Oι πανδημίες έχουν πλήξει πολιτισμούς σε όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, με την πρώτη εστία – γνωστή και ως «ο λοιμός της Αθήνας» – να εμφανίζεται το 430 π.Χ. , ενώ υπολογίζεται πως σκότωσε το ένα τρίτο των κατοίκων.

Η προέλευση της κάθε πανδημίας διαφοροποιείται μέσα στο χρόνο. Ωστόσο, το σίγουρο είναι πως συνέπειες αυτής είναι τόσο η οικονομική καταστροφή, η οποία έπεται, όσο και οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις – πολλές φορές μέχρι και κατάρρευση των εκάστοτε κυβερνήσεων, ανεξάρτητα με το πώς χειρίστηκαν την κατάσταση -, καθώς όπως έλεγε και ο Θουκυδίδης οι άνθρωποι προσαρμόζουν τη μνήμη τους σε αυτά που υπέφεραν.

(σ.σ τον Σεπτέμβριο του 430 π.Χ. οι Αθηναίοι έπαυσαν τον Περικλή από το αξίωμα του στρατηγού για να τον δικάσουν με την κατηγορία της κατάχρησης, ενώ λίγους μήνες αργότερα τον έχρισαν στο ίδιο αξίωμα).

Κατά τις πανδημικές περιόδους, αλλά και με τη λήξη τους σημαντική είναι η κλίση που παρατηρείται στον πολιτισμό (ζωγραφική, τέχνες κτλ) καθώς και η στροφή προς τη Θρησκεία ως ανάγκη ψυχικής στήριξης αλλά και αιτιολογίας (ίσως) των δεινών που ήρθαν ως «θεϊκό μήνυμα» ή ως αποτέλεσμα της απομάκρυνσης του ανθρώπου από το Θεό.

(σ.σ Πανδημία 1348 – 1353, µαύρη πανώλη ή µαύρος θάνατος, η οποία ήταν από τις πλέον καταστροφικές στην παγκόσμια ιστορία. Ο αριθμός νεκρών υπολογίζεται σε 100 έως 200 εκατομμύρια σε Ευρώπη και Ασία. Μάλιστα εκτιμάται ότι μείωσε τότε τον παγκόσμιο πληθυσμό από 450 εκατομμύρια σε 350 – 375 εκατομμύρια. Η κοσμική εξουσία χάνει το κύρος της λόγω της αδυναμίας της να περιορίσει την πανδημία. Προκειμένου να το ανακτήσουν έριξαν την ευθύνη για τον όλεθρο στους Εβραίους. Η θεωρία αυτή πυροδότησε ένα γενικότερο κύμα διωγμών εναντίον των Εβραίων σε ολόκληρη την Ευρώπη.)

Τελευταία πολλά ακούμε για την προέλευση του Covid-19. Καμία θεωρία δεν πρέπει αβίαστα να απορριφθεί, αλλά ούτε και να γίνει αποδεκτή χωρίς δεύτερη σκέψη. Όπως και στις πανδημίες του παρελθόντος, έτσι και σήμερα θα υπάρξουν σημαντικές επιπτώσεις στην κοινωνία, ενώ είναι βέβαιο πως όλοι μας θα δούμε με άλλο μάτι την αξία και την ποιότητα της ζωής, ενώ θα αναθεωρήσουμε για πολλά.

Όποιος λοιπόν και αν είναι ο υπαίτιος της προέλευσης της πανδημίας αυτής, άνθρωπος, φύση ή Θεός, το βέβαιο είναι ότι θα αλλάξει τον κόσμο, όπως μέχρι σήμερα τον ξέραμε. Αυτή η αλλαγή θα γίνει πραγματικά αντιληπτή στη καθημερινότητά μας όταν η κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομίας, ως συνέπεια της πανδημίας, θα επιβάλλει στην κοινωνία νέες μορφές απαιτούμενων «μέτρων ασφάλειας» για το παρόν και το μέλλον…

Ο συγκεκριμένος ιός έχει πολλά κρυμμένα μυστικά αλλά και κοινωνιολογικές-κοινωνικές προεκτάσεις που ίσως και να αποκαλυφθούν το προσεχές διάστημα, ενώ άλλες θα τις δούμε  μελλοντικά. Το πιο σημαντικό όμως για όσους είναι  σε θέση να παρατηρούν ψύχραιμα είναι ότι επιχειρείται για άλλη μια φορά, από τη γνωστή ελίτ, η παρουσίαση ενός μονόδρομου Παγκοσμιοποίησης στο όνομα της οποίας θα βρει καταφύγιο κάθε ακραίο κοινωνικό σενάριο το οποίο λίγα χρόνια πριν θα φάνταζε ταινία φαντασίας ή συνωμοσία. Είναι σχεδόν βέβαιο πως θα ακούσουμε στο εγγύς μέλλον για εφαρμογή μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης, με κύριο επιχείρημα πως όλα τα κράτη αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα λόγω του ιού, ενώ κρίνεται απαραίτητη μια συλλογική προσπάθεια που θα οδηγήσει στην επίλυση αυτού του ζητήματος και των συνεπειών του καθώς και στη θωράκιση μας για το μέλλον (κοινά μέτρα, κοινή πολιτική και διακυβέρνηση από το Βερολίνο έως τη Νέα Υόρκη έως τη φτωχή Καμπούλ).

Το μέλλον μοιάζει αβέβαιο. Η Ευρώπη και οι αξίες της (αλληλεγγύη, ανθρωπισμός κα) που οραματίστηκαν και υπερασπίστηκαν Έλληνες πολιτικοί ηγέτες του παρελθόντος,  αναμφισβήτητα έχουν κλονιστεί. Διοικητικά όργανα όπως το Eurogroup με αμφισβητούμενη από πολλούς μορφή διοίκησης, αλλά με παντοδυναμία και συγκεκριμένη ηγεμονία είναι σε θέση με μια τους απόφαση να βυθίσουν στη δίνη εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες, προκειμένου να περισωθεί η «τραπεζική αξία». Όμως αν κάτι έχουμε διδαχτεί από την ιστορία μας είναι πως όποτε οι Έλληνες υπήρξαν ενωμένοι δεν είχαν να φοβηθούν τίποτα.
Φτάνει αύριο να ξαναβρεθούμε, να μετρηθούμε και να μη λείπει κανείς…

* Αντωνιάδου Αθηνά
Κοινωνιολόγος, blogger, Freelance writer
Επικοινωνία: 6946522418

Το φαινόμενο της πεταλούδας. Μια ποιητική μεταφορά στη «θεωρία του χάους», για το φαινόμενο της ευαίσθητης εξάρτησης ενός συστήματος από τις αρχικές συνθήκες. Σύμφωνα με μια από τις διατυπώσεις, λέγεται ότι “αν μια πεταλούδα κινήσει τα φτερά της στον Αμαζόνιο, μπορεί να φέρει βροχή στην Κίνα”. Μόνο που στην περίπτωση της σημερινής πανδημίας του Covid-19, τα πράγματα εξελίχθηκαν… γεωγραφικά αντίστροφα.

Η εφαρμογή της θεωρίας όμως, παραμένει η ίδια. Μια απειροελάχιστη μεταβολή στην ροή των γεγονότων οδηγεί, μετά από την πάροδο αρκετού χρόνου, σε μια εξέλιξη της ιστορίας του συστήματος, διαφορετική από εκείνη που θα λάμβανε χώρα, αν δεν είχε συμβεί η μεταβολή.

Όταν στα τέλη του 2019, έγινε γνωστό στην παγκόσμια κοινότητα πως σε μια επαρχία της Κίνας υπήρχε σοβαρό ζήτημα με την υγεία των πολιτών της, λόγω της εμφάνισης ενός νέου ιού, κανείς, ούτε καν ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, δεν έδωσε την σημασία που έπρεπε στο φαινόμενο. Και η κατάσταση ξέφυγε, θυμίζοντας έντονα το «φαινόμενο της πεταλούδας». Όχι όμως στην κλιματική αλλαγή, αλλά στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία.

Την ίδια στιγμή, είναι γνωστό πως οι κεντρικές τράπεζες στις πιο ισχυρές αλλά και τις αναδυόμενες αναπτυξιακά αγορές, διατρέχουν τον μακροβιότερο και εντονότερο κύκλο επεκτατικής πολιτικής, ο οποίος όχι μόνο προωθεί τον ιδιωτικό-επιχειρηματικό δανεισμό, αλλά μειώνει και την αποδοτικότητα των μέτρων, όπως για παράδειγμα τα χαμηλά ή αρνητικά επιτόκια.

Παράλληλα, οι πολιτικοί των ανεπτυγμένων χωρών δηλώνουν έτοιμοι και εφαρμόζουν περαιτέρω χαλάρωση της δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής, ώστε να μπορέσουν να αντισταθμίσουν τον οικονομικό αντίκτυπο του ιού. Είναι όμως οι ίδιες οικονομικές πολιτικές, που όχι μόνον προσομοιάζουν με τα μέτρα που συνέβαλαν στο ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης του 2008, αλλά παράλληλα διογκώνουν το ήδη υψηλότατο παγκόσμιο χρέος.

Ένα παγκόσμιο χρέος που, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Διεθνών Χρηματοοικονομικών (IFF), ανήλθε το τρίτο τρίμηνο του 2019 στο επίπεδο ρεκόρ του 322% του παγκόσμιου ΑΕΠ ή διαφορετικά στα 253 τρισεκατομμύρια δολάρια!

Το χρέος είναι υπερτριπλάσιο από την παγκόσμια οικονομική παραγωγή, με σχεδόν το 60% επί του συνολικού παγκόσμιου δανεισμού, να αφορά την Κίνα και τις ΗΠΑ.

Αξίζει εδώ να αναφερθεί πως η συσσώρευση παγκοσμίου χρέους, οφείλεται εν πολλοίς στην έκδοση πληθώρας ομολόγων σε όλο τον κόσμο. Η δημιουργία, με δυο λόγια, χρήματος εκ του μηδενός!

Εν τω μεταξύ, από τα τέλη ήδη του 2019, πριν ακόμη την έναρξη της πανδημίας, είχε επισημανθεί ότι σχεδόν το 60% και πλέον των χωρών του κόσμου, ανέμεναν ανάπτυξη χαμηλότερη των δυνατοτήτων τους για το 2020. Γι’ αυτό και είχε νόημα η χαλαρή νομισματική πολιτική των κεντρικών τραπεζών, η οποία διευκόλυνε τον δανεισμό κρατών και ομίλων.

Ωστόσο, με την έναρξη της πανδημίας, οι προοπτικές ανάπτυξης όχι μόνο εξανεμίσθηκαν, αλλά οι διεθνείς και περιφερειακοί οργανισμοί, κάνουν πλέον λόγο για τα ποσοστά της ύφεσης που πρόκειται να αντιμετωπίσουν. Κάτι που σίγουρα θα επηρεάσει την διάθεση των επενδυτών να χρηματοδοτήσουν επιχειρήσεις, ειδικά στις υπερχρεωμένες χώρες, παρά το ότι, όπως έχει ήδη αναφερθεί, έχουν ήδη ληφθεί αποφάσεις περαιτέρω χαλάρωσης της δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής των ανεπτυγμένων και αναδυόμενων οικονομιών.

Ειδικά δε στην Ευρώπη, με 7 χώρες ανάμεσα στις πρώτες 15 με τα μεγαλύτερα επίπεδα δημόσιου χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ τους (έρευνα Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρμουμ, 2016, κατά σειρά, Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία, Κύπρος, Βέλγιο, Ισπανία, Γαλλία), τα πράγματα δείχνουν αρκετά δυσοίωνα.

Μιλώντας στο BBC, ο γενικός γραμματέας του ΟΟΣΑ,  Άνχελ Γκούρια υποστήριξε ότι το σοκ που θα υποστεί η οικονομία θα είναι μεγαλύτερο από την οικονομική κρίση, προσθέτοντας ότι αποτελεί «ευσεβή πόθο» να πιστεύει κανείς ότι οι χώρες θα ανακάμψουν γρήγορα.

Παράλληλα, τόνισε ότι ο αριθμός στις απώλειες θέσεων εργασίας και στις πτωχεύσεις επιχειρήσεων παραμένει αβέβαιος, εκτιμώντας ότι οι χώρες θα αντιμετωπίσουν το οικονομικό αυτό φαινόμενο «για τα επόμενα χρόνια».

Στο δια ταύτα, το ζητούμενο της επόμενης μέρας, ειδικά για την χώρα μας, είναι όχι απλά να μην καταστραφούν ή να εκμηδενιστούν όσες πραγματικά παραγωγικές μονάδες έχουν απομείνει στον τόπο, αλλά τα μέτρα νομισματικής χαλάρωσης που έχει ήδη ανακοινώσει η ΕΚΤ, να γίνουν ευκαιρία μιας συνολικής επανεκκίνησης της οικονομίας μας, η οποία θα εδραιωθεί στην πραγματική παραγωγή και όχι στην παροχή υπηρεσίας.

Με τις ελάχιστες δύο εξαιρέσεις, αυτές των επενδύσεων στον Τουρισμό και τις νέες, καινοτόμες τεχνολογίες, τα επενδυτικά σχέδια που επιβάλλεται να χρηματοδοτηθούν την επόμενη μέρα της πανδημίας του Covid-19, θα πρέπει να αφορούν αποκλειστικά και μόνον μονάδες παραγωγής, ειδικά στον πρωτογενή και τον δευτερογενή τομέα.

Είναι η μόνη, και ίσως η τελευταία μας ευκαιρία, για μία πραγματική και εκ βάθρων παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.

Μόνο με αυτήν τη στρατηγική στόχευση, θα μπορέσει και πάλι η Ελλάς να «σταθεί στα δικά της πόδια».

Αρκεί μόνον η παγκόσμια ύφεση, που αναμένεται πλέον με σιγουριά, να μην οδηγήσει σε εξαιρετικά δυσάρεστες για το σύνολο της παγκόσμιας κοινότητας, λύσεις.

Έχει καιρό, που ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Καβάλας, Γιώργος Γραμμένος, «έκρουσε το κουδούνι» για τη στέγαση του υποθηκοφυλακείου σε άλλο χώρο, αφού το κτίριο όπου στεγάζεται, απέναντι από το παραδοσιακό ναυπηγείο (καρνάγιο), αγοράστηκε και θα αξιοποιηθεί για τουριστικό σκοπό (αν δεν κάνουμε λάθος).

Ωστόσο, ο μόνος που ασχολείται με το ζήτημα και το διατηρεί στην επικαιρότητα, είναι ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου. Τα υποθηκοφυλακεία, όπως αναφέρει το διαδίκτυο, είναι δημόσιες Υπηρεσίες και η λειτουργία τους εποπτεύεται από το Υπουργείο Δικαιοσύνης (άρθρο 7 του Προεδρικού Διατάγματος 36/2000, Οργανισμός του Υπουργείου Δικαιοσύνης). Δηλαδή, ο αρμόδιος φορέας, το Υπουργείο Δικαιοσύνης, δεν έχει δείξει ενδιαφέρον για την εξασφάλιση στέγης σε μία από τις Υπηρεσίες που εποπτεύει.

Ο μοναδικός χώρος, κατά την άποψη μας, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί αμέσως για τη λειτουργία του υποθηκοφυλακείου, είναι το παλιό Δικαστικό Μέγαρο στην πλατεία Νικοτσάρα. Ο δήμαρχος Καβάλας, Θόδωρος Μουριάδης, θα επισκεφτεί, πάλι, την Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου (ΕΤ.Α.Δ.), όπου ένα από τα ζητήματα που θα θέσει στη διοίκηση της εταιρείας, είναι η αξιοποίηση του ακινήτου. Είναι ευκαιρία, λοιπόν, να μεταφέρει το αίτημα στέγασης του υποθηκοφυλακείου στο παλιό Πρωτοδικείο.

Οι φορείς πρέπει να συνεργάζονται και να αλληλοϋποστηρίζονται, προκειμένου να πετύχουν στόχους για το καλό του τόπου. Αυτή τη στιγμή, προέχει να στεγαστεί το υποθηκοφυλακείο της πόλης. Η δημοτική πινακοθήκη, που προτάθηκε να στεγαστεί στο ίδιο κτίριο, μπορεί να στεγαστεί σε άλλο δημοτικό ακίνητο. Το σημερινό Δημαρχείο, για παράδειγμα, όταν οι Υπηρεσίες του Δήμου Καβάλας μεταφερθούν στο κτίριο του πρώην Εθνικού Οργανισμού Καπνού.

Ας καταλάβει η διοίκηση της ΕΤ.Α.Δ., ότι όλα τα ακίνητα του δημοσίου, δεν είναι κατάλληλα για τουριστική αξιοποίηση, προκειμένου να μπούνε χρήματα στο ταμείο του κράτους. Υπάρχουν και ανάγκες στις τοπικές κοινωνίες, οι οποίες είναι πάνω από το οικονομικό όφελος. Θεωρούμε αδιανόητο, να ζητάει η τοπική κοινωνία, διότι ο Δήμος και ο Δικηγορικός Σύλλογος εκπροσωπούν την κοινωνία της Καβάλας, ένα ακίνητο, για να λυθεί (αμέσως) το στεγαστικό πρόβλημα μιας δημόσιας Υπηρεσίας και η ΕΤ.Α.Δ. να απαξιώνει τον Καβαλιώτικο λαό.

