η διαχείριση μιας φυσικής καταστροφής μπορεί να επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα.

politic.gr

Πενία τέχνας κατεργάζεται. Στο φόντο μιας οικονομικής κρίσης που μεταξύ άλλων έφερε τη λίρα να χάνει το 44% της αξίας της πέρσι, είναι απλώς λογικό η χώρα του Ταγίπ Ερντογάν να κλείνει γεωπολιτικά μέτωπα που πλέον αποτελούν περιττή πολυτέλεια και να αναζητά, πρωτίστως στη γειτονιά της, υποψήφιους εταίρους στα πεδία της ενέργειας και των επενδύσεων.

Όμως αυτό θα συνιστούσε μια μονόπλευρη ανάγνωση, διότι η ενδιαφέρουσα κινητικότητα των τελευταίων ημερών σε ό,τι αφορά τις σχέσεις της Τουρκίας πρώτα με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα δεν είναι απλώς τεκμήριο “αδυναμίας” (πόσω μάλλον “απομόνωσης”…) της γείτονος, αλλά ταυτοχρόνως απόδειξη της ευελιξίας, των περιθωρίων ελιγμού και του δυναμισμού της χώρας και των ιθυνόντων της.

Οι ρίζες της αντιπαλότητας

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Ισραήλ δεν είναι για την Τουρκία δύο οποιεσδήποτε χώρες: υπήρξαν μέχρι τώρα οι σημαντικότεροι περιφερειακοί αντίπαλοί της. Οι τουρκο-ισραηλινές σχέσεις (που τη δεκαετία του ’90 είχαν αποκτήσει με τις ευλογίες των ΗΠΑ χαρακτήρα στενής στρατηγικής συνεργασίας) άρχισαν να δηλητηριάζονται από το 2009, όταν ο Ταγίπ Ερντογάν επιτέθηκε φραστικά στον τότε πρόεδρο του Ισραήλ, Σιμόν Πέρες, κατά τη διάρκεια του Φόρουμ του Νταβός. Επιδεινώθηκαν ραγδαία το επόμενο έτος, με τον φόνο 10 Τούρκων ακτιβιστών κατά τη διάρκεια ισραηλινής επιδρομής στο πλοίο “Mavi Μarmara” στα ανοιχτά της Λωρίδας της Γάζας και δεν μπόρεσαν έκτοτε πραγματικά να αποκατασταθούν. Για την ακρίβεια, καταβυθίστηκαν εκ νέου το 2018 με την εκατέρωθεν ανάκληση πρεσβευτών που προκάλεσαν οι τουρκικές αντιδράσεις στον φόνο Παλαιστινίων διαδηλωτών κατά τις ταραχές που προκάλεσε η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ για μεταφορά στην Ιερουσαλήμ της αμερικανικής πρεσβείας. Η σχέση “προστασίας” που έχει αναπτύξει η ισλαμιστική κυβέρνηση Ερντογάν με την παλαιστινιακή οργάνωση Χαμάς αποτελεί για το Ισραήλ το κατεξοχήν “αγκάθι” που αποτρέπει την αποκατάσταση των σχέσεων. Ή, για να ακριβολογούμε, των πολιτικοδιπλωματικών σχέσεων, διότι οι οικονομικές συναλλαγές των δύο πλευρών παραδόξως δεν έπαψαν να αναπτύσσσονται ποτέ.

Το Άμπου Ντάμπι, πάλι, είναι η πραγματική “πρωτεύουσα” του μπλοκ των σουνιτικών μοναρχιών που αντιμετωπίζουν με ελάχιστα υποκρυπτόμενη εχθρότητα τις φιλοδοξίες του Ερντογάν να ηγεμονεύσει (σε στενή συνεργασία με το Εμιράτο του Κατάρ και τα κατά τόπους παρακλάδια της Μουσουλμανικής Αδελφότητας) στον μεσανατολικό χώρο. Μάλιστα η βεντέτα ανάμεσα στον Τούρκο πρόεδρο και τον ισχυρό άνδρα των Εμιράτων πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Ζάγεντ είναι και προσωπική, στον βαθμό που ο δεύτερος περιβάλλεται από υποψίες ότι χρηματοδότησε την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία το 2016. Όπως και αν έχει, οι δύο πλευρές έχουν βρεθεί να υποστηρίζουν αντίπαλα στρατόπεδα οπουδήποτε έχουν διασταυρωθεί οι φιλοδοξίες τους – με χαρακτηριστικότερη την κρίση της Λιβύης.

Τα κίνητρα της επαναπροσέγγισης

Και όμως ο Μοχάμεντ μπιν Ζάγεντ ήταν ακριβώς αυτός ο οποίος υποδέχθηκε τη Δευτέρα στο Άμπου Ντάμπι τον Τούρκο ηγέτη, σε ανταπόδοση της φιλοξενίας του Εμιρατιανού διαδόχου στην Τουρκία τον περασμένο Νοέμβριο. Τότε είχαν τεθεί οι βάσεις για τη δημιουργία ενός Κοινού Επενδυτικού Ταμείου με αποθεματικά 10 δισ. δολαρίων, ενώ τον Ιανουάριο ακολούθησε η ανακοίνωση συμφωνίας για συναλλαγματικές ανταλλαγές κεφαλαίων, ύψους άνω των 5 δισ. δολαρίων, στα εθνικά νομίσματα των δύο πλευρών.

Στη διήμερη επίσκεψη Ερντογάν την εβδομάδα αυτή η συνεργασία βάθυνε περαιτέρω. Συνυπογράφηκαν 13 μνημόνια συνεργασίας, ενώ ανακοινώθηκε η έναρξη διαπραγματεύσεων για μία συνολική συμφωνία οικονομικής εταιρικής σχέσης, με φιλοδοξίες για συμπράξεις και στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας και της ανταλλαγής πληροφοριών.

