Μπορεί μέχρι στιγμής η προετοιμασία της κρίσιμης παρουσίας Τσίπρα στη ΔΕΘ και οι διεθνείς επαφές του πρωθυπουργού το προσεχές διάστημα να μονοπώλησαν τις δύο πρώτες ημέρες της επιστροφής σε ρυθμούς κανονικότητας στο Μαξίμου, ωστόσο το προσφυγικό συνεχίζει να αποτελεί έναν διαρκή «πονοκέφαλο» για την κυβέρνηση.

Του Νίκου Ανδριόπουλου

Ο Αλέξης Τσίπρας υποδέχεται σήμερα τον Ύπατο Αρμοστή του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, Φίλιπο Γκράντι στο Μέγαρο Μαξίμου, σε μία συνάντηση που χαρακτηρίζεται “προπαρασκευαστική” του ταξιδιού του στη Νέα Υόρκη για τη Γενική Συνένευση του ΟΗΕ με βασικό θέμα το προσφυγικό.

Στην Ηρώδου Αττικού σημειώνουν πως μέχρι στιγμής η συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας εφαρμόζεται κανονικά και πως οι προσφυγικές ροές δεν έχουν αυξηθεί σε σημαντικό βαθμό. Ωστόσο άπαντες στο Μαξίμου συνομολογούν ότι η πορεία υλοποίησης της συμφωνίας, δη μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία βρίσκεται σε ένα τεντωμένο σχοινί με αποτέλεσμα να παρακολουθείται με μεγάλη ανησυχία.

Ο φόβος κατάρρευσης της συμφωνίας από την πλήρη ασυμφωνία Ευρώπης και Άγκυρας στο άνοιγμα των ενταξιακών κεφαλαίων και το θέμα της βίζας υπό το φόβο της ισλαμιστικής τρομοκρατίας που πλανάται πάνω από την ήπειρο αλλά και των αντιδημοκρατικών πρακτικών που υιοθετούνται από το καθεστώς Ερντογάν με αφορμή την απόπειρα πραξικοπήματος είναι υπαρκτός, γεγονός που ουδείς αμφισβητεί. Σε αυτό το μπρα ντε φερ με την Άγκυρα αποδίδουν διπλωματικές πηγές και την επιστολή Νταβούτογλου που παρέδωσε ο ίδιος ο πρέσβης της Τουρκίας στον Αλέξη Τσίπρα το πρωί της Τρίτης, καθώς εκτιμάται ότι ο Ρετζέπ Ταγιπ Ερντογάν επιχειρεί να επιστρατεύσει τους διπλωματικούς διαύλους επικοινωνίας του πρώην πρωθυπουργού με την Ευρώπη.

Πάντως, ιδιαίτερης σημασίας χαρακτηρίζουν από το Μαξίμου την πρωτοβουλία του ΟΗΕ και του Μπαν Κι Μουν να συμπροεδρεύσει της διάσκεψης για το προσφυγικό στη Νέα Υόρκη ο Αλέξης Τσίπρας με την Άνγκελα Μέρκελ. Κυβερνητικές πηγές τονίζουν πως πρόκειται για μία κίνηση υψηλού συμβολισμού καθώς επί της ουσίας αναγνωρίζει τον θετικό ρόλο που παίζει η Αθήνα στη διαχείριση του προσφυγικού.

Συνεχίζει τις επαφές για τη ΔΕΘ

Εν τω μεταξύ, συνέχεια στις πυρετώδεις συσκέψεις με φόντο την προετοιμασία της ομιλίας Τσίπρα στη ΔΕΘ θα δοθεί και σήμερα στο Μαξίμου, καθώς ο πρωθυπουργός αναμένεται να έχει συναντήσεις με τους υπουργούς του οικονομικού επιτελείου. Ήδη από την άτυπη κυβερνητική σύσκεψη της Τρίτης συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα (Τζανακόπουλος και Λιάκος) περιμένουν τα σημειώματα των υπουργών ανά χαρτοφυλάκιο, τα οποία θα αφορούν τόσο στο παραχθέν έργο για έναν ευρύ απολογισμό, όσο και τις προτάσεις για το “κοινωνικό καλάθι” το οποίο θα παρουσιάσει ο πρωθυπουργός στο Βελλίδειο συνεδριακό κέντρο. Με κεντρικό σύνθημα ενόψει ΔΕΘ την προαναγγελθείσα «δίκαιη ανάπτυξη» στο πρωθυπουργικό επιτελείο προσδοκούν σε κοινωνικό μέρισμα υπέρ των ασθενέστερων στρωμάτων που πλήττονται από τη συμφωνία βάσει του πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους σχεδόν 750 εκατ. ευρώ που υπολογίζεται για τον Οκτώβριο.

Παράλληλα, πέραν της κοινωνικής πολιτικής, οι άλλοι δύο άξονες που θα βασίσει ο πρωθυπουργός την ομιλία του στη ΔΕΘ είναι η οικονομία και η ανάπτυξη, για τα οποία χαρτογραφήθηκε και ο συντονισμός των συναρμόδιων υπουργείων ώστε να διευκολυνθεί η προσέλκυση επενδύσεων.

Στις σημερινές συσκέψεις με το οικονομικό επιτελείο αναμένεται να τεθούν επί τάπητος και τα προαπαιτούμενα για την υποδόση των 2,8 δισ. ευρώ, καθώς και στοιχεία ενόψει της δεύτερης αξιολόγησης, για την οποία ο πρωθυπουργός εμφανίστηκε αισιόδοξος πως θα είναι εντός χρονοδιαγραμμάτων και πιο εύκολη από την πρώτη.

Με κοινωνική και αναπτυξιακή ατζέντα στο Παρίσι

Μέσα στο κλίμα αυτό ο πρωθυπουργός το βράδυ αναμένεται να αναχωρήσει για το Παρίσι, όπου θα μετέχει ως παρατηρητής στην Σύνοδο των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών Δημοκρατών ηγετών. Εκεί, ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος δίνει για δεύτερη φορά το παρόν, αναμένεται να εισηγηθεί την υιοθέτηση ενιαίων θέσεων σε κατεύθυνση ενίσχυσης της κοινωνικής και αναπτυξιακής ευρωπαϊκής ατζέντας, και οι οποίες περιλαμβάνονται ήδη σε διακηρύξεις του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, αλλά και του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Αντικείμενο της της συνάντησης που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη είναι σύμφωνα με συνεργάτες του πρωθυπουργού «η προσπάθεια να διαμορφωθεί κοινή στάση των προοδευτικών Ευρωπαίων ηγετών στην σύνοδο της Μπρατισλάβα στις 16/9», ενώ επί τάπητος αναμένεται να τεθεί και το θέμα της ενιαίας πολιτικής ασύλου για το προσφυγικό.

Μπορεί μέχρι στιγμής η προετοιμασία της κρίσιμης παρουσίας Τσίπρα στη ΔΕΘ και οι διεθνείς επαφές του πρωθυπουργού το προσεχές διάστημα να μονοπώλησαν τις δύο πρώτες ημέρες της επιστροφής σε ρυθμούς κανονικότητας στο Μαξίμου, ωστόσο το προσφυγικό συνεχίζει να αποτελεί έναν διαρκή «πονοκέφαλο» για την κυβέρνηση.

Του Νίκου Ανδριόπουλου

Ο Αλέξης Τσίπρας υποδέχεται σήμερα τον Ύπατο Αρμοστή του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, Φίλιπο Γκράντι στο Μέγαρο Μαξίμου, σε μία συνάντηση που χαρακτηρίζεται “προπαρασκευαστική” του ταξιδιού του στη Νέα Υόρκη για τη Γενική Συνένευση του ΟΗΕ με βασικό θέμα το προσφυγικό.

Στην Ηρώδου Αττικού σημειώνουν πως μέχρι στιγμής η συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας εφαρμόζεται κανονικά και πως οι προσφυγικές ροές δεν έχουν αυξηθεί σε σημαντικό βαθμό. Ωστόσο άπαντες στο Μαξίμου συνομολογούν ότι η πορεία υλοποίησης της συμφωνίας, δη μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία βρίσκεται σε ένα τεντωμένο σχοινί με αποτέλεσμα να παρακολουθείται με μεγάλη ανησυχία.

Ο φόβος κατάρρευσης της συμφωνίας από την πλήρη ασυμφωνία Ευρώπης και Άγκυρας στο άνοιγμα των ενταξιακών κεφαλαίων και το θέμα της βίζας υπό το φόβο της ισλαμιστικής τρομοκρατίας που πλανάται πάνω από την ήπειρο αλλά και των αντιδημοκρατικών πρακτικών που υιοθετούνται από το καθεστώς Ερντογάν με αφορμή την απόπειρα πραξικοπήματος είναι υπαρκτός, γεγονός που ουδείς αμφισβητεί. Σε αυτό το μπρα ντε φερ με την Άγκυρα αποδίδουν διπλωματικές πηγές και την επιστολή Νταβούτογλου που παρέδωσε ο ίδιος ο πρέσβης της Τουρκίας στον Αλέξη Τσίπρα το πρωί της Τρίτης, καθώς εκτιμάται ότι ο Ρετζέπ Ταγιπ Ερντογάν επιχειρεί να επιστρατεύσει τους διπλωματικούς διαύλους επικοινωνίας του πρώην πρωθυπουργού με την Ευρώπη.

Πάντως, ιδιαίτερης σημασίας χαρακτηρίζουν από το Μαξίμου την πρωτοβουλία του ΟΗΕ και του Μπαν Κι Μουν να συμπροεδρεύσει της διάσκεψης για το προσφυγικό στη Νέα Υόρκη ο Αλέξης Τσίπρας με την Άνγκελα Μέρκελ. Κυβερνητικές πηγές τονίζουν πως πρόκειται για μία κίνηση υψηλού συμβολισμού καθώς επί της ουσίας αναγνωρίζει τον θετικό ρόλο που παίζει η Αθήνα στη διαχείριση του προσφυγικού.

Συνεχίζει τις επαφές για τη ΔΕΘ

Εν τω μεταξύ, συνέχεια στις πυρετώδεις συσκέψεις με φόντο την προετοιμασία της ομιλίας Τσίπρα στη ΔΕΘ θα δοθεί και σήμερα στο Μαξίμου, καθώς ο πρωθυπουργός αναμένεται να έχει συναντήσεις με τους υπουργούς του οικονομικού επιτελείου. Ήδη από την άτυπη κυβερνητική σύσκεψη της Τρίτης συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα (Τζανακόπουλος και Λιάκος) περιμένουν τα σημειώματα των υπουργών ανά χαρτοφυλάκιο, τα οποία θα αφορούν τόσο στο παραχθέν έργο για έναν ευρύ απολογισμό, όσο και τις προτάσεις για το “κοινωνικό καλάθι” το οποίο θα παρουσιάσει ο πρωθυπουργός στο Βελλίδειο συνεδριακό κέντρο. Με κεντρικό σύνθημα ενόψει ΔΕΘ την προαναγγελθείσα «δίκαιη ανάπτυξη» στο πρωθυπουργικό επιτελείο προσδοκούν σε κοινωνικό μέρισμα υπέρ των ασθενέστερων στρωμάτων που πλήττονται από τη συμφωνία βάσει του πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους σχεδόν 750 εκατ. ευρώ που υπολογίζεται για τον Οκτώβριο.

Παράλληλα, πέραν της κοινωνικής πολιτικής, οι άλλοι δύο άξονες που θα βασίσει ο πρωθυπουργός την ομιλία του στη ΔΕΘ είναι η οικονομία και η ανάπτυξη, για τα οποία χαρτογραφήθηκε και ο συντονισμός των συναρμόδιων υπουργείων ώστε να διευκολυνθεί η προσέλκυση επενδύσεων.

Στις σημερινές συσκέψεις με το οικονομικό επιτελείο αναμένεται να τεθούν επί τάπητος και τα προαπαιτούμενα για την υποδόση των 2,8 δισ. ευρώ, καθώς και στοιχεία ενόψει της δεύτερης αξιολόγησης, για την οποία ο πρωθυπουργός εμφανίστηκε αισιόδοξος πως θα είναι εντός χρονοδιαγραμμάτων και πιο εύκολη από την πρώτη.

Με κοινωνική και αναπτυξιακή ατζέντα στο Παρίσι

Μέσα στο κλίμα αυτό ο πρωθυπουργός το βράδυ αναμένεται να αναχωρήσει για το Παρίσι, όπου θα μετέχει ως παρατηρητής στην Σύνοδο των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών Δημοκρατών ηγετών. Εκεί, ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος δίνει για δεύτερη φορά το παρόν, αναμένεται να εισηγηθεί την υιοθέτηση ενιαίων θέσεων σε κατεύθυνση ενίσχυσης της κοινωνικής και αναπτυξιακής ευρωπαϊκής ατζέντας, και οι οποίες περιλαμβάνονται ήδη σε διακηρύξεις του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, αλλά και του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Αντικείμενο της της συνάντησης που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη είναι σύμφωνα με συνεργάτες του πρωθυπουργού «η προσπάθεια να διαμορφωθεί κοινή στάση των προοδευτικών Ευρωπαίων ηγετών στην σύνοδο της Μπρατισλάβα στις 16/9», ενώ επί τάπητος αναμένεται να τεθεί και το θέμα της ενιαίας πολιτικής ασύλου για το προσφυγικό.

Λίγο πριν την καμάρα που οδηγεί στο κάστρο, υπάρχει το οικόπεδο Κρέη. Κάτω ακριβώς από τα τείχη του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς η διεύθυνση του ΔΗΠΕΘΕ ανακάλυψε και αξιοποίησε έναν ακάλυπτο χώρο, όμοιο με μια αυλή χωμάτινη, όπου συναθροίζονταν οι χαρές και οι λύπες, οι ανάγκες  για εκτόνωση με  τα αυτοσχέδια γλέντια των κατοίκων των χρόνων  των στεναγμών οδύνης και των  αναστεναγμών ανακούφισης, την έχρισε θεατρική σκηνή και ,πέρα από τα στασίδια και την τάβλα της σκηνής, έμεινε και η αύρα της εποχής  που αναφέρεται ο ποιητής στο κείμενό του.     

Κριτκή Παύλου Λεμοντζή

Στον διαμορφωμένο χώρο, προχθές το βράδυ,  ο σκυθρωπός  ουρανός ανάγκασε τους συντελεστές της παράστασης να την ξεκινήσουν ακριβώς εννέα  κι ούτε λεπτό παραπάνω.

Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη Θοδωρή Γκόνη :  η παράσταση ξεκινά με ένα όχι. Μια άρνηση. Ένα – όχι και τόσο γνωστό – γράμμα του Σεφέρη, απάντηση στον Κοσμήτορα της Σχολής Τεχνών κι Επιστημών του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, Φράνκλιν Α. Φορντ, όπου αρνείται να αποδεχτεί έναν ετήσιο διορισμό ως καθηγητής της ποιήσεως της έδρας Charles Eliot Norton για το ακαδημαϊκό έτος 1969-1970 με μισθό 28.000 δολάρια. Ο Σεφέρης σπεύδει να δηλώσει με τη στάση του ότι δε θεωρεί την ποίηση μια «ιδιωτική υπόθεση» αλλά ακριβώς το αντίθετο. Μια «δημόσια υπόθεση».

Γνωρίζουμε ότι  ο Σμυρνιός  Γιώργος Σεφέρης (1900-1971)  είναι παγκόσμια γνωστός ως ένας μεγάλος ποιητής, βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1963. Η προσωπικότητά του χτίστηκε και από άλλα δύο βασικά χαρακτηριστικά του: ήταν αστός και επαγγελματίας διπλωμάτης.

Μελετώντας κανείς τη διαδρομή του διαπιστώνει πολύ εύκολα ότι έζησε μία άνετη ζωή, χωρίς στερήσεις. Μάλιστα είχε την τύχη κάθε φορά, την κατάλληλη στιγμή, να βρίσκεται μακριά από τον τόπο της καταστροφής. Ο Γ. Σεφέρης γεννήθηκε στη Σμύρνη μα η καταστροφή της το 1922 τον βρίσκει στο Παρίσι. Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο 1940-1941, υπηρετούσε ως υπάλληλος στην Αθήνα στις υπηρεσίες λογοκρισίας του Τύπου. Η είσοδος των Γερμανών στην Αθήνα (Απριλίους 1941) τον βρίσκει στην Κρήτη και όταν στις 20 του Μαΐου 1941 πέφτουν οι πρώτοι Γερμανοί αλεξιπτωτιστές στην Κρήτη και η μεγαλόνησος καταλαμβάνεται, ο Γ. Σεφέρης βρίσκεται ήδη μακριά, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Επιστρέφει στην Αθήνα στις 22 Οκτωβρίου 1944 δέκα μέρες μετά την αποχώρηση των Γερμανών.

Έχει σημασία αυτή η αναφορά για να κατανοήσει πλήρως ο θεατής την εργασία που επιχειρήθηκε να  παρουσιαστεί ως  έργο τέχνης, δηλαδή θεατρική παράσταση αφηγηματικού χαρακτήρα.

Στη δραματουργική επεξεργασία που προηγήθηκε, οι Θοδωρής Γκόνης και Ελένη Στρούλια, επικεντρώθηκαν   στις πολιτικές αναφορές και τα σχόλια που κάνει ο Γ. Σεφέρης από την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου μέχρι  και την επιβολή χούντας στη χώρα. Οι πηγές πάνω στις οποίες βασίστηκε η έρευνα, έχω την εντύπωση ότι είναι από  τα έργα που έγραψε τη συγκεκριμένη περίοδο, δηλαδή, το «Πολιτικό Ημερολόγιο Α΄1935-1944» που εκδόθηκε μετά το θάνατό του το 1979, οι «Μέρες –όλοι οι τόμοι» που εκδόθηκαν το 2007, το «Χειρόγραφο Σεπ. ΄41» που εκδόθηκε το 1972, το «Τετράδιο Γυμνασμάτων Β΄» που εκδόθηκε το 1971 και το «Ημερολόγιο Καταστρώματος Β» που εκδόθηκε το 1944., αλλά και από το μεταγενέστερο υλικό, όπως το γράμμα –κορμό της παράστασης,  συμπεριλαμβανομένου και του υλικού συνέντευξής του στο B.B.C. από το οποίο ξεχωρίσαμε το απόσπασμα :

«πάει καιρός που πήρα την απόφαση να κρατηθώ έξω από τα πολιτικά του τόπου. Προσπάθησα άλλοτε να το εξηγήσω, αυτό δε σημαίνει διόλου πως μου είναι αδιάφορη η πολιτική ζωή μας.

Έτσι, από τα χρόνια εκείνα ως τώρα τελευταία έπαψα κατά κανόνα ν’ αγγίζω τέτοια θέματα. Εξ άλλου τα όσα δημοσίευσα ως τις αρχές του 1967, και η κατοπινή στάση μου (δεν έχω δημοσιεύει τίποτε στην Ελλάδα από τότε που φιμώθηκε η ελευθερία) έδειχναν, μου φαίνεται αρκετά καθαρά τη σκέψη μου.
Μολαταύτα, μήνες τώρα, αισθάνομαι μέσα μου και γύρω μου, ολοένα πιο επιτακτικά το χρέος να πω ένα λόγο για τη σημερινή κατάστασή μας. Με όλη τη δυνατή συντομία, να τι θα έλεγα: Κλείνουν δυο χρόνια που μας έχει επιβληθεί ένα καθεστώς ολωσδιόλου αντίθετο με τα ιδεώδη για τα οποία πολέμησε ο κόσμος μας και τόσο περίλαμπρα ο λαός μας, στον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο.

Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης όπου, όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι’ αυτές να καταποντιστούν μέσα στα ελώδη στεκάμενα νερά. Δε θα μου ήταν δύσκολο να καταλάβω πως τέτοιες ζημιές δε λογαριάζουν παρά πολύ για ορισμένους ανθρώπους. Δυστυχώς, δεν πρόκειται μόνο γι’ αυτόν τον κίνδυνο.

Όλοι πια το διδάχτηκαν και το ξέρουν πως στις δικτατορικές καταστάσεις, η αρχή μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως η τραγωδία περιμένει, αναπότρεπτη, στο τέλος. Το δράμα αυτού του τέλους μας βασανίζει, συνειδητά ή ασυνείδητα όπως στους παμπάλαιους χορούς του Αισχύλου. Όσο μένει η ανωμαλία, τόσο προχωρεί το κακό.

Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα απολύτως πολιτικό δεσμό, και, μπορώ να το πω, μιλώ χωρίς φόβο και χωρίς πάθος».

Η παράσταση ανήκει στο αφηγηματικό θέατρο όπου η ουσία παραμένει στο κείμενο και όχι στις εικόνες.  Ωστόσο, επιχειρήθηκαν κάποιες αναπαραστάσεις με σύμβολα και είδαμε τους ηθοποιούς άλλοτε σε μαθητικά θρανία ως εκπαιδευόμενοι νέοι  σε μαθήματα ιστορίας, άλλοτε σε έδρανα δημοσιογραφικά εκφωνώντας ως παρουσιαστές ειδήσεων γεγονότα και σχολιάζοντας την επικαιρότητα, όπως οι πανελίστες ανάλογων εκπομπών, άλλοτε  μέλη περιοδεύοντος θιάσου που διακωμωδούν, σατιρίζουν, παρουσιάζουν καίρια σημεία της μαύρης περιόδου της χούντας στην Ελλάδα κι άλλοτε ως  «στόμα»  του Σεφέρη. Το εύρημα με το ημερολόγιο έδωσε θεατρική πινελιά, όπως και η σκαλωσιά, μου έλειψε, όμως,  η μουσική. Θα την ήθελα πιο δυναμική συνιστώσα ,δρώσα συνδετικά ανάμεσα στις χρονολογίες, αλλά ,εν τέλει ,  πιστεύω  πως  απλώθηκε καταιγιστικά  ο φορμαλισμός, ο οποίος «ξετρέλανε» με τη βολική και εύκολη πρόσληψή του τα ευρωπαϊκά και αμερικανικά μυαλά τα τελευταία χρόνια.

Η φύση του θεάτρου είναι η ανθρώπινη ψυχή και όχι η φόρμα. Ο θεατής σήμερα ψάχνει άλλου είδους αλήθειες, καθαρά ανθρώπινες και ανεπιτήδευτες. Η αυταπάτη του φορμαλισμού πρέπει να τελειώσει κάποια στιγμή. Το θέατρο, άλλωστε, δεν είναι κινητή τηλεφωνία για να λειτουργεί παντού με τον ίδιο τρόπο, κάθε έθνος έχει τους δικούς του ρυθμούς και το θέατρο είναι καθαρά εθνικό προϊόν. Τούτη η παράσταση ήταν μεν ιδιαίτερη, αλλά έμοιαζε να την έφερε κούριερ από την «ψυχρή» Ευρώπη.

Οι ηθοποιοί, ωστόσο,  ακολούθησαν πιστά τις οδηγίες του σκηνοθέτη και τους πρέπουν έπαινοι. Θα ξεχωρίσω τον απολαυστικό  Δημήτρη Κοντό , που κέρδισε τις εντυπώσεις.

Συντελεστές:

Δραματουργική επεξεργασία – Κείμενο παράστασης: Θοδωρής Γκόνης & Ελένη Στρούλια
Σκηνοθεσία: Θοδωρής Γκόνης
Σκηνικά-κοστούμια: Ελένη Στρούλια
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Μουσική επιμέλεια: Αλέξανδρος Γκόνης
Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Συμεωνίδου

Παίζουν οι ηθοποιοί: Ναταλία Βασιλέκα, Δημήτρης Κοντός, Εύα Οικονόμου – Βαμβακά, Παύλος Σταυρόπουλος

Στην παράσταση συμμετέχει ο χορευτής Δημήτρης Σωτηρίου

Περιέργως πώς, οι πύλες άνοιξαν νωρίς στην  πολυσυζητημένη παράσταση  που έφερε το Εθνικό Θέατρο  στο Φεστιβάλ Φιλίππων.

Οι «καλές» θέσεις πιάστηκαν εν ριπή οφθαλμού, ένεκα οι φήμες ότι « σου πετάει  τα μάτια έξω» αυτή η «Λυσιστράτη» κι ο μικρός πανικός ήταν αναπόφευκτος. Βολεύτηκα στο πλάι αριστερά, κακή επιλογή. Κάκιστη, θα έλεγα. Δεξιά και  πλάγια έπρεπε να καθίσω. Διότι από δεξιά έκαναν είσοδο οι  καλλίγραμμες  γυναίκες  των ελάχιστων ρούχων και καθόλου  εσωρούχων.