Είναι υπεύθυνη, επίσης, η διοίκηση της ΕΤ.Α.Δ., γιατί αδιαφορεί για τη συντήρηση του ακινήτου και προτιμάει να είναι εγκαταλελειμμένο στη φθορά του χρόνου. Το κτίριο συνδέθηκε με την απονομή δικαιοσύνης, ενώ παλιότερα ήταν το Διοικητήριο της πόλης. Μάλιστα, στην αριστερή πλευρά, όπως διαβάσαμε, υπήρχε το κτίριο του παλιού Ειρηνοδικείου, το οποίο κατεδαφίστηκε τη δεκαετία του 1960. Τα υποθηκοφυλακεία λειτουργούν όπου υπάρχουν Ειρηνοδικεία. Η πρόταση των δικηγόρων είναι λογική και πρακτική, αλλά χρειάζεται η πολιτική βούληση, για να υλοποιηθεί. Η πολιτική βούληση για να «σωθούν» οι Π.Α.Ε. Π.Α.Ο.Κ. και Ξάνθη, από τον υποβιβασμό στη Super League 2, έκανε το «θαύμα» και σε λιγότερο από 48 ώρες, ψηφίστηκε νομοθετική τροπολογία στην ολομέλεια της Βουλής!

k-tipos

Η Τουρκία συνυπάρχει στον πλανήτη με εκατοντάδες ακόμα χώρες και δεν μπορεί να συμπεριφέρεται μόνιμα σαν κακομαθημένο παιδί που απαιτεί την ικανοποίηση κάθε αξίωσης – όσο εξωφρενικά παράλογη και αν είναι.

Ζούμε σε μια εποχή που επανεμφανίζεται στην γειτονιά μας ένας επικίνδυνος Χιτλερίσκος «παλιάς κοπής» ο οποίος ονειρεύεται την επανασύσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας κατά τα πρότυπα του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή (1494-1566).  

Δεν τον ενδιαφέρει που οι «κατακτήσεις» του επιφανέστερου των 36 σουλτάνων της αυτοκρατορίας κατέρρευσαν με την πάροδο του χρόνου, αλλά ότι συνέδεσε ιστορικά το όνομα του με την μέγιστη γεωγραφική επέκταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας και το απόγειο της δύναμής της.

Στην σύγχρονη εποχή, ο Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας που ιδρύθηκε πάνω στα συντρίμμια της οθωμανικής αυτοκρατορίας επιθυμώντας διακαώς να συνδεθεί με τις «επιτυχίες» της αλλά απορρίπτοντας μετά βδελυγμίας τα αναρίθμητα εγκλήματα της, εξελίσσεται ραγδαία σε μια μέγιστη απειλή για την ειρήνη και την ασφάλεια ολόκληρης της Ανατολικής Μεσογείου, των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής.

Αν και φανατικός ισλαμιστής, αφού καραδοκούσε υπομονετικά για πάρα πολλά χρόνια, υποδυόμενος τον «μετριοπαθή δημοκράτη», το 2016 με αφορμή ένα αμφιλεγόμενο «πραξικόπημα» έβαλε την Τουρκία στον γύψο με την επιβολή κατάστασης «έκτακτης ανάγκης» και το 2018 απέκτησε και τυπικά απεριόριστο πολιτικό και στρατιωτικό έλεγχο κάνοντας «εκλογές» με σημαδεμένη τράπουλα.

Ήδη όμως από το 2016, όταν επέβαλε την «κατάσταση έκτακτης ανάγκης», άρχισε να επιταχύνει το πρόγραμμα των Τουρκικών «κατακτήσεων» εν όψει του εορτασμού των 100 χρόνων από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1923, μιλώντας ανοικτά και ξεδιάντροπα για τα «Σύνορα της καρδιάς» του.

Στον κατάλογο των Τουρκικών «κατακτήσεων» δεν είναι μόνο η Κύπρος όπου η εισβολή και η κατοχή Κυπριακών εδαφών έγινε από το 1974 με τις πανίσχυρες πλάτες διαφόρων «συμμάχων» μας, αλλά η Συρία (επίσης με τις πανίσχυρες πλάτες Αμερικής – Ρωσίας), τώρα η Λιβύη και φυσικά η Ελλάδα!

Ειδικότερα όσον αφορά την Ελλάδα, μετά την ταυτόχρονη ένταξη Ελλάδος & Τουρκίας στο ΝΑΤΟ (1952) και μέχρι την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο (1974) το Αιγαίο υπήρξε μια ειρηνική, Ελληνική λίμνη 6.000 περίπου νησιών και βραχονησίδων, με την Τουρκία να σέβεται υποδειγματικά την Ελληνική κυριαρχία. 

Μετά την «επιτυχία» στην Κύπρο, οι Τούρκοι παντουρκιστές άρχισαν να δημιουργούν μονομερώς προβλήματα στο Αιγαίο αν και η Τουρκία ήδη από το 1924 δεν περίμενε ούτε καν να στεγνώσει το μελάνι από τις υπογραφές που έβαλε στην Συνθήκη της Λωζάνης και άρχισε να την παραβιάζει ασύστολα, με την ένοχη ανοχή Ελλάδος, έξη ακόμα χωρών που την συνυπέγραψαν και βέβαια των μεγάλων «συμμάχων» μας.  

Βαρλίκι, Πογκρόμ, Απελάσεις* ήταν ένα μικρό μόνο δείγμα των ύπουλων Τουρκικών κτυπημάτων στον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου. Όλα τα χτυπήματα συνοδευόταν από υποκριτικές διακηρύξεις «Ελληνοτουρκικής φιλίας» και πανέμορφα λόγια για την ανάγκη ειρηνικής συνύπαρξης. 

Το σκηνικό άλλαξε ριζικά όταν ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, έχοντας υπό απόλυτο έλεγχο την Τουρκία, άρχισε να κάνει πράξη όλες τις φαντασιώσεις του παντουρκισμού όχι με τον μεθοδικό και ύπουλο τρόπο των προκατόχων του, αλλά με την αρρωστημένη μεγαλομανία ενός ηγέτη που επιβάλλεται με την βία!

Στο εσωτερικό της Τουρκίας, μια στυγνή και αμείλικτη δικτατορία για κάθε «αντιφρονούντα» γέμισε τις τουρκικές φυλακές με εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και έστειλε στην αυτοεξορία δεκάδες χιλιάδες ακόμα Τούρκων πολιτών.

Στην διεθνή σκηνή, τα καμώματα του Τουρκικού καθεστώτος οδήγησαν σε μια άγνωστη μέχρι σήμερα διεθνή απομόνωση της Τουρκίας, μηδενίζοντας το σύνολο της διπλωματικής επιρροής που ασκούσε για δεκαετίες προκειμένου να επικρατεί καθολική σιωπή για τα συνεχή εγκλήματα της κατά πολιτών, χωρών και εθνών. 

Το καθεστώς Ερντογάν ήδη από το 2012 άρχισε να «προσφέρει» παρασκηνιακά τον ενεργειακό πλούτο Ελλάδος και Κύπρου σε διάφορες χώρες της Μεσογείου(Λίβανο, Ισραήλ, Αίγυπτο, Λιβύη), προτείνοντας τον καθορισμό θαλασσίων ζωνών που θα αγνοούν την ύπαρξη ΑΟΖ Ελληνικών νησιών και Κυπριακής Δημοκρατίας με διάφορα ανόητα «επιχειρήματα», επισείοντας διαρκώς την «δύναμη του ισχυρότερου».  

Φυσικά, ουδείς ανταποκρίθηκε στις νέο-οθωμανικές «προτάσεις», όταν στις 28 Νοεμβρίου 2019 έγινε γνωστό πως Τουρκία και Λιβύη «υπέγραψαν μνημόνια συμφωνίας και για την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών» χωρίς όμως να έχουν καν κοινά θαλάσσια σύνορα!

Το ένα «μνημόνιο» αφορά μια θαλάσσια περιοχή στην οποία υπάρχουν πολύ μεγάλα Ελληνικά νησιά (όπως Ρόδος, Λέσβος, Κρήτη) και πολλά άλλα μικρότερα, τα οποία δεν λαμβάνονται καθόλου υπ΄ όψη, ώστε η Ερντογανική Τουρκία να αποκτήσει ταχυδακτυλουργικά θαλάσσια σύνορα με την Λιβύη και να εγκατασταθεί σε περιοχές με τις οποίες δεν έχει καμιά απολύτως σχέση!

Τα «μνημόνια» στο όνομα της Λιβύης υπέγραψε ένα πρόσωπο που δεν είναι εκλεγμένο αλλά διορισμένο από τον ΟΗΕ με στόχο να πετύχει εθνική συμφιλίωση στην σπαρασσόμενη χώρα (Φαγιέζ Μουσταφά αλ-Σαράτζ) και όχι φυσικά να ξεπουλήσει τον εαυτό του και ολόκληρη την Λιβύη στους παντουρκιστές του Ερντογάν!

Ο Αλ-Σάρατζ με τον τίτλο «Πρόεδρος του Προεδρικού Συμβουλίου της Λιβύης», όπως και το συμβούλιο που τον περιβάλλει, εκπροσωπούν μόνο τον εαυτό τους στην Τρίπολη ενώ ολόκληρη σχεδόν η υπόλοιπη Λιβύη -σύντομα απ΄ ότι φαίνεται και η πρωτεύουσα Τρίπολη- ελέγχεται από τον (αναγνωρισμένο από Γαλλία, Αίγυπτο, Ρωσία κ.α.) στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ του Εθνικού Στρατού της Λιβύης! 

Η κραυγαλέα άκυρη υπογραφή «μνημονίων» στο όνομα της Λιβύης με ανθρώπους που εκπροσωπούν μόνο τα προσωπικά τους συμφέροντα προκειμένου να εξυπηρετηθεί η Ερντογανική μεγαλομανία της «γαλάζιας πατρίδας», οδήγησε σε μια πρωτοφανή διπλωματική απομόνωση της Τουρκίας με ομοβροντία διεθνών αντιδράσεων – μόνο δειγματοληπτικά:

Ο αξιωματούχος του στρατάρχη Χ. Χαφτάρ Δρ Aref Ali Nayed, πρόεδρος του Δ.Σ. του Ινστιτούτου Προηγμένων Μελετών της Λιβύης, με επείγουσα επιστολή στον ειδικό απεσταλμένο του Γ. Γ. του ΟΗΕ στη Λιβύη Δρ Ghassan Salame, επισήμανε πως «το προεδρικό συμβούλιο της κυβέρνησης εθνικής συμφωνίας (GNA)  ποτέ δεν έχει εκλεγεί από τον λαό της Λιβύης και δεν έχει ορκιστεί ενώπιον της Λιβυκής Βουλής των Αντιπροσώπων (HoR), του μοναδικού νόμιμου κοινοβουλίου στη χώρα», ζητώντας την παρέμβαση του Γ.Γ. ώστε η υπογραφή τέτοιων συμφωνιών και μνημονίων να θεωρούνται άκυρες. 

Το Αιγυπτιακό Υπουργείο Εξωτερικών σε ανακοίνωσή του αναφέρει πως «Τα δύο μνημόνια δεν έχουν νομική ισχύ, δεν μπορούν να αναγνωρισθούν επισήμως υπό το πρίσμα του άρθρου 8 της Συμφωνίας Skhirat, το οποίο ορίζει ότι η Λιβυκή κυβέρνηση ή το Υπουργικό Συμβούλιο, και όχι ο πρωθυπουργός, έχουν την εξουσία να υπογράφουν διεθνείς συμφωνίες» καθώς επίσης πως «Αυτές οι δύο συμφωνίες δεν μπορούν να έχουν κανένα αντίκτυπο στα δικαιώματα των χωρών της Μεσογείου ή των θαλάσσιων συνόρων στην περιοχή της Μεσογείου».

Ακολούθησε (30 Νοεμβρίου 2019) ο Αντιπρόεδρος του Προεδρικού Συμβουλίου της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας της Λιβύης, Φατί αλ Μαϊμπάρι, απορρίπτοντας κατηγορηματικά την «συμφωνία» Αλ-Σαράτζ – Τουρκίας, κατηγορώντας τον τελευταίο πως «καταχράστηκε τη διεθνή αναγνώριση της διορισμένης από τον ΟΗΕ κυβέρνησης εθνικής συμφωνίας».

Ο Saad al-Jamal, αντιπρόεδρος του Αραβικού κοινοβουλίου το οποίο αποτελεί όργανο του Αραβικού Συνδέσμου των 22 χωρών-μελών, δήλωσε πως «Η συμφωνία αποτελεί την ύψιστη προδοσία για τον λαό της Λιβύης» (2 Δεκεμβρίου 2019).

Η Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης καταδίκασε την συμφωνία Αλ-Σάρατζ – Τουρκίας θεωρώντας την παράνομη επειδή δεν σέβεται τα δικαιώματα των υπόλοιπων χωρών της Α. Μεσογείου και παραβιάζει το διεθνές δίκαιο. Ο Πρόεδρος του σώματος Αγκίλα Σαλέχ, σε επιστολή του προς Γ. Γραμματέα του ΟΗΕ, ζητάει την καταδίκη της συμφωνίας σαν «απειλή προς το Λιβυκό κράτος, το μέλλον και την ασφάλεια» (3 Δεκεμβρίου 2019).

Το Αμερικανικό State Department ανακοίνωσε ότι το «μνημόνιο έχει προκαλέσει εντάσεις στην περιοχή, δεν είναι χρήσιμο και είναι προκλητικό», το Ισραηλινό Υπουργείο Εξωτερικών «επαναλαμβάνει την πλήρη υποστήριξή του και την αλληλεγγύη του προς την Ελλάδα στις θαλάσσιες ζώνες της και την αντίθεσή του σε κάθε απόπειρα παραβίασης αυτών των δικαιωμάτων», ενώ ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν,  αμέσως μετά τη λήξη της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ δήλωσε πως «Η Τουρκία οφείλει να σέβεται τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών μελών του ΝΑΤΟ» εκφράζοντας «στήριξη στις ανησυχίες της Ελλάδας για τη συμφωνία Λιβύης-Τουρκίας» (4 Δεκεμβρίου 2019).

Την ίδια ημέρα, η εκπρόσωπος του Ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικώνέστειλε ένα αποκαλυπτικό μήνυμα: «Ευελπιστούμε ότι τα μέρη που υπέγραψαν τα προαναφερθέντα μνημόνια θα επιδείξουν πολιτική σύνεση και δεν θα προβούν σε βήματα τα οποία είναι ικανά να οξύνουν ακόμα περισσότερο την ούτως ή άλλως δύσκολη κατάσταση στη Λιβύη και συνολικά στη Μεσόγειο» και πως το μνημόνιο «έδωσε αφορμή για ισχυρισμούς περί αποπειρών της Τουρκίας να νομιμοποιήσει τη στρατιωτική της υποστήριξη προς την κυβέρνηση της Τρίπολης, στην αντιπαράθεσή της με τον Λιβυκό Εθνικό Στρατό του Χαφτάρ, όπως και μέσω της απροκάλυπτης παραβίασης του εμπάργκο όπλων».

Η εκπρόσωπος του Γερμανικού Υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Άνταμπαρ δήλωσε πως «την θέση αλληλεγγύης της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς την Ελλάδα και την Κύπρο συμμερίζεται ρητά το Βερολίνο» καλώντας Τουρκία και την Λιβύη «να σεβαστούν την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα όλων των κρατών μελών της ΕΕ και να ακολουθούν την οριοθέτηση θαλασσίων περιοχών σύμφωνα με το ισχύον διεθνές δίκαιο» (11 Δεκεμβρίου 2019).

Οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης καταδίκασαν τη συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης για τα θαλάσσια σύνορα, που θεωρούν ότι παραβιάζει το διεθνές δίκαιο. Το λεγόμενο μνημόνιο κατανόησης Αγκύρας-Τρίπολης «παραβιάζει κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών, δεν συμμορφώνεται προς το δίκαιο της θάλασσας και δεν μπορεί να έχει νομικά δεσμευτικές συνέπειες για τρίτα κράτη», τονίζεται στο κείμενο συμπερασμάτων της Συνόδου Κορυφής (13 Δεκεμβρίου 2019).

Ο Γ. Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, μετά από συνάντηση με τον Υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδος αποφάσισε «να παραπέμψει το θέμα στις νομικές υπηρεσίες του ΟΗΕ, ώστε να έχει και τη δική τους αντίληψη» (16 Δεκεμβρίου 2019).

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας, εκνευρισμένος από την εντεινόμενη διεθνή απομόνωση της Τουρκίας άρχισε να κατηγορεί την Ρωσία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την Αίγυπτο ότι «υποστηρίζουν τις δυνάμεις του Στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ»! Ποιος; Αυτός που έσπασε πρώτος και αδιάντροπα το εμπάργκο όπλων των Ηνωμένων Εθνών στην Λιβύη για να υποστηρίξει τον «υποτακτικό» του, ο οποίος διορίστηκε από τον ΟΗΕ – για άλλο φυσικά σκοπό!   (20 & 24 Δεκεμβρίου 2019).