Το ότι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ως κατά βάση ναυτική δύναμη, επείγονται να εξασφαλίσουν τουλάχιστον την ευμενή ουδετερότητα της Τουρκίας σε ό,τι αφορά την επανεμπλοκή τους στην κρίση της Υεμένης, προκειμένου να κατοχυρώσουν τα κέρδη τους στον έλεγχο των εκεί θαλασσίων οδών, αποτελεί μία παράμετρο της παρατηρούμενης μεταστροφής. Το ότι επίσης στενότερος σύμμαχος του Άμπου Ντάμπι στη Δύση είναι η Γαλλία αποτελεί στοιχείο που πρέπει να αξιολογηθεί, ενώ η αναμενόμενη άρση της απομόνωσης του Ιράν, με την επικείμενη αναβίωση της διεθνούς συμφωνίας για το πυρηνικό του πρόγραμμα, επιβάλλει την αναζήτηση περιφερειακών αντίβαρων. Τη βαθύτερη συνολική αιτία, πάντως, αποτελεί η σχετική απόσυρση των ΗΠΑ από τη Μέση Ανατολή και η αναδιάταξη των συσχετισμών σε όλο το ευρασιατικό πεδίο. Εξάλλου, στο ενδοαραβικό μέτωπο, οι περσινές συμφωνίες της αλ-Άουλα σήμαναν την επανασυμφιλίωση του Κατάρ με τους γείτονές του στο Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου, οι οποίοι το 2017 έθεσαν το Εμιράτο υπό αποκλεισμό και θα είχαν πιθανότατα επέμβει και στρατιωτικά εάν δεν επιταχυνόταν η αποστολή τουρκικής στρατιωτικής αποστολής. (Το Κατάρ, “πρωταθλητής” στο υγροποιημένο φυσικό αέριο, μόλις αναβάθμισε τις σχέσεις του και με τις ΗΠΑ, που επείγονται για την εξεύρεση εναλλακτικών πηγών ενεργειακής τροφοδοσίας της Ευρώπης).

Με το βλέμμα στο φυσικό αέριο και την Κεντρική Ασία

Από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στο Ισραήλ, ως επόμενο “σταθμό” των τουρκικών ανοιγμάτων, η πορεία ήταν λογική και αναμενόμενη. Άλλωστε, το Άμπου Ντάμπι ήταν η πρώτη αραβική πρωτεύουσα που σύναψε διπλωματικές σχέσεις με το εβραϊκό κράτος στο πλαίσιο των Συμφωνιών του Αβραάμ επί Τραμπ.

Το φλερτ της Άγκυρας προς το Ισραήλ υπήρξε εντατικό όλους τους προηγούμενους μήνες, ιδίως αφότου εγκατέλειψε την εξουσία ο Βενιαμίν Νετανιάχου.

Οποιαδήποτε ευκαιρία προέκυψε, από τη σύλληψη ζεύγους Ισραηλινών στην Κωνσταντινούπολη με την κατηγορία της κατασκοπίας τον Νοέμβριο, μέχρι τον θάνατο της μητέρας του Ισραηλινού προέδρου Χέρτσογκ και την προσβολή του υπουργού Εξωτερικών Γιάιρ Λαπίντ από κορονοϊό τον Ιανουάριο, ο Ερντογάν και ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου την αξιοποίησαν για να επικοινωνήσουν με τους ομολόγους τους, σε επίδειξη καλών αισθημάτων.

Η προγραμματισμένη για τις 9 Μαρτίου επίσκεψη του Ισαάκ Χέρτσογκ στην Άγκυρα σήμανε τη στιγμή της μετάφρασης αυτών των αισθημάτων σε πράξεις. Άλλωστε, τα επίδικα της τουρκο-ισραηλινής επαναπροσέγγισης είναι μεγάλα: φιλοδοξία της Άγκυρας είναι η δημιουργία ενός αγωγού φυσικού αερίου από το Ισραήλ στην Τουρκία, που θα ενισχύει τον ρόλο της γείτονος ως διαμετακομιστή και θα παραγκωνίζει Αθήνα και Λευκωσία, ενώ Άγκυρα και Τελ Αβίβ εκδηλώνουν επιθυμία συντονισμού των κινήσεών τους για τον προσεταιρισμό των μετασοβιετικών δημοκρατιών της Κεντρικής Ασίας.

Οι δύο πλευρές, βεβαίως, θέλουν να στείλουν το μήνυμα ότι δεν εγκαταλείπουν τους έως τώρα φίλους τους. Εξού και ο μεν Ισραηλινός πρόεδρος φρόντισε να προγραμματίσει επισκέψεις στην Αθήνα και τη Λευκωσία πριν μεταβεί στην Άγκυρα, ενώ ο σύμβουλος του Ερντογάν, Ιμπραήμ Καλίν, και ο υφυπουργός Εξωτερικών Σεντέτ Ονάλ βρέθηκαν στη Ραμάλα για να διαβεβαιώσουν ότι δεν εγκαταλείπουν τη στήριξη στην παλαιστινιακή υπόθεση.

Όμως η εδρεύουσα στη Ραμάλα Παλαιστινιακή Αρχή συμβαίνει να είναι ο μεγάλος αντίπαλος της Χαμάς, και η αποστολή των Τούρκων αξιωματούχων υποδηλώνει μιαν αλλαγή συμμαχιών, που συνταιριάζει με τις πληροφορίες ότι επίκειται έξωση των ηγετών της ισλαμιστικής οργάνωσης οι οποίοι φιλοξενούνται στη γείτονα.

capital.gr

*Γράφει ο ΥΠΕΘΑ, Βουλευτής Καβάλας της Ν.Δ Νίκος Παναγιωτόπουλος

Οι γεωπολιτικές αβεβαιότητες επιδεινώνονται. Όσον αφορά τις σχέσεις με την Τουρκία οι διαδικασίες για τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης συνεχίζονται, οι συναντήσεις σε πολιτικό και θεσμικό επίπεδο εξακολουθούν να γίνονται, το κανάλι επικοινωνίας θα παραμένει και πρέπει να παραμείνει ανοικτό.

