ΜΑΝΗ, ΘΕΚΕΛ, ΦΑΡΕΣ (Δανιήλ 5,25)
«μετρήθηκες, ζυγίσθηκες και βρέθηκες λίγος κλπ»
ΕΝΑΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ
α΄ μέρος
«Υπάρχει ένα είδος αριστεράς που είναι πιο χρήσιμη από τη Δεξιά. Πρόκειται για εκείνη τη Αριστερά που μπορεί να κάνει όλα όσα δεν θα μπορούσε να κάνει η Δεξιά»

Το απόφθεγμα αυτό του μεγαλοκαπιταλιστή Ανιέλι (FIAT, Γιουβέντους), φυσικά εννοώντας χρήσιμη για αυτούς, επιβεβαιώνει η πορεία των πολιτικών πραγμάτων του τελευταίου εξαμήνου. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ(-ΑΝΕΛ) απόλαυσε, κατ’ αρχήν για την εκλογή του, πρωτοφανή ενίσχυση από την εγχώρια και διεθνή πλουτοκρατία παρά τις περί του αντιθέτου οιμωγές των ποικίλων υποστηρικτών της. Μετά την καταιγίδα κοινωνικής καταστροφής των προηγούμενων χρόνων και την πρωτοφανή πολιτική απαξίωση των υπεύθυνων κυβερνητικών πολιτικών δυνάμεων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ αλλά και ΔHMAΡ, Καρατζαφέρη κλπ.), επελέγη ο ΣΥΡΙΖΑ να καθαρίσει την μπουγάδα διότι ήταν το μοναδικό κόμμα που μπορούσε :
(α) να αποτελέσει μία ελάχιστη εγγύηση πολιτικής σταθερότητας, χωρίς πρακτικά, προγραμματικά και σε επίπεδο διακηρύξεων να αποτελεί κάποιο κίνδυνο αστάθειας για το σύστημα.
(β) να χειραγωγήσει λαϊκές συνειδήσεις με ριζοσπαστικές διαθέσεις.
(γ) να κλείσει σαν δεδομένο το θέμα όλων των αντιλαϊκών (μετα-) ρυθμίσεων προηγούμενων μνημονίων.
(δ) να αναγνωρίσει και ως κυβέρνηση πλέον την υποχρέωση αποπληρωμής του χρέους.
(ε) να εγγυηθεί και αυτό σαν «αριστερά» την κερδοφορία και ανταγωνιστικότητα των ελληνικών μονοπωλιακών ομίλων με θύμα τα εργατικά δικαιώματα (κατακτημένα και διεκδικούμενα).
Θα είναι χρήσιμο να επιχειρηθεί μία προσεκτική ανασκόπηση της ουσίας των μέσων και πολιτικών που εφαρμόσθηκαν χρήσιμη για την εξαγωγή συμπερασμάτων.
Η ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ
Η κυβέρνηση προανήγγειλε ότι βασικό της εργαλείο στη σχέση με τους δανειστές θα ήταν η διαπραγμάτευση. Εδώ συγνώμη αλλά μερικά πράγματα δεν τα κατάλαβα και εξακολουθώ να μην τα καταλαβαίνω. Κατ’ αρχήν όταν πηγαίνεις σε διαπραγμάτευση υποτίθεται ότι έχεις μερικά ατού που τα απλώνεις στο τραπέζι. Μάλιστα όσο πιο αδύνατος είσαι τόσο πιο δυνατά χαρτιά θα πρέπει να έχεις. Εδώ όταν πάει ο λαγός να διαπραγματευθεί με τον λέοντα έχει κάποια ατού (βλ. σχετικό σκίτσο του Αρκά από την σειρά «ξυπνάς μέσα μου το ζώο»). Ο Αλέξης Τσίπρας με τι ατού «διαπραγματεύθηκε» ? Ξέρει τίποτε κανείς, ακόμη και μέσα στα όργανα του κόμματός του ? Όσες φορές αναφέρθηκε σ’ αυτό το θέμα από την αρχή μέχρι το τέλος του εξαμήνου φάνηκε να εμφανίζει σαν δυνατό του χαρτί την επίκληση των αρχών της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, των αρχών που είχαν οι ιδρυτές της ΕΟΚ κλπ αφελή. Μία περιγραφή της Ένωσης βγαλμένη από τα βιβλία των νηπιαγωγείων της. Αφέλεια η συνειδητή αγιοποίησή της είναι αδιάφορο.