Κριτική Παύλου Λεμοντζή

Οι θεατές  σχολίασαν  το σκηνικό μια ολόκληρη ώρα, μέχρι να εμφανιστεί  το περίτεχνο και πολύχρωμο καπέλο που έφερε μια γυναικεία φιγούρα κατευθείαν από την belle epoque , κάθισε σε πιάνο με ουρά , ενώ ταυτόχρονα ένας άνδρας στήθηκε ακριβώς απέναντι  βλοσυρός, σιωπηλός  και με χιτώνα άσπρο, χιαστί στο θώρακα. Ήταν ένας ανώνυμος «αρμόδιος».  Το σκηνικό αποτελείτο από ένα πατάρι με διάφορα σύγχρονα αντικείμενα, ένα ψυγείο ηλεκτρικό ως σύμβολο κατάψυξης της ανδρικής υπερφίαλης συνάθροισης στην Πνύκα και πάνω του  φωταγωγημένος σουβενίρ-Παρθενώνας, ως σημάδι ευτέλειας του βράχου της Ακρόπολης, μετά την κατάληψή του από τις γυναίκες. Στην ορχήστρα ένα πρόχειρο  σκαμπό, κουβέρτες και στρώματα  δώθε-κείθε και στη μέση  ένας Κούρος σε στάση πολεμική.  Έχω δει και πιο «προχωρημένα» σκηνικά σε παραστάσεις αττικής κωμωδίας , ώστε δε μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση όλο αυτό που έβλεπα. Το ενδιαφέρον ήρθε όταν ο Θέμης Πάνου εμφανίστηκε, «κορόιδεψε» το άγαλμα, ύστερα το σήκωσε στα χέρια του και το έβγαλε έξω τρέχοντας, αποδομώντας το αρσενικό πρότυπο, θα λέγαμε την παντοδυναμία του άνδρα  στην εποχή και  δίνοντας ουσιαστικά «βήμα» στις γυναίκες.

Τη συνοδεία πιάνου έκανε εντυπωσιακή είσοδο ο χορός.  Ένα  σμάρι από καλλίπυγα θηλυκά απέσπασαν την προσοχή όλων  και μέχρι να συνέλθει το κοινό από το τολμηρό θέαμα, πρόλαβαν και πήραν θέση αυτά τα πλάσματα, που μας απασχόλησαν ποικιλότροπα για πάνω από δυο ώρες.

Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, ιδιαίτερος ή ιδιόρρυθμος ή ιδιότροπος ή ρηξικέλευθος ή ευφυής ή  «αιρετικός», πήρε το κλασσικό αντιπολεμικό κείμενο του Αριστοφάνη μεταφρασμένο από τον φιλόλογο Δημήτρη Δημητρτιάδη, έκοψε, έραψε, πέταξε, μπόλιασε λόγια κι έφτιαξε τη δική του πρόταση σε μια καινούργια «Λυσιστράτη», που ναι μεν μηχανεύτηκε κι εφάρμοσε  την αποχή από το σεξ για να φέρει ειρήνη μεταξύ Αθήνας-Σπάρτης, αλλά στην πραγματικότητα απέδειξε ότι το ασθενές φύλο είναι ο άνδρας. Σε καμιά περίπτωση-κατά την άποψή μου-  δε φάνηκε μισογύνης, αντίθετα από την αρχή έως το τέλος η γυναικεία υπεροχή ήταν περισσότερο από εμφανής. Σε όλα τα επίπεδα.

Καταρχάς, ανέδειξε το γυναικείο  κάλλος. Οι εξαίσιες  σιλουέτες  που ξεγύμνωσε- ανοχύρωτες μεν πανίσχυρες δε – ήσαν όλες εντυπωσιακές στο βαθμό που τις λάτρεψε ο Χέλμουτ Νιούτον. Ακόμα και η φιγούρα της δικής του  Κλεονίκης  μην ξεχνάμε ότι σαγήνευε  τον 20^ο αιώνα τον Μποτέρο  και έως σήμερα  θέλγει σπουδαστές σχολής Καλών Τεχνών. Δεύτερον, άφησε μόνο γέροντες να αμπελοφιλοσοφούν άκαρπα για την ανδρική δύναμη κι «ευνούχισε» τον Πρόβουλο  αφαιρώντας του τη λαλιά και χαρίζοντάς την στην εξαιρετική Αγλαΐα Παππά. Τρίτο εύρημα, οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες ήσαν ωσεί παρόντες  στα δρώμενα , ενώ  ορφανά πλαστικά ομοιώματα πέους σε στύση,  συμβόλιζαν την υποτέλεια του αρσενικού στη δύναμη του θηλυκού. Δύναμη που την αντλεί  και από το «φαίνεσθαι»  και από το «είναι». Σάρκα και μυαλό πολύ πιο μπροστά από τα αντίστοιχα  των ανδρών.

Προχώρησε την αφαίρεση και σε καίρια σημεία του πρωτότυπου έργου του Αριστοφάνη. Έσβησε τα φώτα – δυστυχώς δεν κράτησε  την ποιητική ατμόσφαιρα που προσέφερε το εύρημα  –  και διημείφθησαν  στο σκοτάδι  όλα τα τερτίπια των γυναικών που αποπειράθηκαν να αθετήσουν όρκο, αφηγηματικά. Ακόμα, η σκηνή  ανάμεσα στον Κινησία και τη Μυρίνη αποδομήθηκε πλήρως , ίσως επειδή θεωρητικός στόχος της παράστασης ήταν να θέσει σε δεύτερο πλάνο το αριστοφανικό εύρημα της σεξουαλικής πείνας  και να φωτίσει την ακραία θεσμική κρίση της πόλης, όπως αυτή εκδηλώθηκε στον εμφύλιο Πελοποννησιακό πόλεμο.

Καινοτομίες  και απόψεις- ερμηνείες Μαρμαρινού, πολλές. Δεν άρεσαν οι περισσότερες. Η Λυσιστράτη παρουσιάστηκε αφόρητα υστερική  υπό το άλλοθι της καταγγελτικής διάθεσης, σε αρκετά σημεία. Καμία σχέση με την προσωπικότητα που συνηθίσαμε να βλέπουμε επί σειρά χρόνων. Όχι επιβλητική με τον δυναμισμό ,το αγέρωχο ύφος  ή το ήθος που χρίζει μια μορφή ηγετική  με γενική αποδοχή , αλλά μια υστερική γυναίκα, ενοχλητικά ηχηρή, ενίοτε «Κατινίζουσα»  ασύστολα , με γλώσσα αγοραία και στάση από αλάνι  ανένταχτο έως  αναρχικός θηλυκός  πυροκροτητής με γυμνά στήθη.

Παρά τις άκρατες βωμολοχίες, την υπερτόνισή τους, τη μεγάλη διάρκεια της παράστασης   και την ανατροπή στη ροή του μύθου, όπως:  οι διάλογοι και τα χορικά είχαν μοιραστεί στα πρωταγωνιστικά πρόσωπα και στο χορό, πολλές φορές εκφέρονταν σε τρίτο πρόσωπο  και άλλες φορές  εξελίσσονταν απλά  η συμβολική τους αναπαράσταση, οι αναίτιοι αστεϊσμοί σχολικής νοοτροπίας, η επανάληψη από όλον τον θίασο φράσεων δίκην διανοητικού καθυστερημένου ατόμου  ή  το άφαντο  βακχικό γλέντι  του τέλους που επισφραγίζει την ειρήνη ,  υπήρχαν και ενδιαφέρουσες σκηνές με τους σχηματισμούς των γυναικών σε όλο το εύρος της ορχήστρας, αναδεικνύοντας τη δύναμη της γυναικείας ομορφιάς και, κυρίως, υπήρχαν στη διανομή σπουδαία ονόματα. Εξαιρετικοί ηθοποιοί που ακολούθησαν πιστά τις οδηγίες του εκκεντρικού σκηνοθέτη , με προεξάρχουσα τη «Λυσιστράτη» της  ικανότατης Λένας  Κιτσοπούλου, ο οποίος  έχει παιχνιδάκι τη μέθοδο να κεντρίζει, να εξιτάρει το ενδιαφέρον συνεργατών, ώστε να εξασφαλίζει τη συμμετοχή τους στο κάθε του εγχείρημα.

Ωστόσο, η παράσταση άφησε αμφίσημες εντυπώσεις, οι διαρροές θεατών προς την έξοδο ήταν συνεχείς, ενώ  όσοι μείναμε έως το τέλος χειροκροτήσαμε τους πειθαρχημένους και σπουδαίους ηθοποιούς, που δέχτηκαν να εκτεθούν έτσι όπως ήθελε ο  Μιχαήλ Μαρμαρινός στη δική του «Λυσιστράτη».  

Συντελεστές:
Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: Μιχαήλ Μαρμαρινός
Μουσική: Δημήτρης Καμαρωτός
Σκηνικά: Γιώργος Σαπουντζής
Κοστούμια: Μαγιού Τρικεριώτη
Φωτισμοί: Thomas Walgrave
Κίνηση: Χρήστος Παπαδόπουλος
Καλλιτεχνική Συνεργάτις: Έφη Θεοδώρου
Βοηθός σκηνοθέτη: Θεοδώρα Καπράλου
Διανομή (με αλφαβητική σειρά)
Γιάννης Βογιατζής , Αθηνά Δημητρακοπούλου Λένα Δροσάκη, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Άννα Κλάδη, Λένα Κιτσοπούλου, Σοφία Κόκκαλη, Ειρήνη Μαρκή,  Αθηνά Μαξίμου, Γιώργος Μπινιάρης, Ελένη Μπούκλη, Ηλέκτρα Νικολούζου Θέμης Πάνου, Αγλαΐα Παππά, Λένα Παπαληγούρα , Μαρίνα Σάττι, Μαρία Σκουλά, Έλενα Τοπαλίδου, Χάρης Τσιτσάκης Αιμίλιος Χειλάκης.
Πιάνο: Λενιώ Λιάτσου

Τεκτονικές αλλαγές στην ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής σηματοδοτεί η παρουσία των ρωσικών στρατηγικών βομβαρδιστικών στο Ιράν, καθώς από τη βάση Hamedan η οποία βρίσκεται στα δυτικά της χώρας, τα Tu-22M3 εξαπέλυσαν επιθέσεις και θα χτυπούν από εδώ και στο εξής στόχους της τρομοκρατικής ομάδας DAESH. Πρόκειται για την πρώτη παρουσία ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων στο Ιράν μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Μέχρι προηγουμένως τα ρωσικά βομβαρδιστικά TU-22M3 (Tupolev) απογειώνονταν από τη βάση Mozdok της Β. Οσετίας (νότια Ρωσία). Ετσι τα ρωσικά βομβαρδιστικά κάνουν λιγότερο κατά 60% χρόνο πτήσης, πράγμα που σημαίνει και μεγάλη εξοικονόμηση κόστους ανά αεροπορική επιδρομή.

Αυτό επίσης σημαίνει πρακτικά πως τα ρωσικά υπερηχητικά βομβαρδιστικά θα είναι σε θέση πλέον να φέρουν μεγαλύτερο φορτίο και την ίδια στιγμή θα προβούν σε αύξηση των αεροπορικών τους εξόδων. Κατά συνέπεια, η ένταση και η αποτελεσματικότητα των ρωσικών αεροπορικών βομβαρδισμών θα αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό. Η αεροπορική βάση Hmeymim στη Λατάκια της Συρίας (πρώην πολιτικό αεροδρόμιο) δεν είχε τις κατάλληλες υποδομές για να φιλοξενήσει τέτοιο είδους βομβαρδιστικά.

ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ Μ. ΑΝΑΤΟΛΗΣ

Μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία διαδίδουν πληροφορίες πως μεταξύ Ρωσίας και Ιράν έχει επέλθει συμφωνία για την ανάπτυξη των TU-22M3 στη βάση Hamedan για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η πληροφορία αυτή έχει επιβεβαιωθεί επισήμως από Ιρανούς αξιωματούχους.

Ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ιράν Ali Shamkhani δήλωσε πως η Ιρανική πλευρά θα παράσχει την κατάλληλη υποδομή της για την Ρωσία με σκοπό να καταπολεμηθεί η τρομοκρατία. Τα ρωσικά βομβαρδιστικά στο Ιράν πλέον θα αλλάξουν δραματικά το γεωπολιτικό status quo της Μ. Ανατολής.

ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤU-22M3

Οι δυνατότητες του TU-22M3 είναι τόσο μεγάλες, όπου μπορούν να καλύψουν λόγω της υπερηχητικής του ικανότητας το σύνολο της Μ. Ανατολής. Όπως διαβάζουμε στο redstar.gr, ο κύριος οπλισμός του Tu-22M3 περιλαμβάνει συνδυασμό τριών βλημάτων Χ-22ΜΑ ( ένα βλήμα κάτω από την άτρακτο και δυο κάτω από τις πτέρυγες). Ο πύραυλος προορίζεται για την προσβολή ναυτικών στόχων ή χερσαίων στόχων και την προσβολή κέντρων αεράμυνας. Το βλήμα αυτό διαθέτει εμβέλεια 140-150 km , βάρος εκτόξευσης 5.900 kg και ταχύτητα 4 Mach. Εκτός από την μεταφορά του Χ-22ΜΑ το αεροσκάφος μπορεί να μεταφέρει και τους Χ-15 για προσβολή ναυτικών στόχων με αισθητήρα χιλιοστρομετρικού μήκους κύματος ή με παθητική καθοδήγηση για προσβολή ραντάρ.

Μπορεί να μεταφέρει μέχρι 6 βλήματα εσωτερικά σε εξαπλό κυλινδρικό εκτοξευτή και τέσσερα βλήματα σε εξωτερικούς φορείς οπλισμού (δυο κάτω από τις πτέρυγες και δυο κάτω από την άτρακτο). Η μεταφορά συμβατικών φορτίων περιλαμβάνει 69 βόμβες FAB των 250 kg ή οκτώ FAB-1500). Υπάρχει και η δυνατότητα μεταφοράς νέων οπλικών συστημάτων.

Ο ηλεκτρονικός εξοπλισμός αποτελείται από ραντάρ ναυτιλίας-βομβαρδισμού μεγάλης ισχύος PNA (κατασκευής της Leninets), διατηρεί την ικανότητα βομβαρδισμού όψης και φέρει το τηλεοπτικό σκοπευτικό OBP-15T παρέχοντας πλήρη λειτουργία μέρα και νύκτα. Επίσης περιλαμβάνεται και το εφεδρικό ραντάρ αδρανειακού συστήματος ναυτιλίας και ραδιοναυτιλιακός εξοπλισμός.

Η ευρύτερη περιοχή πλέον όπως καταλαβαίνουμε μπορεί να ελέγχεται με ευκολία από τα ρωσικά βομβαρδιστικά και περιλαμβάνει χώρες όπως: το Ισραήλ, την Παλαιστίνη, την Ιορδανία, το Λίβανο, τη Συρία, την Αίγυπτο, την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία, το Ομάν, το Κατάρ, το Μπαχρέιν, ΗΑΕ, την Υεμένη, το Ιράν, τα νερά του Περσικού Κόλπου. Εντός της εμβέλειας είναι στρατιωτικές βάσεις και όλα τα στρατηγικά σημεία των Ουαχάμπι μοναρχιών του Περσικού Κόλπου. Η πτήση προς Ριάντ (Σ. Αραβία) μπορεί να γίνει σε λιγότερο από μισή ώρα.

O ΑΞΟΝΑΣ ΜΟΣΧΑΣ-ΤΕΧΕΡΑΝΗΣ

Η προθυμία της Τεχεράνης να δώσει στην Ρωσία την βάση Hamedan είναι ένα μοναδικό γεγονός και αποδεικνύει την στενή στρατηγική συμμαχία μεταξύ των δύο χωρών. Πλέον τα ρωσικά γεωπολιτικά συμφέροντα συνδέονται με τα αντίστοιχα του Ιράν στην Μ. Ανατολή. Δεν υπάρχει πλέον αμφιβολία πως οι ρωσικές αεροπορικές δυνάμεις θα προστατεύσουν τόσο τα συμφέροντα και την ασφάλεια της Ρωσίας, όσο και του Ιράν.

ΡΗΓΜΑ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΑΤΛΑΝΤΙΣΤΩΝ

Για την Ρωσία το γεγονός αυτό είναι ζωτικής σημασίας. Αυτή η γεωπολιτική επέκταση προς τον νότο ήταν μία στρατηγική επιθυμία της ρωσικής γεωπολιτικής από τον 18ο αιώνα και αποτελούσε την βασική έννοια του ”Μεγάλου Παιχνιδιού” από τη ρωσική πλευρά.

Από την άλλη πλευρά, Μ. Βρετανία και Η.Π.Α. προσπάθησαν και προσπαθούν να αποτρέψουν την ρωσική πρόσβαση στην Μ. Ανατολή και τον Περσικό Κόλπο. Τα ρωσικά βομβαρδιστικά στην βάση Hamedan σπάνε αυτό τον αποκλεισμό των ατλαντιστών, με την Ρωσία να έχει πλέον άμεση πρόσβαση στην ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής, με την δυνατότητα να προστατεύσει τόσο τα δικά της συμφέροντα όσο και αυτά των συμμάχων της.

by Ανδρέας Μουντζουρούλιας

Πληροφορίες: katehon.com

Το εφιαλτικό σενάριο κατάρρευσης της συμφωνίας Ευρωπαϊκής Ένωσης – Τουρκίας για το προσφυγικό στοιχειώνει το Μέγαρο Μαξίμου, προκαλώντας πονοκέφαλο στο κυβερνητικό επιτελείο.

Του Νίκου Ανδριόπουλου

Οι ροές τις τελευταίες ημέρες προς τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου μπορεί να ήταν πολύ μικρές, ωστόσο η σταδιακή αύξηση από την επομένη του πραξικοπήματος στην Τουρκία και η κλιμάκωση της έντασης μεταξύ Άγκυρας και Ευρώπης για το ξεπάγωμα ενταξιακών κεφαλαίων και τη βίζα έχουν σημάνει συναγερμό στην Ηρώδου Αττικού.

Στο πλαίσιο αυτό ο Αλέξης Τσίπρας είχε την Πέμπτη τηλεφωνική επικοινωνία με τον Τούρκο ομόλογό του, Μπιναλί Γιλντιρίμ, με βασικό θέμα τη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης.

Η επικοινωνία αυτή δεν αφορούσε ωστόσο μονάχα την Ελλάδα, αλλά και την Ευρωπαϊκή Ένωση, την ώρα που εντείνονται οι ανησυχίες για ενδεχόμενη αύξηση των προσφυγικών ροών, στον απόηχο μάλιστα του νέου κύματος τρομοκρατίας του περασμένου μήνα.

Στο κυβερνητικό επιτελείο ωστόσο ήδη καταστρώνουν τα πλάνα τους ενόψει και των συναντήσεων κορυφής που θα έχει μεταξύ άλλων και για την προσφυγική κρίση ο Αλέξης Τσίπρας στη γενική συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη, όπου θα βρεθεί από τις 19 έως και τις 23 Σεπτεμβρίου.

Μέχρι στιγμής με το πρόγραμμα του πρωθυπουργού να είναι ακόμα ανοιχτό, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον επικεντρώνεται σε μία ενδεχόμενη συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τον Τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν στη Νέα Υόρκη, καθώς εκεί ο Ερντογάν θα δώσει δείγματα γραφής των προθέσεών του για την επομένη της απόπειρας πραξικοπήματος.

Την κατάλληλη χρονική στιγμή για τον ανασχηματισμό που θα σηματοδοτήσει την αλλαγή σελίδας και να δώσει νέα πνοή στο κυβερνητικό σχήμα αναζητά ο Αλέξης Τσίπρας.

Το εγχείρημα της αναδόμησης του κυβερνητικού επιτελείου εξελίσσεται ωστόσο σε δυσεπίλυτο γρίφο, καθώς οι ισορροπίες που θα διασαλευτούν είναι πολλές και τα απόνερά τους φτάνουν σε όλα τα ανοιχτά μέτωπα της Ηρώδου Αττικού.

Του Νίκου Ανδριόπουλου

Οι υπουργοί μετά το κλείσιμο της αξιολόγησης «κέρδισαν» ένα τρίμηνο μέσα στο οποίο κλήθηκαν από τον πρωθυπουργό να επιδείξουν έργο εκτός μνημονιακών υποχρεώσεων. Στόχος του Μαξίμου ήταν εξαρχής, όπως υπογράμμισε εμφατικά και ο πρωθυπουργός στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο μετά την αξιολόγηση, να δοθεί ένα σαφές στίγμα ελάφρυνσης των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων που πλήττονται από τη συμφωνία με τους δανειστές. Οι επιδόσεις των υπουργών βρίσκονται από την πρώτη μέρα στο μικροσκόπιο του στενού πρωθυπουργικού περιβάλλοντος, καθώς ο ανασχηματισμός δεν έφυγε ποτέ από το μυαλό του Αλέξη Τσίπρα, που διεμήνυσε στο υπουργικό συμβούλιο εξάλλου με νόημα πως όλοι αξιολογούνται.

Στο πρωθυπουργικό επιτελείο εκτιμούν ότι μία ριζική αναδόμηση του κυβερνητικού προφίλ σε συνδυασμό με ένα νέο άνοιγμα και σε προσωπικότητες – κυρίως της Κεντροαριστεράς – εκτός των κομμάτων του κυβερνητικού συνασπισμού θα μπορούσε να αποτελέσει βαλβίδα αποσυμπίεσης, να διορθώσει αβελτηρίες σε χαρτοφυλάκια που δεν «τραβάνε» και να δώσει νέα πνοή στο Μαξίμου. Παράλληλα, άπαντες στο Μαξίμου διαμηνύουν σε όλους τους τόνους πως τα σενάρια πρόωρων εκλογών αποτελούν «όνειρα θερινής νυκτός». Κορυφαίος κυβερνητικός αξιωματούχος τονίζει στο newsbeast.gr πως τα επίμαχα σενάρια, που φουντώνουν το τελευταίο διάστημα, εκπορεύονται από συγκεκριμένα μιντιακά συγκροτήματα και την αντιπολίτευση ένεκα της ολοκλήρωσης της διαδικασίας δημοπρασίας των τηλεοπτικών αδειών.

Ωστόσο, το μείζον για τον Αλέξη Τσίπρα, όπως επισημαίνει σε συνεργάτες του, είναι να προχωρήσουν πρώτα τα ανοιχτά μέτωπα και να κλείσει και η εκκρεμότητα της δεύτερης αξιολόγησης με το σκόπελο των εργασιακών.

Οι υπουργοί της κυβέρνησης στην πρώτη σύσκεψη μετά τον Δεκαπενταύγουστο θα κληθούν άτυπα να παρουσιάσουν τα δείγματα γραφής τους στο τρίμηνο που έχει μεσολαβήσει από το κλείσιμο της πρώτης αξιολόγησης, προκειμένου να περάσουν και αυτοί από τη βάσανο της… αξιολόγησης. Βασικό κριτήριο θα είναι κατά πόσο ολοκληρώθηκε το έργο και επετεύχθησαν οι στόχοι για το καλοκαίρι.

Πέραν τούτων ωστόσο, σημαντικό ρόλο για τη θέση τους στο επόμενο κυβερνητικό σχήμα θα διαδραματίσουν και οι προτάσεις που θα καταθέσουν στη φαρέτρα του πρωθυπουργού ενόψει ΔΕΘ, καθώς ήδη έχει τονιστεί μέσω συνεργατών του Αλέξη Τσίπρα στα αρμόδια υπουργεία να υπάρξουν συγκεκριμένες και πλήρως κοστολογημένες προτάσεις στην κατεύθυνση της κοινωνικής πολιτικής και της στήριξης των ασθενέστερων (συνταξιούχοι και χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα).

Καλά ενημερωμένες πηγές αναφέρουν πως ο πρωθυπουργός δεν βλέπει με κακό μάτι έναν αιφνιδιαστικό ανασχηματισμό μέσα στον Οκτώβριο, μετά το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, ουδείς στην Ηρώδου Αττικού παραγνωρίζει πως κάτι τέτοιο αποτελεί παρακινδυνευμένη κίνηση, καθώς θα δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα στην εν εξελίξει διαπραγμάτευση για τη δεύτερη αξιολόγηση και θα άφηνε «μετέωρους» τους υπουργούς που μετέχουν σε αυτήν.

Στην περίπτωση που η αξιολόγηση ολοκληρωθεί δίχως νέες καθυστερήσεις και εμπλοκές εντός του Νοεμβρίου, θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη η κίνηση τακτικής για ένα φρέσκο προφίλ στο κυβερνητικό πρόσωπο, ώστε να χαραχθεί μία διαχωριστική γραμμή και να τονιστεί η έμφαση του νέου σχήματος στην ανάπτυξη και την ανάσχεση της ανεργίας μέσα από την εξαγγελθείσα «δίκαιη ανάπτυξη».

Ως εκ τούτου, το σενάριο για αιφνιδιαστικό, ριζικό ανασχηματισμό ακόμα και στο τέλος του καλοκαιριού δεν συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες, καθώς εκτιμάται ότι ελλοχεύουν κίνδυνοι οπισθοδρόμησης σε ζητήματα που αφορούν στο κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης.