Σ Υ Μ Π Ε Ρ Α Σ Μ Α Τ Α: Η έξαλλη αντιμετώπιση των συνεπειών μιας προκλητικά επιθετικής πολιτικής με στόχο την ανασύσταση νέο-οθωμανικής αυτοκρατορίας και αρπαγής ξένου φυσικού πλούτου με την  επιβολή «τετελεσμένων», δεν αποτελεί παρά ένα ακόμα βήμα σε επικίνδυνα αδιέξοδα.

Οι άναρθρες κραυγές του τουρκικού καθεστώτος («Κόβουμε βυθοτεμάχια & ξεκινάμε σεισμικές έρευνες έξω από την Κρήτη», «Τον Γενάρη στέλνουμε στρατεύματα στη Λιβύη», «Για τον East Med πρέπει να πάρετε την άδεια μας», «Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι δικαστήριο», «Μπορούμε να κλείσουμε το Ινσιρλίκ» κ.ο.κ.ε.), δείχνουν την απελπιστική διπλωματική απομόνωση της σημερινής Τουρκίας.

Τα τεράστια, μυθικά ενεργειακά αποθέματα που διαθέτει η Ανατολική Μεσόγειος αποτελούν μαγνήτη για τους πολιτικούς και οικονομικούς γίγαντες του πλανήτη μας. Η φύση και το διεθνές δίκαιο δεν παραχωρούν στην Τουρκία κανένα απολύτως όφελος από τον πλούτο αυτό, κάτι που η Ερντογανική Τουρκία προσπαθεί να αποτρέψει με νέο-οθωμανικές φαντασιώσεις και την απειλή χρήσης βίας.  

Η.Π.Α. και Ρωσία είναι οι χώρες που μπορούν να «ελέγξουν» άμεσα και αποτελεσματικά την αχαλίνωτη επιθετικότητα του Ρ. Τ. Ερντογάν. 

Οι Η.Π.Α. παραμένουν ερωτηματικό κυρίως λόγω της στάσης του Ντόναλτ Τράμπ αλλά τα μεγάλα συμφέροντα των πετρελαϊκών εταιριών σε Κύπρο και Ελλάδα, δεν του αφήνουν μεγάλα περιθώρια ελιγμών.

Η Ρωσία έχει τα ίδια ακριβώς συμφέροντα με την Τουρκία όσον αφορά την ματαίωση ή την παρεμπόδιση του ανταγωνιστικού στην Ρωσία αγωγού φυσικού αερίου  East Med. Έχει όμως αντίθετα συμφέροντα όσον αφορά την υποστήριξη του στρατάρχη Χ. Χαφτάρ τον οποίο η Τουρκία πολεμά λυσσαλέα προς όφελος του υποτακτικού της ο οποίος πρέπει να παραμείνει στην τυπική του «εξουσία», ώστε να επικαλείται τα άκυρα «μνημόνια» που υπέγραψε μαζί του.

Όμως, κοντός ψαλμός αλληλούια:

Η Τουρκία συνυπάρχει στον πλανήτη με εκατοντάδες ακόμα χώρες και δεν μπορεί να συμπεριφέρεται μόνιμα σαν κακομαθημένο παιδί που απαιτεί την ικανοποίηση κάθε αξίωσης – όσο εξωφρενικά παράλογη και αν είναι.

Στις 2 Ιανουαρίου 2020 ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Β. Νετανιάχου, ο Έλληνας και ο Ιταλός ομόλογός του καθώς και ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας θα υπογράψουν στην Αθήνα διακρατική συμφωνία για τον αγωγό East Med.

Στις 4 Ιανουαρίου 2020 θα πραγματοποιηθεί στο Κάιρο τετραμερής συνάντηση Υπουργών Εξωτερικών Αιγύπτου, Γαλλίας, Κύπρου και Ελλάδος με θέμα τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο.

Στις αρχές του 2020 εντατικοποιούνται οι εργασίες Ελλήνων, Αιγυπτίων και Ιταλών προκειμένου να καταλήξουν σε οριστική συμφωνία καθορισμού ΑΟΖ μεταξύ Αιγύπτου – Ελλάδος και Ελλάδος – Ιταλίας.

Στις 7 Ιανουαρίου 2020 θα γίνει η συνάντηση του Ν. Τράμπ με τον Έλληνα πρωθυπουργό στον Λευκό Οίκο. Εκεί αναμένεται να διαφανούν οι προθέσεις των Η.Π.Α. – ίσως και μερικά από όσα συζητήθηκαν και δεν ανακοινώθηκαν, στις πολύωρες συσκέψεις Αμερικανών και Τούρκων τον Νοέμβριο, σχετικά με την Ανατολική Μεσόγειο.  

Ενδεχόμενη επιμονή της Τουρκίας σε πειρατικές ενέργειες και επικίνδυνα αδιέξοδα, την οδηγεί ευθέως σε μια διαφαινόμενη από καιρό πορεία προς τα βράχια… 

*Ολόκληρη η Τουρκική στρατηγική αφελληνισμού, στο αυτοβιογραφικό βιβλίο «Το Θαύμα-Μια πραγματική ιστορία» το οποίο σύντομα θα είναι διαθέσιμο δωρεάν στο διαδίκτυο. Η Αγγλική έκδοση έτους 2019 του βιβλίου (The Miracle – A True Story), έχει ήδη αναρτηθεί δωρεάν στο διαδίκτυο.

Του Λεωνίδα Κουμάκη, analyst.gr

Άρθρο του Πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, στα περιφερειακά μέσα, ενόψει των εκλογών της  Κυριακής 7ης Ιουλίου.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο:

Στην ιστορία κάθε έθνους, υπάρχουν οι στιγμές των μεγάλων αποφάσεων. Οι στιγμές που επιλέγεις ανάμεσα στην επένδυση στο μέλλον ή την επιστροφή στο παρελθόν. Οι Έλληνες έχουν βρεθεί αρκετές φορές μπροστά σε τέτοια διλήμματα. 

Σήμερα είμαστε μπροστά σε μια τέτοια απόφαση. Οι συνθήκες μέσα στις οποίες καλούμαστε να λάβουμε αυτή την απόφαση είναι οι καλύτερες των τελευταίων οκτώ ετών. Αφήσαμε πίσω μας τα μνημόνια, έχουμε ξανά ανάπτυξη στον τόπο, η ανεργία μειώνεται συνεχώς και έχουμε καταφέρει να είμαστε εξασφαλισμένοι για το άμεσο μέλλον, εξασφαλίζοντας ένα σημαντικό απόθεμα 35 δις στα δημόσια ταμεία, για να μην μπορεί ποτέ κανείς ξανά να εκμεταλλευτεί την ανάγκη της χώρας για δανεισμό. Δηλαδή, να μη μπορεί κανείς ξανά, όπως συνέβη επανειλημμένα αυτά τα χρόνια, να εκβιάσει την Ελλάδα.

Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν υπάρχουν μπροστά μας δύο επιλογές. Η μία είναι να προχωρήσουμε όλοι μαζί μπροστά στη νέα εποχή της πατρίδας μας. Ελεύθεροι, κυρίαρχοι και πάνω απ’ όλα αποφασισμένοι να χτίσουμε την πατρίδα μας σε νέα, πολύ πιο γερά θεμέλια. Με ακόμα περισσότερες και καλύτερες δουλειές, με ανάπτυξη για όλους και σεβασμό στο φυσικό μας πλούτο, με ασφάλεια και αλληλεγγύη για κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνα, με ένα κράτος σύγχρονο και λειτουργικό. Αυτό είναι το πρόγραμμα που καταθέτει ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία σε αυτές τις εκλογές. Αυτό είναι το σχέδιο που σας ζητώ να υλοποιήσουμε όλοι μαζί, με μια κυβέρνηση που θα ενώσει όλες τις δημιουργικές και παραγωγικές δυνάμεις του τόπου. Κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνα από τη Θράκη ως την Κρήτη, κάθε εργαζόμενο, κάθε συνταξιούχο και κάθε νέο άνθρωπο που οφείλουμε να του εξασφαλίσουμε ότι θα ζήσει μια καλύτερη ζωή σε μια νέα Ελλάδα που βαδίζει στο μέλλον με ασφάλεια και προοπτική.

Η άλλη επιλογή, είναι η επιστροφή στην παλιά Ελλάδα της αναξιοπρέπειας, στην Ελλάδα της λιτότητας, της αδικίας, της φτώχειας. Όσοι μας οδήγησαν στη σύγχρονη εθνική ταπείνωση των μνημονίων, σήμερα εμφανίζονται ως λυτρωτές. Μάλιστα, δεν τολμούν να μιλήσουν ξεκάθαρα για το πρόγραμμα τους. Μονάχα, αναμασούν ανώδυνες ατάκες, κάνουν γενικόλογες αναφορές, για να κρύψουν τις πραγματικές τους προθέσεις. Δηλαδή, να συνεχίσουν το έργο που άφησε στη μέση η κυβέρνηση Σαμαρά το 2014, που βύθισε στην απόγνωση κάθε ελληνική οικογένεια. 

Μας κατέκλυσαν εδώ και τέσσερα χρόνια με μια πρωτοφανή εκστρατεία ψέματος, μας δίχασαν τις στιγμές που η πατρίδα έκανε ιστορικά βήματα για την αναβάθμιση της θέσης της στα Βαλκάνια και την Ευρώπη. Μας χώρισαν σε εθνικόφρονες και προδότες, οι άνθρωποι που εδώ και 14 χρόνια έχουν παραδώσει με τον πιο επίσημο τρόπο το όνομα Μακεδονία στους γείτονες, χωρίς κανέναν προσδιορισμό και φυσικά χωρίς κανέναν όρο για την αλλαγή της συνταγματικής τους ονομασίας, όπως όριζε η εθνική γραμμή της χώρας μας. Αντίθετα, εμείς επιβάλλαμε στους γείτονες μας, με την Συμφωνία των Πρεσπών, αυτά που όριζε η εθνική μας γραμμή. Αυτά που ορίζει το χρέος και η αγάπη μας για την πατρίδα μας και την ιστορία της Μακεδονίας μας.

Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, έλεγε πολύ εύστοχα κάποτε ένας αείμνηστος πολιτικός της συντηρητικής παράταξης. Ο λαός μας, την Κυριακή ελεύθερα και κυρίαρχα θα αποφασίσει για την επόμενη μέρα της πατρίδας μας. Θα αποφασίσει ελεύθερα, χωρίς καταναγκασμούς, εκβιασμούς και πιέσεις όπως αυτές που ζήσαμε τα χρόνια των μνημονίων και της τρόικα.

Ζητώ από κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνα, πρωτίστως να πάει την Κυριακή να ψηφίσει. Να μην αφήσει άλλους να αποφασίσουν για τη δική τους ζωή. Και πριν τη κρίσιμη επιλογή, ο καθένας και η καθεμιά να σκεφθεί, να θυμηθεί, να αποφασίσει με ένα και μοναδικό κριτήριο. Το πιο απλό απ’ όλα, αλλά και το πιο μεγάλο. βάζοντας πρώτα και πάνω από όλα όχι τη κομματική προτίμηση αλλά τη ζωή μας.

Τη δική μας, των γονιών μας, των παιδιών μας.

Γιατί για τον εργαζόμενο, η ασφάλεια στην εργασία, το ύψος του μισθού του είναι η ζωή του. Για τον συνταξιούχο, η σύνταξή του είναι η αξιοπρέπειά του. Για τον νέο οι σπουδές και η δυνατότητα να δουλέψει στη πατρίδα του, είναι τα όνειρά του.

Ας μην εμπιστευτούμε ξανά τη ζωή, την αξιοπρέπεια, τα όνειρά μας σε αυτούς που μας τα γκρέμισαν. Είναι στο χέρι μας να μη γυρίσουμε πίσω. Είναι στο χέρι μας να βάλουμε πρώτα τη ζωή μας.

Ισότητα, Κοινωνική Δικαιοσύνη και Βιώσιμη Ανάπτυξη. Αυτοί ήταν και είναι οι στόχοι του ΣΥΡΙΖΑ στον τομέα της Υγείας. 

Από το 2015 μέχρι σήμερα νομίζω ότι έχουμε καταφέρει στο υπουργείο Υγείας να διαχειριστούμε με εντιμότητα, επάρκεια και αφοσίωση τη δημόσια περίθαλψη και να δώσουμε αρκετά «δείγματα γραφής»  άρσης των ανισοτήτων στη φροντίδα, «ηθικοποίησης» και αναβάθμισης του δημόσιου συστήματος υγείας αλλά και δημοσιονομικής εξυγίανσης των νοσοκομείων και άλλων φορέων.  

Πιο συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων :

• αντιμετωπίσαμε δραστικά την «υγειονομική φτώχεια» στη χώρα με τη δωρεάν πρόσβαση 2,5 εκατ. ανασφάλιστων πολιτών σε όλες τις υπηρεσίες του δημόσιου συστήματος υγείας (νοσηλεία, χειρουργικές επεμβάσεις, εργαστηριακές εξετάσεις, φάρμακα κλπ).
• Διασφαλίσαμε την επιβίωση του «υπό κατάρρευση» ΕΣΥ και βελτιώσαμε αισθητά τη λειτουργία των δημόσιων δομών.
• Διαγράψαμε βεβαιωμένα χρέη 28 εκ. ευρώ στις ΔΟΥ από τη νοσηλεία των ανασφάλιστων πολιτών τα προηγούμενα χρόνια.
• Ενισχύσαμε το ανθρώπινο δυναμικό του ΕΣΥ με χιλιάδες προσλήψεις μόνιμων και επικουρικών γιατρών, νοσηλευτών και λοιπού προσωπικού
• Με την καταβολή ειδικού επιδόματος στους αγροτικούς γιατρούς, καταφέραμε να βελτιώσουμε τη στελέχωση των περιφερειακών ιατρείων σε άγονες και απομακρυσμένες περιοχές.
•  Αναβαθμίσαμε τις κτιριακές υποδομές και τον ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό των Νοσοκομείων και των Κέντρων Υγείας- Νέα Νοσοκομεία στη Σαντορίνη και στη Λευκάδα
• Με τη μεταρρύθμιση στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας αναπτύχθηκε ο θεσμός του οικογενειακού γιατρού και άνοιξαν 125 νέες δημόσιες δομές (ΤΟΜΥ) σε όλη τη χώρα με έμφαση στην πρόληψη και στην αγωγή υγείας.
• Ενισχύθηκαν τα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών των Νοσοκομείων και προχώρησε η οργάνωση της Επείγουσας Ιατρικής
• Με στόχο τη βελτίωση της φροντίδας των ασθενών με καρκίνο, συγκροτήσαμε το Εθνικό Ινστιτούτο Νεοπλασιών.
• Ενισχύσαμε τους δημόσιους φορείς αντιμετώπισης των εξαρτήσεων και επετεύχθη η εξάλειψη της λίστας αναμονής του ΟΚΑΝΑ για την ένταξη σε πρόγραμμα χορήγησης υποκαταστάτων
• Διασφαλίσαμε την εγγυημένη, ευχερή και καθολική πρόσβαση των πολιτών στα αναγκαία φάρμακα και στις σύγχρονες θεραπείες 
• «Θωρακίσαμε» για πρώτη φορά το χώρο του φαρμάκου ώστε να μην υπάρχει κανένα περιθώριο σε φαινόμενα διαφθοράς. Για πρώτη φορά λειτούργησε μηχανισμός κλινικής αξιολόγησης, διαπραγμάτευσης με στόχο την επίτευξη προσιτών τιμών και ορθολογικής συνταγογράφησης των νέων φαρμάκων.
• Ενισχύσαμε τις δημόσιες δομές Ψυχικής Υγείας με έμφαση στην κοινοτική ψυχιατρική
• Πραγματοποιήσαμε δράσεις προστασίας της Δημόσιας Υγείας και καταφέραμε να ενισχύσουμε την εμβολιαστική κάλυψη του πληθυσμού, να διασφαλίσουμε την υγειονομική φροντίδα των προσφύγων και να υλοποιήσουμε μια σειρά μέτρων για την αντιμετώπιση των μεταδιδόμενων νοσημάτων.

Με τις παραπάνω παρεμβάσεις επιχειρήσαμε σε μια περίοδο στενότητας πόρων να αλλάξουμε το Σύστημα Υγείας, κάτι που καμία από τις προηγούμενες κυβερνήσεις δεν αποτόλμησε να κάνει όχι μόνο στην περίοδο των μνημονίων αλλά και στις περιόδους υπερεπάρκειας πόρων. Ταυτόχρονα έχουμε δρομολογήσει :

• Ανάπτυξη   της μεταρρύθμισης στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας – ενίσχυση των  ΤΟΜΥ στα αστικά κέντρα – Κινητές Ομάδες Υγείας στις αγροτικές και ημιαστικές περιοχές
• Για 1η φορά δωρεάν οδοντιατρική φροντίδα ύψους 40 εκ. ευρώ  από ιδιώτες οδοντιάτρους (συγκεκριμένο πακέτο υπηρεσιών) για 800.000 παιδιά Δημοτικού (μέσα στο 2019) 
• Ενίσχυση των δημόσιων δομών Αποκατάστασης ( ΚΕΦΙΑΠ) 
• Νέες συμβάσεις ΕΟΠΥΥ με γιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων
• Εθνική στρατηγική για την πρόληψη του αιφνίδιου καρδιακού θανάτου των νέων – κάρτα υγείας του αθλητή  
• Δέσμη νέων  κινήτρων για προσέλκυση γιατρών σε δυσπρόσιτες  και νησιωτικές περιοχές 
• Νέα  Νοσοκομεία ( Χαλκίδας , Καρπάθου) -νέο Κέντρο Υγείας Κερατσινίου
• Αναβάθμιση της ιατρικής εκπαίδευσης 
• Αναβάθμιση της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης του Συστήματος Υγείας ( e-Health) 
• Νέο «μίγμα» φαρμακευτικής πολιτικής με προτεραιότητα τη δημιουργία ενός βιώσιμου πλαισίου τιμολόγησης-αποζημίωσης  των φαρμάκων και τη μείωση της οικονομικής επιβάρυνσης των ασθενών 

Παρότι είμαστε περήφανοι για τις αλλαγές που καταφέραμε να υλοποιήσουμε αυτά τα χρόνια στο Σύστημα Υγείας, έχουμε πλήρη επίγνωση της συνεχιζόμενης δυσκολίας και των ακάλυπτων ακόμα αναγκών. Γι’ αυτό θα συνεχίσουμε με σχέδιο, με όραμα , με σοβαρότητα, με προγραμματική-πολιτική-ηθική υπεροχή, τη διαρκή μάχη για την Καθολικότητα, την Ισότητα , την Κοινωνική Δικαιοσύνη και την Αποτελεσματικότητα στη φροντίδα Υγείας. 