Επιπλέον από μόνος του (α) αναγνωρίζει το χρέος (β) προσφέρει από μόνος του ένα πρόγραμμα, αυτό των 8.5 δις € πολύ δυσμενέστερο από αυτό του mail Χαρδούβελη. Ε! προφανώς και οι αντίπαλοι θα βάλουν κάτι παραπάνω για να γίνει παιχνίδι. Αν είχαμε στείλει διαπραγματευτές τον Κωστίκα και τον Γιωρίκα θα είχαμε τη γέννηση νέων ανεκδότων. Αντ’ αυτού είχαμε και διοργάνωση «αυθόρμητων» συλλαλητήριων συμπαράστασης στην Ελληνική διαπραγμάτευση – μάλλον αποτυχημένα. Αυτά της ανάσας και της αξιοπρέπειας. Την απάτη την έφαγαν και μερικοί ανυποψίαστοι καλοπροαίρετοι. Το δίδυμο Τσίπρα – Βαρουφάκη (και αργότερα Τσίπρα – Τσακαλώτου) διαπραγματεύτηκε (?) επί εξάμηνο τσιγαρίζοντας καθημερινά τον Ελληνικό Λαό. Το πρωί κοντά σε συμφωνία που το βράδυ χαλούσε. Καθημερινά ! Είχαν το σκοπό τους ….
ΠΡΩΤΑ ΔΕΙΓΜΑΤΑ
Τα πρώτα δείγματα γραφής (ακόμη και την πρώτη εβδομάδα) της νέας και «πρώτη φορά κλπ» έστειλαν σαφή μηνύματα («ιδού ποιός είμαι, δεν έχετε να φοβηθείτε από εμένα και την κυβέρνησή μου»): Πήρε την απαραίτητη πλειοψηφία πρωϊ-πρωϊ (έτοιμη από τα πρίν) με την βοήθεια των ΑΝΕΛ, εξέλεξε σαν Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον ΝεοΔημοκράτη (αλλά ίσως τον πιο αριστερό δεξιό πρέπει να αναγνωρίσω) Παυλόπουλο, χρησιμοποίησε χωρίς ούτε να ανοιγοκλείσει τα μάτια τις πολυκατα-κριτέες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Φυσικά η ευθύνη για όσα ακολούθησαν βαρύνει όλο το κόμμα (κυβέρνηση, βουλευτές, υποστηρικτές). Όμως κάθε στέλεχος έβαζε και τη δική του πινελιά. Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά δείγματα γραφής που δεν έδειξαν ούτε καν νέο «ύφος και ήθος» εξουσίας.
ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ–ΔΗΛΩΣΕΙΣ–αναπτυξη της πολιτικης συριζα στο εξάμηνο
Γιάνης Βαρουφάκης. Ασφαλώς ο πρωταγωνιστής του εξαμήνου. Πασαρέλα, επίδειξη lifestyle και αφόρητος ναρκισσισμός. Στο φινάλε μας άφησε ένα μεγαλοπρεπές μνημόνιο, ψέλλισε ένα «Αλέξη χάσαμε» (ή κάτι τέτοιο) και μας αποχαιρέτησε για τις παραλίες. Όχι θα κάτσει να σκάσει. Ούτε τον είχαμε ούτε μας είχε ανάγκη. Όμως φρόντισε πολύ έγκαιρα (προεκλογικά) να προετοιμάσει το έδαφος με τα αλησμόνητα «είναι παράδοση του Ελληνικού λαού ο λιτός βίος» και «το 80% του μνημονίου προβλέπει σωστά πράγματα». Του μνημονίου των Σαμαρά – Βενιζέλου. Aυτό που θα έσκιζαν, θα καταργούσαν κλπ. Ακόμη ψάχνω ένα μικρό απόκομμα από το σκισμένο μνημόνιο σαν αναμνηστικό.
Αλέξης Τσίπρας. Ο αρχηγός με τις μεγαλοστομίες και το υπεροπτικό ύφος (με τα σηκωμένα φρύδια και μισόκλειστα μάτια) αυτοθαυμασμού στις δηλώσεις και τα διαγγέλματα. Ομιλεί πάντα σε πρώτο πρόσωπο (ΕΓΩ δεν είμαι σαν τους άλλους, ΕΓΩ λέω να πρωτοτυπήσω και να εφαρμόσω το πρόγραμμά ΜΟΥ) . Διατήρησε το παλιό μνημόνιο , μας φόρτωσε ένα νέο ακόμη πιο αβάστακτο και ταυτόχρονα φόρτωσε και το βιογραφικό του με την ιδιότητα του «εθνικού κεφαλαίου και παράγοντα διεθνούς ακτινοβολίας». Όχι που θα αφήσει η αστική τάξη τέτοιο κελεπούρι να πάει χαμένο. Αρχιϋπεύθυνος του συνόλου της συμφοράς ωστόσο θα επιλέξω «τιμής ένεκεν» κορυφαία στιγμή το έγκαιρα προεκλογικό και πρώτη φορά αριστερό «η θέση της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ δεν αμφισβητείται». Αυθεντικό «αριστερό» αστόπαιδο τύπου Βορείων Προαστίων. Η μαμά του που ανησύχησε που δεν τρώει και δεν κοιμάται (για το καλό μας) θα έπρεπε έγκαιρα να τον είχε μαλώσει και για τα ψέματα που λέει.