Επιμένω όμως ότι όλη αυτή η πρωτοβουλία καθίσταται ατελέσφορη όταν συνοδεύεται από συνεχιζόμενες παραβατικές συμπεριφορές της Τουρκίας (όπως λ.χ. οι υπερπτήσεις) που ακυρώνουν το σκοπό της και το πνεύμα της, ήτοι την προσέγγιση των δύο πλευρών. Αν η Τουρκία έχει ειλικρινείς και καλές προθέσεις, θα πρέπει να αλλάξει αυτή της τη συμπεριφορά.

Στο σύγχρονο γεωπολιτικό περιβάλλον, οι αστάθμητοι παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν ή να επιδεινώσουν τις σχέσεις μεταξύ δύο χωρών μπορούν να αντιμετωπιστούν διά της διπλωματίας. Έτσι λοιπόν θεωρώ ότι η Τουρκία δεν πρέπει να εγκαταλείψει τη διπλωματία. Είναι γεγονός ότι στα ΜΜΕ καταγράφεται τελευταία έξαρση προκλητικών, επιθετικών και ευθέως προσβλητικών για τη χώρα μας δηλώσεων.

Θεωρώ ωστόσο ότι αυτές οι αντιδράσεις γίνονται κυρίως για εσωτερική κατανάλωση από την κοινή γνώμη της γείτονος Εμείς παρακολουθούμε και παραμένουμε σε εγρήγορση.

Σίγουρα όμως μαρτυρούν και κάποιον εκνευρισμό λόγω των επιτυχημένων κινήσεων της Κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη στο πεδίο οικοδόμησης και ενίσχυσης των συμμαχιών στην περιοχή, αλλά και λόγω της εντατικής από μέρους μας προσπάθειας αναβάθμισης των δυνατοτήτων των Ενόπλων Δυνάμεων στο πεδίο των Εξοπλισμών

Προφανώς εμείς θα συνεχίσουμε το έργο μας απτόητοι. Για να έχουμε απτά αποτελέσματα στο πεδίο της διπλωματίας πρέπει να είμαστε ακόμα καλύτεροι στην Άμυνα γι’ αυτό και από τον Ιούλιο του 2019 εργαζόμαστε καθημερινά σκληρά για την ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων. Γι’ αυτό λύσαμε σειρά προβλημάτων που χρόνιζαν όπως οι συμβάσεις η εν συνεχεία υποστήριξης των «Μιράζ 2000-5», των C-130, των C-27 και των ΝΗ-90.

Γι’ αυτό προχωρούμε στην αναβάθμιση 82 μαχητικών F-16 στην εκδοχή “Viper”, προμηθευόμαστε τα 24 υπερσύγχρονα μαχητικά “Rafale” και παράλληλα 3+1 ψηφιακές φρεγάτες “Belh@rra” καθως και τα ανθυποβρυχιακά ελικόπτερα Romeo και συνεχίζουμε.

Στους επόμενους μήνες αναμένεται η απόφαση για τις κορβέτες, προχωρούν οι διαδικασίες για τον εκσυγχρονισμό της μέσης ζωής των φρεγατών τύπου ΜΕΚΟ και βάζουμε τις βάσεις για την αναβάθμιση των F-16 Block 50, αλλά και την υλοποίηση προγραμμάτων που έχει ανάγκη ο Ελληνικός Στρατός.

Σε αυτό το ολοκληρωμένο, προτεραιοποιημένο και κοστολογημένο σχέδιο εντάσσονται και οι πρόνοιες για το ανθρώπινο δυναμικό των Ενόπλων Δυνάμεων. Ήδη ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε κατά την παραλαβή των “Rafale” σειρά φοροελαφρύνσεων, κάτι που αποδεικνύει ότι η Κυβέρνηση ενδιαφέρεται πραγματικά για το προσωπικό. Τα στελέχη θα διαπιστώσουν άμεσα το οικονομικό όφελος από αυτές τις φορολογικές απαλλαγές στο ατομικό τους εισόδημα.

Μετά την ολοκλήρωση του Νομοθετικού Έργου για τους Εξοπλισμούς, θα φέρουμε άμεσα στη Βουλή νομοσχέδιο με αποκλειστικό αντικείμενο διατάξεις που απλοποιούν, διευθετούν και επιλύουν ζητήματα των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων.

Θα είναι η δεύτερη κύρια παρέμβασή μας για το προσωπικό, μετά την αύξηση των εισακτέων στις παραγωγικές σχολές και στις σχολές υπαξιωματικών και στους τρεις Κλάδους, αλλά και τις 15 χιλιάδες προσλήψεις Επαγγελματιών Οπλιτών σε βάθος πενταετίας.

Πρέπει να επισημάνω επίσης, ότι προτάσσουμε την ενεργή Αμυντική Διπλωματία, έχοντας πετύχει τη δημιουργία και ενίσχυση ισχυρού πλέγματος συμμαχιών σε διμερές και πολυμερές επίπεδο, αξιοποιώντας κάθε δυνατότητα για επαύξηση της εθνικής μας ισχύος και καθιστώντας τη χώρα μας πλέον βασικό πυλώνα ασφάλειας και σταθερότητας στην περιοχή μας.

Αυτό το πράττουμε διότι θέλουμε καλές σχέσεις και συνθήκες ειρήνης, ασφάλειας και σταθερότητας με όλες τις χώρες της περιοχής με τις οποίες μοιραζόμαστε κοινές αρχές, αξίες και παράδοση. Διότι έτσι θα εξασφαλίσουμε ασφάλεια και ευημερία για τους λαούς μας.