Το άρθρο

Από την πρώτη στιγμή που αναλάβαμε τη διακυβέρνηση, μέσα σε δύσκολες συνθήκες, αναλάβαμε και την ευθύνη να δώσουμε όλες τις μάχες για να αντιστρέψουμε το κοινωνικό και οικονομικό αδιέξοδο στο οποίο βρισκόταν η χώρα. Κάπου τα καταφέραμε και κάπου όχι. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι από τον Αύγουστο και μετά ζούμε σε μια χώρα ελεύθερη, μια χώρα που ξανακερδίζει μέρα με τη μέρα την αυτοπεποίθησή της. Και τώρα, πού θέλουμε να πάμε;

Η δημιουργία 500.000 νέων θέσεων εργασίας, με ταυτόχρονη αύξηση των μισθών και ενίσχυση των δικαιωμάτων των εργαζομένων είναι ένας βασικός άξονας στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για την επόμενη τετραετία.

Τι διαφοροποιεί αυτόν τον στόχο από μία απλή προεκλογική υπόσχεση; Ας δούμε τα δεδομένα. Από το 2015 έως και το 2018 βρήκαν δουλειά περίπου 400.000 περισσότεροι εργαζόμενοι/ες, με το 70% των θέσεων εργασίας αυτή τη στιγμή να είναι πλήρους απασχόλησης. Επίσης, μέσα στο πρώτο πεντάμηνο του 2019 καταγράφηκε θετικό ρεκόρ 265.000 θέσεων εργασίας. Με βάση αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να θέτει ως ρεαλιστικό στόχο, στο τέλος της επόμενης τετραετίας, να έχουμε καλύψει το 1.000.000 θέσεων εργασίας που χάθηκαν στην κρίση.

Τι γίνεται όμως με την ποιότητα της εργασίας; Πρώτα από όλα δεν υπάρχουν ποιοτικές θέσεις εργασίας χωρίς ένσημα, ωράριο, κανόνες και δικαιώματα. Η επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, που είχε καταργήσει η ΝΔ, και η αποφασιστική αντιμετώπιση της αδήλωτης και υποδηλωμένης εργασίας, δείχνουν τη δική μας λογική για την ανάπτυξη. Μία ανάπτυξη που δεν στηρίζεται στους μειωμένους μισθούς και στη συμπίεση των δικαιωμάτων, αλλά έχει τους εργαζόμενους και τις ανάγκες τους στο επίκεντρο.

Χάρη σε νομοθετικές παρεμβάσεις και τη δράση του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας μειώσαμε την αδήλωτη εργασία από το 20% στο 8,9%. Χάρη στους κανόνες που θέσαμε, μόνο τους τελευταίους 8 μήνες η δήλωση υπερωριών αυξήθηκε κατά 170% και για πρώτη φορά πληρώθηκαν 6 εκατομμύρια ώρες υπερεργασίας. Η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων μαζί με την αύξηση του κατώτατου και την κατάργηση του υποκατώτατου μισθού έφεραν αυξήσεις στους εργαζόμενους, για πρώτη φορά μετά από σχεδόν μία δεκαετία. Αυξήσεις που δεν εμπόδισαν αλλά ενίσχυσαν τη μείωση της ανεργίας.

Η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας όπως και το χτύπημα της αδήλωτης εργασίας αποτελούν εξάλλου και τους βασικούς πυλώνες ενός βιώσιμου και υγιούς ασφαλιστικού συστήματος. Στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης κάναμε σημαντικά βήματα μπροστά την τελευταία τετραετία, βήματα που μπορεί κανείς να τα κατανοήσει ευχερέστερα αν λάβει υπόψη του από πού ξεκινήσαμε. Παραλάβαμε ένα ασφαλιστικό σύστημα που, μετά από 12 οριζόντιες περικοπές συντάξεων ύψους 45 δισ. ευρώ, ήταν ελλειμματικό κατά 1,1 δισ. ευρώ και με 400.000 απλήρωτες συνταξιοδοτικές παροχές. Καταφέραμε να ανατάξουμε το δημόσιο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, κερδίσαμε το στοίχημα της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητάς του και σταδιακά κλείνουμε πληγές του παρελθόντος. Μειώσαμε σημαντικά τις εισφορές σε ελεύθερους επαγγελματίες, αυτοαπασχολούμενους και αγρότες, ακυρώσαμε την περικοπή των συντάξεων και για πρώτη φορά από την έναρξη της κρίσης 620.000 συνταξιούχοι είδαν αυξήσεις. Χορηγήσαμε τη μόνιμη νέα 13η σύνταξη, ολόκληρη για τους χαμηλοσυνταξιούχους, ποσοστιαία για τις μεσαίες και πιο υψηλές συντάξεις. Ενώ, το πρόγραμμά μας για το μέλλον προβλέπει την αύξηση της εθνικής σύνταξης ώστε να ενισχυθεί περαιτέρω το εισόδημα όλων των συνταξιούχων σε μόνιμη βάση. 

Η αυτοπεποίθηση που έχει κερδίσει η χώρα μας είναι στο σχέδιο μας άρρηκτα συνδεδεμένη με την ασφάλεια για την κοινωνία. Και η σημαντικότερη δικλείδα ασφαλείας για την κοινωνία είναι το κοινωνικό κράτος. Στον τομέα της κοινωνικής αλληλεγγύης, παραλάβαμε έναν προϋπολογισμό της τάξης των 800 εκατ. και σήμερα έχουμε ξεπεράσει τα 3 δισ. ευρώ. Σε αντίθεση με την προσβλητική ρητορική για “τεμπέληδες που ζουν από επιδόματα” η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια οικοδομεί ένα σύγχρονο κοινωνικό κράτος, με βάση τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Εφαρμόζουμε πολιτικές στήριξης του παιδιού, με 150.000 σχολικά γεύματα, με διπλασιασμό των παιδιών σε παιδικούς σταθμούς και αύξηση του οικογενειακού επιδόματος από 650 εκ. σε 1,1 δισ. ευρώ. Ταυτόχρονα, θεσμοθετήσαμε το ΚΕΑ για περίπου 260.000 νοικοκυριά, καθώς και το επίδομα ενοικίου για ακόμη 260.000 οικογένειες. Πλέον, το σύνολο των επιδομάτων δίνονται μέσω του ΟΠΕΚΑ, με διαφανή κριτήρια και ψηφιοποιημένες διαδικασίες. Επιπλέον προχωρήσαμε σε μια σειρά από επιμέρους αλλά καθόλου αμελητέες βελτιώσεις για την καθημερινότητα των πολιτών : τα αναπηρικά επιδόματα δεν φορολογούνται πια, οι θέσεις στους παιδικούς σταθμούς αφορούν και άνεργες μητέρες, ενώ αυξήσαμε το επίδομα παιδιού για τις μονογονεϊκές οικογένειες.

Αυτά τα τέσσερα χρόνια ξανακερδίσαμε ως χώρα τη δυνατότητα να αποφασίζουμε εμείς για το μέλλον μας. Σταθήκαμε όρθιοι μέσα σε δυσκολίες, προφανώς με λάθη και παραλείψεις. Πολλά ακόμη πρέπει να γίνουν και μπορούμε να τα κάνουμε όλοι μαζί. Να χτίσουμε την επόμενη μέρα με ελπίδα, αυτοπεποίθηση, αλληλεγγύη και ασφάλεια για την κοινωνία. 

Άρθρο του Υπουργού Οικονομικών της Κυβέρνησης στο οποίο αναλύει τις, κατά την άποψή του, διαφορές στην οικονομική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο

Τέτοιες μέρες πριν ένα χρόνο βγήκε η απόφαση για το ελληνικό χρέος που μας έδωσε έναν καθαρό διάδρομο για 15 χρόνια. Χάρη σε αυτή την επιτυχία, σήμερα  έχουμε την δυνατότητα να κάνουμε μια σοβαρή συζήτηση με την κοινωνία για αντιπαραθετικά αναπτυξιακά σχέδια, κάτι που πριν 4 χρόνια θα φαινόταν εκτός τόπου και χρόνου. Τα καλά νέα λοιπόν είναι ότι αυτή η κουβέντα έχει ανοίξει και ότι τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η ΝΔ καταθέτουν τις προτάσεις τους στον δημόσιο διάλογο. Τα κακά νέα είναι ότι πολλές φορές η συζήτηση γίνεται με στρεβλούς όρους. Η αξιωματική αντιπολίτευση προσπαθώντας εναγωνίως να κρύψει βασικές πτυχές του προγράμματός της καταφεύγει στην καλύτερη περίπτωση σε αοριστίες, στην χειρότερη σε συνειδητά ψέματα. Μέρος αυτής της τακτικής είναι η επιμονή του κυρίου Μητσοτάκη να κλείνει το μάτι σε  λογικές που θέλουν μείωση των ελέγχων τόσο του ΣΕΠΕ όσο και των φορολογικών μηχανισμών λες και η εισφοροδιαφυγή και φοροδιαφυγή να μην αποτελούν βασική αιτία των προβλημάτων της Ελληνικής οικονομίας αλλά ένα δευτερεύον ζήτημα. Έτσι λείπει από την δημόσια συζήτηση το ζήτημα της λειτουργίας του φορολογικού μηχανισμού και το πως αυτός επηρεάζει το ύψος των συντελεστών και την δικαιοσύνη μεταξύ φορολογουμένων.

Το διαχρονικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι δεν υπάρχει ισότιμη αντιμετώπιση των φορολογουμένων από τον εισπρακτικό μηχανισμό. Όπως έχω ξαναπεί στο παρελθόν για πολύ μεγάλα διαστήματα τα ανώτερα οικονομικά στρώματα πλήρωναν φόρους σε καθαρά εθελοντική βάση. Και αυτό δεν ήταν μόνο ζήτημα φοροαπαλλαγών -σε αυτούς που τις χρειάζονταν λιγότερο- αλλά και ζήτημα ενός πελατειακού κράτους που επηρέαζε μέχρι και τον χειρισμό των φορολογικών υποθέσεων. Με απλά λόγια, όποιος ήξερε κάποιον βουλευτή, δήμαρχο, έφορο ή τοπικό παράγοντα μπορούσε να φοροδιαφεύγει ανενόχλητος εις βάρος τόσο των δημοσίων εσόδων όσο όμως και των ανταγωνιστών του.  

Όμως η ισότιμη αντιμετώπιση των φορολογουμένων από των φοροεισπρακτικό μηχανισμό δεν είναι μόνο ζήτημα δικαιοσύνης και ισονομίας. Είναι και προϋπόθεση της ανάπτυξης. Πως θα έρθει ένας επενδυτής σε μια χώρα με ένα τέτοιο στρεβλό σύστημα; Πώς θα ανταγωνιστεί ένας καταστηματάρχης ή ένας ελεύθερος επαγγελματίας που είναι συνεπής απέναντι στο κράτος και τους εργαζομένους του (είτε από επιλογή είτε ακόμα και από ανάγκη), κάποιον που δεν κόβει αποδείξεις και δεν βάζει ένσημα  γιατί μπορεί; Ακόμα περισσότερο πώς θα ανταγωνιστεί ένα Mall στην περιοχή του αν αυτό λάβει σωρεία ευεργετικών διατάξεων;

Προφανώς το πρόβλημα απέχει πολύ ακόμα από το να έχει λυθεί. Όμως η προσπάθεια η δική μας ήταν εξ’ αρχής να βελτιώσουμε αυτή την κατάσταση. Έχουμε κάνει ήδη πολλά βήματα για την ψηφιοποίηση του φορολογικού μηχανισμού με σημαντικά αποτελέσματα  τόσο για την καλύτερη εξυπηρέτηση του πολίτη όσο και για την καλύτερη συλλογή πληροφοριών για την καλύτερη στόχευση των ελέγχων. Όμως η συλλογή πληροφορίας από μόνη της δεν επαρκεί. Θα πρέπει να συνδυάζεται και με τα κατάλληλα εργαλεία για την αξιοποίηση των πληροφοριών αυτών. Πράγμα που κάνουμε ήδη. Ενδεικτικά εντός του Υπουργείου Οικονομικών έχει αναπτυχθεί ένα εργαλείο που συγκρίνει τις τραπεζικές καταθέσεις με φορολογικές δηλώσεις για τον εντοπισμό αποκλίσεων. Τέλος έχουμε κάνει προσπάθεια για την εντατικοποίηση των ελέγχων που το 2018 ήταν αυξημένοι κατά 40% σε σχέση με το 2014.

Ο στόχος σε όλες αυτές τις προσπάθειες είναι, μέσω της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής, να επιτύχουμε έναν δίκαιο διαμοιρασμό των φορολογικών βαρών και παράλληλα να δημιουργηθεί ο δημοσιονομικός χώρος που θα μας επιτρέψει να μειώσουμε τη φορολογία για όλους.

Και αυτό δεν είναι κάτι που μένει στα λόγια. Αλλά είναι κάτι που εφαρμόζουμε ήδη έμπρακτα και που έχουμε σαν σχέδιο να εφαρμόσουμε στο μέλλον. Γιατί οι επιτυχίες που έχουμε καταγράψει ήδη στο κομμάτι της αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής είναι κομμάτι του δημοσιονομικού χώρου που έχουμε δημιουργήσει και των χρησιμοποιούμε για να μειώσουμε φόρους. Με αυτό τον τρόπο έχουμε αρχίσει να μειώνουμε το φόρο στις επιχειρήσεις από το 29% στο 25% σε τέσσερα χρόνια, έχουμε μειώσει τον ΕΝΦΙΑ για το 2019 (10% μεσοσταθμικά, 30% στις μικρές περιουσίες), έχουμε μειώσει το ΦΠΑ στην ενέργεια. Και κομμάτι του δημοσιονομικού χώρου που θα μας επιτρέψει να υλοποιήσουμε το σχέδιό μας για το 2019 – 2023 προέρχεται ακριβώς από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Και είναι σημαντικά τα μέτρα που έχουμε σχεδιάσει για το μέλλον, όπως η κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης για μεγάλο κομμάτι των φορολογουμένων και η μείωσή της για τους υπόλοιπους, η μείωση του πρώτου κλιμακίου στη φορολογία εισοδήματος, η περεταίρω μείωση του ΕΝΦΙΑ, η μείωση του ΦΠΑ. 

Βέβαια η πολιτική μας δεν περιορίζεται στη μείωση των φόρων αλλά επενδύει και στη δημιουργία ενός ισχυρού κοινωνικού κράτους ως βασικό συντελεστή στην επίτευξη σταθερής ανάπτυξης και ενίσχυσης της καινοτομίας.

Στον αντίποδα η ΝΔ προτάσσει ένα μοντέλο που η ανάπτυξη θα έρθει με οριζόντια μείωση των φορολογικών βαρών και με αποδυνάμωση των ελεγκτικών μηχανισμών, καθώς θεωρεί ότι αυτοί αποτελούν ανάχωμα στην επιχειρηματικότητα. Η πρόταση της ΝΔ όμως είναι κάτι που έχει ξαναδοκιμαστεί στο παρελθόν, χωρίς να επιφέρει τα επιθυμητά αποτέλεσμα. Ακόμη πιο σημαντικά όμως, η πρόταση της ΝΔ, με την επίφαση της δημιουργίας ίσων ευκαιριών, επιδιώκει να δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου ο ανταγωνισμός δρα υπέρ του ισχυρού και όπου το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η διαφορά της προσέγγισης μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Η ΝΔ θεωρεί ότι αν αφήσουμε την αγορά ανεξέλεγκτη –κυριολεκτικά και μεταφορικά- αυτή θα δώσει λύσεις για όλα.  Εμείς λέμε ότι αυτό είναι συνταγή αποτυχίας. Ότι όπου εφαρμόστηκε είχαμε υπερκέρδη για τους λίγους και λιτότητα για τους πολλούς. Για αυτό προτείνουμε έναν άλλο δρόμο. Τον δρόμο της βιώσιμης ανάπτυξης που είναι πραγματικά για όλες και όλους. Και αυτό είναι ένα δίλλημα που αφορά τις ίδιες μας τις ζωές. 