Μηχανισμός αποφυγής του «κουρέματος» καταθετών και μεταφοράς του κόστους διάσωσης στο Ελληνικό Δημόσιο έχει ενταχθεί στο τρίτο μνημόνιο. Αυτό τονίζουν έγκυρες τραπεζικές πηγές, με  αφορμή την αναζωπύρωση των σεναρίων για εφαρμογή των ευρωπαϊκών κανόνων για το bail-in στις ελληνικές συστημικές τράπεζες, υπογραμμίζοντας ότι αυτά τα ακραία σενάρια θα μπορούσαν να τεθούν επί τάπητος μόνο στην περίπτωση που οι ζημιές των τραπεζών από τα προβληματικά τους χαρτοφυλάκια ξεφύγουν από κάθε όριο λογικής πρόβλεψης.

Του Νώντα Χαλδούπη

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ο βασικός μηχανισμός αποτροπής του «κουρέματος» καταθέσεων είναι τα… εντελώς άυλα κεφάλαια που διαθέτουν οι τράπεζες (αντιστοιχούν σήμερα στο 45% των κεφαλαίων τους), με τη μορφή των αναβαλλόμενων φορολογικών στοιχείων ενεργητικού (deferred tax assets – DTA).

Αυτά τα κεφάλαια, που είναι και το πιο «ασθενές» τμήμα της κεφαλαιακής βάσης των τραπεζών, είναι ουσιαστικά μια δέσμευση του Δημοσίου ότι θα επιστρέψει στις τράπεζες φόρους και τα ποσά αυτά θα μετατραπούν σε μετοχές, ώστε να γίνουν διαθέσιμα για την απορρόφηση ζημιών.

Οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης, όπως η Moody’s, έχουν εκφράσει τις αμφιβολίες τους για την πραγματική δυνατότητα του Δημοσίου να εισφέρει στις τράπεζες αυτά τα νέα κεφάλαια, με δεδομένη τη δυσμενέστατη οικονομική του κατάσταση. 

Όμως, όπως αναφέρουν τραπεζικές πηγές, στις συζητήσεις για την επόμενη αξιολόγηση το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα επιμείνει -και αυτό αναμένεται να γίνει δεκτό από τους Ευρωπαίους- να κρατηθεί «στην άκρη» ένα μεγάλο ποσό από το νέο δάνειο των 86 δισ. ευρώ, ώστε να δημιουργηθεί ένα μαξιλάρι, που το Ταμείο υπολογίζει τουλάχιστον σε 10 δισ. ευρώ, ακριβώς για την κάλυψη αυτών των «απρόβλεπτων» (“contingent”) υποχρεώσεων του Δημοσίου.

Υπενθυμίζεται ότι ο συνολικός «φάκελος» του νέου δανείου για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών ήταν αρχικά 25 δισ. ευρώ, αλλά στην ανακεφαλαιοποίηση του περασμένου Δεκεμβρίου αξιοποιήθηκαν μόνο τα 5 δισ. ευρώ.

Εάν διασφαλισθεί ότι το Δημόσιο θα μπορεί να πληρώσει για τα DTA, τουλάχιστον μέχρι του ποσού των 10 δισ. ευρώ, που αντιστοιχεί σε ποσοστό άνω του 50% των DTA, το «μαξιλάρι» που θα δημιουργηθεί εκτιμάται ότι μπορεί να απορροφήσει μεγάλα ποσά ζημιών, πέραν των όσων ήδη έχουν προβλεφθεί στα επιχειρησιακά σχέδια των τραπεζών. 

Σύμφωνα με αυτά τα σχέδια, από το 2016 οι τράπεζες έχει εκτιμηθεί ότι θα υποχρεώνονται να σχηματίζουν χαμηλού ύψους προβλέψεις για επισφαλείς απαιτήσεις, οι οποίες θα καλύπτονται από την κερδοφορία τους, ώστε να μην «διαβρώνονται» τα κεφάλαια. 

Αν παρ’ όλα αυτά η «διάβρωση» των κεφαλαίων συνεχισθεί και φέτος, επειδή θα χρειασθεί να σχηματισθούν μεγαλύτερες του προβλεπόμενου προβλέψεις, οι τράπεζες θα «χτυπήσουν την πόρτα» του Δημοσίου, χωρίς να χρειασθεί, κατά πάσα πιθανότητα, να ζητήσουν νέα κεφάλαια από τους μετόχους, ή, αν αυτό δεν καταστεί δυνατό, να εφαρμοσθούν οι ευρωπαϊκές διαδικασίες για bail-in των καταθετών.

Βέβαια, η λύση της μετατροπής αναβαλλόμενων φόρων σε μετοχικό κεφάλαιο θα έχει κόστος για τους μετόχους, καθώς θα υπάρξει νέα αραίωση (dilution) της συμμετοχής τους, ανάλογα με το ύψος των κεφαλαίων που θα εισφέρει το Δημόσιο.

Στην τελευταία του ανάλυση για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, το ΔΝΤ ανέφερε σχετικά με αυτό το θέμα, ότι «παρά τις διαδοχικές ανακεφαλαιοποιήσεις, που πρόσθεσαν περίπου 43 δισ. ευρώ (πάνω από 24%) στο δημόσιο χρέος μετά το 2010, τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια συνέχισαν να αυξάνονται και ανήλθαν σε 44% του συνόλου των δανείων στο τέλος Δεκεμβρίου 2015, ενώ το κεφάλαιο των τραπεζών στηρίζεται υπερβολικά στα DTA, που αντιστοιχούν σε σχεδόν 20 δισ. ευρώ και αποτελούν το ήμισυ των συνολικών κεφαλαίων (πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό στην ευρωζώνη). 

Σε αυτό το πλαίσιο, εκτιμάται ότι ένα «μαξιλάρι» περίπου 10 δισ. ευρώ θα πρέπει να κρατηθεί στην άκρη για να καλυφθούν δυνητικές πρόσθετες κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών (αυτό το ποσό αντιστοιχεί περίπου στο ήμισυ των DTA)».

Είναι κοινή αποδοχή πως ένας από τους λόγους που οδηγηθήκαμε στην οικονομική κρίση είναι η διαφθορά.

Επί σειρά ετών διακινήθηκαν ιλιγγιώδη ποσά κάτω από το τραπέζι υποχρεώνοντας, τελικά, τους πολίτες να πληρώνουν έναν ιδιότυπο «φόρο» διαφθοράς τόσο σε δημόσιες υπηρεσίες, όσο και στον ιδιωτικό τομέα προκειμένου να εξασφαλίσουν μικρές ή μεγάλες διευκολύνσεις.

Γράφει η Μαρία Ζαχαροπούλου

Το κόστος της διαφθοράς στην Ευρωπαϊκή Ένωση εκτιμάται πως αγγίζει τα 120 δισεκατομμύρια ευρώ αν και οι μετρήσεις σε αυτές τις περιπτώσεις, όπως λένε όσοι γνωρίζουν καλά το θέμα, αποτελούν μια ιδιαίτερα πολύπλοκη και συνεχώς μεταβαλλόμενη διαδικασία η οποία παρουσιάζει πληθώρα δυσχερειών.  Και αυτό γιατί υπάρχει ένας «σκοτεινός» αριθμός περιστατικών διαφθοράς τα οποία δεν καταγγέλλονται και δεν καταγράφονται επισήμως. Αν και η Ελλάδα, σύμφωνα με Έκθεση της Διεθνούς Διαφάνειας, για το έτος 2015, περιλαμβάνεται ανάμεσα στις χώρες που βελτίωσαν σημαντικά τη βαθμολογία και τη θέση τους στην κατάταξη -από το έτος 2012 έχει πέσει συνολικά 36 θέσεις- τα περιστατικά διαφθοράς εξακολουθούν να αποτελούν μάστιγα.

Κύρια πηγή για τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, τα δυο τελευταία χρόνια, αποτελούν οι επώνυμες καταγγελίες με οικονομικό αντικείμενο. Το 2014 οι επώνυμες καταγγελίες πολιτών που έδωσαν το έναυσμα να ξεκινήσει έρευνα έφτασαν σε ποσοστό 56%, ενώ οι  ανώνυμες καταγγελίες ήταν μόλις 22,6%. Το 2015 οι επώνυμες καταγγελίες ανέρχονταν στο 44%, με σημαντική μείωση των ανωνύμων καταγγελιών που κρίθηκε σκόπιμο να διερευνηθούν.

Για το λόγο αυτό η κυβέρνηση ετοιμάζει τη σύσταση μια νέας υπηρεσίας η οποία θα δέχεται καταγγελίες επώνυμες αλλά και ανώνυμες, εφόσον είναι τεκμηριωμένες, για θέματα διαφθοράς σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Οι πληροφορίες κάνουν λόγο για νομοθετική πρωτοβουλία, που θα έρθει στη Βουλή αμέσως μετά τις καλοκαιρινές διακοπές και θα προβλέπει την ίδρυση Γραφείου Καταγγελιών στα πρότυπα υπηρεσίας που λειτουργεί με επιτυχία στη Βρετανία. Οι καταγγελίες θα αφορούν πληθώρα ποινικών αδικημάτων, όπως για παράδειγμα επιδοτήσεις και ευρωπαϊκά προγράμματα, κοινοτική απάτη, αλλά και ΕΣΠΑ. Μάλιστα, με στόχο την ταχύτερη αξιολόγηση των καταγγελιών και την δρομολόγηση των διαδικασιών επικεφαλής του Γραφείου θα οριστεί εισαγγελικός λειτουργός.

Ο «χωροταξικός» χάρτης της διαφθοράς

Σύμφωνα με το «χωροταξικό» χάρτη των οικονομικών αδικημάτων σε όλη τη χώρα, τον οποίο έχει διαμορφώσει η Γενική Γραμματεία για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς, πρώτη στη λίστα διαφθοράς τη διετία 2014 -2015 είναι η Αθήνα. Οι υποθέσεις διασπάθισης δημοσίου χρήματος κατακλύζουν τα εισαγγελικά γραφεία, ενώ παρατηρείται μπαράζ διώξεων για οικονομικά αδικήματα, όπως δωροδοκία, υπεξαίρεση, απάτη κλπ. Στις υπόλοιπες Εισαγγελίες της χώρας παρατηρούνται λιγότερες υποθέσεις διαφθοράς. Από τα στοιχεία προκύπτει πως για το έτος 2014, μόνο οι Εισαγγελίες Κοζάνης, Λάρισας, Βόλου και Σερρών παρουσίασαν συγκριτικά αυξημένο αριθμό ποινικών διώξεων, σε σχέση με το σύνολο των υπόλοιπων Εισαγγελιών της επικράτειας.

Το έτος 2015 είχαμε αυξημένες ποινικές διώξεις στις Εισαγγελίες Θεσσαλονίκης (10), Ιωαννίνων (7) Κοζάνης (5) και Σερρών (6). Στην κορυφή της λίστας των αδικημάτων βρίσκονται αυτά της προστασίας κοινωνικής ασφάλισης και της φοροδιαφυγής και ακολουθούν, το 2014 ο παράνομος τζόγος, ενώ το 2015 οι απάτες.

Την ίδια ώρα, από τα στατιστικά στοιχεία αναδεικνύεται η κακοδιαχείριση στους δημόσιους φορείς με το αδίκημα της κακουργηματικής απιστίας στην υπηρεσία να παρουσιάζει τα μεγαλύτερα ποσοστά  την τελευταία διετία, δηλαδή 28% και 30 % για τα έτη 2014 και 2015, αντίστοιχα.

Είναι ενδεικτικό πως οι κακουργηματικές διώξεις είναι  αυξημένες, σε σχέση με αυτές που έχουν ασκηθεί σε βαθμό πλημμελήματος για τα δύο αυτά έτη. Οι ποινικές διώξεις που αναφέρονται σε κακουργήματα στο σύνολό τους ανέρχονται σε 61% για το 2014 και 58% για το 2015, ενώ αυτές που αφορούν σε πλημμεληματικές πράξεις  προσδιορίζονται στο 38% για το 2014 και 41% για το 2015.

Οι περισσότερες καταγγελίες, από το 2014 έως και σήμερα, φαίνεται ότι αφορούν την Τοπική Αυτοδιοίκηση, με δημάρχους και υπαλλήλους των ΟΤΑ να δέχονται τα περισσότερα πυρά, ενώ ακολουθεί ο χώρος της Δικαιοσύνης. Παράβαση καθήκοντος, δωροδοκία και εκβίαση είναι τα αδικήματα που φέρονται να διαπράττουν οι επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι.

Από το 2006 έως και σήμερα, στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη καταγράφονται οι περισσότερες αξιόποινες πράξεις από αστυνομικούς, (παράβαση καθήκοντος και απάτη) σε σύνολο 55%, έναντι των άλλων υπουργείων, ενώ τη δεύτερη θέση κατέχει το υπουργείο Εσωτερικών.

 Ήρθε  και στο Φεστιβάλ Φιλίππων η παράσταση που το κοινό τής δίνει δέκα με τόνο, όπου κι αν παρουσιάζεται.  

 Μυσταγωγική  βραδιά  στο Κάστρο, βράδυ Δευτέρας, ιδιαίτερα ζεστής Δευτέρας, από τον  σπουδαίο  Σταμάτη και την Σπείρα-Σπείρα.

  Σταμάτης Κραουνάκης.  Συστάσεις: Μουσικοσυνθέτης, περφόρμερ,  υψηλό Ιq, ποιητής,  γητευτής ψυχών, μάγος  της σκηνής. Πολυμήχανος, πολυτάλαντος, πολυαγαπημένος, πολυσχιδής προσωπικότητα,  γέμισε ασφυκτικά  το υπαίθριο θέατρο . Ήταν αναμενόμενο.

Κριτική του ΠΑΥΛΟΥ  ΛΕΜΟΝΤΖΗ*

 Η παράσταση  άργησε λίγο,  αλλά  δε γινόταν αλλιώς. Έπρεπε να τακτοποιηθεί αυτό το πλήθος που συνέρρευσε ψηλά στο Κάστρο, από όλες τις γωνιές της πόλης κι όταν κάθισε κι ο τελευταίος θεατής όπου βρήκε, μα σε ξύλινη τάβλα, σε καρέκλα, στο χώμα, στις πολεμίστρες, σε πέτρες, σε καθίσματα από το σπίτι, ,  εκείνος ο αχανής χώρος-ανοικτό θέατρο του  Φρουρίου, μετατράπηκε αυτόματα  σε μια τεράστια  αγκαλιά κι η σκηνή με τους εξαίσιους φωτισμούς , σε τεχνητό,  πολύχρωμο  παράδεισο.

 Ο Σταμάτης Κραουνάκης έκαμε  την είσοδό του.  Συνέβη το εκπληκτικό. Το πλήθος υποκλίθηκε , παρέδωσε «όπλα» κι έγινε το «ποιμνιό» του. Αυτός ο πληθωρικός  άνθρωπος, αυτό το μεγάλο ταλέντο, αυτό το πλούσιο μουσικό κεφάλαιο στην ζωντανή  μουσική σελίδα της χώρας, είναι ευλογημένος καρπός της Θάλειας , της Μελπομένης, της Πολύμνιας , του Διόνυσου, του Αριστοφάνη, του Απόλλωνα και της Αθηνάς. Πώς διάολο συνευρέθηκαν όλοι αυτοί και «γέννησαν» τον Κραουνάκη, μήτε ο ίδιος είναι σε θέση  να εξηγήσει. Μπορεί, όμως, ν’ αποτάξει τον «Σατανά» και να υψώσει την αγάπη, λάβαρο. Γι’ αυτό και χαίρεται νίκες.

  Η κάθε του παράσταση είναι μια νίκη  Αγάπης. Οι επιλογές του στους συνεργάτες του, έμπνευση θεϊκή. Αρμονία και ταλέντο, καθοδήγηση και εκτέλεση, αυτοσχεδιασμός και σκηνοθεσία, κερνάνε μόνο ψυχική ευφορία.

 Τρεις  περίπου ώρες  πραγματικής ψυχαγωγίας, ένα βραδινό ευφρόσυνο  ταξίδι, εκτόνωση και «κοινωνία». Πώς ενώθηκαν τόσες φωνές κι έγιναν μία, τι ομορφιά, τι ευχαρίστηση να είναι κανείς κομματάκι αυτού το παζλ πολύχρωμων ανθρώπων, εμπνευσμένων σκηνικών και φωτισμών, αριστοτεχνικών σχεδιασμών στη σκηνή, απολαυστικών κειμένων, αγαπημένων τραγουδιών ιδιότυπης διασκευής, δυναμικής συμμετοχής ταλαντούχων ηθοποιών και μουσικών, ενός πολυθεάματος, εν τέλει, σε συσκευασία δώρου με την ετικέτα «για σένα».

  Έχω δει αρκετές παραστάσεις Κραουνάκη στην Αθήνα. Ούτε μια φορά έφυγα άδειος. Πλήρης πάντα κι ευτυχής.  Το μυστικό, η έμπνευση. Καταφέρνει τα ίδια τραγούδια να τα διασκευάσει  με διαφορετικό τρόπο, να μπολιάσει μαεστρικά το ρεμπέτικο με την τζαζ, να κολλήσει το έντεχνο με το λαϊκό, να σμίξει ελληνική ποίηση με ξένες γλώσσες, να  εξανεμίσει τον χρόνο, να τα φέρει στο στόμα όλα φρέσκα και δροσερά. Ο ίδιος, κρίκος συνδετικός και δίοδος ορθάνοιχτη να περάσουν οι γενιές, να περάσει ο έρωτας, να περάσει η μοναξιά, να περάσει το διαφορετικό και να βρεθούν σε αρμονική συντροφικότητα άνθρωποι και ιδέες, εικόνες του χθες με το σήμερα, καμαρούλες μια σταλιά  και λαμπερά σαλόνια, λαός και «Κολωνάκι». Τεράστια επιτυχία. Μεγάλο επίτευγμα.

 Το πιάνο κι ο καλλιτέχνης, η γνώση και το μυαλό, το ταλέντο και η ικανότητα επικοινωνίας, σε μια τρανή απόδειξη ότι όλοι είμαστε από το ίδιο υλικό πλασμένοι. Όλοι, ένα. Κι όταν δίνεται η ευκαιρία, παραμερίζονται τα πάντα. Τιμαλφή οριτζινάλ και φο-μπιζού, κατασκευασμένες  πεποιθήσεις, στρώματα κοινωνικά, ταξικά, επίπεδα μορφωτικά,  βιοτικά, ιδεολογικές τάσεις, διαμορφωμένοι χαρακτήρες έτσι ή αλλιώς  κι η απόλυτη  συμφωνία σ’ έναν στίχο:  «κι ύστερα κανόνισα και ξανατηλεφώνησα άλλη μια φορά». Αυτό είναι  κατάκτηση, Σταμάτη Κραουνάκη.  Σ’ ευχαριστούμε από καρδιάς όλοι όσοι γευτήκαμε τα δώρα σου.

Σπουδαίοι όλοι οι συντελεστές της εξαιρετικής παράστασης:

Χρήστος Γεροντίδης
Σάκης Καραθανάσης
Κώστας Μπουγιώτης
Γιώργος Στιβανάκης
Χάρης Φλέουρας

Άρης Βλάχος: μουσική διεύθυνση, πλήκτρα
Βάϊος Πράπας: λαϊκά έγχορδα, κιθάρα
Γιώργος Ταμιωλάκης: βιολοντσέλο
Σκηνικό: Γιάννης Μουρίκης
Φωτισμοί: Κώστας Μπλουγουράς
Ήχος: Δημήτρης Σωτηρόπουλος
Κοστούμια: Μαρία Καραπούλιου, «La Stampa»
Βοηθός σκηνοθέτη: Χρήστος Μουστάκας
Παραγωγή: Ομάδα Ελληνικού Μουσικού Θεάτρου – Σπείρα Σπείρα
Οργάνωση παραγωγής: Ελένη Συροπούλου
Προβολή & Επικοινωνία: Δέσποινα Κραουνάκη
Σχεδιασμός προγράμματος: Χρήστος Μουστάκας

Κριτική του ΠΑΥΛΟΥ  ΛΕΜΟΝΤΖΗ*

 Κριτικού του Παύλου Λεμοντζή

  Αντί  προλόγου.

     Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος και ο Γιάννης Κακλέας πρωτοσυνεργάστηκαν το 2001 στο «Μαγειρεύοντας με τον Έλβις». Η σχέση  έγινε «δεσμός» στον «Βροχοποιό» και  το 2010  ήρθε κι ο «γάμος» με τη Λυσιστράτη . Έκτοτε, η ευτυχής συνύπαρξη αποδίδει τα μέγιστα σε κάθε επίπεδο, ενώ ήδη ετοιμάζονται για το «Ημέρωμα της Στρίγγλας» του Σαίξπηρ  με την Μαρία Ναυπλιώτου,  για του χρόνου, όπως δήλωσε πρόσφατα  ο σκηνοθέτης.

   Θα μείνουμε στο παρόν και στην παράσταση που στήθηκε αρχικά για το «Παλλάς» των Αθηνών, γνώρισε τεράστια επιτυχία δυο συνεχόμενες σαιζόν και περιοδεύει ήδη ανά την Ελλάδα.

   Εκατόν είκοσι χρόνια  μετά την πρώτη του έργου στη Γαλλία, θα πρέπει να πω,  μετράμε δυο παγκόσμιους πολέμους, χαιρετίσαμε (με θαυμασμό περισσότερο παρά με πόνο) την ατομική βόμβα, χαιρόμαστε έως σήμερα το αεροπλάνο ,το ραδιόφωνο, την τηλεόραση και πλείστα όσα αγαθά προηγμένης τεχνολογίας, μα αν ρωτήσετε έναν ταμία θεάτρου περί της τύχης του Γασκώνου «Μεγαλέξανδρου», θα σας απαντήσει «Ο Συρανό ζει και βασιλεύει».

   Πράγματι, στο αρχαίο θέατρο των Φιλίππων, όπου  ήρθε στο πλαίσιο του 59^ου Φεστιβάλ , η  πρώτη μέρα το κοίλο κατακλύστηκε από θεατρόφιλους και φαν του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου  και της Δήμητρας Ματσούκα. Όλοι  μας δείξαμε αξιοθαύμαστη υπομονή μέχρι  τις δέκα παρά δέκα το βράδυ , διότι τότε αποφασίστηκε  να σηκωθεί η αυλαία. Αρχικά η πλειονότητα των θεατών δυσανασχετήσαμε, επειδή το σκηνικό  ήταν καμωμένο για κλειστό θέατρο . Κατόπιν προέκυψε η περιοδεία, η παραγωγή- όπως είναι φυσικό – χρησιμοποιεί το ίδιο σε όλες τις πιάτσες, οπότε την παράσταση ευχαριστήθηκαν στο έπακρον όσοι τυχεροί βρέθηκαν στο κέντρο, στην καρδιά-καρδιά του θεάτρου. Οι υπόλοιποι περιοριστήκαμε στις εικόνες που έφταναν στα μάτια μας. Αλλά ο Συρανό-Χαραλαμπόπουλος και η θεία μουσική της Ρεμπούτσικα  γρήγορα μας αποζημίωσαν. Και ακολούθησε η μέθεξη.

  Το έργο.

   Ο εκκεντρικός Συρανό , επιφανής ιππότης του Τάγματος των Γασκόνων, σκαρώνει στιχάκια με την ίδια ευκολία που κερδίζει κι έναν αγώνα ξιφομαχίας. Η φήμη του ως γενναίου ιππότη και ποιητή είναι πολύ μεγάλη. Το ίδιο και η μύτη του!  Κι αν η πρώτη τού έχει επιτρέψει να κατακτήσει το Παρίσι, η δεύτερη τον εμποδίζει να κατακτήσει εκείνη  που του’ κλεψε την καρδιά, τη νεαρή εξαδέλφη του Ρωξάνη. Προκειμένου να την κάνει ευτυχισμένη, αποφασίζει να θυσιάσει τα αισθήματά του για να βοηθήσει τον αντεραστή του.
  Ο Εντμόν Ροστάν δημιουργεί έναν από τους πιο δημοφιλείς ήρωες της σκηνής,
μεταφέροντας στο θέατρο την ιστορία του Συρανό ντε Μπερζεράκ, ενός θρύλου της εποχής του. Ο Συρανό ντε Μπερζεράκ είναι ένα αριστουργηματικό έργο του ρομαντισμού του 19ου αιώνα, ένα σκηνικό υπερθέαμα, στο οποίο ο έρωτας και η τιμή δοκιμάζονται μέσα σε αίθουσες θεάτρων, σάλες ζαχαροπλαστείων, αυλές σπιτιών, πεδία μάχης και μοναστήρια, γεννώντας εξίσου αβίαστα και το γέλιο και τη συγκίνηση. Ο Ροστάν εμπνεύστηκε τον ήρωαά από τον συγγραφέα, αλλά θα πρέπει να σημειωθεί ότι όσα αναφέρονται στο έργο δεν ανταποκρίνονται σε πραγματικά περιστατικά της ζωής του Σιρανό ντε Μπερζεράκ. Πρόκειται για μια ιστορία για την ομορφιά της ψυχής που μπορεί να νικήσει κάθε εξωτερική ατέλεια.