O Υπουργός Εθνικής Αμύνης κ. Νικόλαος Παναγιωτόπουλος συμμετέσχε στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, οι εργασίες της οποίας πραγματοποιήθηκαν από τις 16 έως τις 18 Φεβρουαρίου 2022.
Στο περιθώριο των εργασιών της Διασκέψεως, ο Υπουργός είχε σειρά συναντήσεων με τον Αναπληρωτή Πρωθυπουργό και Υπουργό Αμύνης του Ισραήλ κ. Μπέννυ Γκαντζ (Βεννυ Gantz) και την Ομοσπονδιακή Υπουργό Αμύνης της Γερμανίας Κριστίνε Λάμπρεχτ (Christine Lambrecht). Συζήτησαν θέματα περαιτέρω ενίσχυσης των διμερών αμυντικών σχέσεων και τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή.
Επίσης, ο κ. Παναγιωτόπουλος έλαβε μέρος σε πρόγευμα εργασίας υπό την προεδρία του πρώην Υπουργός Αμύνης των ΗΠΑ κ. Τζέιμς Νόρμαν Μάττις (James Norman Mattis), κατά τη διάρκεια του οποίου παρουσίασε τη συνεισφορά της Ελλάδος στην ασφάλεια και σταθερότητα της περιοχής. Στην εκδήλωση συμμετείχαν μεταξύ άλλων η Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων κ. Νάνσυ Πελόζι (Nancy Pelosi), οι Υπουργοί Άμυνας Καναδά, Ολλανδίας και Φινλανδίας και οι πρόεδροι των επιτροπών Ενόπλων Δυνάμεων και Πληροφοριών της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ.

Κλιμάκιο του ΠΑ,ΣΟ,Κ, ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΑΛΛΑΓΗΣ με επικεφαλής τον Βουλευτή Χαλκιδικής και μέλος του Τομέα Ανάπτυξης κ. Πάνα Απόστολου βρέθηκε στο Επιμελητήριο Καβάλας παρουσία του Πρόεδρου κ. Μάρκου Δέμπα και μελών του ΔΣ του Επιμελητηρίου όπου συζητήθηκαν θέματα σχετικά με την ανάπτυξη και την άνοδο των τιμών και των σοβαρών πλέον οικονομικών θεμάτων με το τεράστιο ενεργειακό κόστος που πρέπει να αντιμετωπίσουν οικογένειες αλλά και επιχειρήσεις.

Σε μία σημαντική δωρεά προς τον Σύλλογο Εθελοντών Κατά του Καρκίνου Καβάλας ο Αντιπεριφερειάρχης Ενέργειας Χρήστος Γάκης.

Όπως ανήρτησε ο Σύλλογος Εθελοντών Κατά του Καρκίνου Καβάλας :

Με ιδιαίτερη τιμή αλλά και ευγνωμοσύνη, δεχτήκαμε τα συγχαρητήρια του Θεματικού Αντιπεριφερειάρχη Ενέργειας και Περιβάλλοντος κου. Χρήστου Γάκη για το έργο που γίνεται στον Σύλλογο,
αλλά και το ποσό των 500 ευρώ που μας πρόσφερε από δικά του χρήματα χάρη στην ευαισθησία που τον διακρίνει σαν άνθρωπο, για την πραγματοποίηση κολονισκοπίσεων, που πρόκειται να κάνει μέσα στα πλαίσια της πρόληψης ο Σύλλογος τον ερχόμενο μήνα.
Ο κος Γάκης γνωστός για τις δράσεις και την προσφορά του, μας τόνισε την προθυμία του να στηρίξει τον Σύλλογο, σε ότι κι αν χρειαστεί.
Ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας κ. Γάκη για την σπουδαία αυτή προσφορά.

Δείτε το σχετικό ρεπορτάζ :

Την αντίδραση και την στάση της ελληνικής κυβέρνησης έναντι των τουρκικών προκλήσεων την περιέγραψε με απόλυτη σαφήνεια ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας τόσο με το διάβημα διαμαρτυρίας το οποίο απέστειλε όσο και με την αποστομωτική απάντηση που έστειλε στον «τριτοτέταρτο» διπλωμάτη – πρεσβευτή της Τουρκίας στο Όσλο.

Για το θέμα ρωτήθηκε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κατά την ενημέρωση των δημοσιογράφων και η απάντησή του έχει ενδιαφέρον. Συγκεκριμένα, ερωτηθείς αν υπάρχει περίπτωση να μη γίνουν οι διερευνητικές επαφές με την Τουρκία την επόμενη εβδομάδα, ο Γιάννης Οικονόμου απάντησε πως «όλα αξιολογούνται», αλλά και πως «δεν έχει αλλάξει κάτι προς στιγμή». Σημείωσε πως ως χώρα είμαστε πάντα υπέρ της επικοινωνίας και του διαλόγου, ωστόσο δεν περνά απαρατήρητη η όξυνση από την πλευρά της Τουρκίας και όσα ανυπόστατα διατυπώνουν Τούρκοι αξιωματούχοι. Αναφερόμενος στην προκλητικότητα της Άγκυρας ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τόνισε πως όλες οι προκλήσεις απαντώνται αμέσως όπως έκανε ο υπουργός εξωτερικών στη Νορβηγία και όπως κάνουν οι Έλληνες διπλωμάτες σε όλα τα διεθνή φόρα. Προφανώς η Ελλάδα δεν έχει κανένα απολύτως λόγο να πέσει στην «παγίδα» των Τούρκων και να ακυρώσει με δική της υπαιτιότητα τις διερευνητικές επαφές και τον 64ο γύρο που είναι προγραμματισμένος για τις 22 Φεβρουαρίου.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα η «αναβάθμιση» της τουρκικής προκλητικότητας έγκειται σε ό,τι έχει να κάνει με το ότι απροκάλυπτα πλέον συνδέεται το σύνθημα της αποστρατιωτικοποίησης με την κυριαρχία των ελληνικών νησιών. Παρά το γεγονός ότι το θέμα έχει καταδικαστεί και από την Ε.Ε. και από τις ΗΠΑ οι γείτονες συνεχίζουν να φωνασκούν επί των συγκεκριμένων αιτιάσεων που έχουν να κάνουν συνολικά με την συνθήκη της Λωζάννης. Μια συνθήκη την οποία οι Τούρκοι έχουν κάνει κουρελόχαρτο εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Αν και γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν υπάρχει πουθενά στις συνθήκες της Λωζάννης και των Παρισίων η αίρεση της αποστρατιωτικοποίησης για την κυριαρχία, επιμένουν νομικίστικα προς αυτή την κατεύθυνση.