Του Γιάννη Δραγασάκη

Το δίλημμα των εκλογών της 7ης Ιουλίου είναι σαφές και επιτακτικό: Νέα εποχή Δίκαιης και Βιώσιμης Ανάπτυξης για όλους, με κοινωνική συνοχή & αλληλεγγύη, χτίζοντας σε όσα πετύχαμε αυτά τα χρόνια ή επιστροφή στο παρελθόν που έφερε την κρίση, με «συνταγές» χρεοκοπίας που μεγεθύνουν τις ανισότητες, ευνοώντας λίγους και «ημέτερους»;

Ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία διεκδικεί μια νέα τετραετία με την αυτοπεποίθηση ότι είναι η μόνη πολιτική δύναμη που μπορεί από τη μία να εγγυηθεί τις κατακτήσεις της προηγούμενης περιόδου και από την άλλη να προωθήσει τους μεγάλους προοδευτικούς μετασχηματισμούς που έχουμε ανάγκη  στο κράτος και την οικονομία. Για ένα νέο παραγωγικό υπόδειγμα που στηρίζεται και επενδύσει στη Γνώση, την Έρευνα και την Καινοτομία, με ισχυρό εξωστρεφή προσανατολισμό και έμφαση σε αγαθά και υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας. Που βρίσκεται σε ρήξη με το κρατικοδίαιτο, άναρχο και αποσπασματικό μοντέλο μεγέθυνσης που οδήγησε στη χρεοκοπία, που είναι σε αντίθεση με τις «μεταρρυθμίσεις» λιτότητας του 1ου και 2ου Μνημονίου, όπως και με τις παρωχημένες νεοφιλελεύθερες δοξασίες που στην πράξη προοιωνίζουν μια νέα κοινωνική κρίση.

Το 2015 παραλάβαμε μια χώρα σε αδιέξοδο, στο χείλος του γκρεμού, με άδεια ταμεία, εκτός αγορών και χωρίς χρηματοδότηση. Τέσσερα χρόνια μετά, παρά τις αντιξοότητες, τα εμπόδια και τις αντιστάσεις, η Ελλάδα έχει μέλλον και προοπτική, η οικονομία έχει δυναμική και η κοινωνία αποκτά, ξανά, εμπιστοσύνη στις δυνάμεις της. Σήμερα είμαστε σε θέση να οικοδομούμε μια νέα συλλογική αυτοπεποίθηση ακριβώς γιατί την τετραετία που πέρασε διαμορφώσαμε τις προϋποθέσεις του μέλλοντος. Με την έξοδο από τα Μνημόνια και την επιτροπεία αποκτήσαμε βαθμούς ελευθερίας που μας επιτρέπουν οι ίδιοι να σχεδιάζουμε το μέλλον. Αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία συζητούμε όλοι, και αντιπολίτευση μεταξύ όλων των άλλων, για τις δυνατότητες που έχουμε ως χώρα.

Διεκδικώντας και κατακτώντας αυξημένους βαθμούς αυτονομίας, αναλάβαμε και την ευθύνη των επιλογών μας. Για να αφήσουμε οριστικά πίσω μας την κρίση, να επουλώσουμε τις πληγές των Μνημονίων, να αναδείξουμε παραγωγικές διεξόδους και να προετοιμαστούμε για τις μεγάλες προκλήσεις όχι μόνο της εποχής μας, αλλά και των επόμενων δεκαετιών, όπως η 4η Βιομηχανική Επανάσταση και η Κλιματική Αλλαγή, προτείνουμε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο εμπιστοσύνης προς τον ελληνικό λαό, με ορίζοντα την επόμενη δεκαετία. Το πρόγραμμά μας για το «αύριο» είναι συγκροτημένο, συγκεκριμένο, υλοποιήσιμο, με ποσοτικοποιημένους στόχους και καθορισμένα χρονοδιαγράμματα. Δεν εξαντλείται σε συνθηματολογία, αλλά αναπτύσσεται σε πέντε πυλώνες-στόχους:

• Ανθεκτικότητα

Θωρακίσαμε τη χώρα έναντι εξωγενών κινδύνων: α) Βγήκαμε από τα Μνημόνια και την επιτροπεία, β) Δημιουργήσαμε ένα απόθεμα ρευστότητας-«μαξιλάρι ασφαλείας», για ν’ αποτρέψουμε νέα Μνημόνια ή πιστοληπτική γραμμή στήριξης, γ) Αναβαθμίσαμε τη διεθνή θέση της χώρας και αυξήσαμε την περιφερειακή ισχύ της. Με τη Συμφωνία των Πρεσπών επιλύσαμε ένα χρόνια πρόβλημα με τους βόρειους γείτονές μας και ιεραρχήσαμε ορθά τις προτεραιότητες, διαμορφώνοντας συνθήκες Βαλκανικής Συνανάπτυξης και Συνεργασίας, αλλά και απελευθερώνοντας δυνάμεις για ν’ αντιμετωπίσουμε άλλες, πραγματικές, απειλές.

• Ανάπτυξη

Σήμερα σημειώνουμε 9 διαδοχικά τρίμηνα ανάπτυξης. Δεν αρκούμαστε σε αυτο όμως. Στόχος μας είναι η αντιμετώπιση της βασικής αιτίας της κρίσης, του παραγωγικού μοντέλου. Στην κατεύθυνση αυτή καταρτίσαμε, για πρώτη φορά έπειτα από δεκαετίες, ένα ολιστικό σχέδιο ανάπτυξης, την Εθνική Αναπτυξιακή Στρατηγική που ενσωματώνει τους Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης του ΟΗΕ και ανταποκρίνεται στους ευρωπαϊκούς στόχους για την επόμενη δεκαετία.

• Ανάκτηση

Αφήσαμε πίσω μας την ύφεση, τη σωρευτική απώλεια 25% του ΑΕΠ, την απώλεια 800.000 θέσεων εργασίας και τα 200.000 «λουκέτα» επιχειρήσεων. Έχουμε δημιουργήσει 300.000 νέες θέσεις εργασίας και στοχεύουμε σε 500.000 νέες μέχρι το 2023. Καταγράφεται θετικό ισοζύγιο στο άνοιγμα νέων επιχειρήσεων και στόχος είναι η περαιτέρω αύξηση του ειδικού βάρους της βιομηχανίας. Ο τουρισμός και οι εξαγωγές σημειώνουν ιστορικά υψηλά και έχουμε στόχο η εξωστρέφεια να συμβάλει κατά  50% στη σύνθεση του ΑΕΠ έως το 2025. Με την αύξηση του κατώτατου μισθού και μια σειρά στοχευμένων ελαφρύνσεων στη φορολογία στοχεύουμε στην ανάκτηση εισοδημάτων και επιπέδου ζωής με όρους μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας.

• Αλληλεγγύη

Από την πρώτη στιγμή που αναλάβαμε θεωρήσαμε καθήκον μας να δώσουμε προτεραιότητα σε όσους η κρίση και τα Μνημόνια έπληξαν περισσότερο. Γι’ αυτό κάθε διαθέσιμο ευρώ το διοχετεύσαμε στην άμεση ανακούφιση της κοινωνίας. Παράλληλα και ειδικά μετά την ολοκλήρωση του Προγράμματος, ανασυγκροτούμε το Κοινωνικό Κράτος, μεταβαίνοντας από επί μέρους και εφάπαξ παρεμβάσεις σε ολοκληρωμένες πολιτικές με έμφαση στην κοινωνική προστασία, την Υγεία και την Παιδεία. Για εμάς αυτή η συνθήκη συνιστά τη νέα κανονικότητα.

• Ασφάλεια

Εδραιώνουμε συνθήκες ασφάλειας για τη χώρα, την οικονομία και την κοινωνία, στο πλαίσιο ενός δημοκρατικού κράτους και μιας ενεργού κοινωνίας. Όχι απλά ως καταστολή, διότι αυτό παράγει, συχνά, ακόμη μεγαλύτερη ανασφάλεια, αλλά ως έμπρακτη κατοχύρωση του δικαιώματος στη συλλογική και την ατομική ασφάλεια.

Αυτοί οι πέντε στόχοι, τα «πέντε Α» -ανθεκτικότητα, ανάπτυξη, ανάκτηση, αλληλεγγύη και ασφάλεια- είναι οι τίτλοι των βασικών κεφαλαίων του σχεδίου μας για την επόμενη τετραετία. Με αυτούς τους στόχους όλη την προεκλογική περίοδο επιδιώκουμε την προγραμματική αντιπαράθεση, βρίσκοντας απέναντί μας όμως μια πολιτική δύναμη, τη ΝΔ, προσπαθεί να «κρύψει» το πρόγραμμά της πίσω από ένοχες σιωπές, ενώ όταν το εμφανίζει το κάνει αποκαλύπτοντας το πραγματικό πρόσωπό της, όπως για παράδειγμα με την επίθεσή της στα «επιδόματα» που είναι επίθεση στο κοινωνικό κράτος και την κοινωνική συνοχή. 

Στις ευρωεκλογές ο κόσμος δεν μας εγκατέλειψε, έστειλε ενα μηνυμα. Στο διάστημα που μεσολάβησε ξαναχτίζουμε την εμπιστοσύνη μαζί του, συζητήσαμε εκ νέου, ακούσαμε τις αγωνίες του, αναγνωρίσαμε τις αδυναμίες, τα λάθη και τις παραλείψεις μας. Γιατί η αυτογνωσία είναι η στέρεη βάση της αυτοπεποίθησης. Στήριγμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι η ίδια η κοινωνία. Καλώντας κάθε προοδευτικό πολίτη ν’ αντισταθεί στην επάνοδο όσων λεηλάτησαν τη ζωή του, πιστεύουμε ότι η ανατροπή στις 7 Ιουλίου είναι ένα δύσκολο, αλλά εφικτό εγχείρημα και γι’ αυτό αγωνιζόμαστε. Εκείνο που το κάνει εφικτό είναι ότι ο λαός παίρνει την κατάσταση στα χέρια του και αποφασίζει για τη ζωή του.

Γράφει ο Γιώργος Φλωρίδης

Αν επιχειρήσει κάποιος ν’ αναδείξει το «σημείο- κλειδί» της τετραετούς πολιτικής Τσίπρα, αυτό βρίσκεται στη συνθήκη των Πρεσπών. Όχι μόνο στο περιεχόμενό της, αλλά στην πολιτική που εξυφάνθηκε και υλοποιήθηκε γύρω από τη συμφωνία και επ’ ευκαιρία αυτής της συμφωνίας.

Η υπόθεση «Πρέσπες» χρησιμοποιήθηκε από τον Τσίπρα ως το μέσο για να γίνει αποδεκτός και χρήσιμος στον ξένο παράγοντα και, ταυτόχρονα, να θέσει τις βάσεις της εγχώριας επικυριαρχίας του με την ανασύνθεση του πολιτικού συστήματος. Όλα αυτά όμως, με σοβαρότατο εθνικό και μεταρρυθμιστικό κόστος στην πορεία της ανασυγκρότησης της πτωχευμένης Ελλάδας.

Η εθνική διάσταση

Με την συμφωνία είναι βέβαιο, ότι οδηγούμαστε σε στρατηγική ήττα, σε ένα σημαντικό και χρονίζον εθνικό πρόβλημα. Ό,τι δεν κατάφεραν οι Βαλκανικοί πόλεμοι, ο Στάλιν και η Κομμουνιστική Διεθνής, η ιστορική αφέλεια του ΚΚΕ και ο ηγεμονισμός του Τίτο, το «κατάφερε» η αριστερή λαϊκιστική κυβέρνηση του Τσίπρα και των συνεταίρων του. Νομιμοποίησε με την υπογραφή της Ελλάδας, την εθνικά επικίνδυνη ιδεολογία στα βόρεια σύνορα της χώρας, δηλαδή τον αυτόνομο «μακεδονισμό», με όχημα το κράτος των Σκοπίων. Αναγνώρισε, με βούλα και υπογραφή, ότι υπάρχει το μοναδικό, αυτόνομο «μακεδονικό» έθνος στην διεθνή κοινότητα και αυτό δια μέσου της «μακεδονικής» γλώσσας που μιλούν μόνο οι Σκοπιανοί και της «μακεδονικής» εθνότητας στην οποία ανήκουν μόνο οι Σκοπιανοί πολίτες.

Στην πραγματικότητα με τη συμφωνία των Πρεσπών, διαγράφηκε μία ενιαία εθνική πολιτική ενός ολόκληρου αιώνα, την οποία υπηρέτησαν αταλάντευτα όσοι κυβέρνησαν την Ελλάδα. Η αναγνώριση του «μακεδονισμού», με αυτόνομη κρατική μορφή και υπόσταση , σε μία περίοδο διεθνών ανακατατάξεων και γεωπολιτικών συγκρούσεων στο χώρο των Βαλκανίων, μπορεί ν’ αποβεί μοιραία για τον ελληνισμό.

Οι θριαμβολογούντες για τη συμφωνία, απαντούν στους επικριτές της ότι δεν είναι δυνατό ένα μικρό και αδύναμο κράτος, όπως τα Σκόπια, να συνιστά κίνδυνο και απειλή για την Ελλάδα. Παραγνωρίζουν προφανώς ότι τα αδύναμα κράτη, γίνονται πολλές φορές, μέσα από καιροσκοπικές συμμαχίες, όργανα και εργαλεία ισχυρότερων δυνάμεων που επιδιώκουν ευρύτερες γεωπολιτικές ανακατατάξεις.

Και ποια θα είναι η αντίδρασή μας, όταν σε λίγο στους νομούς της Ελληνικής Μακεδονίας, θ’ αρχίσουν να φυτρώνουν οι Στέγες Προστασίας του «Μακεδονικού» Πολιτισμού και θα ακούγονται οι φωνές για «Μακεδονική» εθνική μειονότητα στην Ελλάδα;

Ισχυρίζονται δε, ότι έπρεπε να κλείσει αυτό το εθνικό ζήτημα ώστε να επικεντρωθούμε στο μονίμως ανοικτό ζήτημα με την Τουρκία. Προφανώς και το ζήτημα αυτό θα έπρεπε να οδηγηθεί σε λύση. Όμως, κανένας Έλληνας δεν διανοήθηκε να αποδεχτεί μία πρόχειρη λύση, που θα συντηρήσει το πρόβλημα στο μέλλον με δυσμενέστερους και δυνάμει καταστροφικούς όρους για την Ελλάδα.

Η πολιτική διάσταση

Η συμφωνία των Πρεσπών, όμως, δεν αποτέλεσε απλά το βασικό όχημα της εθνικής πολιτικής των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Έπαιξε ευρύτερο πολιτικό ρόλο στην τετραετή θητεία της απερχόμενης κυβέρνησης. Ο Τσίπρας προχώρησε μια άτυπη και άρρητη συναλλαγή αμοιβαίων συμφερόντων με τις ξένες δυνάμεις. Είναι απ’ αυτά που γίνονται, δεν γράφονται και βεβαίως δεν ομολογούνται. Ο ξένος παράγοντας πήρε σοβαρές διευκολύνσεις από την εξωτερική πολιτική Τσίπρα – Κοτζιά στο γεωστρατηγικό πεδίο, με αιχμή τις Πρέσπες, και του έδωσε χώρο για υποβάθμιση, παράκαμψη και ακύρωση της μεταρρυθμιστικής πορείας της χώρας.

Πέραν της κυβερνητικής προαναγγελίας για την μη περικοπή των συντάξεων που η ίδια προηγουμένως είχε δεχτεί να κοπούν, οι σύμμαχοι, εταίροι και δανειστές, μείωσαν την πίεση για εξυγίανση του κράτους, των τραπεζών με τα κόκκινα δάνεια, των ιδιωτικοποιήσεων, της επίσπευσης των εμβληματικών και αναγκαίων για τη χώρα μεγάλων επενδύσεων, όπως το Ελληνικό. Με μεγάλη ευκολία ανέχτηκαν τους χιλιάδες διορισμούς από το παράθυρο και την συστηματική διάλυση της παιδείας. Το κόστος αυτής της αντιμεταρρύθμισης, που συντελέστηκε με την σιωπηρή ανοχή αν όχι συγκατάθεση του ξένου παράγοντα, είναι ήδη τεράστιο για τη χώρα, η οποία πλέον κινείται ολοταχώς προς ένα νέο 2010.

Ταυτόχρονα, με την εκκίνηση αυτής της συμφωνίας, η κυβέρνηση Τσίπρα ομολόγησε επισήμως ότι στοχεύει ευθέως στην ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού. Όντως προσπάθησε να οικοδομήσει νέες συνθήκες της πολιτικής του επικυριαρχίας, στοχεύοντας, κατ’ αρχάς, στη διάσπαση της Ν.Δ. Λόγω της εθνικά σωστής αντίδρασης της Ν.Δ. αυτό δεν το κατάφερε. Η δεύτερη επιδίωξή του ήταν να αλλάξει κυβερνητικό εταίρο και να τον αντικαταστήσει με την «πρόθυμη» κεντροαριστερά. Αυτή τη φάση του έργου παρακολουθούμε σήμερα με την προσπάθεια «αποκαμμενοποίησης», κάτι που φαίνεται να «καταφέρνει» μέσα σε συνθήκες απόλυτου πολιτικού ξεπεσμού και εξευτελισμού.

