Θεσμικά Ερωτήματα γύρω από το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας
Οι πρόσφατες εξελίξεις γύρω από την επιλογή του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας δεν επιδέχονται θριαμβολογίας. Αντιθέτως, απαιτούν ψύχραιμο σχολιασμό και θεσμική αυτοκριτική, καθώς αναδεικνύουν χρόνιες παθογένειες της τοπικής αυτοδιοίκησης και της διοίκησης δημόσιων πολιτιστικών φορέων.
Αυτό που ορισμένοι σπεύδουν να παρουσιάσουν ως «επιτυχία», δεν είναι τίποτα άλλο από την κορύφωση μιας αλληλουχίας διοικητικών και πολιτικών σφαλμάτων, την οποία επιχειρούν να διαχειριστούν πρόσωπα προσκείμενα σε δημοτικούς αντιδημάρχους – αρκετοί εκ των οποίων, σημειωτέον, είναι «μεταγραφές» από άλλους κομματικούς χώρους. Οι ριζικές μετατοπίσεις εξουσίας, ιδιαίτερα όταν γίνονται χωρίς ξεκάθαρο πολιτικό σχέδιο, καταλήγουν σε πολιτικές αντιπαροχές και διοικητικά αδιέξοδα.
Η Αποκεντρωμένη και οι Σκηνές Ασυνεννοησίας
Η Αποκεντρωμένη Διοίκηση, που καλείται να ελέγχει τη νομιμότητα των αποφάσεων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, βρίσκεται εκτεθειμένη. Όταν το Υπουργείο Εσωτερικών γνωμοδοτεί πως μια διαδικασία δεν είναι σύννομη, ποιος ο ρόλος της Αποκεντρωμένης; Πού αρχίζει και πού τελειώνει ο έλεγχος νομιμότητας σε αυτή τη χώρα; Οι πολίτες, καλώς ή κακώς, παρατηρούν αυτές τις ασυνέπειες και χάνουν την εμπιστοσύνη τους στους θεσμούς.
Δήμαρχος και Δ.Σ. του ΔΗΠΕΘΕ: Στο Φως της Κριτικής
Ο δήμαρχος Καβάλας, Θόδωρος Μουριάδης, βρίσκεται επίσης σε δύσκολη θέση. Η διαδικασία επιλογής καλλιτεχνικού διευθυντή ήταν γνωστό ότι προκαλούσε αντιδράσεις. Γιατί δεν κινήθηκε θεσμικά και εγκαίρως για να διασφαλίσει την εγκυρότητά της; Η διαχείριση τέτοιων ζητημάτων δεν επιτρέπεται να γίνεται με προχειρότητα, καθώς καταρρακώνεται η εμπιστοσύνη στις υπόλοιπες πολιτικές του αποφάσεις.
Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΔΗΠΕΘΕ, με πρόεδρο και μέλη επιλεγμένα από τη δημοτική αρχή, επιδεικνύει θεσμική ανεπάρκεια. Οι θέσεις σε τέτοια όργανα δεν είναι διακοσμητικές. Είναι ευθύνη και υποχρέωση. Η νομιμότητα κάθε απόφασης οφείλει να εξετάζεται αυστηρά, ειδικά όταν υπάρχουν μέλη με νομική κατάρτιση. Η αδιαφορία ή η άγνοια σε τέτοιες περιπτώσεις ισοδυναμεί με συνυπευθυνότητα.
Η Καλλιτεχνική Διευθύντρια και ο Κίνδυνος Φθοράς
Η παρούσα καλλιτεχνική διευθύντρια, με νομική παιδεία και καταγωγή από νομική οικογένεια, θα έπρεπε να ζητήσει διασφαλίσεις πριν την ανανέωση της θητείας της. Η προσωπική και επαγγελματική της προοπτική δεν πρέπει να συνδέεται με διοικητικά ελλείμματα. Σε περίπτωση επαναπροκήρυξης της θέσης, αυτή η εμπλοκή αποτελεί μια σκιά στον φάκελό της. Ο απολογισμός της τριετίας θα ήταν μια πράξη ευθύνης, αλλά και εντιμότητας απέναντι στο κοινό του ΔΗΠΕΘΕ.
Πολιτικές Συμπεριφορές χωρίς Πυξίδα
Ο κ. Εριφυλλίδης, νομικός, φαίνεται να επιλέγει την πολιτική ευελιξία έναντι της θεσμικής ακρίβειας, υποβαθμίζοντας τη σημασία της διαδικασίας. Πρόκειται για επικίνδυνη αντίληψη που νομιμοποιεί την αυθαιρεσία. Αν θεωρεί πως ο νόμος είναι ανεπαρκής, ας κινηθεί για την αλλαγή του, όχι για την παράκαμψή του.
Ο μόνος «κερδισμένος» πολιτικά είναι ο κ. Παπαδόπουλος, ο οποίος φαίνεται να αξιοποιεί την κρίση για να τονίσει τη σημασία της νομιμότητας και της διαφάνειας. Οι υπόλοιπες παρατάξεις, παραμένουν –ως επί το πλείστον– σιωπηλές, επιβεβαιώνοντας την αδυναμία αντιπολίτευσης να λειτουργήσει ως θεσμικός αντίβαρος.
Το Μεγάλο Ζήτημα: Ο Θεσμικός Εκφυλισμός
Η κατάσταση αυτή δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Αντικατοπτρίζει μια ευρύτερη κουλτούρα κακής διαχείρισης και θεσμικής υποτίμησης στην αυτοδιοίκηση. Η μετατροπή της απόλυτης πλειοψηφίας στον δεύτερο γύρο σε απόλυτο έλεγχο εξουσίας, χωρίς αναλογική αντιπροσώπευση, ευνοεί την αυθαιρεσία και την αλαζονεία.
Η αποτυχία εφαρμογής της αναλογικότητας λόγω της τροπολογίας Θεοδωρακόπουλου –παρότι κρίθηκε αντισυνταγματική από το ΣτΕ– δείχνει γιατί η Ελλάδα δεν ξεκολλά θεσμικά.
Επίλογος: Το Θέατρο, Οι Πολίτες και το Μέλλον
Προς το παρόν, ας απολαύσουμε το Φεστιβάλ Φιλίππων, που κρατά ψηλά το κύρος της θεατρικής δημιουργίας στην Καβάλα. Όμως το φθινόπωρο, η πόλη οφείλει έναν σοβαρό διάλογο για τον ρόλο του ΔΗΠΕΘΕ, την επιλογή προσώπων, τις διαδικασίες και τη θεσμική ευθύνη. Γιατί όσο κι αν το θέατρο αντέχει τα πάντα στη σκηνή, στη διοίκηση ο αυτοσχεδιασμός κοστίζει.