Γιάννης Δραγασάκης. Ο αθόρυβος αλλά ουσιαστικός υπαρχηγός εμπλούτισε τα νέα χαρακτηριστικά του κόμματος με το πρώτη φορά αριστερό «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ» (της σχολής Σημίτη). Δεν ήταν ούτε καν πρωτότυπος.
Νίκος Κοτζιάς. Ψηφίζει τα μέτρα της ΄Ενωσης κατά του λαού της Ουκρανίας, χορεύει με τους ομολόγους του στις ιμπεριαλιστικές συνόδους σχεδιάζοντας το νέο κόσμο, υπόσχεται συνδρομή στις νέες επεμβάσεις. Τον περιμένει λαμπρή καριέρα.
Καμμένος. Ο πρόθυμος, έτοιμος από καιρό, συνέταιρος. Σαν υπουργός άμυνας κατάφερε ήδη ένα πρώτο δωράκι στο ΝΑΤΟ με το πρόγραμμα των 600 εκατ. € για την αναβάθμιση των αεροπλάνων, υπόσχεται ένα ολόκληρο νησί για νέα Αμερικάνικη βάση, καθιστά αμήχανη με τα στρατόπεδα και τα αεροδρόμια την τοπική τριάδα. Οι τελευταίοι αντί να δίνουν εξηγήσεις επιδίδονται σε επερωτήσεις σαν να είναι ακόμη αντιπολίτευση.
Γιώργος Κυρίτσης. Δημοσιογράφος της Αυγής. Πρωταγωνιστής προεκλογικά της υπόσχεσης για κατάργηση του μνημονίου με ένα νόμο και ένα άρθρο. Μάλιστα σε δημόσιες συζητήσεις όταν του αμφισβητούσαν την (νομική) δυνατότητα για κάτι τέτοιο, προχωρούσε και σε τεχνικές λεπτομέρειες του εγχειρήματος. Όχι δεν κρύβεται και μάλιστα αναδείχθηκε νομίζω προσφάτως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ μετά από παραίτηση κάποιου ευαίσθητου.
Γιάννης Μπαλάφας. Αντιπρόεδρος της βουλής. Λόγω γενικά χλωμού προφίλ δεν θα έπαιρνε θέση στη λίστα, όμως ξεχωρίζει από το κορυφαίο «είπαμε ότι θα σκίζαμε το μνημόνιο αλλά δεν έπρεπε να το πάρετε τοις μετρητοίς , μια κουβέντα είπαμε». Μπαμ και κάτω. Εβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Το νέο αριστερό «άς προσέχατε» (της σχολής Σημίτη και αυτό) .
Νίκος Φίλης. Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος. Όταν του αναφέρθηκε ότι με το μνημόνιο ΣΥΡΙΖΑ θα ακριβύνουν τα μακαρόνια (αύξηση 10%) προέβαλε το αμίμητο «έλα μωρέ δεν θα ακριβύνουν και πολύ, άλλωστε στην Ελλάδα σήμερα ποιος τρώει μακαρόνια». Και μόνο γι’ αυτό κερδίζει όχι μόνο θέση στη λίστα αλλά και το προσωνύμιο Μαρία Αντουανέτα του κόμματος.
Νάντια Βαλαβάνη. Από τις ελάχιστες συμπάθειες του υπογράφοντα στο χώρο. Η πολιτική ευθύνη όμως δεν συγχωρείται (άκου υπουργός της μνημονιακής κυβέρνησης και μάλιστα επικεφαλής της φορολογικής ενάντια στο λαό επιδρομής) και τα αισθήματα ανακαλούνται. Μετά μάλιστα τα τελευταία σκάνδαλο-μπλεξίματα, όσο και αν είναι αθώα, θα έπρεπε να θυμάται ότι η αριστερά όταν μπλέκει με αστική διαχείριση σε κάτι τέτοια καταλήγει. Μα καλά όταν μετάφραζε Μπρέχτ δεν της έμεινε κάτι από την ουσία του λόγου του μεγάλου διανοητή. Διατήρηση ΕΝΦΙΑ και ΕΕΤΗΔΕ, χάρισμα των προστίμων και προσαυξήσεων που λειτούργησε μόνο για τους μεγαλοεπιχειρηματίες μερικά από τα κατορθώματά της. Ειδικά το ΕΕΤΗΔΕ (το γνωστό χαράτσι που πληρώναμε μέσω ΔΕΗ και καλούσαμε τον λαό να μην το πληρώνει διότι η αριστερή κυβέρνηση θα το καταργούσε κλπ κλπ κλπ) μου στέκεται στο λαιμό. Συμβολίζει με τον καλύτερο τρόπο τις κολοτούμπες του κόμματος στο θέμα των υποσχέσεων. Από Πασιονάρια του «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ – ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» μεταλλάχθηκε σε κήρυκα του «ΠΛΗΡΩΣΤΕ – ΠΛΗΡΩΣΤΕ, είναι πατριωτικό καθήκον».