  Ο Σιρανό ήταν ένας πραγματικός αναγεννησιακός άνθρωπος, τολμηρός, θαρραλέος και διανοούμενος, που αρνήθηκε να συνταχθεί με το κατεστημένο και τις εύκολες λύσεις της θρησκείας και της πολιτικής νομιμότητας, όπως ακριβώς δηλαδή και ο πολυτάλαντος θεατρικός Σιρανό.

  Μύθος και πραγματικότητα μπλέκονται  ιδανικά στον μεγαλύτερο και από τη ζωή Σιρανό ντε Μπερζεράκ, όσο και αν ο κόσμος τον ξέρει πια ως τον ρομαντικό και σχεδόν δονκιχωτικό ήρωα της παγκόσμιας δραματουργίας, που τραυματίστηκε θανάσιμα από μια πέτρα (και όχι από κούτσουρο, όπως το θέλει ο Ροστάν) και άφησε την τελευταία του πνοή το 1655, προλαβαίνοντας να κάνει, σαφώς, πολλά περισσότερα απ’ όσο θα επέτρεπε ενδεχομένως το νεαρότατο της ηλικίας του.

Η  παράσταση.

  Ο  Brisson  λέει κάπου ότι  «ο ιδεώδης σκηνοθέτης είναι ένας οραματιστής φοδραρισμένος  ποίηση και ντυμένος  Τεχνική». Δεν περιμέναμε , βέβαια, τη συγκριμένη παράσταση για να πεισθούμε ότι ο Κακλέας δικαιώνει και με το παραπάνω αυτόν τον ορισμό. Εγώ τουλάχιστον δε θυμάμαι καμιά κριτική να συνοφρυώνεται σαρκαστικά για  κάποια σκηνοθεσία του.  Ο Γιάννης Κακλέας έχει ξεπεράσει από καιρό το στάδιο του «καινούργιου» και των πειραματισμών, γι’ αυτό και η εργασίες του μας δίνουν την εντύπωση του «οριστικού», του «τελειωμένου», που καθησυχάζει το πνεύμα και το συνδέει με το συναίσθημα. Εδώ   καταπιάστηκε με  κείμενο που μιλά για τη διαφορετικότητα, την ομορφιά και την ασχήμια, την καλοσύνη και την κακία,  μιλά για την αυτοθυσία  αλλά,  κυρίως,  για την αληθινή αγάπη, παρουσιάζοντας πρώτη φορά κατά την περίοδο 2013-2014 το “Σιρανό ντε Μπερζεράκ” , δουλεύοντας πάνω στην έξοχη , έμμετρη . 15σύλλαβη ομοιοκατάληκτη  μετάφραση της Λουΐζας Μητσάκου. Έχει , όμως,  ένα «γερό  άλογο κούρσας» και  στέφεται άξιος νικητής τα τελευταία χρόνια. Τον σπουδαίο Βασίλη Χαραλαμπόπουλο.

  Αυτός ο χαρισματικός  ηθοποιός  πραγματοποίησε έναν άθλο. Κατάφερε να συγκινήσει  με την πολυσήμαντη ερμηνεία του δυο χιλιάδες κόσμο, φορώντας μια ενοχλητική μάσκα με την τεράστια μύτη, που αλλοίωνε τη φωνή του, που εμπόδιζε τα σύμφωνα να προφερθούν σωστά από τη στοματική του κοιλότητα, που δούλεψε σκληρά για να δώσει έναν  χαρακτήρα πολυδιάστατο, άλλοτε  κυνικός στρατιωτικός, άλλοτε πνευματώδης διανοούμενος  κι άλλοτε  απίστευτα τρυφερός κι ευαίσθητος άνθρωπος,  μονίμως υπερκινητικός και ποτέ υπερφίαλος ή  κουραστικός.

   Γενετικό ταλέντο και καλλιεργημένο μυαλό. Ευγενική ψυχή και εξαιρετικός χαρακτήρας. Όσες φορές τον άκουσα να μιλάει ή τον διάβασα, εκστασιάστηκα από την ταπεινοφροσύνη του, την ευγένειά του, την αλήθεια του. Θεωρώ  τιμή μου και το ελάχιστο μαζί του, όταν βρέθηκα μερικές φορές  σε συνεντεύξεις  τύπου και ανταλλάξαμε  λίγες  κουβέντες. Πολύτιμη παρακαταθήκη οι ερμηνείες του για τους μελετητές του μέλλοντος  πάνω στο ελληνικό δυναμικό του  παγκόσμιου θεάτρου.

  Οτιδήποτε άλλο πέρα από τον εκπληκτικό Σιρανό του  Χαραλαμπόπουλου, την  ταξιδιάρικη μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα, την εύστοχη , ευφρόσυνη μετάφραση της Μητσάκου και τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Κακλέα  είναι περιττό να σχολιαστεί. Δυστυχώς, το σκηνικό του Παντελιδάκη δεν εκτιμήθηκε και το κατάπιε το αρχαίο θέατρο.

 Συντελεστές:

Συγγραφέας

Εντμόν Ροστάν

Σκηνοθέτης

Γιάννης Κακλέας

Δραματουργική επεξεργασία: Γιάννης Κακλέας Μετάφραση: Λουϊζα Μητσάκου Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης Κοστούμια: Εύα Νάθενα Μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα Φωτισμοί: Χρήστος Τζιόγκας Χορογραφίες: Χρήστος Παπαδόπουλος Επιμέλεια κίνησης: Αγγελική Τρομπούκη Σπαθογραφίες: Κωνσταντίνος Μπουμπούκης Βοηθός σκηνοθέτη: Νουρμάλα Ήστυ.

Ηθοποιοί

Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Δήμητρα Ματσούκα, Γιώργος Παπαγεωργίου, Κώστας Μπερικόπουλος, Ιφιγένεια Αστεριάδη, Βαγγέλης Χατζηνικολάου, Στέλιος Ξανθουδάκης, Θάνος Κοντογιώργης, Αγγελική Τρομπούκη, Στράτος Τρογκάνης, Λάμπρος Κτεναβός, Θάνος Μπίρκος, Κωστής Μπούντας, Αλέξιος Φουσέκης. Βιολί παίζει η Βασιλική Μαζαράκη

Δεν είναι εύκολο να αποτιμήσει κάποιος τη σημασία των εξελίξεων στη γειτονική μας χώρα. Η αποτυχία του πραξικοπήματος των κεμαλιστών σίγουρα αποτελεί θετικό γεγονός, μιας και ο φορέας της στρατοκρατικής, επεκτατικής πολιτικής εις βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου υπήρξε η στρατιωτική ελίτ. Καλό είναι να θυμόμαστε ότι ο τουρκικός στρατός δεν αποτελεί ένα θεσμό δυτικού τύπου, αλλά το δημιουργό και θεματοφύλακα της εθνικιστικής-κοσμικής Τουρκίας, όπως αυτή διαμορφώθηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την συντριπτική νίκη που κατήγαγε κατά των Ελλήνων την περίοδο 1919-1922.

Το επόμενο θύμα του τουρκικού εθνικισμού, μετά από τις χριστιανικές κοινότητες που εξόντωσε συστηματικά από το 1914, υπήρξε το Ισλάμ. Η συστηματική και σκληρή καταστολή βιώθηκε ως τραύμα που μεταφέρεται έως σήμερα στους πολιτικούς απογόνους του οθωμανικού Ισλάμ. Αυτή η ιστορική παράδοση και αυτό το τραύμα αποτελούν τη βάση της σύγχρονης διαίρεσης της τουρκικής κοινωνίας και ενός εμφύλιου διχασμού που φαίνεται ότι οδηγείται στα άκρα.

Κλείνει ο κύκλος: 1908-2016

Με την αποτυχία του πραξικοπήματος και το ξήλωμα κάθε μορφής κεμαλικής-κοσμικής έκφρασης από τον Ερντογάν φαίνεται να κλείνει ο ιστορικός κύκλος 100 και πλέον ετών. Ένα κύκλος που άνοιξε το 1908 με την άνοδο των εθνικιστών στην εξουσία (Νεότουρκοι) που πολιτεύτηκαν κατά των Οθωμανών (αλλά και κατά των φιλελεύθερων Τούρκων και των μειονοτήτων) και κορυφώθηκε με την επικράτηση του Μουσταφά Κεμάλ, και σήμερα οι μεταμοντέρνοι απόγονοι των παλιών Οθωμανών επιχειρούν να πάρουν -και την παίρνουν όπως φαίνεται- τη ρεβάνς…

Ας θυμηθούμε σε αυτή την πρώτη ανάρτηση κάποια στοιχεία του μεγάλου ηττημένου, του τουρκικού εθνικισμού, γνωρίζοντας παράλληλα ότι σημαντικά στοιχεία του έχουν ενσωματωθεί πλέον και στην κοσμοαντίληψη των ισλαμιστών, που φαίνεται να κυριαρχούν πλήρως στην Τουρκία. Τα παρακάτω στοιχεία προέρχονται από το βιβλίο μου που εκδόθηκε πρόσφατα από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος υπό τον τίτλο «Μικρά Ασία. Ένας οδυνηρός μετασχηματισμός (1908-1923)»:

Η εμφάνιση του τουρκικού εθνικισμού και η απόφαση για τις γενοκτονίες των χριστιανικών λαών

Η εμφάνιση του επαναστατικού κινήματος στην Κρήτη απ’ τα τέλη του 19ου αιώνα και η αυτονόμηση του νησιού, όπως επίσης οι ελληνικές και βουλγαρικές επαναστάσεις στη Μακεδονία, θα ευνοήσουν την ισχυροποίηση των εθνικιστικών απόψεων στο εσωτερικό του οθωμανικού στρατού.Παράλληλα, η κοινωνική θέση των αστών των ραγιάδων στο εσωτερικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, θα τροφοδοτήσει με ανασφάλεια και μίσος τα παραδοσιακά μουσουλμανικά κυρίαρχα στρώματα της. Έτσι θα εμφανιστεί ο ακραίος τουρκικός εθνικισμός στο πρόσωπο των Νεότουρκων στρατιωτικών. Το ενδιαφέρον στην τουρκική περίπτωση είναι ότι εξαιτίας της απουσίας μουσουλμανικών αστικών στρωμάτων, οι στρατιωτικοί επιφορτίστηκαν το ρόλο της αστικής τάξης. Η διεκδίκηση της οικονομικής ισχύος από τους αστούς των ραγιάδων ήταν μια από τις βασικές αιτίες της στρατιωτικής παρέμβασης στην πολιτική ζωή της Αυτοκρατορίας.

Ο τουρκικός εθνικισμός υπήρξε ο καταλύτης των εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή της Εγγύς Ανατολής. Ήταν ο κύριος παράγοντας που εμπόδισε την πραγματοποίηση μεταρρυθμίσεων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και απόδοσης ίσων δικαιωμάτων σ’ όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως θρησκεύματος και εθνικής καταγωγής. Με την εμφάνισή του ο όρος «Τούρκος» άρχισε να αποκτά θετική σήμανση, ενώ για πρώτη φορά ο χώρος που καταλάμβανε η Οθωμανική Αυτοκρατορία αρχίζει να περιγράφεται ώς «Τουρκία». Ο νέες εθνικιστικές απόψεις που εμφανίζονται καθορίζουν ως εθνικό χώρο των Τούρκων μια εκτεταμένη περιοχή από το Αιγαίο έως τη θάλασσα της Κίνας. Το παντουρκιστικό κίνημα στοχεύει ακριβώς στη δημιουργία αυτής της νέας τουρκικής αυτοκρατορίας, όπου δεν θα υπάρχει θέση για κανένα άλλο έθνος, εκτός απ’ αυτό των Τούρκων.

Ένας από τους πατέρες του παντουρκισμού, ο Ζιγιά Γκιοκάλπ (Ziya Gökalp) πρότεινε ανοιχτά την υπέρβαση της χαλαρής, πολυεθνικής και θρησκευτικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη μετατροπή των ομάδων που ζούσαν σ’ αυτήν σ’ ένα συμπαγές ομοιόμορφο τουρκικό σώμα (compact body). Ο Τούρκος ιστορικός Taner Aksam στο βιβλίο του A Shameful Act, υποστηρίζει ότι ο Gökalp, επηρεασμένος από τον γερμανικό εθνικισμό, διαμόρφωσε ένα θεωρητικό πλαίσιο, το οποίο παρείχε την ιδεολογική βάση για την επίδειξη της συγκεκριμένης βίαιης πολιτικής συμπεριφοράς. Στόχος του Gökalp ήταν η διαμόρφωση «εθνικής οικονομίας», η οποία θα μπορούσε να δημιουργηθεί μόνο με την «εθνική ομοιογένεια».

Tις απόψεις αυτές υλοποίησαν οι Οθωμανοί αξιωματικοί που είχαν βρεθεί στη Γαλλία, και προσπάθησαν να ντύσουν με τις αξίες του διαφωτισμού τις ρατσιστικές επιδιώξεις του παντουρκισμού. Ο Τζελάλ Μπαγιάρ (Celal Bayar) αναφέρει ότι οι Νεότουρκοι αντιμετώπιζαν τους Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως «εσωτερικά καρκινώματα». Το αντιχριστιανικό κλίμα και η τάση για ισλαμικό Τζιχάντ (Ιερό πόλεμο κατά των μη μουσουλμάνων) που είχε αρχίσει να διαμορφώνεται, επηρεάζει και τις συνθήκες στον Πόντο.

Στο άρθρο με τίτλο «Οθωμανοί εις τα όπλα» που δημοσιεύτηκε στις 13 Οκτωβρίου 1911 στην τουρκική εφημερίδα της Σαμψούντας Ηχώ διακηρύσσεται :

«Ο ιερός πόλεμος είναι θεία εντολή, της οποίας η εγκατάλειψις εις τοιαύτην εποχήν είναι αδύνατος… Εμπρός αδελφοί, ας ετοιμασθώμεν από σήμερον να συγκρουσθώμεν μετά των εχθρών, να πίωμεν το αίμα των.»

Τον Οκτώβριο του 1911 αποφασίστηκε και επισήμως, σε συνέδριο των Νεότουρκων που έγινε στην οθωμανική Θεσσαλονίκη, η εξόντωση των μη τουρκικών εθνοτήτων. Σε μια ανταπόκριση του περιοδικού «The Times of London» με τίτλο «Οι Νεότουρκοι και το πρόγραμμά τους», παρακολουθούμε την επικράτηση των ακραίων σωβινιστικών επιλογών στο συνέδριο του κομιτάτου «Ένωση και Πρόοδος» που βρισκόταν ήδη στην εξουσία. Η αφομοίωση δια της βίας όλων των κατοίκων, αποφασίζεται τελεσίδικα. Το μέσο θα ήταν οι εξοπλισμένοι Μουσουλμάνοι. Την κατάσταση που επικρατούσε στη Μικρά Ασία περιγράφει γλαφυρά το 1909 η σοσιαλιστική εφημερίδα «Ο Λαός», που εκδιδόταν στην Κωνσταντινούπολη.

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η αντιμετώπιση του τουρκικού εθνικισμού από το σοσιαλδημοκρατικό (κομμουνιστικό) κίνημα και τους πολιτικούς του ηγέτες. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ υποστήριζε ότι η «Τουρκία» δεν μπορούσε να αναγεννηθεί σαν σύνολο γιατί αποτελούνταν από διαφορετικές χώρες.

Η Λούξεμπουργκ κατέληγε με τη διαπίστωση: «Η κρίση της ιστορίας για την Τουρκία είχε βγει: βάδιζε πια προς τη διάλυση…» Καλούσε τους σοσιαλιστές να υποστηρίξουν τα χριστιανικά κινήματα που διεκδικούσαν την πολιτική τους χειραφέτηση με την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού.

Όσον αφορά τους Νεότουρκους, η Λούξεμπουργκ -σε αντίθεση με τον Βλαδίμηρο Ίλιτς Λένιν που τους θεωρούσε υπόδειγμα επαναστατών- είχε καταγγείλει «την εσωτερική κοινωνική ανωριμότητα της νεοτουρκικής κυβέρνησης και τον αντεπαναστατικό της χαρακτήρα». Αλλά και οι σοβιετικοί θα αλλάξουν αργότερα άποψη. Στη Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια θα καταχωρηθούν, μερικές δεκαετίες αργότερα, ως «πλαστογράφοι της ιστορίας» και εμπνευστές του «σωβινιστικού δόγματος» του παντουρκισμού.

Η σκλήρυνση της πολιτικής των Νεοτούρκων εξαφάνισε κάθε αυταπάτη για δυνατότητα ειρηνικής μετεξέλιξης σ’ ένα νέο δημοκρατικό κράτος. Η συνεννόηση των βαλκανικών λαών και η καλή πολεμική προετοιμασία της Ελλάδας -λόγω της ανάληψης της εξουσίας από τον Βενιζέλο, που ερχόταν από τον επαναστατημένο εξωελλαδικό ελληνισμό- θα οδηγήσει στη συντριπτική ήττα των Νεοτούρκων, οι οποίοι θα επιχειρήσουν να πάρουν τη ρεβάνς με τη συμμετοχή τους στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων. Πίστεψαν ότι με την τουρκογερμανική συμμαχία ήρθε η ώρα για την υλοποίηση των παντουρανικών τους σχεδίων.

Ενδιαφέρον έχουν οι γαλλικές εκτιμήσεις για τη συμμαχία αυτή και για τις αιτίες της γενοκτονίας: «…το κυριότερο κίνητρο που η Τουρκία βγήκε στον πόλεμο είναι ότι η Γερμανία της υποσχέθηκε να επανακτήσει Αίγυπτο, Λιβύη και Σουδάν. Όταν οι πολεμικές επιχειρήσεις δεν ήταν ευνοϊκές, κυρίως λόγω της ρωσικής προέλασης στην Τουρκία, τότε οι Γερμανοί, για να συγκρατήσουν την τουρκική αγανάκτηση, τους έστρεψαν εναντίον των Αρμενίων και Ελλήνων, των οποίων άρχισαν τη συστηματική εξόντωση με κατασχέσεις, βιασμούς, εξορίες, σφαγές…»

Εσωτερική καταστολή και εθνικές εκκαθαρίσεις

Mετά τους Βαλκανικούς Πολέμους η γραμμή του 1911 εκφράστηκε με τη δημιουργία συγκεκριμένων θεσμών, όπως το Γραφείο Εγκατάστασης Φυλών και Μεταναστών. Ο Taner Aksam γράφει:

«Υπάρχουν αποδείξεις ότι ο Gökalp συνέταξε ειδικές μελέτες για τις μειονότητες της αυτοκρατορίας, συμπεριλαμβανομένων και των Αρμενίων. Αυτές ήταν μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου να συγκεντρωθεί λεπτομερής γνώση για την εθνικοθρησκευτική δομή της Ανατολίας. Ενα ειδικό τμήμα, το Γραφείο Εγκατάστασης Φυλών και Μεταναστών, το οποίο συστάθηκε το 1913, ασχολούνταν ειδικά με ζητήματα διασκορπισμού και επανεγκατάστασης πληθυσμών»

Για την υλοποίηση των σχεδιασμών είχε δημιουργηθεί μια παρακρατική οργάνωση με την επονομασία Ειδική Επιτροπή (Teskilat i Mahsusa), για να φέρει εις πέρας τις εκτοπίσεις. Η δράση της Επιτροπής θα ξεκινήσει τη δράση της με τους Ελληνες της Ιωνίας. Ο Taner Aksam γράφει:

«Η δράση της εναντίον του “εσωτερικού εχθρού” είχε αρχίσει πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η εκτόπιση του ελληνικού πληθυσμού του Αιγαίου, μέσω τρομοκρατίας και απαλλοτρίωσης των ιδιοκτησιών του, είχε πραγματοποιηθεί ως μέρος του σχεδίου για την ομογενοποίηση της Ανατολίας».

Με την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου άρχισε η «εκκαθάριση θυλάκων μη τουρκικών πληθυσμών που είχαν συγκεντρωθεί σε στρατηγικά σημεία» (Celal Bayar, “Ben Yazdim”). Το σχέδιο είχε την απόλυτη υποστήριξη των Γερμανών συμμάχων των Νεότουρκων και κάποια σημεία του υλοποιήθηκαν από κοινού. O Taner Aksam αναφέρει: «Συντάχθηκαν λεπτομερή σχέδια για τον εκτουρκισμό της Ανατολίας μέσω της εκκαθάρισης των χριστιανικών πληθυσμών. Τα ίδια μέτρα εφαρμόστηκαν στην περιοχή του Αιγαίου από την άνοιξη του 1914. Η Επιτροπή Ενωση και Πρόοδος πήρε μια ξεκάθαρη απόφαση. Η πηγή των προβλημάτων στη δυτική Ανατολία θα απομακρυνόταν, οι Ελληνες θα εκδιώκονταν με πολιτικά και οικονομικά μέτρα. Πριν από οτιδήποτε άλλο ήταν ανάγκη να αποδυναμωθούν οι οικονομικά ισχυροί Ελληνες…. Αποφασίστηκε να επικεντρωθούν οι δραστηριότητες γύρω από τη Σμύρνη που θεωρείτο κέντρο της υπονομευτικής δραστηριότητας».

Από το 1916 η πολιτική αυτή θα εφαρμοστεί με ιδιαίτερη ένταση στον Δυτικό Πόντο. Ήταν τέτοια η ένταση και η έκταση των διωγμών, ώστε ακόμη και οι σύμμαχοι των Τούρκων διατύπωσαν εγγράφως τις αντιρρήσεις τους. Ο μαρκήσιος Pallavicini (Παλαβιτσίνι) έγραφε τον Ιανουάριο του 1918: «Είναι σαφές ότι οι εκτοπισμοί του ελληνικού στοιχείου δεν υπαγορεύονται ουδαμώς από στρατιωτικούς λόγους και επιδιώκουν κακώς εννοουμένως πολιτικούς σκοπούς.» Την ίδια άποψη εξέφραζαν και σώφρονες Τούρκοι, όπως ο Βεχίπ πασά (Vehib pacha), ο οποίος υποστήριζε ότι ο εκτοπισμός των Ελλήνων ήταν περιττός από στρατιωτικής άποψης. Σχεδόν συγχρόνως ο Αυστριακός πρόξενος της Αμισού Κβιατόφσκι (Kwiatkowski) ανέφερε σε υπηρεσιακή επιστολή του ότι ο εκτοπισμός των Ελλήνων της ποντιακής παραλίας βρισκόταν στο πλαίσιο του προγράμματος των Νεοτούρκων, με το οποίο επιδιωκόταν η εξασθένηση του χριστιανικού στοιχείου. Θεωρούσε ο ίδιος ότι η καταστροφή αυτή θα είχε μεγαλύτερη απήχηση στην Ευρώπη απ’ ότι οι σφαγές που είχαν διαπράξει κατά των Αρμενίων.

«Τελικά πρέπει να κάνουμε με τους Έλληνες ό,τι κάναμε με τους Αρμένιους… Πρέπει με τους Έλληνες, τώρα να τελειώνουμε.» Και ο ίδιος ο Tαλαάτ (ο οποίος είχε λάβει τους τίτλους του πασά και του μεγάλου βεζύρη) είχε αναφέρει ότι: «βλέπει να πλησιάζει η αναγκαιότητα, να ξοφλήσει με τους Έλληνες, ακριβώς όπως παλαιότερα και με τους Αρμένιους.» Οι Αυστρογερμανοί διαπίστωναν ότι η πολιτική της γενικευμένης εθνικής εκκαθάρισης υπαγορεύτηκε από την παντουρκιστική ιδεολογία που τότε κυριαρχούσε στους τουρκικούς πληθυσμούς, καθώς και από «… τη βουλιμία των Τούρκων για την πλούσια ελληνική περιουσία.»

Έτσι θα πραγματοποιηθεί η πρώτη φάση της γενοκτονίας. Στο τέλος του Πολέμου θα επιχειρηθεί η καταγραφή των αποτελεσμάτων αυτής της πολιτικής. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα εκδώσει το 1919 τον απολογισμό με τίτλο «Μαύρη Βίβλος διωγμών και μαρτυριών του εν Τουρκία Ελληνισμού (1914-1918)». Η «Μαύρη Βίβλος», συντάχθηκε από την Κεντρική Επιτροπή υπέρ των Μετατοπισθέντων Ελληνικών Πληθυσμών. Εκδόθηκε στα ελληνικά και στα γαλλικά.