Είναι ενδιαφέρον ότι στην προσπάθειά του αυτή, συνδράμει και ένας αριθμός στελεχών του ρηχού, επιδερμικού και ανιστόρητου εκσυγχρονισμού, κάτω από το πρόσχημα της υποστήριξης της συμφωνίας των Πρεσπών. Ας σημειώσουμε, όμως, ότι αυτή η φτωχή συνδρομή, πραγματοποιείται σε ευθεία αντίθεση με το κύριο μέρος των δυνάμεων του πολιτικού και κοινωνικού εκσυγχρονισμού στη χώρα μας, οι οποίες συμπορεύονται και πρωταγωνιστούν στο διαρκώς ογκούμενο αντικυβερνητικό ρεύμα.

Σε κάθε περίπτωση, οι «Πρέσπες» αποτέλεσαν τον ομφάλιο λώρο της τετραετούς πολιτικής Τσίπρα. Μέσα από εκεί προσπάθησε να θεμελιώσει την πολιτική του νομιμοποίηση και να αναπαράγει την κυριαρχία του στο πολιτικό παιχνίδι. Το αντίτιμο για την χώρα ήταν εθνικές ήττες και οικονομική και κοινωνική καθήλωση και οπισθοδρόμηση.

Από αυτή την άποψη αντιλαμβάνεται κανείς, πόσο παραπλανητική και έωλη είναι η θέση «υποστηρίζουμε τη συμφωνία, αλλά καταψηφίζουμε την κυβέρνηση» ή «καταψηφίζουμε τη συμφωνία και υποστηρίζουμε την κυβέρνηση». Όπως φάνηκε καθαρά, αυτά τα δύο είναι αδιάσπαστα και αδιαίρετα. Η απάντηση, όμως, θα δοθεί από τον ελληνικό λαό στις επικείμενες εκλογές και θα είναι ευθέως ανάλογη όχι μόνο των προσωπικών μεθοδεύσεων του καθενός, αλλά κυρίως των πολιτικών επιλογών και ευθυνών για την καταστροφική πορεία οπισθοδρόμησης της χώρας.

Η Βουλή των Σκοπίων επικύρωσε τη συμφωνία των Πρεσπών και ενσωμάτωσε τις καίριες διατάξεις της στο σύνταγμα της χώρας. Η αναθεώρηση του συντάγματος της ΠΓΔΜ βελτίωσε προς όφελος της Ελλάδος κρίσιμα σημεία που η συμφωνία είχε αφήσει ασαφή όπως ιδίως η ιθαγένεια, η εθνική ταυτότητα του γειτονικού λαού, το προοίμιο και το άρθρο 36 του συντάγματος. Επιπλέον, πρώτη φορά το σύνταγμα δέχεται έμμεσα ότι ο λεγόμενος «μακεδονικός» λαός είναι πολυεθνικός: Σλάβοι «Μακεδόνες», Αλβανοί, Βλάχοι, Βούλγαροι, Σέρβοι, Ρομά, Βόσνιοι και Τούρκοι.

Οι σφοδρές αντιδράσεις στην Ελλάδα εστιάζονται στα εξής κεντρικά σημεία: όνομα του γειτονικού κράτους, γλώσσα, ιθαγένεια, αλυτρωτισμός και διεκδίκηση «μακεδονικής μειονότητας» στην ελληνική –«Αιγαιατική»– Μακεδονία.

Ονομα: Μέχρι τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας η Ελλάδα, σε πλείστα διπλωματικά έγγραφά της προς το Βελιγράδι, ονόμαζε Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας το τότε ομόσπονδο κράτος των Σκοπίων. Οταν αυτό ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο, η Αθήνα πρότεινε και ο ΟΗΕ το ενέγραψε στα μέλη του με τη γνωστή προσωρινή ονομασία (ΠΓΔΜ). Ο προσδιορισμός αυτός, όμως, αναφέρεται στη λέξη Δημοκρατία και αφήνει ατόφιο το όνομα Μακεδονία. Το 2007 όλα τα ελληνικά κόμματα, πλην του τότε ΛΑΟΣ, είχαν αποδεχθεί έναν γεωγραφικό προσδιορισμό στο όνομα «Μακεδονία». Με αυτήν την κοινή θέση, παρά τις ισχυρές πιέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων συμμάχων, τον Απρίλιο 2008 η Ελλάδα επέτυχε την ομόφωνη απόφαση στη Διάσκεψη Κορυφής του ΝΑΤΟ που υπήρξε θρίαμβος.

Γλώσσα: Μακεδονική γλώσσα έχει αναγνωρίσει επίσημα η Ελλάδα από το έτος 1977 στο πλαίσιο του ΟΗΕ, που έκτοτε την έχει κατατάξει επίσημα στον κατάλογο των επισήμων γλωσσών των Ηνωμένων Εθνών. Η συμφωνία βελτιώνει το σημείο αυτό, διότι ρητά αναφέρει ότι η μακεδονική είναι σλαβική και ανήκει στον κλάδο των νοτίων σλαβικών γλωσσών. Το σύνταγμα προσθέτει τώρα και την αλβανική γλώσσα.

Ιθαγένεια: Ο όρος «μακεδονική», όπως διατυπώνεται αγγλικά στη συμφωνία, μπορεί να θεωρηθεί ότι σημαίνει εθνικότητα. Αλλά το άρθρο 2 παρ. 2 του συντάγματος διασαφηνίζει ότι η ιθαγένεια δεν σημαίνει εθνικότητα. Αναμενόταν να ψηφιστεί μία από τις εξής προτάσεις των Αλβανών: α) αφαίρεση της λέξης «μακεδονική», β) «ιθαγένεια πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας» και γ) «οι πολίτες έχουν την ιθαγένεια της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας».

Αλυτρωτισμός: Το προοίμιο και το άρθρο 36 του συντάγματος περιείχαν έως προχθές το κρατικό ιδεολόγημα του αλυτρωτικού «Μακεδονισμού», σύμφωνα με το οποίο η ενιαία Μακεδονία το 1913 διαμελίστηκε και υποτάχθηκε στους κατακτητές Ελληνες, Βουλγάρους και Σέρβους. Οι «Μακεδόνες», σύμφωνα με αυτό το αφήγημα, εξεδίωξαν τους Σέρβους κατακτητές το 1944 και στο πλαίσιο της Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας ανεκήρυξαν την ομόσπονδη ανεξάρτητη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας, την οποία το 1993 κήρυξαν ανεξάρτητο κράτος – τη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Επιπλέον –συνεχίζει το ιδεολόγημα– οι υπόδουλοι στην Ελλάδα Σλαβομακεδόνες ξεσηκώθηκαν, πήραν μέρος τον «εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Μακεδόνων» και συνταξιοδοτούνται στα Σκόπια όπου κατέφυγαν. Η Δημοκρατία της Μακεδονίας προστατεύει και ενισχύει τους «Μακεδόνες» στα γειτονικά κράτη και στο εξωτερικό. Τα ανωτέρω ανέφερε η απόφαση της λαϊκής συνέλευσης του ASNOM το 1943, την οποία αντέγραφε αυτούσια έως προχθές το άρθρο 36 του Συντάγματος. Τώρα αφαιρέθηκε η φράση «απόφαση του ASNOM» και αντικαταστάθηκε με τη λέξη «ανακοίνωση της απόφασης».
Εν συντομία παρατίθενται οι ακόλουθες τροπολογίες του συντάγματος:

1. «Η πολιτεία σέβεται την κυριαρχία, την εδαφική ακεραιότητα και την πολιτική ανεξαρτησία των γειτονικών κρατών. Προστατεύει τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των υπηκόων της που ζουν ή διαμένουν στο εξωτερικό και προωθεί τους δεσμούς τους με την πατρίδα. Μεριμνά για τους ανήκοντες στον μακεδονικό λαό που ζουν στη διασπορά του εξωτερικού».

2. «Η πολιτεία δεν αναμειγνύεται στα κυριαρχικά δικαιώματα άλλων κρατών και στις εσωτερικές τους υποθέσεις. Η Δημοκρατία της Μακεδονίας δεν έχει εδαφικές βλέψεις προς τις γειτονικές χώρες».

3. Καταργείται το άρθρο 49 του συντάγματος σύμφωνα με το οποίο: «Η πολιτεία μεριμνά για την κατάσταση και τα δικαιώματα των μελών του μακεδονικού λαού στις γειτονικές χώρες και για τους αποδήμους από τη Μακεδονία, βοηθά στην πολιτιστική τους ανάπτυξη και την προωθεί».

Οι προαναφερόμενες αυτές καίριες τροπολογίες έχουν αποθησαυριστεί από τις επίσημες ανακοινώσεις και δηλώσεις στη Βουλή των Σκοπίων όπου η ψήφισή τους εθεωρείτο βεβαία. Πλέον απομένει να το διαβάσουμε σύντομα και να το συγκρίνουμε με τη συμφωνία των Πρεσπών ώστε να εκφέρουμε τελική γνώμη.

Ασφαλώς η συμφωνία είναι ένας επώδυνος συμβιβασμός. Εθιξε βαθιά το αίσθημα των Ελλήνων, αλλά δεν αφήνει ανοικτές πληγές στο σώμα της Ελλάδος. Αντίθετα κλείνει πολλές, εξοικονομεί πολύτιμο διπλωματικό κεφάλαιο για άλλα πολύ σοβαρότερα μέτωπα, διασφαλίζει τη ρευστή βαλκανική ενδοχώρα μας, ανοίγει ευρύ πεδίο σε ήδη προγραμματισμένα διεθνή δίκτυα ενέργειας και μεταφορών σε ενιαίο πλέον ευρωατλαντικό χώρο και αναβαθμίζει κατακόρυφα τη γεωπολιτική αξία της Ελλάδος. Κλειδί η Θεσσαλονίκη.

* Ο κ. Ν. Ι. Μέρτζος είναι τέως πρόεδρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Πολλαπλές οι «αναγνώσεις» του δημοψηφίσματος στην πΓΔΜ. Σε πρώτο χρόνο, διακρίνω
τις εξής τέσσερις :

Α) Το ποσοστό της αποχής, όσο μεγάλο κι αν ήταν, δεν επηρεάζει κατά κανέναν τρόπο τα
όσα προβλέπονται γι’ αυτό το ζήτημα στη Συμφωνία των Πρεσπών. Η μόνη πρόβλεψη που
υπάρχει στο σχετικό κείμενο, βρίσκεται στην παρ.4 (β, ii) του Άρθρου 2, όπου
περιγράφονται οι προϋποθέσεις-όροι που πρέπει να εκπληρωθούν από την πΓΔΜ, ώστε η
Ελλάδα να κυρώσει το πρωτόκολλο εισδοχής της χώρας στο ΝΑΤΟ. Ένας εξ αυτών των (δύο)
όρων, προβλέπει ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος πρέπει απλά να συνάδει με τα
όσα προβλέπονται στη Συμφωνία, να είναι δηλαδή θετικό (ο άλλος είναι η ολοκλήρωση των
Συνταγματικών αλλαγών στην πΓΔΜ). Καμία αναφορά δηλαδή σε εγκυρότητα ή μη του
δημοψηφίσματος.

Β) Η καθαρά πολιτική ανάγνωση του δημοψηφίσματος όπου άνετα μπορεί να διακρίνει
κανείς την δύσκολη (τουλάχιστον) θέση στην οποία από σήμερα κιόλας βρίσκεται η
κυβέρνηση Ζάεφ, τόσο έναντι του προέδρου της χώρας κ. Ιβάνοφ ο οποίος πρόσφατα,
ακόμη και από το βήμα του ΟΗΕ, είχε καλέσει τους πολίτες της χώρας του να απέχουν, όσο
και έναντι των ίδιων των πολιτών της πΓΔΜ, οι οποίοι είτε από αδιαφορία, είτε κατά
συνείδηση απείχαν από την πολύ σημαντική αυτή διαδικασία.

Γ) Η εθνοτική προέλευση των ψηφοφόρων που συμμετείχαν στο δημοψήφισμα, παίζει
τεράστιο ρόλο στην ανάγνωση του αποτελέσματός του. Διότι εάν αληθεύουν οι
πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες στην πλειονότητά τους όσοι προσήλθαν στις κάλπες
προέρχονται από την αλβανική μειονότητα, εκτός του ότι αυτό θα σήμαινε πως οι
ψηφοφόροι αυτοί υπακούν «τυφλά» στις "παραινέσεις" του πρωθυπουργού της Αλβανίας
κ. Ράμα, ο οποίος επέλεξε την ημέρα διεξαγωγής του δημοψηφίσματος για να παρέμβει
καταλυτικά, όχι απλά προτρέποντας τους ομοεθνείς του να συμμετέχουν σε αυτό αλλά,
προχωρώντας ένα βήμα πιο πέρα, να επισημάνει πως «…όποιος δεν λάβει μέρος
ουσιαστικά απειλεί τις επόμενες γενεές», ταυτόχρονα όμως προοικονομεί, επισημαίνει ή
και δημιουργεί τις συνθήκες εκείνες που είναι πιθανό να οδηγήσουν σε πολιτική (και όχι
μόνο) αποσταθεροποίηση της χώρας, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει, τόσο για την
Ελλάδα, όσο και για την ευρύτερη περιοχή (Αλβανία, Κόσσοβο, Σερβία), σε χρόνο που οι
κατευθυνόμενοι αυτοί ψηφοφόροι θα επιλέξουν, κατόπιν σχετικών «παραινέσεων», όπως
αυτή του κ. Ράμα.

Δ) Η διπλή πολιτική ήττα. Τόσο οι επιλογές του κ. Ζάεφ και του ΥΠΕΞ του κ. Δημητρώφ,
αλλά και της κυβέρνησης γενικότερα (η οποία στηρίζεται στη συμμετοχή των Αλβανικών
κομμάτων σε αυτή), όσο και της Ε.Ε. αλλά και των Η.Π.Α., κορυφαίοι εκπρόσωποι των
οποίων επισκέφθηκαν τη γειτονική χώρα για να στηρίξουν και να προωθήσουν τη
Συμφωνία των Πρεσπών, προτρέποντας ουσιαστικά τους πολίτες της χώρας, όχι απλά να
συμμετέχουν αλλά και να στηρίξουν με τη θετική τους ψήφο το ερώτημα του
δημοψηφίσματος, ηττήθηκαν με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο. Και αυτό, κατά τη γνώμη μου,
είναι κάτι που δεν πρόκειται να «ξεχαστεί» από τους Δυτικούς συμμάχους, όσον αφορά το
πολιτικό μέλλον του κ. Ζάεφ. Σε κάθε περίπτωση, επιβεβαιώνεται το γεγονός ότι η ύπαρξη και μόνο αυτού του κειμένου
της «Συμφωνίας», δημιουργεί καταστάσεις στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, από τις
οποίες η χώρας μας δε μένει ανεπηρέαστη.

Οι Ελληνες είναι, ανάλογα με την εποχή, προοδευτικοί ή συντηρητικοί, φιλοευρωπαίοι (όταν τρέχουν αβέρτα τα ευρώ) ή αντιευρωπαίοι (όταν έρχονται Μνημόνια), αντιαμερικανοί (γενικώς) ή φιλοαμερικανοί (για να βγάζουν το άχτι τους με τους Ευρωπαίους, που τους «βασανίζουν»).

Του Γιώργου Καρελιά

Αυτά, λοιπόν, αλλάζουν κατά καιρούς. Το μόνο που παραμένει σταθερό είναι ο φιλορωσισμός των Ελλήνων.

Ο Πούτιν θεωρείται ο …ιδανικός ηγέτης εδώ και πολλά χρόνια.

Περισσότερα εδώ.

Στην πραγματικότητα οι Ελληνες είναι οι από τους πιο ανενημέρωτους λαούς του προηγμένου κόσμου, στον οποίο ανήκουν. Ή ενημερώνονται από «πηγές» τέτοιες που τους οδηγούν στο συμπέρασμα ότι μας ψεκάζουν. Κάπως έτσι διαμορφώνονται και συμπεράσματα του τύπου ότι οι Γερμανοί και οι Γάλλοι (που μας έδωσαν τα περισσότερα δανεικά για να μην χρεοκοπήσουμε) είναι εχθροί μας, ενώ οι ορθόδοξοι αδελφοί Ρώσοι (που δεν έδωσαν ρούβλι τσακιστό – όχι ότι είχαν υποχρέωση να δώσουν) είναι φίλοι μας. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους Αμερικανούς, οι οποίοι σε όλη την περίοδο της κρίσης έλεγαν ωραία λόγια, αλλά δεν έβαζαν το χέρι στην τσέπη (εδώ).

Φυσικά, η διαμόρφωση αυτής της πεποίθησης οφείλεται στην εσκεμμένη παραπληροφόρηση, η οποία προσέλαβε θηριώδεις διαστάσεις από το 2009 και μετά. Από την εποχή της κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου ακόμα η μυθολογία, ψεκασμένων ή μη, ήθελε την Ρωσία πρόθυμη να μας στείλει πολλά δισεκατομμύρια, ώστε να γλιτώσουμε από τα νύχια των δυτικών «τοκογλύφων». Μόνο που η πραγματικότητα που βρήκε ο τότε πρωθυπουργός στη Μόσχα ήταν οδυνηρά διαφορετική: τον παρέπεμψαν στο ΔΝΤ και στην Παγκόσμια Τράπεζα (εδώ).