Ηλίας Ιωαννίδης. Ακόμη μία ανεξήγητη συμπάθεια του υπογράφοντα, η οποία επίσης αποσύρεται λόγω της συμπεριφοράς του την ημέρα του δημοψηφίσματος (ε όχι και καταγγελία των κομμουνιστών στην αστυνομία για την πολιτική τους παρουσία έξω από τα εκλογικά κέντρα). Τουλάχιστον οι άλλοι φορούσαν κουκούλα και γιατί ντρέπονταν.
ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ …………
Προβάλλοντας σαν «αριστερά» ο ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν προσανατόλισε την κριτική του απέναντι στο σύστημα καθεαυτό. Πάντοτε θεωρούσε ότι όσα συμβαίνουν είναι μία παρέκκλιση από τον «υγιή και ανθρώπινο καπιταλισμό» τον οποίο προσδοκούσε και τους «έντιμους επιχειρηματίες» που έψαχνε ενάντια στα λαμόγια. Η ορολογία του για «καζινοκαπιταλισμό» και το βάπτισμα της τυπικής καπιταλιστικής κρίσης σαν «κρίσης χρέους» είναι χαρακτηριστικά. Οι εργαζόμενοι πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι ο καπιταλισμός και γεννήθηκε ιστορικά όπως περιγράφει ο Μεγάλος «To κεφάλαιο γεννιέται βουτηγμένο από τη κορφή ως τα νύχια στο αίμα και στη βρωμιά στάζοντας αίμα απ’ όλους τους πόρους», αλλά και σήμερα ευρισκόμενος στο στάδιο του μονοπωλιακού καπιταλισμού, παρασιτικού και σάπιου, είναι πιο αιμοβόρος από ποτέ (και μάλιστα σε περίοδο κρίσης), καταστρέφοντας εργάτες (ανεργία και μηδενισμό κατακτήσεων) και παραγωγικές δυνάμεις (επιχειρήσεις), εξαπολύοντας πολέμους, διαλύοντας κράτη. Όσα συμβαίνουν είναι τυπικά φαινόμενα λειτουργίας του συστήματος απέναντι στο οποίο πρέπει να αντιπαρατεθούν.
ΕΙΝΑΙ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ …………
Τα Ευρωπαϊκά μονοπώλια επέλεξαν το σχήμα της Ένωσης σαν τον χώρο άσκησης της οικονομικής δράσης τους (μοιρασιά της πίτας, συμβιβασμοί στον ανηλεή μεταξύ τους ανταγωνισμό, προώθηση της ανταγωνιστικό-τητας) αλλά και εξουσίας τους (χειραγώγηση και γονάτισμα των εργατών). Ο ΣΥΡΙΖΑ κόμμα αμετανόητων ευρωληγούρηδων προγραμ-ματικά και εκ προπατόρων (θυμηθείτε το μεγαλομνημόνιο του Μάαστριχτ, την ένταξη στην Ευρωζώνη, που τα ψήφισαν χωρίς καμία διαφοροποίηση, ούτε και του Λαφαζάνη) θεωρεί και διαφημίζει την Ένωση αταξικά, σαν χώρο γενικά Δημοκρατίας, Αλληλεγγύης κλπ. Παρουσιάζει τα γεγονότα περί την διαπραγμάτευση σαν μία βάναυση στρέβλωση των λειτουργιών της Ενωσης, αποκαλώντας τα «γερμανοκρατία», εκβιασμό, πραξικόπημα κλπ, προκειμένου να δικαιολογήσει την υποταγή του. Και εδώ η κοροϊδία του λαού είναι ανελέητη. Αυτές είναι οι κανονικές λειτουργίες των οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία η χώρα μας έχει εκλέξει και συμμετέχει με τις εκάστοτε κυβερνήσεις της χωρίς να τα αμφισβητεί. Λειτουργίες γεμάτες διαπάλη και ανταγωνισμούς, εκβιασμούς, επικράτηση των ισχυρών, διαρκή δημιουργία και κατάργηση προσωρινών συμμαχιών κλπ. Γιατί πέφτουν από τα σύννεφα ? Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ καταφερόταν εναντίον της τρόϊκας «ξεχνούσε» ότι αυτή ήταν κατά τα δύο τρίτα όργανα της Ε.Ε. Όταν άρχισε αυτός την διαπραγμάτευση οι τρισκατάρατοι μετονομάσθηκαν σε «θεσμούς», αργότερα κάπως πιο ουδέτερα δανειστές κλπ. Μεταμορφώσεις χαρακτηριστικές για την φύση του κόμματος.
ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΙΣΜΟΣ …………
Αν απορεί κανείς για το φαινόμενο που μέρος του κυβερνητικού κόμματος, οι αυτοαποκαλούμενοι «αριστεροί», να καταγγέλλει σε όλους τους τόνους το «αριστερό» μνημόνιο Τσίπρα και ταυτόχρονα να στηρίζει (ακόμη και να συμμετέχει μέχρι την αποπομπή τους) τη κυβέρνηση είναι διότι αποτελεί τυπική συμπεριφορά του πολιτικού ρεύματος του πολιτικού τυχοδιωκτισμού, του περιβόητου οπορτουνισμού. Ο οποίος μάλιστα σε περίοδο όχι μόνο οικονομικής αλλά και εσωτερικής πολιτικής του κρίσης είναι οπορτουνισμός σε παροξυσμό.
Ταυτόχρονα συναρμολογούνται τα νέα αριστερά δεκανίκια και προπονούνται εντατικά οι νέοι λαγοί της νέας αριστεράς της δραχμής, με καριέρα ως λαγοί του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το δημοψήφισμα (τα ποικιλώνυμα μέτωπα του «όχι μέχρι τέλος» κλπ).Οι ίδιοι είναι που πρωταγωνιστούσαν και συμμετείχαν στα συλλαλητήρια της «ανάσας και αξιοπρέπειας», στα συλλαλητήρια τυφλής υποστήριξης της Ελληνικής διαπραγμάτευσης μέσα στους λάκκους των λεόντων της Ε.Ε. Οι ίδιοι σήμερα είναι έτοιμοι να καταγγείλουν την Ε.Ε. σαν μία «προς τα αριστερά» διαφοροποίηση, έτσι για ξεκάρφωμα. Τα Ιμαλάϊα του οπορτουνισμού.
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΚΕ …………
Η πιο πρόσφατη κριτική στο ΚΚΕ, την περίοδο περί το δημοψήφισμα, εστιάζεται σε δύο ζητήματα. Μάλιστα επειδή τα άκουσα πανομοιότυπα να εκφέρονται από στόματα φίλων και αντιπάλων, καλοπροαίρετων και κακοπροαίρετων, είναι φανερό ότι ήταν κατευθυνόμενα να εντυπωθούν στη κοινωνική συνείδηση του καθενός.
(α) «το ΚΚΕ φυγομαχεί», ανάλογο με το περιβόητο «το ΚΚΕ δεν θέλει να κυβερνήσει» με την έννοια ότι δεν γίνεται ουρά της «αριστερής» κυβέρνησης, ουρά του ΣΥΡΙΖΑ. Το ΚΚΕ ποτέ δεν το έκρυψε. Δεν πρόκειται να πρωταγωνιστήσει, να συμμετάσχει, να υποστηρίξει κυβέρνηση αστικής διαχείρισης (πχ με «πρωθυπουργό τον Κουτσούμπα») με την πραγματική εξουσία (του οικονομικού πλούτου) στα χέρια των μεγαλοκαπιταλιστικών μονοπωλιακών ομίλων. Με την κατάντια της «αριστερής» κυβέρνησης φάνηκε καθαρά ο λόγος. Το ΚΚΕ δεν κοροϊδεύει το λαό υποσχόμενο την έξοδο από την καταστροφή με την συνταγή «ψηφίστε με, να κάνω κυβέρνηση, για να σας σώσω». Το ΚΚΕ υπάρχει για να πρωταγωνιστήσει και να οδηγήσει σε μία κοινωνία όπου την πραγματική οικονομική εξουσία θα κατακτήσουν με τον αγώνα τους οι πραγματικοί δημιουργοί του πλούτου, οι εργάτες, οι αγρότες οι αυτοαπασχολούμενοι, και μόνον αυτοί, και στα όργανα εξουσίας θα συμμετέχουν οι εκλεγμένοι και ανακλητοί εκπρόσωποί τους, που θα συνεχίσουν να εργάζονται, θα πληρώνονται από τη δουλειά τους, χωρίς ξεχωριστές οικονομικές απολαβές και προνόμια γι’ αυτό τους το ρόλο.