Η πονηρή «διεθνοποίηση» της αποστρατιωτικοποίησης και η συνθήκη της Λωζάννης

Που εδράζεται η εμμονή των Τούρκων; Πιστεύουν στ’ αλήθεια ότι η Ελλάδα θα υποχωρήσει και θα δεχθεί αποστρατιωτικοποίηση; Προφανέστατα δεν πιστεύουν κάτι τέτοιο. Το νέο level της τουρκικής ρητορικής στοχεύει στην «διεθνοποίηση» των αιτιάσεών τους, όχι όμως για να προχωρήσουν σε απόβαση επί ελληνικών νησιών όπως εκτιμούν αρκετοί στρατιωτικοί αναλυτές. Καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν θα αφήσει ποτέ ανοχύρωτα τα ελληνικά νησιά. Συνεπώς δεν είναι αυτός ο στόχος του Ταγίπ Ερντογάν. Και για να τελειώνουμε, όλοι γνωρίζουν ότι η προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας μπαίνει πάνω από κάθε συνθήκη. Στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ γίνεται σαφές ότι το δικαίωμα στην αυτοάμυνα μιας χώρας είναι υπέρτερο κάθε άλλης συνθήκης.

Δυο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν:

1ον. Με δούρειο ίππο την αποστρατιωτικοποίηση ο Ερντογάν επιχειρεί να υποχρεώσει την Ελλάδα να δεχτεί άλλες τουρκικές θέσεις, όπως είναι τα ζητήματα ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας. Να υποκύψουμε δηλαδή στις υπόλοιπους τουρκικούς ισχυρισμούς και να δεχτούμε ότι τα χωρικά μας ύδατα είναι περιορισμένα στα 6 ναυτικά μίλια και ότι τα νησιά δεν δικαιούνται ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας.

2ον. Να ανοίξει το θέμα της αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάνης, κάτι το οποίο προσπαθεί ο Ερντογάν από το 2017. Θυμίζουμε ότι το είχε θέσει και κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα επί διακυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα και Προκόπη Παυλόπουλου στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Τότε βέβαια είχε πέσει σε τοίχο και είχε πάρει τις πρέπουσες απαντήσεις από τον τότε Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Σήμερα λοιπόν ο Τούρκος Πρόεδρος επιχειρεί να επαναφέρει την αναθεώρηση της Λωζάνης με την αιτιολογία ότι η Ελλάδα την καταπατά.

Και στις δυο περιπτώσεις γίνεται αντιληπτό ότι οι τουρκικοί τακτικισμοί είναι αναχρονιστικοί και ξεπερασμένοι. Εδώ έρχεται να επιβεβαιωθεί πλήρως ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Δένδιας, που δήλωσε ότι επιτέλους η Τουρκία πρέπει να έρθει στον 21ο αιώνα.

newsbomb.gr

Σύμφωνα με τον κ. Σχοινά, οι Βρυξέλλες είναι έτοιμες να κινητοποιηθούν για να προσφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια και συμβολή στην αντιμετώπιση ενδεχόμενης κατάστασης εκτάκτου ανάγκης.

Παρότι φάνηκε ότι ύστερα από κινήσεις, όπως ήταν η συνομιλία Μπάιντεν και Πούτιν, ο δημόσιος διάλογος Λαβρόφ και Πούτιν, η επίσκεψη Σολτς σε Ουκρανία και Ρωσία, το διάγγελμα Μπάιντεν, η ανακοίνωση ότι ξεκινά μερική αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων από τα πεδία ασκήσεων κοντά στα σύνορα με την Ουκρανία, ότι περνάμε σε μια φάση όπου τον πρώτο λόγο τον έχει η διπλωματία, τις τελευταίες μέρες επέστρεψαν οι υψηλοί τόνοι για  το Ουκρανικό.

Την πρωτοβουλία την είχαν κυρίως οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, που αμφισβήτησαν ευθέως τις ρωσικές ανακοινώσεις για εκκίνηση της διαδικασίας αποχώρησης τμήματος των ρωσικών δυνάμεων και επανέφεραν τη θέση – δια στόματος και του Τζο Μπάιντεν – ότι επίκειται και δη με άμεσο τρόπο ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Αυτό οδήγησε σε ένα νέο επικοινωνιακό καταιγισμό με αντικείμενο ακριβώς την επικείμενη ρωσική επίθεση, αν και αυτή τη φορά χωρίς προσδιορισμό συγκεκριμένης ημερομηνίας, όπως έγινε στην προηγούμενη φάση έντασης, παράλληλα με επαναφορά και των σεναρίων ότι η Ρωσία θα «σκηνοθετήσει» ένα επεισόδιο που θα της δίνει το τυπικό πρόσχημα για να εισβάλει.

Η Ρωσία επιμένει ότι δεν επίκειται εισβολή και επαναφέρει τις προτάσεις της για τη συλλογική ασφάλεια

Απέναντι σε αυτό οι εκπρόσωποι της ρωσικής κυβέρνησης έχουν επιμείνει ότι δεν επίκειται εισβολή και διαψεύδουν τις σχετικές ανακοινώσεις του ΝΑΤΟ και των αμερικανών αξιωματούχων.

Την ίδια στιγμή η Ρωσία έδωσε στη δημοσιότητα την απάντησή της στις αμερικανικές προτάσεις σχετικά με τα ζητήματα συλλογικής ασφάλειας στην Ευρώπη.