Αλλά οι ψεκασμένοι και οι μπουρδολόγοι επανήλθαν δριμύτεροι μερικά χρόνια αργότερα, τάζοντας ξανά πακτωλό ρωσικής βοήθειας. Τότε που κάποιοι τραβολογούσαν τον Αλέξη Τσίπρα στην Μόσχα, όπου πήρε την οριστική κρυάδα και ούτε ρούβλι τσακιστό (εδώ).

Παρόλα αυτά ο μύθος του Πούτιν δεν υποχώρησε, όπως δείχνουν οι περισσότερες έρευνες από τότε. Βεβαίως, τώρα αρχίζουν κάπως να αλλάζουν τα δεδομένα, αφού έχει αρχίσει να παίρνει διαστάσεις το «τακίμιασμα» του συντρόφου Βλαντίμιρ με τον καρντάση Ταγίπ. Κάτι που καθιστά απολύτως σαφές ότι τα συμφέροντα είναι πάνω από θρησκείες, όπως δεν πιστεύουν (ακόμα;) οι πολυπληθείς (και αφελείς) εγχώριοι θαυμαστές του Βλαδίμηρου. Και κάτι που ίσως θα φέρει δραματικές ανατροπές στις μέχρι σήμερα συμμαχίες και ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή, αν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη θεωρήσουν την Τουρκία του Ερντογάν «χαμένη υπόθεση».

Μέχρι να γίνει αυτό, αν γίνει, οι «έξυπνοι» Ελληνες θα βρίζουν την Μέρκελ, θα θυμώνουν με τον Ερντογάν, αλλά στους δημοσκόπους θα λένε πόσο θαυμάζουν τον Πούτιν. Ο οποίος- για να μην υπάρχει παρεξήγηση- ενδιαφέρεται για τα συμφέροντα της χώρας του και δεν έχει καμιά ευθύνη για την αφέλεια και ευήθεια των εγχωρίων θαυμαστών του.

Πηγή: Protagon.gr

Του Μιχάλη Ξώγνου

Σήμερα τις μεσημεριανές ώρες βρέθηκα στην Καβάλα και πρέπει να σας πω ότι εντυπωσιάστηκα από την κίνηση στο εμπορικό κέντρο της πόλης. Κυκλοφορούσαν εκατοντάδες επισκέπτες ιδιαίτερα Τούρκοι, οι περισσότεροι, με 2-3 σακούλες από γνωστότατα καταστήματα ένδυσης κ καλλυντικών. Επίσης οι ψαροταβέρνες γύρω από το λιμάνι και όχι μόνο ήταν υπέρ πλήρεις.

Φαίνεται οι πολυετείς προσπάθειες επιχειρηματιών, Δήμου, Νομαρχίας κ Περιφέρειας αποδίδουν ορατά αποτελέσματα και για άλλη μία φορά αποδεικνύεται ότι όταν υπάρχει όραμα, στόχοι μεσομακροπρόθεσμοι και μετρήσιμοι, συνεχής κ συνεπής προσπάθεια, η ανταμοιβή είναι δεδομένη.
Όσον αφορά το νησί μας την Θάσο,η αυξητική της τάση σχετικά με τούς Βαλκάνιους επισκέπτες είναι εντυπωσιακή κ θα συνεχιστεί για τα επόμενα 2-3 χρόνια.

Όμως θα πρέπει να βρεθεί ο λεγόμενος χρυσός αριθμός φ μεταξύ των δύο συνιστωσών, της ποσοτικής αύξησης δια της ποιοτικής αναβάθμισης = αγοραστικής δύναμης των επισκεπτών μας.
Το έχω ξαναγράψει, χρειαζόμαστε πυξίδα. Το τι μπορεί να προσφέρει το νησί είναι δεδομένο και πρέπει οι έχοντες κ κατέχοντες δημοτικά αξιώματα κ ηγετικές θέσεις σε τουριστικές επιχειρήσεις να δούμε την πραγματικότητα και να θέσουμε στόχους μετρήσιμους με συνέπεια και συνέχεια, ούτως ώστε όλος αυτός ο θόρυβος σχετικά με την ποσοτική αύξηση των επισκεπτών στην Θάσο, να έχει και το ανάλογο θετικό οικονομικό πρόσημο.

Τα ιδεολογήματα πέφτουν βροχή. Αν δεν το ξέρετε, ένας σύμβουλος του Υπουργού Παιδείας μας διαβεβαιώνει ότι ο Μακρυγιάννης δεν ήτανε τίποτε άλλο από ένας τοκογλύφος. Ανάμεσα στα άλλα.
Κάπως έτσι θέλει η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας να διαβάζουμε και να κατανοούμε την Ιστορία. Με πολλά παραδείγματα. Όχι μόνο τον Μακρυγιάννη.

Να σβήσουμε και την περίοδο του Ιουστινιανού. Και ό,τι εκείνος ο μεγάλος ηγέτης έχει προσφέρει στο Βυζάντιο και στην ανθρωπότητα. Το περίφημο Βυζαντινό Δίκαιο. Μια δημιουργική μετεξέλιξη του Ρωμαϊκού Δικαίου. Αυτόπου αποτέλεσε τη βάση του σημερινού ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού. Και ό,τι αυτό σημαίνει στη ζωή μας. Και όχι μόνο.

Να σβήσουμε τους εξωτερικούς και εσωτερικούς αγώνες των αγωνιστών του ΄21. Τα ανεπανάληπτα κατορθώματά τους. Και τις εσωτερικές ήττες τους. Και να ιχνηλατήσουμε μόνο, τις ταξικές διαφορές μεταξύ των αγωνιστών και άλλα τινά. Αυτά που τους πάνε. Να φέρουμε στην πρώτη γραμμή τη μεγάλη Μικρασιατική Καταστροφή. Ως αποτέλεσμα των σφαγών που διέπραξαν οι Έλληνες σε βάρος των Τούρκων.
Να λερώσουμε την ιστορική μνήμη κορυφαίων εκκλησιαστικών ηγετών. Γιατί έτσι τους βολεύει. Νομίζουν ότι έχουν κατανοήσει τη μαρξιστική ανάλυση της Ιστορίας.Και γι΄ αυτό επιχειρούν να καταστήσουν την Ιστορία εργαλείο των πολιτικών τους επιδιώξεων και εργαλειοθήκη για κάθε ασθένεια.

Δυστυχώς. Και το αποδεικνύουν κάθε μέρα. Όλα τα πιο πάνω ιδεολογήματα δεν πρέπει να μας ξαφνιάζουν. Τα λέγανε και πιο παλιά. Όταν στριφογύρισαν γύρω από το 3%. Κάπου βρίσκανε και μια αίθουσα διδασκαλίας και προσπαθούσαν να φτιάξουν μικρομέγαλα ακροατήρια. Δεν το είχαν αποφύγει ποτέ. Ανήκαν στο ιστορικό περιθώριο και ό,τι αυτό παράγει. Κατά κανόνα, μια διάθεση εικονοκλαστική. Ό,τι κυριαρχεί στη δημόσια ζωή και στην επιστήμη πρέπει να το γκρεμίσουν. Και τι να βάλουν στη θέση του; Ιδεολογικά σκουπίδια, που ανατρέπονται πολύ εύκολα. Αν φυσικά κανείς καθίσει να τα παρατηρήσει.

Φυσικά και όλα αυτά τα ιδεολογήματα και οι παπαρολογίες με επιστημοφάνεια δεν αντέχουν στο χρόνο. Ακόμα και αν τα ψηφίσουνε. Ακόμα και αν τα ντύσουνε με κάποιο προεδρικό διάταγμα. Ακόμα και αν δεν αντέξουν παρά να εκδώσουν υπουργικές αποφάσεις με τις ιδεοληψίες τους και την άρρωστη ανάγνωση της ιστορίας.

Γιατί θα αποτύχουν; Γιατί θα τους απορρίψει η ίδια η κοινωνία.

Χιλιάδες ευρώ κρυμμένα σε απίθανες κρυψώνες, ράβδοι χρυσού ακόμη και μια εικόνα ανεκτίμητης αξίας, συμπεριλαμβάνονται στα τελευταία ευρήματα των αρχών που έχουν βάλει στο στόχαστρό τους το κύκλωμα των Ρομά που ρήμαζε σπίτια.

Γράφει η Μαρία Ζαχαροπούλου

Οι αποκαλύψεις για την υπόθεση δεν έχουν τέλος. Οι έρευνες βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη με στόχο να ξεσκεπαστεί το πολυπλόκαμο δίκτυο που είχε στηθεί για να εξαφανίζει τα κλοπιμαία, χωρίς ίχνη, κάνοντας τζίρους εκατομμυρίων.

Ανάμεσα στα  πρόσφατα ευρήματα συμπεριλαμβάνεται μια εικόνα που εντοπίστηκε, σύμφωνα με πληροφορίες, σε σπίτι κατηγορούμενου της υπόθεσης. Πρόκειται για μια εντυπωσιακή ρωσική εικόνα του 18ου αιώνα, διαστάσεων 32×39, η οποία, σύμφωνα με μία πρώτη εκτίμηση υπαλλήλου του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου, εμπίπτει στον νόμο περί αρχαιοτήτων.

Και μπορεί η εικόνα να βρισκόταν σε περίοπτη θέση στο σπίτι του κατηγορούμενου, ωστόσο, δεν συνέβη το ίδιο και με τα χρήματα που τα μέλη του κυκλώματος φέρονται να αποκόμιζαν από την παράνομη δράση τους. Οι κατηγορούμενοι εμφανίζονται να έχουν ξεπεράσει σε ευρηματικότητα ακόμη και σενάρια ευφαντάστων σεναριογράφων στην προσπάθεια τους να κρύψουν «τούβλα» μετρητών. Ενδεικτική είναι η περίπτωση κατηγορούμενου, ο οποίος αρνείται την εμπλοκή του στην υπόθεση, στο σπίτι του οποίου εντοπίστηκαν 300.000 ευρώ.

Το εντυπωσιακό δεν είναι το ποσό αλλά το γεγονός ότι τα χρήματα βρέθηκαν κρυμμένα, σύμφωνα με πληροφορίες, στον πάτο του ασανσέρ του σπιτιού. Τα εύσημα, μάλιστα, για το εντυπωσιακό εύρημα πήρε ένας αστυνομικός ο οποίος, λίγο πριν φύγουν από το σπίτι, ζήτησε να ερευνηθεί και το ασανσέρ με αποτέλεσμα να εντοπίσουν λαβράκι.

Όπως όλα δείχνουν προτεραιότητα των κατηγορουμένων ήταν να καλύπτουν σε κάθε λεπτομέρεια όλες τις κινήσεις τους. Γι’ αυτό και δεν έκανε εντύπωση στις αρμόδιες αρχές όταν σε θυρίδα που ήταν στο όνομα της κουνιάδας προφυλακισμένου ως μέλους της οργάνωσης εντοπίστηκαν 120.000 ευρώ.

Οι αρχές είναι πεπεισμένες πως ακολουθώντας τον… δρόμο των κλοπιμαίων θα αποκαλυφθούν πολλά μυστικά. Το θέμα της εξαγωγής χρυσού σε Γερμανία, Ολλανδία και ενδεχομένως και σε άλλες χώρες βρίσκεται στο μικροσκόπιο ανακριτών, αστυνομίας και τελωνειακών.

Πολλά από τα παραστατικά που έχουν στα χέρια τους, όπως έλεγε αρμόδια πηγή, «μοιάζουν προβληματικά» και τα βλέμματα στρέφονται στους δέκα κοσμηματοπώλες για τους οποίους εξετάζεται ενδεχόμενη εμπλοκή τους. Και αυτό γιατί, με τα μέχρι στιγμή στοιχεία, τρεις κοσμηματοπώλες εμφανίζονται να έπαιζαν ενεργό ρόλο στη συγκέντρωση των κλοπιμαίων από τους Ρομά, τα οποία στη συνέχεια έλιωναν και εξήγαγαν σε πλάκες χρυσού.

Ο ρόλος των αστυνομικών και τα νέα εντάλματα

Την ίδια ώρα, ο χρόνος μετρά αντίστροφα για επτά άτομα που φέρονται να εμπλέκονται στην υπόθεση και σύντομα θα περάσουν το κατώφλι των δικαστηρίων, καθώς καλούνται σε εξηγήσεις από τους αρμόδιους ανακριτές που χειρίζονται την υπόθεση. Επιπλέον, οι δικαστικές αρχές προχώρησαν και στην έκδοση δυο νέων ενταλμάτων σύλληψης.

Πρόκειται για μέλη της οργάνωσης που φέρονται να ανήκαν στον επιχειρησιακό κορμό της, ενώ κάποιοι από αυτούς καλούνται να δώσουν συμπληρωματικές εξηγήσεις μετά τα νέα ευρήματα τα οποία αλλάζουν τα δεδομένα. Η μαφία των Ρομά φέρεται να είχε απλώσει τα δίχτυα της και μέσα στους κόλπους της αστυνομίας με τρεις αστυνομικούς να ερευνώνται. Τα στοιχεία που έχουν συγκεντρωθεί ρίχνουν το φως σε ένα συγκεκριμένο αστυνομικό, ο οποίος εμφανίζεται να μην περιορίστηκε απλώς και μόνο στην ενημέρωση των μελών της συμμορίας για τις κινήσεις της αστυνομίας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο αστυνομικός προχώρησε ένα ακόμη βήμα κουκουλώνοντας έρευνα που χειριζόταν ο ίδιος και αφορούσε κλοπή σε κοσμηματοπωλείο. Ο αστυνομικός φέρεται να έκλεισε την επίμαχη δικογραφία με τη σφραγίδα «άγνωστοι δράστες» παρά το γεγονός ότι ο κοσμηματοπώλης υπέδειξε, με στοιχεία, υπάλληλο του ως ύποπτο για την κλοπή. Μετά τις τελευταίες εξελίξεις, ο φάκελος της συγκεκριμένης κλοπής ξανανοίγει και η δικογραφία θα συσχετιστεί με αυτή που αφορά στη δράση των Ρομά. Όσο για τον αστυνομικό, θα κληθεί να δώσει εξηγήσεις και για αυτή την υπόθεση.

του Γιώργου Τσακίρη 

15 Μαρτίου : Βουλευτικές εκλογές στην Ολλανδία, με το σύνολο (σχεδόν) των κομμάτων που διεκδικούν την εξουσία, να έχει υιοθετήσει συνθήματα που προβάλλουν τον πατριωτισμό τους . “Στο σύνθημα του (ακροδεξιού) Βίλντερς «Η Ολλανδία και πάλι στα χέρια μας» ο φιλελεύθερος (και σημερινός πρωθυπουργός) Ρούτε απαντά με ένα μήνυμα προς τους μετανάστες: «Συμπεριφέρσου κανονικά ή φύγε». Την ίδια στιγμή οι χριστιανοδημοκράτες θέλουν τα παιδιά στο σχολειό να μαθαίνουν, όπως παλαιότερα, υποχρεωτικά τους στίχους του εθνικού ύμνου. Ακόμα και οι σοσιαλδημοκράτες (του κ. Ντάϊσελμπλουμ) διεξήγαγαν προεκλογικό αγώνα κάνοντας λόγο για έναν «προοδευτικό πατριωτισμό» (πηγή : dw.com) προτείνοντας παράλληλα τη σύσταση επιτροπής η οποία θα εξετάσει το … μέλλον της Ολλανδίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη.

16 Απριλίου : Δημοψήφισμα για τη Συνταγματική μεταρρύθμιση στην Τουρκία. Με το σύνολο σχεδόν των κυβερνήσεων των Ευρωπαϊκών κρατών, να έχουν εκφράσει τις επιφυλάξεις τους (αν μη τι άλλο) για τα σχέδια του Τούρκου προέδρου, ήρθε η σειρά του Συμβουλίου της Ευρώπης (μέσω ανακοίνωσης των συνταγματολόγων του) να βάλει «το κερασάκι στην τούρτα». “Το σχέδιο αναθεώρησης του τουρκικού συντάγματος, που έχει ως στόχο να ενισχύσει τις εξουσίες του προέδρου της Τουρκίας και το οποίο θα τεθεί σε δημοψήφισμα στις 16 Απριλίου, μπορεί να εκτροχιάσει τη χώρα οδηγώντας την σε ένα “απολυταρχικό προεδρικό σύστημα” (πηγή : protothema.gr), προειδοποίησαν. Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι «Ποια θα είναι η επόμενη ημέρα στη χώρα, με τον Τούρκο πρόεδρο ενισχυμένο ή ηττημένο στο δημοψήφισμα και πώς αυτό θα επηρεάσει την Ευρωπαϊκή Ένωση (και όχι μόνο) ;»

23 Απριλίου : Στην Γαλλία διεξάγεται ο πρώτος γύρος των προεδρικών εκλογών (και ο δεύτερος στις 7 Μαΐου). Ο πρώην υπουργός Οικονομίας Εμμανουέλ Μακρόν, η επικεφαλής του Εθνικού Μετώπου Μαρίν Λεπέν, ο συντηρητικός Φρανσουά Φιγιόν, ο αριστερός  Ζαν-Λουκ Μελανσόν και ο σοσιαλιστής Μπενουά Αμόν είναι -μεταξύ άλλων- οι υποψήφιοι που ζητούν την ψήφο των Γάλλων. Ο κ. Μακρόν συγκεντρώνει το 26%, όπως και η κα Λεπέν, την οποία όμως νικά στον δεύτερο γύρο, διότι -σύμφωνα με τα προγνωστικά μοντέλα- θα έχει τις ψήφους του συνόλου σχεδόν των ψηφοφόρων των υπολοίπων. Είναι όμως έτσι, ή μήπως τα τρανταχτά  «παραδείγματα» της αποτυχίας των προγνωστικών μοντέλων να ερμηνεύσουν τις προθέσεις των πολιτών, τόσο στις πρόσφατες εκλογές στις ΗΠΑ, όσο και στο δημοψήφισμα για την έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ, δεν έχουν γίνει ακόμη κατανοητά από εκείνους που -εν πολλοίς- έχουν αναλάβει το έργο να ερμηνεύσουν αλλά και να … κατευθύνουν τις ψήφους των πολιτών ;

Οι τελευταίες προγραμματισμένες κάλπες είναι τον Σεπτέμβριο στη Γερμανία, όπου οι Χριστιανοδημοκράτες της κας Μέρκελ θα δώσουν σκληρή μάχη με τους Σοσιαλδημοκράτες του κ. Σουλτς, με το ακροδεξιό AfD να παραμονεύει, ενώ κανείς δεν βάζει «το χέρι του στη φωτιά» όσον αφορά το ενδεχόμενο προκήρυξης εθνικών εκλογών και στην Ιταλία, πριν ακόμη ή πολύ κοντά, σε αυτές της Γερμανίας.