(β) «Το ΚΚΕ δεν έχει προτάσεις για άμεσες λύσεις». Καλημέρα ! Είδαμε και αυτούς με τις άμεσες προτάσεις στα πλαίσια του συστήματος. Το ΚΚΕ προφανώς και έχει προτάσεις για την έστω και προσωρινή ανακούφιση των εργαζόμενων από τα μνημόνια των άμεσων. Δεκάδες πρωτοβουλίες έχει πάρει. Κατ’ αρχήν και μέσα στη βουλή με προτάσεις νόμων (για την κατάργηση των μνημονίων, για την ανακούφιση των ανέργων, για την ουσιαστική προστασία από τους πλειστηριασμούς, για τη προστασία της δημόσιας περιουσίας κλπ) χωρίς ανταπόκριση από τους «άμεσους λύτες». Επιπλέον προσπάθησε να οργανώσει τους νέους αγώνες καλεί τους εργαζόμενους για αναγέννηση του λαϊκού κινήματος σε ταξική κατεύθυνση με τις σημερινές απαιτήσεις της αντεπίθεσης. Όμως για την επιτυχία οποιουδήποτε άμεσου στόχου ανακούφισης απαιτείται η λαϊκή ανταπόκριση. Ο λαός ας μην αναζητά σωτήρες. Μόνον με τον δικό του αγώνα μπορεί να σωθεί, αν πραγματικά το θελήσει.
ΕΙΝΑΙ Η ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ………….
Με όλα αυτά η έννοια της αστικής δημοκρατίας όχι απλώς έχει υποστεί κάποια πλήγματα αλλά έχει γίνει συντρίμμια, κάτι που κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν όσοι δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους για την υπεράσπισή της (στα λόγια). Στο μεγάλο ατού της δημοκρατίας (εκλογές) έχομε το φαινόμενο ο μεν Σαμαράς να εξαγγέλλει τις υποσχέσεις Ζαππείου και να εφαρμόζει τα μνημόνια ο δε Τσίπρας να εξαγγέλλει το «φιλολαϊκό» πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, να διατηρεί τα προηγούμενα μνημόνια και να προχωρεί και στο (χειρότερο απ’ όλα) δικό του. Τώρα με την εξαγγελία νέων εκλογών ποιος θα τους πιστέψει σ’ όσα υποσχεθούν? Επιπλέον μετά το δημοψήφισμα όλο το πολιτικό σκηνικό του «ΝΑΙ» πού υποστήριζε ότι το δίλημμα ήταν ναι η όχι στη Ε.Ε. έκαναν ότι δεν κατάλαβαν τίποτε. Οποιοσδήποτε μπορεί να ισχυρισθεί σήμερα ότι η μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού λαού τάχθηκε κατά της συμμετοχής της χώρας στην Ένωση. (ανεξάρτητα από την πολυπλοκότητα της ερμηνείας του αποτελέσματος και την πλαστότητα του διλήμματος που τέθηκε).
ΠΑΤΑΩ ΕΝΑ ΚΟΥΜΠΙ ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΕΙ ΜΙΑ ΔΡΑΧΜΗ
Ένας νόμος, ένα άρθρο, ένα κουμπί, ένα νί, ένας ηγέτης… Θα πρέπει να είναι ένα είδος μονομανίας. Αφού βράχηκε στη θάλασσα ο Γιάνης Βαρουφάκης γύρισε ιδιαίτερα φορμαρισμένος. Αφηγήθηκε τις φοβερές επαναστατικές στιγμές που επεξεργαζόταν το εναλλακτικό σχέδιο (δικαιολογημένο το τουπέ του χειμώνα). Με λίγους φίλους (πανεπιστημιακούς) και ένα κολλητό (πανεπιστημιακό) επιδιδόμενος σε hacking ήταν έτοιμος με το πάτημα ενός κουμπιού να φέρει τη μεγάλη αλλαγή. Ταυτόχρονα χάραξε τις διαδικασίες των επαναστάσεων του μέλλοντος. Σύντροφοι ξεχάστε μαζικές διαδικασίες, κινήματα, αγανακτισμένους και άλλα τέτοια ξεπερασμένα. Αρκούν μια φούχτα αποφασισμένων πανεπιστημιακών (κατά προτίμηση αγγλοαμερικάνικων πανεπιστημίων) με άριστες επιδόσεις στο hacking και ο αντίπαλος θα κατατροπωθεί. Οι αστοί τρομάξανε, η μετά-αριστερά είναι εδώ και τα κανάλια ξεσαλώσανε. Με τέτοιον star όχι μόνο βολευτήκανε τη προηγούμενη πενταετία καλλιεργώντας το προφίλ του αλλά εξασφάλισαν και ακόμη μία.
Στο μεταξύ στήνεται και το νέο πλαστό δίλημμα : «DRAΧMI OR NOT DRAΧMI». Αναμένεται να σερβιρισθεί, σε συνδυασμό με το προαναφερθέν έπος σκορπώντας πελάγη αποπροσανατολισμού, απασχολώντας μας τα προσεχή τέρμινα, ίσως και με νέο δημοψήφισμα.