Η συνέχεια θα καθοριστεί στα Συνέδρια Ειρήνης των νικητών του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και στις εσωτερικές αντιδικίες της Αθήνας. Η εμπλοκή της Ελλάδας με την Μικρασιατική Εκστρατεία θα διαμορφώσει ένα νέο πλαίσιο. Με τη Συνθήκη των Σεβρών στους Έλληνες -που το 1914 το ποσοστό τους με τις διάφορες εκτιμήσεις κυμαινόταν από το 13% έως 25% – θα αποδοθεί το 6% περίπου του πάλαι ποτέ κοινού οθωμανικού εδάφους. Σημαντικά εδάφη της Ανατολίας θα αποδοθούν στους Αρμένιους, ενώ θα υπάρξει και κουρδική αυτονομία. Οι Τούρκοι διατηρούσαν την κυριαρχία τους στο μεγαλύτερο μέρος του παλιού οθωμανικού εδάφους, καθώς και στην έδρα του ισλαμικού Χαλιφάτου, την Κωσταντινούπολη. Με τον τρόπο αυτό διαμορφωνόταν ο γεωπολιτικός χάρης της επόμενης μέρας και στη θέση της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που πλέον διαλυόταν οριστικά, δημιουργούνταν εθνικά κράτη με τη γνωστή επώδυνη διαδικασία που είχε γνωρίσει η Ανατολή από το 1821 και εντεύθεν.

Επίλογος
Η περίοδος που ακολούθησε την ήττα των Κεντρικών Δυνάμεων ήταν η πλέον αποφασιστική ιστορική στιγμή για τη διαμόρφωση του μεταοθωμανικού γεωπολιτικού κόσμου. Όμως ο ελληνικός Διχασμός, η αντίδραση και το αντιμικρασιατικό πνεύμα που κυριαρχούσαν στο Λαϊκό Κόμμα και τη φιλομοναρική παράταξη, μαζί με την ασυνέπεια του βενιζελισμού που προκήρυξε εκλογές εν μέσω του μικρασιατικού πολέμου και τη διαμόρφωσης μιας μικρής ντεφετιστικής Αριστεράς (ΣΕΚΕ) που συνεργάστηκε με τους μοναρχικούς σε μια αντιμικρασιατική πλατφόρμα, οδήγησε στη Μικρασιατική Καταστροφή και την κυριαρχία του τουρκικού εθνικισμού στο σύνολο των παλιών οθωμανικών πολυεθνικών εδαφών.

Στο πρόβλημα που προέκυψε τις τελευταίες μέρες στο τελωνείο των Κήπων με τις ατελείωτες ουρές αυτοκινήτων και τις πολύωρες αναμονές, αναφέρθηκε ο Περιφερειάρχης ΑΜ-Θ, Γιώργος Παυλίδης.

Όπως εξήγησε, το πρόβλημα προέκυψε από την ξαφνική και μαζική προσέλευση Τούρκων επισκεπτών.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο αριθμός των εισερχόμενων οχημάτων κατά τη διάρκεια του τριημέρου, από την Παρασκευή έως και την Κυριακή, ήταν κατά 5 φορές μεγαλύτερος από ότι συνήθως.

Η Περιφέρεια μάλιστα, για να βοηθήσει την κατάσταση, έδωσε στην κυκλοφορία άλλες 2 λωρίδες, κλείνοντας αυτή των φορτηγών, προκειμένου να υπάρξει αποσυμφόρηση και πιο ομαλή ροή των ΙΧ αυτοκινήτων. Αυτό ωστόσο που πρέπει ίσως να προβληματίσει τους αρμόδιους, είναι το τι θα συμβεί όταν θα επαναληφθεί ένα τέτοιο φαινόμενο, κάτι το οποίο είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα γίνει.

Πάλι θα τρέχει η Περιφέρεια να ανοίγει τις λωρίδες στο τελωνείο;

Προφανώς και αυτό δεν είναι λύση. Αυτό που χρειάζεται, είναι ένα νέο, μεγάλο τελωνείο, το οποίο θα μπορεί να εξυπηρετεί μεγάλο αριθμό αυτοκινήτων ταυτόχρονα. Μπορεί να ακούγεται ουτοπικό, στην εποχή της βαθιάς ύφεσης που ζούμε, είναι όμως, αναγκαίο.

Πηγή: thrakinet.tv

Το αποτέλεσμα στην Μεγάλη Βρετανία ήταν χαστούκι στα Κοράκια των Βρυξελών που αρνούνται να δουν την πραγματικότητα , η οποία είναι πως η εποχή της ακραίας λιτότητας η κατάργηση της Δημοκρατίας με τις αποφάσεις να παίρνονται από άσχετους λιμοκοντόρους που νοιάζονται μόνο για το κέρδος αδιαφορώντας για τις ζωές των Λαών της Ευρώπης , έφτασε στο τέλος της .

Προσπαθούν να βιάσουν ακόμη μία φορά την λογική και την Δημοκρατία , προσπαθούν να βρουν τρόπο να αλλάξουν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος λέγοντας πχ πως έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα και πως θα καταστραφεί η Βρετανία , πάντα με την χρήση των γνωστών μεθόδων του φόβου και των ειδικών παπαγάλων της Νέας Τάξης .

Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που αγνοούν τους Λαούς , με ποιο πρόσφατο το δημοψήφισμα στην Ελλάδα που το 62% ΟΧΙ έγινε Ναι σε όλα καθώς φυσικά και το δημοψήφισμα σε Γαλλία Ολλανδία για το Ευρωσύνταγμα , τα οποία και αυτά προσπάθησαν να ακυρώσουν και σε μεγάλο βαθμό τα κατάφεραν με την συνθήκη της Λισαβόνας, η οποία τέθηκε σε ισχύ στα τέλη του 2009 και έδωσε νέες νομοθετικές εξουσίες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το έθεσε σε ισότιμη βάση με το Συμβούλιο Υπουργών όσον αφορά τη λήψη αποφάσεων σχετικά με τις δράσεις και τις δαπάνες της ΕΕ . Πλέον μετά από αυτή την εξέλιξη είναι ξεκάθαρο πως κουμάντο κάνουν τα ισχυρά Κράτη με κύριο σκοπό τα δικά τους συμφέροντα και τα συμφέροντα των λόμπι τα οποία μπορούν να επηρεάζουν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο , είναι ξεκάθαρο πως η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει σοβαρό πρόβλημα κατεύθυνσης και αυτό το καταλαβαίνουν κάθε ημέρα όλο και περισσότεροι πολίτες της Ε.Ε .
Τώρα είναι το σημείο μηδέν η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να αποφασίσει αν θα προσπαθήσει να αλλάξει και να γίνει μια ισότιμη ένωση για όλους τους πολίτες της Ευρωπαϊκής οικογένειας με ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις, με καλλιέργεια του αισθήματος του Ευρωπαϊκού Λαού μια ένωση η οποία σέβεται την κουλτούρα και τις παραδώσεις των Εθνών Κρατών ή θα συνεχίσει να καταπιέζει τους Λαούς για να κερδίζουν τα Λόμπι και τα οικονομικά συμφέροντα κυρίως των Γερμανικών Τραπεζών και Εταιριών .
Όσο και αν προσπαθούν να σβήσουν την Ιστορία την μνήμη και κυρίως την λογική πάντα θα υπάρχει η σπίθα της αδικίας που έρχεται να κάψει τα ζιζάνια που πνίγουν την Ευρωπαϊκή σοδειά των Λαών , η ώρα ήρθε ή σβήνουν για πάντα την ανισότητα και την καταπίεση ή ΦΩΤΙΆ και κανείς δεν θα μείνει αλώβητος , τώρα όμως αύριο θα είναι αργά το χωράφι καίγεται και δεν υπάρχει χρόνος .

Κολυβάς Αθανάσιος
Δημοσιογράφος .

Ο σύγχρονος άνθρωπος σήμερα που νομίζει ότι τα ξέρει όλα, είναι στην πραγματικότητα βυθισμένος στην άγνοια. Είναι σε χειρότερη κατάσταση ακόμα και από τους αγράμματους του Μεσαίωνα, γιατί η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια. Ο αμαθής ακούει αυτά που του λένε, ενώ ο ημιμαθής θέλει να μιλάει ο ίδιος. Ο αμαθής υπάρχει πιθανότητα να μάθει γιατί έχει επίγνωση της άγνοιάς του και θέλει να ακούσει για να μάθει. Ο ημιμαθής δεν μαθαίνει ποτέ γιατί νομίζοντας ότι γνωρίζει τα πάντα δεν δέχεται ν’ ακούσει τίποτε και από κανέναν.

Κανένας σήμερα δεν ακούει κανέναν, γιατί πλέον θεωρείται απόδειξη της ελευθερίας και της ισότητας η διατύπωση της προσωπικής άποψης.

Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που έχει γνώση και όχι απλά άποψη

Άποψη έχουν και τα ζώα. Το πού θα ψάξει να βρει την τροφή του ο σκύλος είναι άποψη. Ο σκύλος όμως, ενώ έχει άποψη, δεν έχει γνώση. Αν είχε γνώση θα «δημιουργούσε» την τροφή του μόνος του και δεν θα την έψαχνε στα σκουπίδια. Γνώση λείπει από τον σύγχρονο άνθρωπο. Σήμερα όλοι έχουν υψώσει την άποψη – «σημαία» για τα πάντα κι αυτό είναι δυστυχώς το πρόβλημα. Η άποψη δεν δίνει λύσεις, γιατί δεν είναι γνώση.

Άποψη έχει ο άνθρωπος από τη στιγμή που γεννιέται. Αν όμως η κάθε άποψη είχε πραγματική ισχύ, δεν θα έπρεπε να μορφωνόμαστε. Ποιος άνθρωπος δεν έχει άποψη για το πώς γίνεται η εγχείριση της ανοικτής καρδιάς; Υπάρχει όμως κανένας που να δίνει σημασία σ’ αυτήν την άποψη; Υπάρχει κανένας ασθενής που, όταν αντιμετωπίζει πρόβλημα, ν’ απευθύνεται στον γείτονα με την «καλή» άποψη; Ο ασθενής πάντα αναζητά τον γιατρό που έχει γνώση και όχι απλά άποψη για το πώς γίνεται αυτή η εγχείριση. Αναζητά αυτόν που πήγε στο πανεπιστήμιο και «έμαθε» και όχι αυτόν που πήγε στο καφενείο και «άκουσε». Ο άνθρωπος ακόμα και με δύο κουβέντες που θ’ ακούσει για ένα θέμα σχηματίζει άποψη. Όταν όμως αυτός ο άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς γνωρίζει για ένα συγκεκριμένο θέμα σε σχέση με τα πραγματικά δεδομένα, δεν είναι απλά καραγκιόζης, αλλά εγκληματίας. Μια άποψη, που στηρίζεται σε ελλιπή ή ακόμα και σε ψευδή δεδομένα, είναι δυνατόν να δηλητηριάσει ολόκληρη την κοινωνία.

Η αστήρικτη κι αυθαίρετη άποψη είναι αυτή που απειλεί τη δημοκρατία και καθιστά στην πραγματικότητα ανενεργή την εφαρμογή της σ’ όλα τα σύγχρονα κράτη. Η δημοκρατία απειλείται εκτός από τον φασισμό και από τη φλυαρία. Ο φασισμός της φλυαρίας και του θορύβου μάλιστα είναι πολλαπλά πιο επικίνδυνος από τον φασισμό του «φιμώματος», γιατί μπορεί να «κρύβεται» πίσω από τα δικαιώματα των «φλυαρούντων». Τη «σιωπή» των «φιμωμένων» κοινωνιών κάποτε έρχεται η ώρα και κάποιος τη «σπάει» με μια κραυγή.

Την κραυγή θα την ακολουθήσουν κι άλλες κραυγές και ο άνθρωπος κερδίζει, γιατί το σύστημα αναγκάζεται σε υποχώρηση. Πάντα η πρώτη «κραυγή» βγαίνει από τους πιο ευαίσθητους και τους πιο μορφωμένους. Αντίθετα ο φασισμός της φασαρίας δεν νικιέται. Τι επιλογές έχουν οι πιο ευαίσθητοι και οι πιο μορφωμένοι; Να σωπάσουν ως ένδειξη διαμαρτυρίας; Σε μια τέτοια περίπτωση απλά θα διευκολύνουν τους φλυαρούντες και τους θορυβοποιούς.

Επειδή όμως αυτό δεν έχει νόημα, «μπαίνουν» στο παιχνίδι των θορυβοποιών. Μιλάνε όλοι μαζί ταυτόχρονα. Μιλάει κάποιος όμοια με Θεό και δεν ακούγεται, γιατί δίπλα του ο «τενεκές» κάνει θόρυβο.

Του Δημητρίου Νατσιός

Διάχυτη η απόγνωση στον κόσμο. Λες κι ένας ολόκληρος λαός παρέδωσε τα όπλα, ηττημένος, ετοιμόρροπος. Όπου και αν στραφείς σκοντάφτεις στην απόγνωση.

Παρόμοια αισθήματα βίωναν και οι δυστυχείς Ρωμηοί, λίγο προ της αλώσεως της Βασιλεύουσας. Το Γένος ανέβαινε στον αιμάτινο δρόμο του Γολγοθά του, στην μακραίωνη σκλαβιά στους αντίχριστους Αγαρηνούς εξαιτίας κυρίως της ηθικής κρίσης. Το διαπιστώνουμε σε κείμενα της εποχής: «Οι άρχοντες συμμετέχουν στις παρανομίες, οι διαχειριζόμενοι τα κοινά είναι κλέφτες, οι δικαστές δωρολήπτες με αποτέλεσμα να επικρατούν οι εγωιστές, οι αλαζόνες, οι αχάριστοι, οι συκοφάντες…

Δεν υπάρχει αγάπη, αδελφών ομόνοια «ουδαμού σπλάχνον χριστιανικόν, ουδαμού δάκρυον συμπαθές», θρηνεί ο μοναχός (και άγιος νομίζω της Εκκλησίας μας) Ιωσήφ Βρυέννιος. (Απ. Βακαλόπουλος, «Ο χαρακτήρας των Ελλήνων», σελ. 81).

Στο ίδιο βιβλίο, ο αείμνηστος καθηγητής, σημειώνει ότι «οι πλούσιοι την εποχή εκείνη, ενώ κατέρρεαν τα τελευταία υπολείμματα της βυζαντινής αυτοκρατορίας, ξένοι τελείως προς το πνεύμα του Χριστιανισμού, ήταν σκληρότεροι απέναντι στους φτωχούς και ταπεινούς της ζωής». Είμαστε και σήμερα ενώπιον μιας νέας άλωσης, περιμένουμε των εχθρών τα φουσάτα…

Γιατί είναι η πατρίδα «αχούρι κοπρισμένο/ από τ’ αλόγατα του οχτρού. Καπίστρια τα φελόνια /και οι κολυμπήθρες γούρνες. Να! Διαγουμιστές όλοι/ των όλων. Τίμιων, ιερών μαγαριστές και σφάχτες».( Παλαμάς, «Η φλογέρα του βασιλιά»).

Κόπρισε, διαγούμισε, μαγάρισε τόσα χρόνια το πολιτικό χτικιό, άχρηστοι και ανίκανοι λεβαντίνοι, οι συμμορίες του κομματισμού και μας παραδίδουν αμαχητί στους Φραγκογερμανούς, στους «Βενετούς», στους εμπόρους των εθνών- τοκογλύφους.

Γιατί δεν ξεσηκωνόμαστε, γιατί δεν επαναστατούν οι νέοι; Αναρωτιέται η μεσόκοπη άνοια και ανία, η συφοριασμένη «γενιά του Πολυτεχνείου»; Επανάσταση; Τι είναι αυτό τρώγεται; Μια διαδήλωση, μια πορεία διαμαρτυρίας για την θεϊκή ομάδα μας, ναι! «Προοδευτικές» συμπλοκές με την αστυνομία και βεβήλωση της ασυλαίας ανοησίας, όλα αυτά που ξεσηκώνουν ενίοτε τη νερουλή νεολαία μας – εικόνα και ομοίωση μας- γίνονται, έτσι περνάει η ώρα, ξεθυμαίνει, απελευθερώνεται και η σωρευμένη ενέργεια.

Η Επανάσταση όμως «θέλει δουλειά πολύ», πριν, όχι τώρα. Πού να ξέρουν οι νέοι από επαναστάτες, ποιος τους δίδαξε; Με ολίγον Τσε Γκεβάρα, ως καρδιοκατακτητή κυρίως και ατίθασο πλουσιόπαιδο, επαναστάτες δεν φτιάχνεις.

«Ο γύφτος και φθισικός» Καραϊσκάκης δεν μας κάνει, του λείπει η πολυπολιτισμική διάσταση, έκοβε και έχτιζε λοφίσκους με τούρκικα κεφάλια, ρατσισμός ασυγχώρητος.

Εσυνηθίσαμε, ως θα έλεγε ο γερο – Κολοκοτρώνης, να μας καταφρονούν οι ξένοι, δυο αιώνες, υποτέλειας και ξενοδουλείας, βιώσαμε. Τώρα, στις γενιές μας ξεβράζεται το κακό. Οι κοπριές, οι κοπρώνυμοι, που κυβέρνησαν ιδίως κατά την λαμπρή τους περίοδο – την ευρωπαϊκή της μακαρίτισσας ΕΟΚ – άφησαν την πατρίδα χωρίς παιδεία εθνική, χωρίς χρηστή δημόσια διοίκηση και μας παρέδωσαν στα αρπακτικά των …άνομων Θεσμών.

Γιατί δεν επαναστατούν οι Έλληνες; ιδού η απορία.

Ο χρόνιος εθισμός στην δουλοπρέπεια, η καθημερινή εισπνοή τηλεοπτικών αναθυμιάσεων, μεταμόρφωσαν τον πάλαι ποτέ ατίθασο, αγωνιστή, επαναστάτη και πολεμιστή Ρωμηό σε ασπόνδυλο καλοπερασάκια, σε ήρεμο «τίποτε».

Διασώζει ο Φωτάκος στα «Απομνημονεύματα περί την Ελληνικήν Επανάστασιν», ένα περιστατικό.

Συμβαίνει κατά το πρώτο έτος της Εθνεγερσίας. Οι πολιορκημένοι Τούρκοι του Νεόκαστρου αποφάσισαν να συνθηκολογήσουν και πρότειναν διαπραγματεύσεις. Συμφωνήθηκε συνάντηση των δυο αντιπροσωπειών έξω από το φρούριο. Αλλά οι συνομιλίες δυσκολεύονταν και αργούσαν, επειδή εκατοντάδες αγωνιστές, περίεργοι, χασομέρηδες, και λοιποί «άτακτοι» είχαν συγκεντρωθεί γύρω και θορυβούσαν αδιαφορώντας για τις διαταγές των αρχηγών τους.

Αφηγείται ο Φωτάκος: «Αφού δεν πλέον είδαν οι Τούρκοι ότι οι Έλληνες δεν ακούουν τους καπεταναίους των μια ημέραν ο Τσιντάραγας, κλειδούχος του Φρουρίου, έχασε την υπομονήν κι στραφείς προς τους στρατιώτας εφώναξεν ούτως: σουτ βρε Ρωμηοί! Η φωνή αυτή αμέσως έφερε σιωπήν. Εδώ δε εφαρμόζεται το ρητόν: «Είδε ο δούλος τον δεσπότην και εφοβήθη». Κατ’ ουδένα τρόπον εδύναντο οι καπεταναίοι να απομακρύνουν τους στρατιώτας διά να σταθούν οι Τούρκοι εις ομιλίαν, η δε φωνή του Αγά μόνη τους ησύχασεν».

Και παρατηρεί συγκαταβατικά ο αγωνιστής: «Πόσον ο φόβος είναι δυνατός και ανεξάλειπτος, όταν είναι παιδιόθεν ριζωμένος εις τα ψυχάς των ανθρώπων».

Έτσι ακριβώς. Μόνο που στην τωρινή περίπτωση δεν πρόκειται περί ριζωμένου φόβου, αλλά για ριζωμένη έως μιθιδρατισμού αφασία και παχυδερμία.

Κατ’ αρχάς και η λέξη Επανάσταση έχει ποινικοποιηθεί. Παραπέμπει στις επταετείς καρικατούρες, που ίσως το μεγαλύτερο έγκλημα τους ήταν ότι με τις γελοίες τους πατριδοκαπηλίες και θρησκοληψίες, έδωσαν μια ουρανόπεμπτη δικαιολογία στους μεταπολιτευτικούς νάνους και αρλεκίνους της «προόδου», να ποδοπατήσουν, να στρεβλώσουν αξίες αειθαλείς, ελληνοσώτειρες, «πίστιν και πατρίδα», που, όταν προσβάλλονται και αλυσοδένονται, ξεσηκώνουν λαούς.

Παιδιόθεν, ρίζωσε «εις τα ψυχάς» των σημερινών νεοελλήνων αυτή η αποστροφή, η καχυποψία, η απάρνηση στα τιμαλφή του Γένους μας, ο φόβος του ραγιά. Του ραγιά, του κατακυριευμένου στα βορβορώδη πάθη του. Διότι ψυχή χωρίς θρεμμένη με την Ορθόδοξη πίστη και με την φιλοπατρία, καταντά παλιόψαθα, φανταχτερή ασημαντότητα κι ας νομίζει ότι έχει αξία.

Οι επαναστάσεις δεν γίνονται με μπουκωμένα στόματα και άδειες, νεκρές ψυχές. «Σηκώθηκα και πήγα εις τις εικόνες και κάνω την προσευχή μου και λέγω∙ Κύριε βλέπεις σε τι κατάστασιν έφτασα. Ο μόνος σωτήρας είναι η παντοδυναμία σου και η ευσπλαχνία σου σε μας οπού κιντυνεύομεν και εις την ματοκυλισμένη μας πατρίδα. Πιάνω και φκιάνω μιαν σημαία και γράφω Εθνική Συνέλευση, Σύνταμα. Λέγω. Εις το όνομα του Θεού και της βασιλείας του σηκώνεται η σημαία της πατρίδος». Και επαναστάτησε ο ματοκυλισμένος στρατηγός τον Σεπτέμβριο του 1843 κατά των Μπαυαρέζων και κέρδισε ο βασανισμένος αγωνιστής, μαζί με τον λαό που τον ακολούθησε, αναίμακτα το Σύνταμα. ( Τo οποίο κατάντησαν τότε και τώρα οι νενέκοι…σύντριμμα). Η επανάσταση δεν θα ξεκινήσει από τους… κουκουλοφλώρους, μοσχοαναθρεμμένους μοναχογιούς των βορείων προαστίων…

Επανάσταση, αν γίνει και πρέπει να γίνει, θα έλθει από αυτούς που αγαπούν την πατρίδα με τον τρόπο του Μακρυγιάννη, εις το όνομα του Χριστού και της Θεομάνας μας. Άνθρωποι «ων ο Θεός κοιλία, οι εχθροί του σταυρού», ο ψευτοεπαναστάτες της σήμερον, στηρίζουν ύπουλα τους κατοχικούς, τους προδότες της πατρίδας. Εξάλλου όποιος πιστεύει στην Ανάσταση του Χριστού, ελπίζει και στην επ-ανάσταση του Γένους.

Ευέλικτη Ευρώπη ή περισσότερη Ευρώπη, είναι το ερώτημα; Τέσσερα σενάρια για το μέλλον της Ε.Ε. Τέσσερις ημέρες μετά το βρετανικό δημοψήφισμα ξεκινά μια από τις πιο δύσκολες εβδομάδες διπλωματικών διαβουλεύσεων σε πολλά επίπεδα για την προετοιμασία του «διαζυγίου» της Βρετανίας από την Ε.Ε., η οποία δεν φαίνεται να έχει συνέλθει ακόμη από το σοκ. Σε αυτή τη διαδικασία πρωτεύοντα ρόλο διαδραματίζουν οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο με σημαντικές συναντήσεις ενόψει του Συμβουλίου Κορυφής σήμερα και αύριο, στις Βρυξέλλες. Ζητούμενο είναι η επίσπευση της διαδικασίας εξόδου του Λονδίνου.

Σε αναζήτηση χρονικού οδικού χάρτη η καγκελάριος Μέρκελ έχει αποδυθεί σε αγώνα δρόμου με διαρκείς συναντήσεις με τους Ευρωπαίους ηγέτες πριν από τη Σύνοδο Κορυφής. Ανάμεσα στις διπλωματικές πρωτοβουλίες ανήκει και η ενημέρωση που έκανε χθες το πρωί ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Φρανκ Βάλτερ Στάινμαγιερ στους ομολόγους του από τις χώρες του Βίζεγκραντ, την Τσεχία, την Πολωνία, την Ουγγαρία και τη Σλοβακία. Το γερμανογαλλικό δίδυμο, που θεωρείται και η ατμομηχανή της Ε.Ε., εξετάζει σχέδιο επανεκκίνησης της Ε.Ε. Το υπονόησε και ο ίδιος ο Γάλλος Πρόεδρος αναφέροντας ότι «ανήκει στην ευθύνη της Γερμανίας και της Γαλλίας να αναλάβει πρωτοβουλίες».