Η Ρωσία επισημαίνει ότι η αμερικανική απάντηση δεν ήταν ικανοποιητική αφού δεν περιλαμβάνει δεσμεύσεις για τη μη περαιτέρω επέκταση του ΝΑΤΟ, για τη μη είσοδο της Ουκρανίας και της Γεωργίας και για τη μη κατασκευή στρατιωτικών βάσεων σε χώρες που ανήκαν στην ΕΣΣΔ και δεν είναι μέλη του ΝΑΤΟ και συνολικά την επιστροφή των στρατιωτικών υποδομών του ΝΑΤΟ στο σημείο που ήταν το 1997.

Η απάντηση απορρίπτει τα τελεσίγραφα για την αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων και διαπιστώνει ότι η αμερικανική θέση δεν στέκεται στο ρωσικό αίτημα για «συζήτηση-πακέτο» ενώ αγνοεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ρωσίας και των εγνοιών της για ζητήματα ασφάλειας.

Η απάντηση ως προς το θέμα αυτό καταλήγει ότι εν απουσία αμερικανικής βούλησης να δεσμευτική συμφωνία στα ζητήματα ασφάλειας, η Ρωσία θα απαντήσει, συμπεριλαμβανομένης της εφαρμογής «στρατιωτικοτεχνικών μέτρων».

Η Ρωσία αρνείται ότι προσάρτησε την Κριμαία και υπογραμμίζει ότι εάν ενταχθεί η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ υπάρχει ενδεχόμενο το Κίεβο να θελήσει να ανακτήσει την Κριμαία και αυτό ενέχει τον κίνδυνο να παρασύρει τις ΗΠΑ και τους συμμάχους σε ένοπλη αντιπαράθεση με τη Ρωσία.

Σε σχέση με την ουκρανική κρίση, η Ρωσία αρνείται ότι πυροδότησε τη σύγκρουση στο Ντονμπάς και ότι αυτή είναι μια εσωτερική σύγκρουση στην Ουκρανία που μπορεί να αντιμετωπιστεί με την εφαρμογή των Συμφωνιών του Μινσκ που ορίζει συγκεκριμένες διαδικασίες διαλόγου και αναγνωρίζει ως συνομιλητές τους εκπροσώπους του Ντονέτσσκ και του Λουγκάνσκ.

Επιπλέον, η ρωσική απάντηση κατηγορεί τις ΗΠΑ ότι δεν αναφέρονται στην αρχή της αδιαίρετης ασφάλειας, παρότι την έχουν αποδεχτεί σε μια σειρά από κοινές διακηρύξεις. Επισημαίνει ότι η «πολιτική ανοιχτών θυρών» του ΝΑΤΟ έρχεται σε αντιπαράθεση με δηλώσεις του ίδιου του ΝΑΤΟ στη δεκαετία του 1990 περί της αποφυγής μονομερών ενεργειών.

Από την άλλη, η απάντηση επισημαίνει – όπως και ο Πούτιν σε δηλώσεις του – ότι υπάρχουν προτάσεις για τον έλεγχο των εξοπλισμών και αναγνώριση της ορθότητας σχετικών θέσεων της Ρωσίας. Όμως, ταυτόχρονα επισημαίνει η απάντηση ότι οι ΗΠΑ δεν κατανοούν τον χαρακτήρα «πρότασης – πακέτου» που έχουν οι ρωσικές προτάσεις.

Η μάχη για τον έλεγχο του αφηγήματος

Εάν κανείς παρατηρήσει την ασυμμετρία ανάμεσα στις τοποθετήσεις, με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ να επικεντρώνουν στο ζήτημα μιας επικείμενης εισβολής στην Ουκρανία ως αυτό που πρέπει να απασχολήσει τη διεθνή κοινότητα και τη ρωσική θέση ότι αυτό που πρέπει να συζητηθεί είναι το καθεστώς ασφάλειας στην Ευρώπη, μπορεί να κατανοήσει και το επίδικο και την ένταση της τρέχουσας αντιπαράθεσης.

Είναι σαφές ότι οι ΗΠΑ κινούνται με βάση την αντίληψη ότι η Ρωσία αποτελεί απειλή (ιδίως σε έναν συνδυασμό με μια ευρασιατική ολοκλήρωση) που μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσα από την άσκηση της μέγιστης πίεσης επάνω της, ώστε να αλλάξει συνολικά προσανατολισμό και μέχρι τότε θα πρέπει να εξεταστεί η δυνατότητα επέκτασης του ΝΑΤΟ ώστε να διαμορφώνεται ένα είδος «υγειονομικής ζώνης» απέναντι στη Ρωσία.

Σε αυτό το πλαίσιο είναι κομβικό για τις ΗΠΑ να κατοχυρωθεί στην παγκόσμια δημόσια σφαίρα ότι σήμερα η Ρωσία είναι μια επιτιθέμενη και αποσταθεροποιητική δύναμη, στην οποία, εάν χρειαστεί μπορεί να επιβληθούν κυρώσεις και απέναντι στην οποία όσα κράτη αισθάνονται ότι απειλούνται μπορούν να ζητήσουν να γίνουν μέλη του ΝΑΤΟ.

Αυτό εξηγεί γιατί σε αυτή τη φάση οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους μάλλον θα κλιμακώσουν αυτή την πολιτική και επικοινωνιακή πίεση αντί να πάνε σε μια γραμμή αποκλιμάκωσης και διαλόγου. Αυτό επιτείνεται από ότι οι ΗΠΑ φαίνεται να θεωρούν ότι σε μεγάλο βαθμό «έλεγξαν το αφήγημα» και πλέον συζήτηση γίνεται κυρίως με τους δικούς τους όρους, δηλαδή γύρω από μια εισβολή στην Ουκρανία, που η Ρωσία αρνείται, και γενικότερα με όρους «ρωσικής απειλής». Σε μια προωθημένη εκδοχή αυτή η κίνηση θα ήθελε να επεδίωκε ακόμη και την επιβολή κυρώσεων χωρίς εισβολή, απλώς και μόνο με το κριτήριο της «απειλής». Οριακά ορισμένες εκ των τοποθετήσεων φαντάζουν ως να επιδιώκουν την ένοπλη σύγκρουση στην Ουκρανία ώστε να καταστεί πιο εύκολη η επιβολή πολύ αυστηρών κυρώσεων στην Ρωσία.