Στο μεταξύ ο Βαρουφάκης πλασάρεται πλέον και σαν Ιφιγένεια ώστε το κόμμα να βρεί ένα εξιλαστήριο θύμα. Στο ρόλο αυτό όλοι είναι αναλώσιμοι αρκεί ο αρχηγός να διατηρείται στο απυρόβλητο. Ο οποίος δεν δίστασε να πάρει δημόσια μέρος στο «δόσιμο» (εφαρμόζοντας τις αρχές φιλίας και υπεράσπισης των συνεργατών) : «… Ο κ. Βαρουφάκης έκανε και λάθη … » είπε στον διάλογό του με την Φ. Γεννηματά.
ΤΗΣ (ΜΙΑΣ) ΔΡΑΧΜΗΣ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Με όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ έχει παραδώσει πλέον την ιδιότητα του «αριστερού» κόμματος. Είναι ένα αυθεντικό κόμμα-υπηρέτης των συμφερόντων της αστικής τάξης ενάντια στα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα. Μα τι είδους «αριστερά» είναι αυτή όταν ότι πιο αριστερό (?) ακούστηκε ακόμη και από τα θεωρούμενα «αριστερά» του στελέχη (Λαφαζάνης, Ιωαννίδης κλπ μέχρι την αποχώρησή τους) είναι η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα (δραχμή). Που ελεεινολογεί το όραμα (έστω) του σοσιαλισμού, αν και είναι επείγουσα αναγκαιότητα και άμεσο πολιτικό καθήκον για τη διάσωση του λαού από τη βαρβαρότητα. Που το θεωρεί αδύνατον αποκαλώντας το Δευτέρα Παρουσία. Που στη καλύτερη περίπτωση θα το αναβάλλει διαρκώς (στα λόγια βέβαια διότι δεν έχει τέτοιο στόχο) προβάλλοντας πάντοτε κάποιο ενδιάμεσο και «προσιτό» στόχο (πρώτα να καταργήσουμε τα μνημόνια, πρώτα να σωθεί η κοινωνία, πρώτα να δημιουργήσουμε συσσώρευση κλπ, κλπ). Που το μόνο που έκαναν στο συνδικαλιστικό κίνημα ήταν αφ’ ενός να το εξαφανίσουν, αφ’ ετέρου να προσπαθήσουν να στήσουν νέο κυβερνητικό συνδικαλισμό συμμαχώντας με τους παληούς εργατοπατέρες, μονίμως σε μέτωπο ενάντια στο ΠΑΜΕ. Που ελεεινολογεί και τους λαϊκούς αγώνες (διαδηλώσεις κατσαρόλας αποκαλούσαν τις κινητοποιήσεις ΠΑΜΕ οι πιο χυδαίοι δημοσιολόγοι – διαφημιστές της «αριστερής» κυβέρνησης).
Για την ώρα, έχει δημιουργηθεί ένα σώμα συναίνεσης – τέρας, ένας αληθινός Φρανκεστάϊν , αποτελούμενος από ένα κανονικό μέχρι σήμερα κόμμα, αλλά πιθανόν υπό ακρωτηριασμό, ένα άλλο εθνικιστικό (ΑΝΕΛ), συγκολλημένα πλάτη με πλάτη (λόγω δήθεν διαφορών) των οποίων η συγκολλητική ύλη («αντίθεση» με τα μνημόνια) έχει διαλυθεί, άλλα κόμματα σε παρακμή αποσύνθεση (ΝΔ), νεκραναστημένα κόμματα (ΠΑΣΟΚ), τεχνητά μέλη (ΠΟΤΑΜΙ), ενώ ετοιμάζονται παλαιά (ΔΗΜΑΡ) και νέα ανταλλακτικά (Λεβέντης και λοιποί πρόθυμοι).
Ένα από τα κατορθώματα της «αριστεράς», να επαναφέρει τα καταδικασμένα κόμματα των πρώτων μνημονίων στο πολιτικό προσκήνιο. Φυσικά τα τελευταία, με περίσσιο πολιτικό θράσος, δεν άφησαν την ευκαιρία «της δικαίωσης της πολιτικής τους» να πάει χαμένη.
Στο μεταξύ το σύστημα φορτώνει τον Τσίπρα με νέα παράσημα. «Εισήλθε στον ρεαλισμό» , «δεν φοβήθηκε να πάρει δύσκολες αποφάσεις» κλπ. Σε αντιπερισπασμό όλος ο κομματικός μηχανισμός προβολής του, και ιδιαίτερα οι πιο φωτισμένοι αυλοκόλακες, τον προβάλει σαν νέο Λένιν – «και ο Λένιν έκανε τέτοια » – , Τσε, διεθνή ηγέτη της αριστεράς κλπ. Ο ίδιος, με περίσσιο αίσθημα σεμνότητας τα αποδέχεται. Το φαινόμενο φυσικά δεν αντέχει σε οποιαδήποτε αντιπαράθεση, αφού φαίνεται να έχει απολεσθεί ακόμη και το αίσθημα αυτογελοιοποίησης.