Σε αντίθεση με την κυρία Μέρκελ, που φαίνεται να υιοθετεί έναν πιο συμφιλιωτικό τόνο απέναντι στο Λονδίνο, λέγοντας ότι χρειάζεται πρώτα ψύχραιμη ανάλυση της κατάστασης, η Γαλλία δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ότι επιθυμεί τη διαδικασία εξόδου των Βρετανών όσο πιο επώδυνη γίνεται. Όπως σχολιάζει η Die Welt, δεν πρόκειται για φτηνά αισθήματα εκδίκησης, αλλά για να δοθούν τα σωστά μηνύματα προς τους ευρωσκεπτικιστές μέσα στην ίδια τη χώρα. Ενόψει των προεδρικών εκλογών το 2017 και ενός δημοψηφίσματος για Frexit, που έσπευσε να ζητήσει η Μαρί Λεπέν, αρχηγός του εθνικιστικού Λαϊκού Μετώπου, ο Γάλλος Πρόεδρος επιδιώκει καθαρές λύσεις ξέροντας, όπως προανήγγειλε η Λε Πεν, ότι η Ευρώπη και το Brexit θα κυριαρχήσουν στην προεκλογική εκστρατεία.

Η επόμενη ημέρα

Και ενώ οι δύο ηγέτες προσέρχονται σε διαβουλεύσεις «εν πλήρη αρμονία» για τον τρόπο διαχείρισης του Brexit, και την επιθυμία «για τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια ώστε να μη δημιουργηθούν καταστάσεις ανασφάλειας» η Die Welt σκιαγραφεί τα τέσσερα πιθανά σενάρια για το μέλλον της Ε.Ε.

1.  Το πρώτο αφορά τον κίνδυνο να υπάρξουν αλυσιδωτές αντιδράσεις και σε άλλες χώρες. Το Βερολίνο θεωρεί ρεαλιστικό ένα τέτοιο σενάριο και μάλιστα στο σχέδιο στρατηγικής του υπουργείου Οικονομικών γίνεται σαφής αναφορά σε τάσεις μιμητισμού στη Γαλλία, τη Φινλανδία, την Αυστρία και την Ολλανδία. Η εξέλιξη αυτή κρύβει τεράστιες οικονομικές επιπτώσεις. «Εάν γίνουν δημοψηφίσματα σε χώρες του ευρώ, τότε θα επιστρέψει στην Ευρώπη η δημοσιονομική κρίση», υποστηρίζει ο Γκούντραμ Βολφ, επικεφαλής του ερευνητικού ινστιτούτου Bruegel στις Βρυξέλλες.

2. Δεύτερο σενάριο: Περισσότερη ενσωμάτωση, αλλά αυτήν τη φορά σωστά. Πιστός οπαδός αυτού του σεναρίου είναι ο πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου και σήμερα επικεφαλής των Φιλελευθέρων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Γκι Φερχόφστατ. «Η Ευρώπη πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από μια χαλαρή ένωση κρατών, που ενεργούν πολύ λίγο και πολύ αργά».

3. Το τρίτο σενάριο αφορά τη δημιουργία «συνασπισμού των προθύμων». Ήδη το περασμένο Σάββατο ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών παρουσίασε μετά από συνάντηση με τους άλλους πέντε ομολόγους του από τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ολλανδία και το Λουξεμβούργο ένα κοινό όραμα για μια «ευέλικτη Ε.Ε.». Η ιδέα δεν είναι καινούργια. Παραπέμπει στην Ευρώπη των δύο, τριών ή περισσοτέρων ταχυτήτων, όπου μια Ευρώπη «του σκληρού πυρήνα» κινείται πιο γρήγορα από την υπόλοιπη Ευρώπη.

4. Το τελευταίο σενάριο είναι η συνέχιση αυτού που η Ε.Ε. κάνει παρά το Brexit, δηλαδή τη διατήρηση του status quo, με την ελπίδα ότι η κρίση θα εξαφανιστεί χωρίς να μεταβάλει επώδυνα τις δομές.

πηγη: imerisia.gr

Λίγα εικοσιτετράωρα πριν από το Βρετανικό δημοψήφισμα οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το αποτέλεσμα θα κριθεί τελικά στο νήμα. Η αποτρόπαια δολοφονία της Βουλευτού Jo Cox ανέδειξε τον βαθμό στον οποίο ο δημόσιος διάλογος έχει δηλητηριασθεί από ακραίες και παράλογες θέσεις. Ταυτόχρονα, η δολοφονία φαίνεται να κινητοποιεί και τους φίλους της Ευρώπης και των δημοκρατικών αξιών που πλέον αντιλαμβάνονται το μέγεθος του διακυβεύματος.

Πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι: Ένα αποτέλεσμα υπέρ του Brexit θα έχει πολλαπλές αρνητικές επιπτώσεις. Για τους Βρετανούς, θα σημάνει την αποσύνδεση της χώρας τους από το Ευρωπαϊκό Οικοδόμημα, μια άσκοπη περιπλάνηση στα αχαρτογράφητα ύδατα του διεθνούς απομονωτισμού και την ενίσχυση των αποσχιστικών τάσεων σε τοπικό επίπεδο, ειδικά στην Σκωτία. Επιπρόσθετα, και εν αντιθέσει με τα όσα ευαγγελίζονται οι οπαδοί του Brexit, τα οικονομικά οφέλη θα είναι ανύπαρκτα.

Είναι δεδομένο ότι το σοκ της εξόδου θα οδηγήσει την οικονομία σε ύφεση η οποία θα είναι ασφαλώς μεγαλύτερη του 0,6 του ΑΕΠ που συνεισφέρει ετησίως το Η.Β. στα ταμεία της ΕΕ. Και για την ιστορία, αξίζει να αναφερθεί ότι, στο εξάμηνο Δεκεμβρίου– Απριλίου συνολικά 77 Δις. Στερλίνες μετατράπηκαν σε άλλο νόμισμα έναντι μόλις 2 Δις. το αμέσως προηγούμενο. Οι ομοιότητες με την δική μας, περσινή, εμπειρία δεν είναι καθόλου τυχαίες.

Αλλά και για την Ευρώπη η έξοδος του Η.Β. από τους Ενωσιακούς θεσμούς θα αποτελέσει ένα εξαιρετικά αρνητικό γεγονός. Είναι δεδομένο ότι μια τέτοια εξέλιξη θα σημάνει ένα νέο κύκλο εσωστρεφείας, την αρχή μιας βασανιστικής διετούς διαδικασίας για την αποχώρηση της χώρας με βάση το Άρθρο 50 της Συνθήκης της Λισσαβόνας. Πάνω από όλα, θα σηματοδοτήσει τον πολιτικό ενταφιασμό της πλέον βασικής αρχής της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης: της ιδέας της «όλο και πιο στενής Ένωσης». Σε όλα αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε και το οικονομικό κόστος το όποιο είναι εξαιρετικά δύσκολο να υπολογιστεί με βάση τα σημερινά δεδομένα

Κανένας δεν ισχυρίζεται ότι η συγκυρία είναι εύκολη. Η ύφεση της ευρωπαϊκής οικονομίας, η συμπίεση του εισοδήματος των μεσαίων τάξεων, η ανεργία και εσχάτως οι μαζικές προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές, έχουν ως αποτέλεσμα να μορφοποιούνται τάσεις οπισθοδρόμησης της ολοκλήρωσης και αμφισβήτησης του οικοδομήματος.

Οι Βρετανοί ψηφοφόροι πρέπει να δείξουν την δέουσα ψυχραιμία και πολιτική ωριμότητα ώστε να αποφύγουμε άσκοπες περιπέτειες. Παραδοσιακά, σε δημοψηφίσματα παρατηρείται μια μετακίνηση 2-3% προς την «ασφαλή επιλογή», τα τελευταία εικοσιτετράωρα. Ας ελπίσουμε, ότι στις λίγες ώρες που απομένουν, οι ψηφοφόροι θα αντιληφθούν ότι η Ευρώπη, ακόμη και με τις όποιες αδυναμίες, είναι το μοναδικό ασφαλές λιμάνι.

Άρθρο του Νίκου Ανδρουλάκη για το Brexit

Μονόδρομος είναι το ΕΝΙΑΙΟ ΘΕΣΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ, με ένα Ενιαίο Ανώτατο Ίδρυμα σε κάθε Γεωγραφική Περιφέρεια και φυσικά Ενιαία Επιστημονικά και Επαγγελματικά Επιμελητήρια για όλους τους Αποφοίτους…

Για άλλη μια φορά βλέπουν το φως της δημοσιότητας πορίσματα για την Ανώτατη Εκπαίδευση… Πορίσματα και προτάσεις από την Κυβέρνηση και τα Κόμματα. Πορίσματα που αναπαράγουν τετριμμένες -κατά βάση- απόψεις, με έλλειψη οράματος και προοπτικής, καθώς το εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει αποτύχει παταγωδώς να αντιληφθεί τις ανάγκες της αγοράς και της κοινωνίας. Σήμερα 33 χρόνια μετά την ίδρυση των ΤΕΙ, ήρθε η ώρα να δοθεί λύση στις χρόνιες παθογένειες του Εκπαιδευτικού μας συστήματος που έχει ως συνέπεια τα γνωστά προβλήματα που έχουν ως επακόλουθο τις νοσηρές συνθήκες στην άσκηση του επαγγέλματος για δεκάδες χιλιάδες πτυχιούχους.

Από διάφορες πλευρές ακούστηκε ξανά το σενάριο της μετονομασίας των ΤΕΙ σε Τεχνολογικά Πανεπιστήμια… Αναρωτιέμαι όμως, σήμερα τα ΤΕΙ τι είναι; Το πρώην ΤΕΙ Πειραιά που μετονομάστηκε επισήμως -με πρωτοβουλίες και αποφασιστική δράση της Διοίκησής του-, σε University of Applied Sciences τι διαφορά έχει από Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο; Πέρα όμως από την «καλύτερη έξωθεν μαρτυρία» που αναμφισβήτητα προσδίδει ο νέος τίτλος, τα προβλήματα δεν παραμένουν τα ίδια; Είναι κοινός τόπος ότι θα ήταν επιστημονικά ορθότερη η επιλογή της σύμπτυξης του Πανεπιστημίου Πειραιά και του ΑΕΙ Πειραιά Τ.Τ. σε ένα νέο Ενιαίο Ίδρυμα, με τη μετεξέλιξη της Σχολής Τεχνολογικών Εφαρμογών σε Πολυτεχνική Σχολή και τη συγχώνευση των ομοειδών τμημάτων που λειτουργούν στα δύο Ιδρύματα με αντίστοιχο πρόγραμμα και διάρκεια σπουδών (Διοίκηση Επιχειρήσεων και Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής Επιστήμης). Κάτι τέτοιο θα αναβάθμιζε συνολικά και τα δύο Ιδρύματα και θα έδινε νέες προοπτικές σε φοιτητές και ακαδημαϊκό προσωπικό, θα προωθούσε την έρευνα και θα διευκόλυνε τις σχέσεις με Ιδρύματα του Εξωτερικού αλλά και τη σύνδεση με αγορά εργασίας. 

Κάποια χρόνια πριν, η πρόταση των Τεχνολογικών Πανεπιστημίων είχε νόημα. Σήμερα όμως; Ποιος ο λόγος της διαιώνισης του δυισμού; Πριν απαντήσει κανείς επικαλούμενος το παράδειγμα της Γερμανίας, θα αναρωτηθώ τι διαφορά έχουν σήμερα το Πολυτεχνείο και οι Πολυτεχνικές Σχολές από τη λογική των Τεχνολογικών Πανεπιστημίων;

*(Το σύστημα Ανώτατης εκπαίδευσης της Ελλάδας όλα αυτά τα χρόνια αποτελείται από ιδρύματα Πανεπιστημιακής 4ετούς φοίτησης, Πολυτεχνικής 5ετούς και Τεχνολογικής 4ετούς, λειτούργησε κατά το «Γερμανικό Πρότυπο» το οποίο όμως έχει ήδη καταργηθεί τα τελευταία χρόνια λόγω υιοθέτησης 3ετούς bachelorγια τη συντριπτική πλειοψηφία των προγραμμάτων σπουδών της  ανώτατης τεχνικής εκπαίδευσης. Τονίζεται δε, ότι διαχρονικά στα αντίστοιχα «γερμανικά ΤΕΙ» (Fachhochshulen) παρέχεται η δυνατότητα πλήρους άσκησης του επαγγέλματος, κάτι το οποίο στην Ελλάδα «ξεχάστηκε» κατά την υιοθεσία του συστήματος).

Ακόμα και αν έρθουν με τυμπανοκρουσίες τα Τεχνολογικά Πανεπιστήμια, σε λίγο θα αναζητούμε ξανά νέες ρυθμίσεις…

Γιατί να διαιωνίζουμε το διαχωρισμό των Αποφοίτων σε δύο κατηγορίες; Προφανώς δεν αναφέρομαι μόνο στους Μηχανικούς… Ποιος ο λόγος διαφοροποίησης σε ΠΕ και ΤΕ, αποφοίτων Τμημάτων όπως η Διοίκηση Επιχειρήσεων, η Νοσηλευτική, η Βιβλιοθηκονομία;

Αναμφισβήτητα τα τελευταία χρόνια έγιναν σημαντικά βήματα. Οι σημαντικότεροι σταθμοί αυτής της πολύχρονης διαδρομής ήταν:

Α) Ο Νόμος 2916/2001 (ολοκληρώθηκε με τον 3549/2007) που ήρθε ως αποτέλεσμα των μαζικών φοιτητικών κινητοποιήσεων της δεκαετίας του ’90 αλλά και της πιεστικής απόφασης του Ελεγκτικού Συνεδρίου, ξεκαθάρισε ότι τα ΤΕΙ ανήκουν στην Ανώτατη Εκπαίδευση, βάζοντας τέλος στον «ερμαφροδιτισμό» του 1404/83, και φυσικά οι διατάξεις που έδωσαν τη δυνατότητα στα Ιδρύματα να διοργανώνουν αυτοδύναμα Μεταπτυχιακά (παραμένοντας δυστυχώς ακόμα η εκκρεμότητα των Διδακτορικών).

Β) Η ψήφιση της παραγράφου ΙΓ.12 του Ν.4254/2014 με την οποία καταργήθηκαν οι διατάξεις του Ν.4663/1930 που όριζαν ποιος ασκεί το επάγγελμα του Μηχανικού στη χώρα, 84 χρόνια μετά τη θεσμοθέτησή τους! Ορίζοντας ρητά ότι το Επάγγελμα του Πολιτικού Μηχανικού ασκούν όλοι οι Διπλωματούχοι της αντίστοιχης ειδικότητας, όλων των Τμημάτων της Ανώτατης Εκπαίδευσης της Χώρας μας, ακυρώνοντας έτσι το σκεπτικό όλων των αρνητικών αποφάσεων των Ανώτατων Δικαστηρίων της Χώρας που βασίζονταν στο Νόμο του 1930 (η ψήφιση ήρθε μετά από την επιμονή μιας ομάδας συναδέλφων και τη σθεναρή στάση του τότε Υπουργού Παιδείας –κόντρα σε όλες τις «συντεχνίες» εκτός αλλά και εντός κλάδου).

Σήμερα είναι πιο ώριμο από ποτέ το χρόνιο αίτημα για γενναίο επανασχεδιασμό του Χάρτη της Ανώτατης Εκπαίδευσης με τη λειτουργία Ενός μεγάλου και ισχυρού Πανεπιστημιακού Ιδρύματος ανά Γεωγραφική Περιφέρεια της χώρας (εκτός Αττικής και Θεσσαλονίκης) με συγχώνευση Πανεπιστημίων και ΤΕΙ που θα οδηγεί σε ισχυρά και ανταγωνιστικά πτυχία, θα συνεργάζεται με Ερευνητικά Κέντρα, θα δίνει μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς τίτλους και θα οικοδομεί πραγματική σχέση συνεργασίας με την Αγορά Εργασίας (υπό τη σκέπη αυτού του Ιδρύματος θα μπορούν πιθανόν να λειτουργούν και διετείς ή τριετείς κύκλοι σπουδών σε συγκεκριμένα επιστημονικά ή επαγγελματικά αντικείμενα). Δεν μπορώ να δεχθώ το επιχείρημα «εμείς κάναμε τόσο κόπο να στήσουμε το Ίδρυμα δεν θα έρθει τώρα το Πανεπιστήμιο να μας τα πάρει όλα…» ή «μα πως θα κάνουμε ΔΕΠ και ισότιμο με εμάς το ΕΠ των ΤΕΙ..». Κανείς δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, όλοι οι καθηγητές των ΤΕΙ άλλωστε έχουν πολύ ισχυρά ακαδημαϊκά προσόντα και τα Ιδρύματα έχουν αξιολογηθεί από εξωτερικούς κριτές, καταδεικνύοντας σε πολλές περιπτώσεις καλύτερες επιδόσεις στα ΤΕΙ από αυτές των Πανεπιστημίων. Μιλάμε για νέα Ιδρύματα με ισότιμη σχέση μεταξύ όλων των μερών και φυσικά τους απαραίτητους μεταβατικούς χρόνους αλλά και μεταβατικές διατάξεις για τους ήδη πτυχιούχους των Ιδρυμάτων. Επίσης μιλάμε για νέα Ιδρύματα που θα αποφασίζουν αυτόνομα αν θα δίνουν θεωρητική ή εφαρμοσμένη κατεύθυνση στις σπουδές τους, όπως άλλωστε έκαναν ήδη αρκετές Πολυτεχνικές Σχολές «αντιγράφοντας» το πρόγραμμα σπουδών των ΣΤΕΦ.

Παράλληλα με την συζήτηση για το νέο Χάρτη της Ανώτατης Εκπαίδευσης, θα πρέπει να δρομολογηθεί και η ένταξη όλων των αποφοίτων στα αντίστοιχα Επιστημονικά και Επαγγελματικά Επιμελητήρια (ΤΕΕ, ΟΕΕ, ΓΕΩΤΕΕ), λαμβάνοντας πάντα υπόψη ότι απόφοιτοι Ιδρυμάτων τριετούς διάρκειας φοίτησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση εδώ και περισσότερα από δέκα χρόνια, γίνονται πλήρη μέλη των Επιμελητηρίων και παίρνουν άδεια ασκήσεως επαγγέλματος (κάνοντας χρήση των διατάξεων της Ευρωπαϊκής Νομοθεσίας…).

Είναι σήμερα ωριμότερη από ποτέ η ανάγκη προσέγγισης των Μηχανικών Π.Ε. και Τ.Ε., καθώς τα προβλήματα στην οικονομία έχουν δραματικές συνέπειες στην άσκηση του Επαγγέλματος όλων μας… Αξιώνουμε την πλήρη εγγραφή μας στο Τεχνικό Επιμελητήριο, κάνοντας χρήση όλων των σχετικών Ευρωπαϊκών διατάξεων αλλά και των νέων δεδομένων που δημιούργησε ο Ν.4254/2014, πέρα όμως από τις αντιπαραθέσεις, τις δικαστικές προσφυγές και τις απαιτούμενες Νομοθετικές ρυθμίσεις, πρώτο μεταβατικό βήμα θα μπορούσε να είναι η λειτουργία Τμήματος Μηχανικών Τ.Ε. μέσα στη δομή του ΤΕΕ, με συγκεκριμένο χρόνο ζωής και στόχο την προετοιμασία της αλλαγής του Κανονισμού Λειτουργίας του ΤΕΕ στην κατεύθυνση της εγγραφής μας ως πλήρη μέλη αλλά και την έναρξη ουσιαστικής συζήτησης για την αναμόρφωση του Πλαισίου Άσκησης Επαγγέλματος για όλες τις ειδικότητες –όπως άλλωστε προέβλεπαν οι διατάξεις του Ν.4254, αλλά δεν ενεργοποιήθηκαν ποτέ-.

Η στάση της Πολιτείας απέναντι στα κρίσιμα ζητήματα της Ανώτατης Παιδείας και ειδικότερα απέναντι στην Τεχνολογική Εκπαίδευση, υπήρξε διαχρονικά από αποσπασματική και αδιάφορη έως εγκληματική… Όμως πέρα από τις μαζικές φοιτητικές κινητοποιήσεις της δεκαετίας του ’90, ο χώρος μας παραμένει εδώ και χρόνια απαθής. 

Ήρθε ο καιρός να κάνουμε ένα βήμα προς τα εμπρός.

Στο χέρι μας είναι να διεκδικήσουμε με τόλμη, αποφασιστικότητα και αξιοπρέπεια αυτά που μας έχει στερήσει η Πολιτεία.

Το χρωστάμε στον εαυτό μας, αλλά κυρίως στους νέους πτυχιούχους, τους φοιτητές των Ιδρυμάτων, το χρωστάμε στα παιδιά μας.

Δημήτρης Σιάχος

Γραμματέας ΕΚΟ Μηχανικών Τ.Ε.

τ. Μέλος Κ.Δ.Ε. Ε.Ε.Τ.Ε.Μ.

Μέλος Πολιτικής Επιτροπής Ν.Δ.

Περιοχή συνημμένων

1 Ιουνίου χθες και η Θάσος «υποδέχτηκε» τα αποτελέσματα τη «σκληρής διαπραγμάτευσης» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και του κ. Τσίπρα προσωπικά. Έχασε τη « νησιωτικότητα»…
Ο ΦΠΑ αυξήθηκε από το 16% στο 24%… Μπήκε ειδικός φόρος διανυκτέρευσης στα ξενοδοχεία και ειδικός φόρος κατανάλωσης στον καφε 
… μέτρα που αποτελούν «πισώπλατη μαχαιριά» για τους επαγγελματίες του νησιού και τις τουριστικές δραστηριότητες…
Ταυτόχρονα και τα χωριά του ορεινού όγκου της περιοχής  μας με κατοίκους κάτω των 2000 θα νιώσουν στο πετσί τους τα αποτελέσματα της δήθεν διαπραγμάτευσης, που αυξάνει υπέρογκα τον τρόπο φορολόγησης και καταβολής των ασφαλιστικών εισφορών των επαγγελματιών, αναγκάζοντάς τους να κλείσουν τις επιχειρήσεις τους και να φύγουν από τα χωριά τους.                                              
Εντύπωση πάντως προκαλεί η σιωπή των «αμνών» ,δηλαδή των τριών τοπικών βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και της Νομαρχιακής του Επιτροπής …
Τσιμουδιά για την λαίλαπα των φόρων που «σμπαραλιάζει» τους συντοπίτες μας…
Τους καταγγέλλουμε και τους στέλνουμε ένα μήνυμα: ΦΥΓΕΤΕ!
Για τη ΝΟΔΕ Καβάλας
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ Ι. ΔΡΑΚΟΣ

Συνέπειες στην ευρωπαϊκή και μεσανατολική κρίση, αλλά και στους διεθνείς συσχετισμούς.

Το τι θα συμβεί στην Κύπρο τους επόμενους μήνες θα έχει τεράστιες συνέπειες σχετικά με την κατεύθυνση που θα πάρει τόσο η ευρωπαϊκή κρίση όσο και η κρίση στη Μέση Ανατολή στο αμέσως επόμενο διάστημα. Μπορεί να καθορίσει τις σχέσεις μεταξύ Ε.Ε. και Τουρκίας, καθώς επίσης να επηρεάσει βαθιά τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, αλλά και τα ρωσικά συμφέροντα στη Μεσόγειο.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Είναι συνηθισμένο στα πολιτικά πράγματα στην Ευρώπη, τα τελευταία χρόνια, οι λαοί να ψηφίζουν ένα πράγμα και οι κυβερνήσεις τους να κάνουν το αντίθετο. Αυτό συνέβη σε πολλές περιπτώσεις, από το δημοψήφισμα στη Γαλλία το 2005 σχετικά με το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα ώς το δημοψήφισμα στην Ελλάδα το 2015 – για να μην αναφέρουμε τις προεκλογικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ που δεν τηρήθηκαν.

Αλλά υπάρχουν και μερικές εξαιρέσεις, όπου οι ηγεσίες δεν πηγαίνουν ενάντια στη θέληση των ψηφοφόρων. Τέτοια εξαίρεση ήταν το δημοψήφισμα της Κύπρου το 2004, όταν ο κυπριακός λαός ψήφισε συντριπτικά κατά του Σχεδίου Ανάν για την δήθεν «επανένωση» του νησιού.

Πολλοί αναγνώστες ίσως σκεφτούν ότι τα όσα συμβαίνουν στην Κύπρο, ένα μικρό κράτος-μέλος της Ε.Ε. στην Ανατολική Μεσόγειο, έχουν πολύ μικρή σημασία. Αυτό κυρίως υποβάλλεται από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, ιδίως μέσω της αποσιώπησης των πραγματικών παραμέτρων του Κυπριακού προβλήματος. Αλλά, στην πραγματικότητα, η αλήθεια είναι διαφορετική. Η Κύπρος, παρά το μέγεθός της, είναι πολύ σημαντική για να μιλήσουν γι’ αυτήν.