Η Ρωσία από τη μεριά της προσπαθεί να περάσει τη δική της θέση που αφορά τη συνολική επανεκτίμηση της συλλογικής ασφάλειας στην Ευρώπη, με επιστροφή σε μια αντίληψη για την ασφάλεια της δεκαετίας του 1990 και έμφαση στη δυνατότητα να μπουν περιορισμοί στην επέκταση των στρατιωτικών συνασπισμών και των οπλικών συστημάτων, παράλληλα με μια ισχυρή έννοια της κυριαρχίας.

Αυτή τη θέση προσπαθεί να τη συνδυάσει με την αποτροπή τετελεσμένων στην Ουκρανία, μέσα από την επίδειξη δύναμης» στο Κίεβο ως προς τις επιπτώσεις τυχόν παραβίασης των ρωσικών «κόκκινων γραμμών», με παράλληλη έμφαση ότι υπάρχει διέξοδος μέσα από την εφαρμογή των Συμφωνιών του Μινσκ.

Μέχρι τώρα η Ρωσία δείχνει να βρίσκει δυνατότητες να συνομιλήσει για αυτά τα θέματα περισσότερο με τους Ευρωπαίους, παρά με τις ΗΠΑ (αν και ο Μπλίνκεν έχει επανειλημμένα αναφερθεί και στις Συμφωνίες του Μινσκ ως τη διαδικασία για τη συζήτηση της ουκρανικής κρίσης). Ωστόσο, συνολικά δεν έχει μπορέσει να ορίσει τους όρους της συζήτησης και κυρίως να μπορέσει να κατοχυρώσει το βασικό της αίτημα που είναι να ακουστούν οι δικές της ανησυχίες ως μιας ισότιμης «υπερδύναμης».

Την ίδια στιγμή η ίδια η Ρωσία έχοντας «υψώσει τον πήχη» και τα διακυβεύματα από τη μεριά της και έχοντας απέναντι της αυτού του είδους την πολιτικοεπικοινωνιακή στρατηγική, έχει βρεθεί σε ένα σημείο όπου δεν είναι εύκολο να οριστεί μια αναδίπλωση που δεν θα παρουσιαστεί ως «υποχώρηση», την ίδια ώρα που \συναντά τη συστηματική αμφισβήτηση των προθέσεών της.

Οι ασύμμετροι όροι μιας στρατηγικής αντιπαράθεσης

Όλα αυτά παραπέμπουν σε μια ασυμμετρία στο πώς αντιμετωπίζουν οι δύο πλευρές τη σύγκρουση. Είναι σαφές ότι το πραγματικό επίδικο δεν είναι η Ουκρανία αλλά ο συσχετισμός δύναμης και η αρχιτεκτονική του διεθνούς χώρου. Η Ρωσία προτείνει ένα μοντέλο ισορροπιών και αμοιβαίων κινήσεων σεβασμού για την εξασφάλιση της ειρήνης, που προέρχεται από τον Ψυχρό Πόλεμο αλλά και την πρώτη μεταψυχροπολεμική εποχή. Οι ΗΠΑ, ή τουλάχιστον ένα σημαντικό τμήμα του διπλωματικού και στρατιωτικού τους κατεστημένου, πιστεύουν ότι αυτή τη στιγμή η καλύτερη αρχιτεκτονική είναι η διεύρυνση των συμμαχιών που ορίζουν τη Δύση και η συνεχής πίεση προς τις «αυταρχικές κυβερνήσεις» να αποδεχτούν αυτή τη συνθήκη – που συνήθως εμπεριέχει την νομιμοποιητική επίκληση ζητημάτων η δημοκρατία ή τα ανθρώπινα δικαιώματα– και να δουν να μειώνεται η σχετική ισχύς ή επιρροή τους.

Το πρόβλημα είναι ότι όσο αυτή η συζήτηση δεν μετατρέπεται σε διάλογο και διαπραγμάτευση, έστω και δύσκολη και σκληρή, για τη συλλογική ασφάλεια, τις ισορροπίες και τους κανόνες στο διεθνές τοπίο, τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος η συζήτηση να γίνει «έμπρακτα» γύρω από κάποια υπαρκτή διεθνή κρίση, όπως είναι η Ουκρανική. Μόνο που η ιστορία έχει δείξει ότι όταν συνολικότεροι συσχετισμοί και αντιθέσεις φορτίζουν επιμέρους περιφερειακές κρίσεις, συνήθως το αποτέλεσμα είναι η κλιμάκωση και όχι η αποκλιμάκωση της έντασης.

Ο Βουλευτής Π.Ε. Καβάλας & Θάσου Γιάννης Πασχαλίδης, κατά τη διάρκεια της χθεσινής συνάντησής του με τον Υπουργό Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής κ.Ιωάννη Πλακιωτάκη, αναφέρθηκε σε σειρά ζητημάτων που αφορούν την περιοχή μας.

Αρχικά, ο Βουλευτής έθεσε υπ’ όψιν του Υπουργού τις σοβαρές ζημίες που δημιουργήθηκαν από πλημμυρικά φαινόμενα στις λιμνοθάλασσες Αγιάσματος, Βάσοβας και Ερατεινού Κεραμωτής και ειδικότερα αναφέρθηκε στις εκτεταμένες διαβρώσεις που έχουν δημιουργηθεί στις συγκεκριμένες περιοχές. Ο Υπουργός διαβεβαίωσε το Βουλευτή πως υπάρχει η δυνατότητα και η βούληση να προβεί σε άμεση διενέργεια των απαιτούμενων μελετών προς αποκατάσταση των ζημιών, μετά από υποβολή σχετικού αιτήματος εκ μέρους των Τοπικών Αρχών. Επίσης, ο Βουλευτής αναφέρθηκε και στα μεγάλα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί στα αλιευτικά καταφύγια τόσο της παραλίας Κάρυανης όσο και των Λιμεναριών, τα οποία έχουν γεμίσει με φερτό υλικό, με αποτέλεσμα να αδυνατούν οι αλιείς να εισέλθουν σε αυτά.