Η μεγάλη απρέπεια όμως είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αισθάνεται την ανάγκη να ακουμπήσει και στα αιματοβαμμένα ηρωικά θεμέλια της ιστορίας του εργατικού, επαναστατικού και κομουνιστικού κινήματος. Κατάθεση στεφανιού από τον Τσίπρα στο σκοπευτήριο της μεγάλης θυσίας, δήλωση από τον φιλόλογο ότι ο λαός στο δημοψήφισμα θύμισε ΕΑΜ. Μέχρι και ο Νάσος Αθανασίου επιχείρησε να θυμίσει ότι ο Νίκος Μπελογιάννης είπε ότι ο Μαρξ είπε ότι θα ήταν υπέρ της Ε.Ε. (!). Ευτυχείτε.
Μόνο να θυμίσω ότι το ΕΑΜ δεν πήγε στις γερμανικές αρχές κατοχής να διαπραγματευτεί τους όρους της κατοχής. Απλά διάλεξε τον δρόμο της τιμής, τον δρόμο του ένοπλου αγώνα. Μερικά πράγματα είναι τόσο ιερά που καλό είναι να μην τα φέρνουν στα μέτρα τους προς ίδιον όφελος.
ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΑΣΗΣ ΣΥΡΙΖΑ
Μετά το Μνημόνιο Τσίπρα ακολούθησε ένας κατ’ αρχήν διχασμός μέχρι την διάσπαση. Οι περισσότερες οργανώσεις (στο Ν. Καβάλας) έβγαλαν ανακοινώσεις ότι εξακολουθούν να υποστηρίζουν την «αριστερή» κυβέρνηση. Φαντάζομαι ότι θα στάθμισαν ότι η εν λόγω υποστήριξη σημαίνει και στήριξη του μνημονίου Τσίπρα και ότι αυτό σημαίνει για τον λαό, και θα πήραν τις αποφάσεις τους. Π.χ. η «αριστερά» επιφύλαξε για τον εαυτό της το προνόμιο να κλείσει όλες τις εκκρεμότητες του ασφαλιστικού (στην ουσία να καταργήσει το ασφαλιστικό σύστημα σαν δικαίωμα). Το προνόμιο να ξεπουλήσει κάθε δείγμα δημόσιας περιουσίας (λιμάνια, αεροδρόμια, στρατόπεδα) χάριν της ξανά και ξανά και ξανά και ξανά … ανα – κεφαλαιοποίησης των τραπεζών.
Η σημερινή «πιο αριστερά» του Λαφαζάνη, αφού κατάπιε αμάσητη όλη τη πολιτική του εξαμήνου, σήμερα του έπεσε βαριά και θυμήθηκε να αγανακτήσει, αποχώρησε από το κόμμα και υπόσχεται ότι υποσχόταν και πέρσι τέτοιο καιρό σαν παρέα του Τσίπρα. Όποιος τους ξανά-πιστέψει, είτε τους μεν είτε τους δε κακό του κεφαλιού του.
Παναγιώτης Κουρουπλής. Η συλλογή κλείνει με μία τελευταία επιλογή χαρακτήρα-στάσης μετά το εξάμηνο. Η περιπαικτική μου διάθεση, που διατρέχει όλο το σημείωμα, έγινε συντρίμμια με την καταθλιπτική δήλωσή του για τους καρκινοπαθείς. Νεοταξίτικη άποψη σύμφωνα με την οποία επειδή ο ασθενής φταίει που αρρώστησε δεν δικαιούται περίθαλψη. Μα που τους βρίσκουν ? Ο πάτος μάλλον δεν είναι το τέρμα του δρόμου αλλά έχει και τρύπες για ακόμη χαμηλότερα.
ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ
Κλείνει το σημείωμα αυτό με αφιερώσεις ,
(α) το ρητό της επικεφαλίδας. Για όσους δεν ήταν καλοί στα θρησκευτικά σημαίνει «μετρήθηκες, ζυγίσθηκες και βρέθηκες λίγος κλπ»
(β) το αριστουργηματικό :
«Τάχα η θέλησή μου λίγη, τάχα ο πόνος μου μεγάλος
Αχ πού’ σαι νιότη πού ‘δειχνες πως θα γινόμουν άλλος»
του Κώστα Βάρναλη («το φώς που καίει»), έστω και αν δεν το ’δειχνες και τόσο πολύ.
(γ) Beatles – John Lennon, 1969: «don’t let me down».
Σε ποιους αφιερώνονται ? Τα (α) και (β) αυτοί που θα τα διαβάσουν και στους οποίους αναφέρονται, θα το καταλάβουν. Το (γ) επιτρέπεται η ελεύθερη χρήση του από καλοπροαίρετους εξαπατηθέντες.
Βελισσάρης Παναγιώτης
Σύμβουλος του ΚΚΕ της Δημοτικής Κοινότητας Καβάλας,
με την Λαϊκή Συσπείρωση