Το τι θα συμβεί στην Κύπρο τους επόμενους μήνες θα έχει τεράστιες συνέπειες σχετικά με την κατεύθυνση που θα πάρει τόσο η ευρωπαϊκή κρίση όσο και η κρίση στη Μέση Ανατολή στο αμέσως επόμενο διάστημα. Μπορεί να καθορίσει τις σχέσεις μεταξύ Ε.Ε. και Τουρκίας, καθώς επίσης να επηρεάσει βαθιά τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, αλλά και τα ρωσικά συμφέροντα στη Μεσόγειο.

Γιατί αυτό; Πρώτον, επειδή η «λύση» που προετοιμάζεται για το κυπριακό πρόβλημα ισοδυναμεί, ούτε λίγο-ούτε πολύ, με την… κατάργηση του κυπριακού κράτους. Για να ειπωθεί πιο σύντομα, το Σχέδιο Ανάν -τις κατευθύνσεις του οποίου ακολουθεί και η νέα πρόταση για την Κύπρο- έδινε εξαιρετική ισχύ σε τρεις ξένους δικαστές και σε μια ντουζίνα «διεθνείς αξιωματούχους» που θα καθορίζονταν προσωπικά από τον γ.γ. του ΟΗΕ (χωρίς καν τη γνώμη του Συμβουλίου Ασφαλείας). Αυτοί οι δικαστές και «αξιωματούχοι» θα είχαν τη δυνατότητα ακόμα και να διορίσουν τους διαδόχους τους. Ποιους άραγε θα διορίσει ο γ.γ. του ΟΗΕ για να κυβερνήσουν, με τέτοια μοναρχική δύναμη, αυτή τη μικρή Δημοκρατία; Υποθέτουμε ότι δεν θα ήταν η Νιγηρία, το Βιετνάμ ή η Χιλή οι χώρες που θα επηρέαζαν τις επιλογές του. Δείχνει πιο πιθανό να ήταν χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία ή το Ισραήλ, καθώς αυτές έχουν και ζωτικά συμφέροντα και δυνατότητες να επηρεάζουν τις αποφάσεις κάθε γ.γ. του ΟΗΕ.

Δεύτερον, το κυπριακό πρόβλημα είναι από τους κύριους παράγοντες που επιδρούν στις σχέσεις Ε.Ε.-Τουρκίας. Αν εφαρμοζόταν το Σχέδιο Ανάν, η Άγκυρα θα απολάμβανε πολλά από τα δικαιώματα των κρατών μελών της Ε.Ε. πολύ πριν γίνει, αν ποτέ συμβεί, κράτος μέλος. Και τρίτον, οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού, σύμφωνα με το Σχέδιο Ανάν, θα είχε τεράστιες στρατηγικές επιπτώσεις καθώς η Κύπρος βρίσκεται σε ένα από τα πιο στρατηγικά σημεία του κόσμου.

Αυτοί οι παράγοντες εξηγούν γιατί οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ, της Ε.Ε. και της Βρετανίας κινητοποιήθηκαν δραστήρια ώστε να «πείσουν» τους Κύπριους να ψηφίσουν το Σχέδιο Ανάν. Δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα φόβου και τρομοκρατίας, που είναι πια η συνηθισμένη κατάσταση στα ευρωπαϊκά δημοψηφίσματα.

Διεθνείς και τοπικοί σχολιαστές «κύρους» διακήρυξαν δημόσια ότι θα συμβούν όλα τα κακά του κόσμου αν οι ψηφοφόροι εναντιώνονταν στη θέληση των «ισχυρών» και των «πολιτισμένων». Πλήρωσαν, επίσης, πολλές ΜΚΟ για να πραγματοποιήσουν εκστρατείες υπέρ του «ναι». Το μεγαλύτερο μέρος της κυπριακής και ελληνικής οικονομικής ολιγαρχίας, τα κύρια ΜΜΕ σε Ελλάδα και Κύπρο και το πολιτικό κατεστημένο των δύο χωρών έκαναν κοινή εκστρατεία ώστε να πεισθούν οι Κύπριοι να ψηφίσουν «ναι».

Οι Ελληνοκύπριοι, που αποτελούν το 82% του πληθυσμού του νησιού, είχαν όλους τους λόγους του κόσμου να πάρουν στα σοβαρά τις απειλές. Η Κύπρος είναι ένα μικρό νησί, μεγάλο μέρος του οποίου κατέχει στρατιωτικά η Τουρκία. Η Τουρκία είναι μια στρατιωτική «υπερδύναμη» σε σχέση με την Κύπρο, και η Ελλάδα είναι μακριά για να βοηθήσει αποτελεσματικά την Κύπρο (αν μια κυβέρνηση των Αθηνών αποφάσιζε να βοηθήσει, καθώς στο παρελθόν οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν έδειξαν τέτοια ισχυρή πρόθεση).

Σε αντίθεση με όλα αυτά, οι Κύπριοι απέρριψαν το σχέδιο Ανάν το 2004. Αλλά, όπως είχε δηλώσει τότε ο Βρετανός διπλωματικός εκπρόσωπος στη Κύπρο λόρδος Ντέιβιντ Χάνεϊ, «αν οι Κύπριοι απορρίψουν το σχέδιο, θα τους βάλουμε να ψηφίσουν πάλι και πάλι, μέχρι να ψηφίσουν “ναι”».

Ίσως, μετά τις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου στην Κύπρο, να πλησιάζει η ώρα για ένα νέο δημοψήφισμα ή ακόμα και για μια κρίση σχεδιασμένη ώστε να προκαλέσει σοκ στους κατοίκους του νησιού.

Η Κυρία Νούλαντ επισκέφθηκε ήδη τη Λευκωσία.

Δημοσιεύτηκε στον “Δρόμο της Αριστεράς” στις 13.5.2016

*To άρθρο γράφτηκε και δημοσιεύτηκε αρχικά στα αγγλικά (http://www.defenddemocracy.press/towards-regime-change-cyprus/) προοριζόμενο για την ενημέρωση του διεθνούς κοινού, αλλά νομίζουμε ότι είναι ακόμα πιο χρήσιμο για το ελληνικό.

πηγή: konstantakopoulos.gr

Γράφει: H Έφη Βαλίλα Βlog: proklisinews.wordpress.com

Δημοσιογράφος

Στο σύγχρονο Management, οι ειδήμονες ισχυρίζονται ότι οι ηγέτες κάνουν πάντα  το σωστό! Ποιοι ηγέτες όμως? Αυτοί οι «γκουρού» που σύμφωνα με τη θεωρία της ηγεσίας, (οι Ευρωπαίοι Ηγέτες) κλείνουν τα σύνορα των χωρών τους! και η Ελλάδα πλέον εάλω…από το μεταναστευτικό κύμα και η αλληλεγγύη της Ε.Ε. στην Ελλάδα, μια άγνωστη λέξη, αντίθετα προς την Τουρκία να είναι δεδομένη!

Πόσο ανεξάρτητη χώρα έχουμε στα αλήθεια, με αυτές τις συμπεριφορές? Δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες και λαθρομετανάστες βρίσκονται χωρίς ταυτοποίηση και χωρίς να τους ελέγχει κανείς στην χώρα μας. Ο αριθμός ανέρχεται πάνω από 70.000 πρόσφυγες και  λάθρο, που βρίσκονται στην Ελλάδα και αναμένονται επιπλέον 500.000 έως 1.000.000 ακόμα! Ετοιμάζονται 15 μεγάλοι οικισμοί, αλλά έρχονται ακόμα 130 σε ολόκληρη την Ελλάδα!!!. Είναι γεγονός ότι «δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι θα εγκλωβιστούν στη χώρα μας, όπως το είπε και ο  Αναπλ. υπουργός μεταναστευτικής πολιτικής Γιάννης Μουζάλας. Προσθέτοντας τη παροιμιώδη φράση: ότι ζούμε μια «καινούργια κατάσταση και το βάρος θα το μοιραστεί όλη η κοινωνία»!.  

Από σήμερα, όμως ο δρόμος από την Ειδομένη στην κεντρική Ευρώπη έχει πάρει τέλος!. «Πρέπει να πεισθούν (οι πρόσφυγες) πως αυτός ο δρόμος είναι κλειστός».

Οι Ευρωπαίοι θα κλείσουν τον βαλκανικό διάδρομο (έγραφε πριν λίγες μέρες) η Αυστριακή εφημερίδα Der Standard, επισημαίνοντας χαρακτηριστικά με την πρόταση κλειδί «Es–wird–einen–neuen–Konsens–geben» ότι δηλαδή από το κλείσιμο, θα έχει τη στήριξη η Ελλάδα, καθώς όσοι πρόσφυγες βρίσκονται επί ελληνικού εδάφους, θα παραμείνουν. Όμως το ταξίδι του Πρωθυπουργού μας,  άλλα έδειξαν στην αρχή και άλλες οι δηλώσεις του Υπουργού επί θεμάτων Ε.Ε., της Τουρκίας, προβάλλοντας ταυτόχρονα και το ισχυρό ηγετικό προφίλ με μια οργανωμένη διπλωματία της Γείτονος χώρας!

Και οι Ευρωπαίοι συμπεριλαμβανομένων και των Ελλήνων ηγετών, φροντίζουν την αλληλεγγύη τους, να παγιώνεται προς την Τουρκία, και ο έλληνας πρωθυπουργός, ν’ αγωνίζεται μόνος, για να αποδείξει στη Σμύρνη, τα αυτονόητα και να εισπράττει μαθήματα Διπλωματίας από τους Τούρκους!?

Πιστεύει κανείς από τους συμπατριώτες μας, ότι, η ηγεσία μαθαίνεται και μπορεί να διδαχτεί?. Ο ορισμός από τους ειδήμονες που δίνεται για την ηγεσία είναι ότι: «Ηγεσία είναι η ικανότητα να δημιουργείς ένα όραμα, να το μετουσιώνεις σε πράξη και να το διατηρείς». Μήπως αυτό, δεν το διέθεταν οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες τα τελευταία χρόνια και υπάρχει ακόμα και σήμερα αυτή η ανάγκη δημιουργίας μιας ειδικής λει­τουργίας Πολιτικής Ηγεσίας, ώστε να προσαρμόζεται στη πίεση κάθε «περιβάλλοντος”. Επομένως η λειτουργία- ικανότητα αυτή, θα καταστρώνει στρατηγικές, και να στηρίζεται, σε αντικειμενικές αναλύσεις και συμπεριφορές των καταστάσεων. 

Ο Rensis Likert καταγράφει το στυλ ηγεσίας και το συνδέει με την απόδοση(1903-1981).Ο Αμερικανός κοινωνικός επιστήμονας και ερευνητής, γνωστός για το έργο του «New Patterns of Management», «Νέες μέθοδοι στο Management» καταλήγει στο συμπέρασμα ότι για να σταθείς εκεί, που είσαι, δεν είναι αρκετό να δημιουργείς οράματα, αλλά και να τα υλοποιείς με κάθε τρόπο. Από την απέναντι όχθη, ακτινογραφούμε το ηγετικό προφίλ του Νταβούτογλου, που από τη μια προβλέπει την άμεση επανεισδοχή προσφύγων στη χώρα του και από την άλλη ο Υπουργός του δεν δέχεται επαναπροώθηση στην τουρκία και άγκυρα ταυτόχρονα αμφισβητεί τον εθνικό εναέριο χώρο των δέκα μιλίων, ζητάει να μην κατατίθενται σχέδια πτήσης στο FIR Αθήνας, ενώ ακόμη ζητά από τα πλοία του ΝΑΤΟ, να μην ελλιμενίζονται στα Δωδεκάνησα. Ακόμα λίγες ώρες αφού ξεπροβόδισε από τη Σμύρνη τον Αλέξη Τσίπρα επισήμανε πώς το casus belli δεν πρόκειται να αρθεί αν η Ελλάδα δεν παραιτηθεί από το δικαίωμα της χώρας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα, στα 12 ναυτικά μίλια!  Από την άλλη μπορεί ο κ. Νταβούτογλου να συμφώνησε σε συγκεκριμένα σημεία, διαφώνησε όμως στα κυριότερα για τη χώρα μας όπως: ότι με τα λόγια τους και τα υπονοούμενα του, μακραίνουν τον κατάλογο των απαιτήσεων για να πάρουν αυτό που θέλουν από το Αιγαίο! Και φυσικά όταν τα 3.5οο νησιά μας,  δεν περιγράφονται στις διεθνείς συνθήκες,  τότε οι Τούρκοι τα θεωρούν αμφισβητούμενα!.

Και τα αεροπλάνα μας, αυτοί οι θεματοφύλακες του Αιγαίου οι πιλότοι μας, κάνουν αερομαχίες, πάνω από αμφισβητούμενες περιοχές? Επομένως θεωρείται για αυτούς το Αιγαίο περιοχή γα μοίρασμα?. Και κάνουν ό,τι θέλουν στο Αιγαίο και με τον τρόπο τους, αναδεικνύουν θέμα γκρίζων ζωνών!  Επομένως αμφισβητούν το μισό Αιγαίο και από την άλλη επιθυμούν διακαώς να λυθεί το πρόβλημα,(ποιο πρόβλημα με το Αιγαίο)  καθώς και το Κυπριακό!

Και φθάνουμε από την αμηχανία την διπλωματική γλωσσική γκάφα να αποκαλούμε τον ομόλογο «Ο φίλος ο Αχμέτ και η θάλασσά μας το Αιγαίο»? και αυτό κατά την άποψή μου, διότι ήταν εντελώς απροετοίμαστος, ο Ηγέτης μας, και φυσικά δεν έδωσε τη δέουσα απάντηση, επί του θέματος! Γιγαντιαίες και Κολοσσιαίες αποτυχίες. Έδωσε όμως απάντηση, για μια συνεργασία στην εκπαίδευση και στα σχολικά βιβλία, ηχώντας ακόμα στα αυτιά μας από το Υπουργείο Παιδείας «τη Γενοκτονία των Ποντίων» ως εθνοκάθαρση και ίσως μετά από ένα χρόνο να την ονομάσουν ακόμα και ταξίδι αναψυχής…?   

Γράφει: H Έφη Βαλίλα Βlog: proklisinews.wordpress.com

Δημοσιογράφος

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι  οι Έλληνες οι υποφέροντες από καρκίνο, βρίσκονται ιδιαίτερα σήμερα  σε δύσκολη ψυχολογική και οικονομική  κατάσταση και δεν υπάρχει κάποιος που να τον εμπιστεύονται ώστε ν’ αποτελεί για αυτούς βάλσαμο στις πληγωμένες τους καρδιές!

Σήμερα και μετά από χρόνια, αλίευσα κάτι μέσω διαδικτύου, που θέλω να το μοιραστώ μαζί σας. Πρόκειται για μια μη κερδοσκοπική οργάνωση που ακτινοβολεί  αξιοπρέπεια, ανθρωπιά, ομαδικότητα, συλλογικότητα, κυρίως όμως  αλτρουισμό!

Ονομάζεται «MEINE ΔΥΝΑΤΟΣ»! και το κυριότερο είναι ότι εμπνευστής και δημιουργός της μη κερδοσκοπικής Οργάνωσης  Φίλων του Καρκίνου, είναι  ο Παναγιώτης Μιχαήλ! Ο ίδιος επιζών του καρκίνου 2 φορές μέσα σε μια δεκαετία!.To σκεπτικό της δημιουργίας, της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης, ήταν και είναι να παρέχει πληροφορίες σε όσους ασθενούν, ώστε να λαμβάνει όλα εκείνα τα όπλα που χρειάζεται, για να αντιμετωπίσει όσο πιο ανώδυνα και χωρίς φόβο την ασθένεια του!  Διότι με την ασθένεια αυτή δεν εμπλέκεται μόνο ο ασθενής,  αλλά και το περιβάλλον του. Τα όπλα αυτά είναι η πληροφόρηση και η υποστήριξη. Όπλα που ο ίδιος ο Παναγιώτης Μιχαήλ, δεν κατάφερε να βρει μέσα στο δεκάχρονο ταξίδι του, με την αρρώστια!. Αναγκάστηκε όμως να γίνει «φίλος» με την αρρώστια, με αποτέλεσμα να τον μάθει καλά και να συμβιώνει μαζί του αρμονικά! Πρώτη φορά του διαγνώσθηκε καρκίνος του Παναγιώτη το 1997! Μέσα από τη δική του εμπειρία, συνειδητοποίησε ότι οι καρκινοπαθείς, οι οικογένειες και οι φίλοι τους, είχαν μεγάλη ανάγκη από αξιόπιστες και έγκυρες πληροφορίες, πρακτικές συμβουλές και ψυχολογική υποστήριξη. H ένταξη της έκφρασης «φίλων του καρκίνου», σημαίνει ότι δε θα πρέπει να έχουμε κανένα φόβο απέναντι του. Αντί να χάνουμε ενέργεια μέσω του φόβου, είναι προτιμότερο να ενημερωθούμε για αυτόν! Όσο πιο καλά τον γνωρίσουμε τόσο πιο εύκολα τον αντιμετωπίζουμε!. Μέσω αυτής της νοοτροπίας, θα μπορέσουμε ως κοινωνία να ενημερωθούμε για αυτήν την ασθένεια, που όλοι στην Ελλάδα τον αποκαλούν «επάρατη νόσο». H γνώση είναι δύναμη και απωθεί βίαια κάθε φόβο, γι’ αυτό «MEINE ΔΥΝΑΤΟΣ» όπως έχει τον τίτλο η μη κερδοσκοπική οργάνωση. Οι σκοποί είναι: Απάλειψη των προκαταλήψεων σχετικά με τον καρκίνο. Εκρίζωση των στιγμάτων που σχετίζονται μαζί του, ώστε να επαναπροσδιοριστεί η νόσος, ως μία βιολογική πάθηση που θεραπεύεται και όχι ως μια κοινωνική κατάσταση. Υπάρχει παροχή πληροφοριών (πρόληψη, διάγνωση, θεραπεία κ.α.) Και φυσικά η εκλαϊκευμένη επιστημονική ενημέρωση των ασθενών, συγγενών και οικείων προσώπων, γίνεται με τρόπο που να αντιλαμβάνονται καλύτερα την διαδικασία της διάγνωσης και θεραπείας και επικοινωνούν ευχερέστερα με την ιατρική ομάδα της μη κερδοσκοπικής Οργάνωσης. Ταυτόχρονα υπάρχει μεγάλη υποστήριξη (ψυχολογική, συναισθηματική ακόμα και  σε πρακτικά θέματα).

Ο διαδικτυακός τόπος της μη  κερδοσκοπικής οργάνωσης,  είναι και ένας οδηγός, αφού μέσα σε αυτήν μπορεί κάποιος να βρει, πολύ εύκολα όλες τις οργανώσεις υποστήριξης & τους φορείς υγείας, που υπάρχουν στην Ελλάδα, στην Κύπρο και σ’ ολόκληρο τον κόσμο.

Μετά από μια σύντομη τηλεφωνική μου επικοινωνία, με την ομάδα έμεινα έκπληκτη για τη βαθιά γνώση και τον αλτρουισμό  τους. Και επειδή τα MME παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στο θέμα του καρκίνου, στο πως η κοινή γνώμη μπορεί να ενημερωθεί, είτε αντικειμενικά, είτε υποκειμενικά σύμφωνα με τα στερεότυπα. Σας γράφω τα στοιχεία επικοινωνίας, με την ελπίδα, ότι, ο καρκίνος μέσω αυτών των ανθρώπων  απομυθοποιείται και ότι μια διάγνωσή του, δε συνεπάγεται θάνατος. Μιλήσετε με τους ανθρώπους και είμαι σίγουρη ότι  θα παραμείνετε πολύ-πολύ, «Δυνατοί»!

WWW.BESTRONG.ORG.GR  FACEBOOK PAGE “ΜΕΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΣ”  FB GROUP “ΜΕΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΣ”   “ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ 1069…“ WORDPRESS 1069 BLOG 

Οι Κουρδοι της Συρίας που κερδίζουν διαρκώς έδαφος, με τη στήριξη ΗΠΑ-ΡΩΣΙΑΣ και άλλων χωρών! H δημιουργία μιας αυτόνομης κουρδικής κρατικής οντότητας στη βόρεια Συρία, με πρόσβαση στη Μεσόγειο, καθίσταται καθημερινά πιο ορατή, οδηγώντας σε «έκρηξη» αλλά και  σε  σπασμωδικές κινήσεις τον Ερντογάν, που εκτοξεύει   απειλές κυρίως εναντίον Ιράν και Ρωσίας,  στέλνοντας και πάλι στην Ευρώπη εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, με τουρκικά λεωφορεία και αεροπλάνα,(όπως υποσχέθηκε), ζητώντας απεγνωσμένα τη βοήθεια της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ και την οποία απολαμβάνει!

Γράφει: H Έφη Βαλίλα

Όμως οι κινήσεις δημιουργίας «Κουρδικού κράτους» για τον Ταγίπ Ερντογάν, μετατρέπονται σε εφιαλτικό όραμα, καθώς οι εξελίξεις στη Συρία μοιάζουν να οδηγούν, με γοργά βήματα προς τη συγκρότηση αυτού του  κρατικού «μορφώματος», με κύριο χαρακτηριστικό, μια ευρεία αυτονομία, κατά το πρότυπο των κουρδικών περιοχών του βορείου Ιράκ. Η ύπαρξη των Κούρδων του Ιράκ δεν τον απασχολεί, αφού η Άγκυρα εδώ και χρόνια, έχει αγαθές σχέσεις με  τον ηγέτη Μασούντ Μπαρζανί…

Η οδυνηρή έκπληξη, είναι εδώ στη βόρεια Συρία, όπου κυριαρχούν οι «οργανώσεις» που σχετίζονται με το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (ΡΚΚ), και λόγω μεγάλης ανησυχίας έχουν χαρακτηριστεί (όχι τυχαία) ως τρομοκρατικές από την Τουρκία. Αξίζει να αναφερθεί, πληθυσμιακά, ότι  οι άνθρωποι αυτοί, πλησιάζουν αθροιστικά τα 16 εκατομμύρια!!!

Έτσι καταλαβαίνει κανείς, τις απειλές τους Σουλτάνου,  που σε καθημερινή βάση, ο αδίστακτος και απάνθρωπος, ισοπεδώνει Κουρδικά χωριά πόλεις και κωμοπόλεις, στην Ν. Ανατολική Τουρκία!

Δεν έχουν όμως την ίδια άποψη το Ισραήλ, οι ΗΠΑ, η Ρωσία, και το Ιράν που θέτουν με τον τρόπο τους, τους Κούρδους της Συρίας, υπό την πολιτική και στρατιωτική τους προστασία.

Δηλαδή τους προσφέρουν υλικό για τις ένοπλες δυνάμεις τους, καθώς και  την πιο ισχυρή αεροπορική κάλυψη από Ρωσία,  που θα μπορούσε να έχει ένας σύγχρονος στρατός!.

Χωρίς υπερβολή οι πρωτοαναφερθείσες δυνάμεις  επιχειρούν από κοινού στον εναέριο χώρο προς όφελος των Κούρδων, οι οποίοι κερδίζουν διαρκώς έδαφος, όπως άλλωστε και ο στρατός του Μπασάρ αλ-Άσαντ με τους συμμάχους του, σε βάρος τόσο του Ισλαμικού Κράτους όσο και των δυνά-μεωντ της «μετριοπαθούς» αντιπολίτευσης.

Για του λόγου του αληθές, τελευταία οι Κούρδοι, κατάφεραν να καταλάβουν μία αεροπορική βάση στο  βόρειο τμήμα της Συρίας, κάνοντας ένα ακόμη ένα αποφασιστικό βήμα προς την κατοχύρωση ενός εδαφικού κομματιού της Συρίας προς όφελός τους.

Έτσι εξηγεί κανείς τα κυκλοθυμικά ξεσπάσματα του Σουλτάνου της Τουρκίας, που είπε ότι η υπομονή της χώρας του εξαντλείται… Μάλιστα, την ώρα που δήθεν συναίνεσε στην παροχή βοήθειας από το NATO, απειλεί  να φέρει στο Αιγαίο, λεωφορεία και αεροπλάνα με χιλιάδες  πρόσφυγες –για να ανοίξει τις πύλες η Ευρώπη ευχόμενος ειρωνικά και το «καλό ταξίδι»!

Τις τελευταίες ώρες επικρατεί ένταση στην περιοχή των συνόρων με τη Συρία καθώς τα τουρκικά στρατεύματα βρίσκονται ακριβώς δίπλα στην συνοριακή γραμμή αναμένοντας (όπως αναφέρουν), πιθανή επιθετική ενέργεια από την άλλη πλευρά των συνόρων, από Κούρδους με ρωσικές αποχρώσεις! Μένει μια σπίθα λοιπόν και η πυρκαγιά θα είναι τεράστια και θα πλήξει πολλούς ανθρώπους και χώρες. Το ερώτημα είναι, το ποιους τελικά θα κατακάψει αυτή η φωτιά?. Ο Θεός να βάλει το χέρι ΤΟΥ!