Όσον αφορά το φλέγον ζήτημα της πορθμειακής γραμμής Καβάλας-Πρίνου, που έθεσε για μία ακόμη φορά ο Βουλευτής, ο Υπουργός διαβεβαίωσε ότι το δρομολόγιο αυτό δεν πρόκειται να σταματήσει. Επιπλέον, μελετάται και το αίτημα που υπέβαλε ο Εμπορικός Σύλλογος της Νέας Περάμου για σύνδεσή της με το νησί της Θάσου. Θέμα συζήτησης μεταξύ των δύο αντρών αποτέλεσαν και τα διάφορα αιτήματα υπαλλήλων του Υπουργείου Ναυτιλίας που επιθυμούν δια της κινητικότητας να nμετακινηθούν σε άλλες Υπηρεσίες του Δημοσίου με ενδεχόμενη τη στελέχωση της Διεύθυνσης Μεταφορών & Επικοινωνιών Π.Ε. Καβάλας.

Ο Γιάννης Πασχαλίδης δήλωσε σχετικά: «Ευχαριστώ πολύ τον Υπουργό για μία ακόμη εποικοδομητική συνάντηση και για το ενδιαφέρον που πάντα επιδεικνύει στα ζητήματα που του θέτω, πολλά εκ των οποίων θα επιλυθούν πολύ σύντομα. Ειδικά το θέμα των λιμνοθαλασσών του Δήμου Νέστου, που έχει ανησυχήσει πολύ τον οικείο Συνεταιρισμό και τα μέλη του, πρέπει να επιλυθεί το συντομότερο.»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης κ. Νικόλαος Παναγιωτόπουλος, συμμετείχε στη Σύνοδο των Υπουργών Αμύνης της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, που πραγματοποιήθηκε στις Βρυξέλλες στις 16 και 17 Φεβρουαρίου 2022.

Ο Υπουργός τόνισε ότι φέτος συμπληρώνονται 70 χρόνια από την ένταξη της Χώρας μας στο ΝΑΤΟ και η Ελλάδα συμμετείχε ενεργά στις συλλογικές προσπάθειες της Συμμαχίας για την προώθηση της ειρήνης, της σταθερότητας και της δημοκρατίας.

Κατά τη συζήτηση για την Ουκρανία, ο κ. Παναγιωτόπουλος υπεγράμμισε ότι η διπλωματική οδός αποτελεί τη μόνη εφικτή λύση για την αποκατάσταση της σταθερότητας και της ασφάλειας στην Ουκρανία, αλλά η αποκλιμάκωση παραμένει προαπαιτούμενο για την διεξαγωγή ειλικρινούς και παραγωγικού διαλόγου. Επεσήμανε επίσης ότι αποτελεί πρωταρχικό μέλημα της Ελληνικής Κυβερνήσεως η ασφάλεια της πολυπληθούς ελληνικής κοινότητος, η οποία αριθμεί περισσότερους από 100.000 ομογενείς, ιδιαίτερα όσων κατοικούν στην περιοχή της Οδησσού και της Μαριούπολης.

Όσον αφορά στο νέο Στρατηγικό Δόγμα, ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης ανέφερε ότι δεν πρέπει να περιοριστεί στις παρούσες απειλές αλλά να προσαρμόζεται στις γεωπολιτικές συνθήκες, ώστε να παρέχει στη Συμμαχία τη δυνατότητα να αντιμετωπίζει τις νέες προκλήσεις ασφαλείας με ισορροπημένο και βιώσιμο τρόπο.

Υπό αυτό το πρίσμα, τόνισε ότι πρέπει να δοθεί έμφαση στις αναδυόμενες τεχνολογίες [Emerging and Disruptive Technologies (EDT)] και να υποστηριχθούν οι αντίστοιχες πρωτοβουλίες, όπως ο Επιταχυντής Αμυντικής Καινοτομίας [Defence Innovation Accelerator for the North Atlantic (DIANA)] και το Ταμείο Καινοτομίας (NATO Innovation Fund). Επιπροσθέτως, ο κ. Παναγιωτόπουλος υπεγράμμισε ότι η Χώρα έχει την ετοιμότητα να φιλοξενήσει το Περιφερειακό Γραφείο του DIANA στην Ευρώπη, καθώς διαθέτει σημαντικά Κέντρα Ερευνών που συμμετέχουν σε ερευνητικά προγράμματα, χρηματοδοτούμενα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας.

Τέλος, επεσήμανε τη σπουδαιότητα περαιτέρω ενίσχυσης της σχέσης NATO – Ευρωπαϊκής Ένωσης και την ανάγκη αναβάθμισής της σε στρατηγικό επίπεδο, βασισμένη στις αρχές της συμπερίληψης, της διαφάνειας, της αμοιβαιότητας και του σεβασμού της αυτονομίας των δύο Οργανισμών.

Στο περιθώριο των εργασιών της Συνόδου, ο κ. Υπουργός πραγματοποίησε διμερείς συναντήσεις με τον Υπουργό Άμυνας της Βουλγαρίας κ. Στέφαν Γιάρεφ (Stefan Yanev) καθώς και την Υπουργό Άμυνας της Βόρειας Μακεδονίας κ. Σλαβιάνκα Πετρόφσκα (Slavjanka Petrovska), κατά τις οποίες συζητήθηκαν θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος.

Επίσης, συμμετείχε και στην τελετή υπογραφής του Υπομνήματος Ένταξης (Note of Joining) της Ρουμανίας στο Πρόγραμμα Air Battle Decisive Munitions (ABDM), στο οποίο η Χώρα μας είναι επικεφαλής (Lead Nation) για το τρέχον εξάμηνο.