Η Ποντιακή Ενδυμασία, η Μουσική και ο Χορός ήταν τα θεματικά πεδία που απασχόλησαν τους εισηγητές, αλλά και τους συμμετέχοντες, που έλαβαν μέρος στην επιστημονική εκδήλωση, που άρχισε στις Φεβρουαρίου 2016, ημέρα Σάββατο και πιο συγκεκριμένα στο Αμφιθέατρο του Πολεμικού Μουσείου της Αθήνας. Φορέας διοργάνωσης: τα πρωτοβάθμια ποντιακά σωματεία του Λεκανοπεδίου Αττικής, σε πρωτεργάτη το Χορευτικό Όμιλο Ποντίων «ΣΕΡΡΑ», ως κύριος συντελεστής και με τα υπόλοιπα ?????? διοργάνωσαν το 1ο Επιστημονικό Συμπόσιο, του Ποντιακού Πολιτισμού στην Αθήνα. Αξίζει να σημειωθεί, ότι, μεγάλος χορηγός της εκδήλωσης, ήταν ο Δημήτρης Μελισσανίδης.

       Η σκοποθεσία της εκδήλωσης αυτής ήταν, να δοθεί, η δυνατότητα στους ειδικούς επιστήμονες της Χώρας, να παρουσιάσουν με ιδιαίτερη προετοιμασία, την  ακαδημαϊκή και πρακτική τους γνώση και εμπειρία  θέματα: ενδυμασίας, μουσικής και χορού, όπου και για μας του ακροατές, αποτέλεσαν μια εγγύηση από τον εσωτερικό πλούτο και μεγάλη ποικιλία του ποντιακού πολιτισμού, απαντώντας σε πολλά μας   ερωτήματα και απορίες. Ο τρόπος αυτός μας έκανε να αντιληφθούμε πολύ πιο βαθιά και ενδόμυχα, το αμέτρητο βάθος των πολιτιστικών θεμάτων του ποντιακού ελληνισμού.

       Υπάρχουν φορές που διαβάζεις πράγματα για τον ποντιακό ελληνισμό  και ενώ στην αρχή προβληματίζεσαι, μετά αντιλαμβάνεσαι ότι κάτι ιδιαίτερο υπάρχει στον κόσμο αυτό αλλά και στους προγόνους τους.  Και πιο είναι αυτό το «Μεγαλείο»? Ο σεβασμός τους στην παράδοση του Πόντου!

Το Επιστημονικό αυτό Συμπόσιο- Εκδήλωση, έγινε αιτία σε πρώτη φάση   να εγκαινιαστούν θεματικές συζητήσεων, με τρόπο σαφή και υπεύθυνο.

       Η πρώτη συνεδρία παρουσιάστηκε από τη δημοσιογράφο κα  Τσιτσιμπίκου, καλώντας για έναν πρώτο χαιρετισμό τον χοροδιδάσκαλο κο  Ζουρνατζίδη, που με τη σειρά του επεσήμανε ότι:[…]  η ιστορία και ο χορός είναι οι ακρογωνιαίοι «λίθοι» της ποντιακής παράδοσης, και τόνισε ότι η διαφύλαξη της παράδοσης ανήκει πλέον στην Τρίτη γενιά! Για να; υπάρξουν ευκαιρίες προβολής και διατήρησης της παράδοσης, μέσα και από άλλες εκδηλώσεις». Με την παρουσία τους τίμησαν μ’ έναν χαιρετισμό την εκδήλωση:  ο υπ. Π. Κουρουμπλής, και ο αναπλ. Υπ. Ν. Τόσκας. Με την παρουσία τίμησε και η στρατιωτική ηγεσία της χώρας.   Συντονιστής της εκδήλωσης: Χ. Γαλανίδης, με πολλούς εισηγητές και με  εξαιρετικές εισηγήσεις, σε θέματα όπως: ιστορικά Ελλήνων τον μικρασιατικού Πόντο, γυναικείας ενδυμασίας των Ελλήνων του Πόντου, η ανδρική ενδυμασία των Ελλήνων του Πόντου στις αρχές του 20ού αιώνα. «Οι ποντιακές ενδυμασίες ως πρόβλημα: χρήσεις, αναπαραστάσεις και αφηγήσεις». Ακόμα η «ποντιακή λύρα και η εξέλιξή της από την παράδοση», όπως και η παράδοση και οι νεωτερισμοί στην ποντιακή μουσική και χορό.

Εξαιρετική εντύπωση προκάλεσε η εισήγηση με θέμα: «Ανακαλύπτοντας τον Πόντο στην Ελλάδα του 21ου αιώνα», ενώ στη συνέχεια παρουσιάστηκε  η «τουρκόφωνη παράδοση τουρκόφωνων και ποντιόφωνων χριστιανικών κοινοτήτων στον Πόντο». Με ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του Ζώρα Μελισσανίδη ξεκίνησε η τρίτη και τελευταία συνεδρία, σε θέματα: «Τεχνοτροπικά σχήματα στον ποντιακό χορό». Επίσης «Χορευτικός, κριτικός και πολιτισμικός γραμματισμός μέσα από το παράδειγμα του ποντιακού χορού» Έπειτα  το θέμα «Πέρα από την ύλη – Συμβολισμός και νοηματοδότηση στον ποντιακό χορό». Για την ελληνική διάλεκτο του Πόντου και τους ποντιακούς χορούς.

 Ακροτελεύτια η άποψή μας είναι ότι θα πρέπει να συνεχιστεί παράμοιες εκδηλώσεις μελέτης και προβολής της  παράδοσης του ποντιακού Ελληνισμού. Η παράδοση του ποντιακού Ελληνισμού, είναι πλούσια και έχει μεγάλη ιστορία με χαρακτηριστικά, που θα μπορούσαν να την καταστήσουν μοναδική στο είδος της παγκοσμίως. Οι στρατηγικές αυτών των εκδηλώσεων αναδεικνύουν και  αξιοποιούν το πολιτιστικό απόθεμα.  Με αυτά τα σημεία, γίνεται φανερό, ότι στον 21ου αιώνα, η παράδοση του ποντιακού Ελληνισμού θα καθορίσει και τη βιωσιμότητα της σε πλανητικό επίπεδο.

Το εύχομαι ολόψυχα.

Έφη Βαλίλα

Γράφει: η Έφη Βαλίλα

Blog: proklisinews.wordpress.com

Υποστήριξε πώς η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα ήταν προτιμότερη, καθώς “οι Έλληνες θα πονούσαν μόνο μία φορά και θα είχε αποφευχθεί, η επίπονη διαδικασία”, εννοώντας ασφαλώς τα μνημόνια. Μόνο που ο υπουργός Οικονομικών ως ψυχρός οικονομολόγος δεν έχει την εικόνα του ευρύτερου γεωστρατηγικού περιβάλλοντος. Η Μεσόγειος φλέγεται κι αυτός το «ΤΥΡΙ ΚΟΥΜΠΑΡΕ»… η Ελλάδα έξω από το ευρώ!!!.

Ευχαριστώντας θερμά, θα θέλαμε, να του υπενθυμίσουμε ότι η Ελλάδα μπήκε στα μνημόνια με την υπογραφή της  παράδοσης της χώρας μας και τη δέσμευση της δημόσιας περιουσίας της, με βάση το αγγλικό δίκαιο, αρχικά από τον γιό Παπανδρέου και στη συνέχεια από Παπαδήμο, Βενιζέλο, Σαμαρά και ο δρόμος μας οδηγεί σε μια σίγουρη λιμοκτονία!!!

Με βάση τα λεχθέντα από τον κο Υπουργό της Γερμανίας,  θα θέλαμε να του πούμε και τα εξής ακόμα; Η Ελλάδα αν είχε βγει από το ευρώ θα έμπαινε σε τροχιά ανάπτυξης τώρα, και μάλιστα χωρίς αυτό το υπέρογκο χρέος και την απίστευτη φτωχοποίηση των Ελλήνων!!

Ο λογαριασμός δυστυχώς δε βγαίνει και το μοντέλο είναι περά για πέρα καταδικασμένο για αποτυχία! Αυτό άλλωστε υπερτονίζει και μετά παρρησίας και ο Ματέο Ρέντζι ο Ιταλός πρωθυπουργός, με την επισήμανση ότι η χώρα του, δεν θα μπορέσει ν’ αντέξει άλλο αυτή τη λιτότητα. Και να μην εκπλαγεί κανείς όταν δεί την Ιταλία να θέτει θέμα εξόδου από το ευρώ  σε συνδυασμό με το Brexit, ώστε  ν’ ανάψουν το φιτίλι της έκρηξης που θα πλήξει τόσο στην Ε.Ε. όσο και στην Ευρωζώνη.

Στην προοπτική μιας Ε. Ένωσης που δε θα χαρακτηρίζεται από ετερονομία και ετεροδιαχείριση, ο κ. Σόιμπλε δε θέλει στην ουσία την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ,  κι αυτό διότι αν “εξέλθει” η Ελλάδα από το Ευρώ, ξαφνικά, θα καταρρεύσει όλο το οικοδόμημα της Ευρωζώνης, καθώς και η Γερμανική Οικονομία. Αυτά τα λέει με τον γνωστό εκβιασμό: ή θα κάνατε αυτό που σας λέει η Γερμανία  ή θα σας βγάλουμε έξω από το Ευρώ!

Ίσως ο κ. Σόιμπλε να ξεχνάει τη γεωστρατηγική και γεωπολιτική θέση της χώρας  μας, που αν η Ελλάδα βγει εκτός του ευρώ, θα πέσει στην  αγκαλιά της Ρωσίας. Με  τα δεδομένα των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή, θα μπορεί κανείς εύκολα να προβλέψει το πόσες παραβιάσεις τουρκικών αεροσκαφών θα είχαμε ημερησίως! (Βλέπε: Αρμενία, Συρία) κ.λπ

Γι αυτό και οι Αμερικανοί δείχνουν πάντα τις αγαθές προθέσεις τους, προς εμάς, όπως π.χ. το ΔΝΤ, που επιτρέπει τις απευθείας παρεμβάσεις του Προέδρου Μπάρακ Ομπάμα και του υπουργού Οικονομικών Τζακ Λιού με στόχο την παραμονή μας στην Ε.Ε. ενώ η Άνγκελα Μέρκελ, μας απειλέι κάθε τόσο,  για την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ.

Πριν από λίγους μήνες οι Ρώσοι αναγνώρισαν το ολοκαύτωμα Ποντίων από τους Τούρκους, κι εμείς, το «χαβά» μας. Το πιο τρελό είναι η υπόσχεση στον Τούρκο Επιχειρηματία να του παρέχουμε  τηλεοπτική συχνότητα (Τηλεοπτικό Σταθμό)?. Την προηγούμενη εβδομάδα, η επίσημη Ρωσία  απότισε φόρο τιμής, στους αδικοχαμένους αεροπόρους μας στα Ιμια!. Ενώ πολλοί  έλληνες ξέχασαν δυστυχώς αυτή την ημερομηνία!

Είναι λυπηρό πως η επίσημη ελληνική πολιτεία καθώς και ο Πρωθυπουργός μας, να μη μπορεί ν’ αντιληφθεί, πώς το γεωπολιτικό παιχνίδι είναι τεράστιο,  και εκείνον δεν τον ρωτάει κανείς, αφού άλλοι αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς!. Και μάλιστα κατά την ταπεινή μου άποψη, οι ΗΠΑ είναι αδύνατο να ρισκάρουν να χάσουν την επιρροή τους στην Ελλάδα, αφήνοντας την, να βγει από το ευρώ. Και ιδιαίτερα σήμερα που Ρώσοι έχουν κάνει συμμαχία με Ιράκ, με Αίγυπτο και Ισραήλ και συνεχώς μπαίνουν κι άλλοι στο ίδιο τοπίο της στρατιωτικής συνεργασίας: Κούρδοι και Σύριοι.

Το παιχνίδι λοιπόν είναι πολύ μεγάλο, για να αφεθεί η Ελλάδα να βγει από το ευρώ, χρειάζεται μεγάλη συζήτηση, με αληθινά σενάρια και πραγματικές ασκήσεις ισορροπίας. Το καλύτερο, θα ήταν να συμβούν άλλα πράγματα στην Ε.Ε., για να σωθεί η Ελλάδα και εμείς!!!  

Εισηγητής: Ο Κος Satoshi Morimoto: Professor Takushoku University, Policy Adviser to Defense Minister of Japan,

To Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) και η Πρεσβεία της Ιαπωνίας πραγματοποίησαν επιστημονική εκδήλωση με θέμα: Japan’s Security and Defense Policies, από τον Professor Takushoku University, Policy Adviser to Defense Minister of Japan. Θαλάσσια Ασφάλεια: Διαφορετικές Προσεγγίσεις μεταξύ Ευρώπης και Ασίας

Ο Καθηγ. Satoshi Morimoto, είναι ειδικός σε Θέματα Εθνικής Ασφάλειας και Αμυντικής Πολιτικής, και ήταν Υπουργός Άμυνας. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στην αγγλική γλώσσα, την Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2016 και ώρα 11.00, στο Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Βασίλη και Μαρίνας Θεοχαράκη (Βασιλίσσης Σοφίας 9 & Μέρλιν 1, 106 71 Αθήνα). Συντονιστής Της εκδήλωσης: Ο Δρ. Ντόκος Θ., Γενικός Διευθυντής, ΕΛΙΑΜΕΠ.

Ο Καθηγητής και εισηγητής, Satoshi Morimoto και τ. Υπουργός Άμυνας της Ιαπωνίας, αρχικά, αναφέρθηκε στις βασικές προτεραιότητες της πολιτικής και ασφάλειας της Ιαπωνίας, όπου  γίνονται πιο αισθητές αυτές οι προτεραιότητες, στο αυστηρό περιβάλλον της χώρας, δεδομένου ότι, προσπαθεί η χώρα αυτή, να διατηρεί την εθνική της κυριαρχία και ανεξαρτησία. Αυτό το επιτυγχάνει με το να προστατεύσει τα εδάφη της, να εξασφαλίζει την βιωσιμότητα της Ιαπωνικής πολιτείας και να συμβάλλει στη διατήρηση της ειρήνης, που στηρίζεται από τρεις βασικές παραμέτρους: Στην ενίσχυση της συμμαχίας Ιαπωνίας-ΗΠΑ, στην ικανότητα  αποτρεπτικών δυνατοτήτων ( σε περίπτωση που θα κινδύνευε ως χώρα) και στην ενίσχυση και επέκταση των συνεργασιών με χώρες της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής ως μια συνεργαζόμενη « κοινής αμυντική δύναμη»

Στη συνέχεια ο καθηγητής Satoshi Morimoto, τόνισε εμφατικά ότι πρωταρχικό μέλημα της Ιαπωνίας, είναι, η δυναμική συμβολή της, στην ειρήνη και τη συνεργασία με χώρες της περιοχής αλλά και με τη διεθνή κοινότητα, όπως για παράδειγμα, αυτή,  η συμμαχία  δηλαδή, μεταξύ Ιαπωνίας-ΗΠΑ. Η αμυντική συμφωνία Ιαπωνίας-ΗΠΑ, καθώς και η συνεργασία, που ανανεώθηκε τον Απρίλιο του 2014, στοχεύει στην  ενίσχυση και διατήρηση της συμμαχίας, συμπεριλαμβανομένης και της καθιέρωσης, ενός μηχανισμού κοινών αμυντικών σχεδίων με συχνότερες κοινές στρατιωτικές ασκήσεις.
Η Ιαπωνία και οι ΗΠΑ μεταξύ των σχεδίων της συμμαχίας, είναι και οι διάφορες διοικητικές πρωτοβουλίες συμπεριλαμβανομένων και της χρήσης  διαστημικών μέσων και  συστημάτων άμυνας, με αεροσκάφη, εναντίον της τρομοκρατίας. Επίσης έγινε αναφορά για τη θαλάσσια ασφάλεια, και τεχνική νοημοσύνη, με στόχο  και πάλι τη συνεργασία στη τεχνολογία, και τη συμμετοχή στην ασφάλεια μεταξύ  Ιαπωνίας-ΗΠΑ και Αυστραλίας, καθώς και Ιαπωνίας- ΗΠΑ και της Ινδίας.
Επίσης ο καθηγητής Satoshi Morimoto, και τ.  Υπουργός Άμυνας της Ιαπωνίας, επεσήμανε, ότι η Ιαπωνία θα προστατέψει την εφαρμογή του δικαίου της θάλασσας και του θαλάσσιου περιβάλλοντος, που την περικλείει, καθώς και τον εναέριο χώρο, Οι ικανότητες της τεχνικής νοημοσύνης, με τα μέσα συλλογής πληροφοριών, θα μπορούσαν  με το σύστημα «SDF» που συμβάλλουν στη συλλογή πληροφοριών, καθώς επίσης και στη χρήση εναέριων μέσων. Το ίδιο σύστημα, βοηθάει, τις ικανότητες της τεχνικής νοημοσύνης που στη συνέχεια βοηθάει τους χρήστες αυτού του συστήματος, όχι μόνον στη συλλογή αλλά και στην ανάλυση πληροφοριών. Ισχυρίστηκε ακόμα ότι τα συστήματα αυτά, ενισχύουν την ικανότητα αποτελεσματικής άμυνας από θαλάσσης και αέρος.

Η Ιαπωνία και οι ΗΠΑ, προκειμένου να ενισχύσουν την αποτρεπτική τους δύναμη, η μεταξύ τους συμμαχία λαμβάνει και τα απαραίτητα μέσα. Ένα από πιο αποτελεσματικά σε μακροχρόνια βάση μέσα είναι και η χρήση του κυβερνοχώρου. Ετσι με τους κατάλληλους χειρισμούς χρήσης, ενισχύεται η ικανότητα συλλογής πληροφοριών που χρησιμοποιούνται για τους δορυφόρους για παράδειγμα, και ενισχύεται και η ικανότητα ελέγχου σε διάφορες τηλεπικοινωνιακές εντολές. Αυτό σημαίνει ότι ενισχύοντας την επιβίωση των δορυφόρων, υφίσταται η δυνατότητα συνεργασίας σε διαστημικό επίπεδο, ανεξαρτήτου χρονοαπόστασης.

Υπερτονίστηκε από τον καθηγητής Satoshi Morimoto, και τ  Υπουργό Άμυνα της Ιαπωνίας, ό μοναδικός στόχος της χώρας του, που είναι η ειρήνη και ασφάλεια της περιοχής. Επιπροσθέτως και η ενίσχυση μιας «δυναμικής κοινής αμυντικής δύναμης», με βάση τη διατήρηση της νομοθεσίας, ασφάλειας και υπεράσπισης της ακεραιότητας της χώρας. Ακόμα η συμβολή της χώρας του,  στην ενεργή προώθηση της συνεργασίας, για ειρήνη, ασφάλεια στην περιοχή όπως προβλέπουν και οι κανόνες διεθνούς δικαίου.
Μετά ταύτα, αν και η εισήγηση ήταν μακροσκελέστατη, αλιεύσαμε και τις  επιπλέον θέσεις του όπως: Η Ιαπωνία, με το νόμο που έχει ψηφίσει το Σεπτέμβριο του 2015, επιτρέπει στη χώρα, να απαντάει σε κάθε πρόκληση, προκειμένου να διασφαλιστεί η ακεραιότητα των πολιτών, αφού όλοι οι κάτοικοι και της Ιαπωνίας είναι φιλειρηνικοί και με τον τρόπο τους συμβάλλουν στην ειρήνη και την ασφάλεια.

Η συγκεκριμένη νομοθεσία προβλέπει ταυτόχρονα, τη συνεργασίαστηπεριοχή του Ασιατικού Ειρηνικού χώρου, με απώτερο στόχο την προώθηση συνεργασιών.

Ακροτελεύτια τόνισε, ότι η Ιαπωνία, θα προσπαθήσει να προωθήσει το διάλογο και τις διεθνείς της σχέσεις με την Κίνα και τη Ρωσία και με τη διεθνή Κοινότητα, Εξέφρασε επίσης την επιθυμία αλλά και την ελπίδα να ενισχυθεί  η συνεργασία Ιαπωνίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, καθώς και με το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Η φράση «θα γυρίσει ο τροχός» δηλώνει την ελπίδα ότι τα πράγματα θα αλλάξουν προς το καλύτερο.

Σύμφωνα με τον Τάκη Νατσούλη, η φράση προέρχεται από τους μύλους και τις μυλόπετρες που άλεθαν το σιτάρι.

Συγκριμένα, ο ίδιος αναφέρεται σε μια εποχή αναβροχιάς που είχε σαν αποτέλεσμα η γη να ξεραθεί, τα σπαρτά να καούν και οι φτωχοί να πεθαίνουν από την πείνα. Λόγω της κατάστασης αυτής, οι τροχοί από πέτρες που άλεθαν το στάρι έμεναν σε αδράνεια.

Οι άρχοντες όμως είχαν αποθήκες γεμάτες τρόφιμα και χωρίς να λογαριάζουν τους φτωχούς, που λιμοκτονούσαν, το έριχναν σε ολονύχτια γλέντια. Όταν λοιπόν οι φτωχοί άκουγαν τους άρχοντες να διασκεδάζουν, έλεγαν μοιρολατρικά μεταξύ τους πως «θα γυρίσει και για μας ο τροχός» . Δηλαδή θα βρέξει και θα κινηθούν ξανά οι μυλόπετρες, που θα αλέσουν το στάρι, για να χορτάσουν και οι φτωχοί.

Την Κυριακή στην εσωκομματική διαδικασία εκλογής στη Ν.Δ θα βγει ο  νέος  αρχηγός  του κόμματος, αλλά θα αποφασισθεί και ποια από τις τις δύο κυρίαρχες τάσεις θα έχει τον έλεγχο  , του Καραμανλή ή του Σαμαρά;

Η υπόγεια σύγκρουση  των δύο πρώην προέδρων και πρωθυπουργών κρατάει πολύ καιρό , τώρα .όμως με αφορμή τις εκλογές , αυτή η σύγκρουση έγινε φανερός, σκληρός πόλεμος .

Μπορεί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να θεωρείται Καραμανλικό και ο ανεψιός να απολαμβάνει μεγάλη αποδοχή , αλλά ο σκληρός ακροδεξιός Σαμαράς μετά την θητεία του ως πρωθυπουργός, έχει καταφέρει να φτιάξει ένα ισχυρό μηχανισμό και φαίνεται αποφασισμένος να ελέγξει απόλυτα το κόμμα.

Οι Καραμανλικοί όπου σταθούν και όπου βρεθούν λένε ότι δεν θα επιτρέψουν να επαναληφθεί το 2009 , και δηλώνουν αποφασισμένοι να οδηγήσουν με τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη τη Ν.Δ προς το κέντρο .

Οι Σαμαρικοί , δεν παραλείπουν να υπερασπίζονται το «εργο» του Αντώνη και λένε ότι δεν έχει κλείσει ο κύκλος του στην πολιτική .

Αυτή η πτέρυγα φαίνεται να στηρίζει τον Τζιζτικώστα με σκοπό την δεξιότερη κατεύθυνση της Ν.Δ .

Πολλοί είναι αυτοί που λένε ότι ο Σαμαράς χρησιμοποιεί τον Τζίτζι ως όχημα για να ξαναπάρει την ηγεσία του κόμματος, υπάρχουν και κάποιοι που λένε ότι επιδιώκει την διάσπαση για να εμφανιστεί αυτός με νέο κόμμα και με τον Βενιζέλο υπαρχηγό .

Οι Μητσοτακικοί φαίνονται αδύναμοι, παρόλο που ο Κυριάκος ως υποψήφιος αρχηγός προσπαθεί να βάλει πολιτικές θέσεις και καταθέτει προτάσεις για την ανασυγκρότηση της κεντροδεξιάς παράταξης . Εάν ο κ . Μητσοτάκης δεν είναι στο δεύτερο γύρο το πιθανότερο είναι να στηρίξει ΜεΙμαράκη παρά την πικρία του για την ανοιχτή στήριξη Καραμανλή στο Βαγγέλα .

Ο “Άδωνιδας είναι άνθρωπος του Σαμαρά και δεν χρειάζεται να πούμε τι κάνει νιάου- νιάου στα κεραμίδια.  Αν είχε τη δυνατότητα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής να δει ότι είναι υποψήφιος ο Μπουμπούκος θα έβγαινε από τον…. τάφο!!

Αύριο Κυριακή βράδυ θα ξέρουμε ποιος θα επικρατήσει , θα ξέρουμε πόσο ισχυρός παραμένει ο Καραμανλής και πόσο ισχυροποιήθηκε ο Σαμαράς . Θα έχουμε και τα πρώτα δείγματα για τις πιθανότητες που έχει η Ν.Δ να παραμείνει ενωμένη .

Κέντρο ή ακροδεξιά; οι φίλοι και τα μέλη της Ν.Δ θα  αποφασίσουν