Με τους Βρετανούς στην πόρτα της εξόδου, τους Γερμανούς μπροστά στις κάλπες, τους Γάλλους, τους Ιταλούς και τους Ολλανδούς σε φλερτ με τον ευρωσκεπτικισμό και τους Αμερικανούς να μην έχουν ακόμη κάνει γνωστές τις προθέσεις τους για το ποια θα είναι η πολιτική τους απέναντι στην Ε.Ε. και την Ευρωζώνη, το σκηνικό στο εσωτερικό της -πάλαι ποτέ- Κοινότητας που στα 60 της χρόνια βιώνει μία άνευ προηγουμένου υπαρξιακή κρίση, μοιάζει να είναι φτιαγμένο από χαρτόνι, που «μ’ ένα φύσημα του αέρα» κλυδωνίζεται επικίνδυνα και με … πολλές ταχύτητες.

Αν μη τι άλλο, το 2017 φαντάζει ως έτος καμπής και σημείο αναφοράς για το μέλλον.

Σε πολλά και για πολλούς.

Στην τέταρτη θέση της κατάταξης του Δείκτη Εξαθλίωσης που καταρτίζει το Bloomberg βρίσκεται η Ελλάδα, όταν στην πρώτη θέση του Δείκτη βρίσκεται η Βενεζουέλα, για τρίτη χρονιά στη σειρά, ενώ ακολουθούν η Νότιος Αφρική αλλά και η Αργεντινή.

Αυτό πάλι με τις εκλογές…..
Πότε θα γίνουν;!!
Αν θα είναι με λίστα ή με σταυρό προτίμησης;;!!
Ποιοι θα συμμετέχουν ( κυρίως αυτό)!!!
Κι άντε να υπήρχε αυτό το κλίμα μόνο σε ένα – δύο κόμματα, πάλι καλά. Εδώ μέχρι και για το ψηφοδέλτιο των …ουραγών, σφάζονται κορμιά.
Αν όμως βγούνε και πούνε ( που πολύ αμφιβάλω) λόγω της διαρκούς οικονομικής κρίσης, περικόπτονται και οι μισθοί των βουλευτών κατά 50%, να δούμε τότε ποιες και ποιοι θα είναι οι υποψήφιοι.

Δυστυχώς για την χώρα μας, η ευσυνειδησία των πολιτικών της, είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Ο λαός τρώει ήδη με συσσίτιο και οι ΆΡΧΟΝΤΕΣ …..μια χαρά!!!

Αν αυτό είναι κράτος δικαίου, λυπάμαι ….αλλά δεν συναινώ.

Του Σωτήρη Χιωτάκη  «Από την προσωπική σελίδα στο Facebook»

Τώρα που τέλειωσε η ψηφοφορία και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο θα παίξει στο NBA All Star Game, να διευκρινίσουμε για όλους όσοι ψηφίσατε τα εξής;

-Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι επαγγελματίας μπασκετμπολίστας, δηλαδή παίζει μπάσκετ.
-Το μπάσκετ είναι εκείνο το άθλημα με την βαριά πορτοκαλί μπάλα-όχι τη μεντεσίν που κάνουν ασκήσεις τα παιδιά στο σχολείο-αλλά την άλλη που πέντε πάικτες από κάθε ομάδα προσπαθούν να την βάλουν στο καλάθι.
-Το ΝΒΑ είναι το αμερικανικό πρωτάθλημα μπάσκετ.
-Το NBA All Star Game είναι το παιχνίδι που γίνεται ανάμεσα στους καλύτερους κατά τεκμήριο μπασκετμπολίστες και οι δύο ομάδες είναι χωρισμένες σε Ανατολή και Δύση (πως θα λέγαμε Ωρωπός και Περιστέρι, κάπως έτσι…)
-Τους πρώτους πέντε τους ψηφίζει το κοινό και τους άλλους επτά σε κάθε ομάδα τους επιλέγουν οι προπονητές Συνολικά, κάθε ομάδα έχει 12 παίκτες, απλώς ξεκινούν οι πέντε και στην πορεία χρησιμοποιούνται συνήθως όλοι από τους προπονητές.
-Άρα ακόμη κι αν δεν ψηφίζατε όλοι όσοι δεν είχατε ιδέα για το τί ψηφίζατε, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο το πιθανότερο να έπαιζε στο NBA All Star Game διότι κάνει καταπληκτική χρονιά με την ομάδα του (Milwaukee Bucks λέγοντα, αλλά καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο να το μάθετε κι ακόμη πιο δύσκολο να το θυμάστε) και είναι βέβαιο ότι οι προπονητές θα τον επέλεγαν.
-Συνεπώς τού χρόνου, δεν χρειάζεται να ψηφίσετε, εφόσον ο Γιάννης εξακολουθήσει να πηγαίνει καλά, ενώ αν δεν πηγαίνει καλά, δεν έχετε λόγο να τον ψηφίσετε.

Στην ζωή μου ποτέ δεν ήμουν ρίψασπις.

Του Γεώργιου Φλωρά

Έχω αγωνιστεί για πολλά πράγματα ακόμα και όταν όλα ήταν απέναντί μου. Αγωνιζόμουν και αγωνίζομαι για αυτά όταν πιστεύω ότι έχω δίκιο. Όταν όμως διαπιστώσω ότι έχω άδικο (αντικειμενικά ή υποκειμενικά) τότε σταματάω.

Μια μεγάλη μάχη της ζωής μου είναι και η μάχη κατά του πιο βρόμικου συστήματος της διαπλοκής στην Ελλάδα, κατά των καρτέλ και των προστατών τους. Έμπλεξα άθελά μου όταν ένα «καρτελάκι» σχηματίστηκε στον χώρο που δούλευε η οικογένειά μου επί δεκαετίες, στα ξενόγλωσσα βιβλία. Το λέω «καρτελάκι» γιατί αυτοί έκλεψαν καμιά 100στη εκατομμύρια ευρώ μόνο από τους καταναλωτές, ψίχουλα μπροστά στους «αρχηγούς» (τρόφιμα, καύσιμα, δομικά υλικά, κατασκευές, σούπερ μάρκετ, τράπεζες κλπ).

Η ανάγκη να αντισταθώ (μαζί με την οικογένειά μου) στα λαμόγια που αποφάσισαν να μας κλείσουν με παράνομες μεθόδους, με έφερε αντιμέτωπο με μια τρομακτική πραγματικότητα. Ο ατομικός αγώνας στην πορεία έγινε αγώνας κατά της διαπλοκής που διέλυε την Κοινωνία.

Στην πορεία ανακάλυψα από πρώτο χέρι την μεγάλη ληστεία. Μεγάλες ελληνικές και ξένες επιχειρήσεις είχαν στήσει καρτέλ παντού. Σε κάθε αγορά που ο Καταναλωτής είχε ανάγκη να προμηθευθεί τα αγαθά, ένα καρτέλ επικρατούσε. Είτε με αρχηγό την ισχυρή πολυεθνική που κατείχε δεσπόζουσα θέση, είτε με συνεννόηση των 4-5 κορυφαίων κάθε κλάδου. Παντού τα ίδια.

Σκεφθείτε μόνο ότι την 10ετία 2000-2010 η Ελλάδα έκανε εισαγωγές 550 δις ευρώ, σε τιμές αγοράς. Σκεφθείτε τι μας λήστεψαν οι εταιρείες που έλεγχαν την αγορά και που μας χρέωναν 30%-50% παραπάνω από όσο έπρεπε λόγω έλλειψης ανταγωνισμού. Η ληστεία του Αιώνα, όχι SIEMENS και αηδίες.

Το τρομακτικό που διαπίστωσα από πρώτο χέρι ήταν ότι το γνώριζαν όλοι όσοι έπρεπε να πολεμάνε τα καρτέλ. Το γνώριζε η Επιτροπή Ανταγωνισμού, η πολιτική ηγεσία, οι δημοσιογράφοι, η δικαστική εξουσία. Το γνώριζαν φυσικά και οι καταναλωτές που πλήρωναν πανάκριβα τα προϊόντα πρώτης ανάγκης αλλά ήταν αδύναμοι (και αδιάφοροι) να αντιδράσουν.

Όσο έψαχνα έβρισκα. Και όσο έβρισκα το δημοσιοποιούσα.

Πίστευα ότι αυτά που έβρισκα θα ενδιέφεραν τους διώκτες των εγκληματιών. Μα τι ανόητος που ήμουν τόσα χρόνια.

Μου έκανε εντύπωση ότι εύκολα έβρισκα τις βρομιές τους. Δεν είχα καταλάβει ότι τις έβρισκα εύκολα γιατί δεν τους ένοιαζε να τις κρύβουν, αφού ήξεραν ότι το σύστημα θα τις θάψει.

Ας ξεκινήσουμε από την πολιτική ηγεσία. Τα καρτέλ είχαν τον πλήρη έλεγχο τους. Οι εγκληματίες με τις γραβάτες, είτε κατείχαν οι ίδιοι τα Μέσα (τηλεόραση, ράδιο, εφημερίδες) είτε με την διαφήμιση που έδιναν στα Μέσα τους έλεγχαν πλήρως.

Είναι κοινό μυστικό ότι στις εκλογές οι μεγάλοι διαφημιζόμενοι έκλειναν θέσεις στα πάνελ για υποψηφίους βουλευτές που στήριζαν.

Όταν σκας στα κανάλια 30-40 εκατομμύρια το χρόνο, βάζεις στα προεκλογικά πάνελ και την γιαγιά σου.

Πρόσθεσε σε αυτά και το μαύρο μετρητό στους υποψήφιους βουλευτές και στα κόμματα της εξουσίας (Χριστοφοράκος: όλες οι μεγάλες εταιρείες έδιναν το 2% του τζίρου τους σε ΝΔ-ΠΑΣΟΚ), έτσι οδηγηθήκαμε στο να ελέγχουν οι εγκληματίες των καρτέλ μεγάλο μέρος της Βουλής.

Φυσικά παντού υπάρχουν οι εξαιρέσεις, όπως ο «τρελός Αχαιός»…. αλλά και διάφοροι άλλοι Βουλευτές κατά το παρελθόν, άνθρωποι που ήταν έτσι και αλλιώς στην μαύρη λίστα του συστήματος.

Οι δημοσιογράφοι ήθελαν να μιλήσουν, στην πλειοψηφία τους, αλλά δεν μπορούσαν. Όταν μιλάμε για καρτέλ μιλάμε για το συντριπτικό ποσοστό των διαφημιζομένων στα ΜΜΕ.

Έχω συνεργαστεί με δεκάδες δημοσιογράφους για θέματα καυτά που στο τέλος δεν βγήκαν στον αέρα. Με ελάχιστες εξαιρέσεις ομολογώ.

Τι γινόταν μετά στις εξαιρέσεις; Απειλές ότι αν ξαναβγεί σχετικό θέμα κόπηκε η διαφήμιση ή απευθείας κόψιμο της διαφήμισης προς συμμόρφωση.

Σημαντικό ρόλο σε αυτές τις απειλές ορισμένα ισχυρά Media Shops. Αυτά έπαιζαν τον ρόλο του νταβατζή για το βρόμικο σύστημα των καρτέλ.
Θυμάμαι σε ένα έντυπο, όπως μου είχαν εκμυστηρευθεί, τους είπαν, όταν έμαθαν ότι ετοίμαζαν ένα σχετικό θέμα «αν θέλετε διαφήμιση τρεχάτε να σας την δώσει ο Φλωράς».

Δεν θα ξεχάσω επίσης μια δημοσιογράφο σε «αληθινή» εφημερίδα που μου τηλεφώνησε 15 Αυγούστου να μου ζητήσει επισταμένα «ένα θέμα για τα καρτέλ, ότι να ναι». Της έδωσα ότι ήθελε, το θέμα δεν μπήκε ποτέ, όμως μπήκε μια θαυμάσια ολοσέλιδη διαφήμιση εταιρείας τηλεπικοινωνιών με σοβαρή διαπλοκή στο σύστημα αυτό.

Για την Επιτροπή Ανταγωνισμού κάθε λόγος είναι περιττός.

Πρόεδροι και μέλη διορισμένοι με κομματικά κριτήρια, επιλογές ΝΔ-ΠΑΣΟΚ από το 2003 έως σήμερα ο πρόεδρος.

Έχει καταλογίσει πρόστιμα 490 εκ. ευρώ από το 2004 ως το 2014 και από αυτά έχουν εισπραχθεί μόνο 190 εκ. ευρώ.

Δηλαδή σκεφθείτε ότι τα καθάρματα που μας κατακλέβουν επί 15 χρόνια, από το 2000 και μετά, που έχουν ληστέψει από τις τσέπες μας δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ, έχουν πληρώσει πρόστιμο μόνο 190 εκ. ευρώ
Τιμωρεί τα λαμόγια με καθυστέρηση ετών (26 χρόνια καρτέλ κατασκευαστικών, 16 χρόνια Μπύρα, 20 χρόνια η μεγαλύτερη αλυσίδα τεχνολογίας) χαρίζοντας τους δισεκατομμύρια.

Εξαιτίας της αδράνειάς της καταστράφηκαν εκατοντάδες ελληνικές επιχειρήσεις που τις συνέτριψαν τα καρτέλ.

Η προσπάθειά μου να αναδείξω τις αδυναμίες της Επιτροπής Ανταγωνισμού ήταν συστηματική επί χρόνια. Πίστευα ότι ενδιαφερόντουσαν αυτοί που έπρεπε.
Τι ανόητα ρομαντικός που ήμουν.

Όταν τελικά καταδικάστηκε αμετάκλητα η Επιτροπή Ανταγωνισμού και κατέβαλε 500.000€ στην εταιρεία μου επειδή καθυστέρησε αδικαιολόγητα, σχεδόν 4 χρόνια, να εξετάσει την καταγγελία μου (οδηγώντας την επιχείρηση σε πτώχευση), εκδικητικά (κατόπιν πολιτικής εντολής όπως έχει καταγραφεί σε επίσημα πρακτικά) μου έκανε αγωγή για συκοφαντική δυσφήμιση ζητώντας ως αποζημίωση το ίδιο ποσό, 500.000€!!!

Είναι η πρώτη φορά στην Ελλάδα που το Κράτος στρέφεται κατά ενός πολίτη ζητώντας αποζημίωση για ηθική βλάβη από υποτιθέμενη συκοφαντία μέσω ενός προσωπικού blog. Φανταστείτε να κερδίσει το δικαστήριο, ο Ερντογάν μετά θα φαντάζει δημοκράτης μπροστά στην καταδίωξη των απλών πολιτών από το Ελληνικό δημόσιο, όπως αυτό εκφράζεται από την Ανεξάρτητη Αρχή.
Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση επί χρόνια ήταν η απάθεια των Καταναλωτών.

Όταν όλα τα επίσημα στοιχεία έδειχναν ότι πληρώναμε τα προϊόντα 40-60% ακριβότερα από χώρες με ίδιο εισόδημα με εμάς και σε ανάλογες τιμές με χώρες που ο βασικός μισθός ήταν διπλάσιος, οι Καταναλωτικές Οργανώσεις το μόνο που έκαναν ήταν να βγάζουν δελτία τύπου.

Σε άλλες χώρες ένα τέτοιο φαινόμενο θα είχε ρίξει την Κυβέρνηση. Στην Ελλάδα σιωπή. Βρισίδια στο σπίτι μας γιατί δεν μας φτάνουν τα χρήματα για αγορές αλλά αντίδραση μηδενική.
Να μην ξεχάσω φυσικά και την στάση των επιχειρηματικών φορέων. Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει. Έχει κανείς απορία γιατί;

Οι ισχυροί φορείς έχουν σαν βασικά μέλη τους τις εταιρείες που στήνουν όλες τις αγορές. Οι λιγότεροι ισχυροί φορείς εξαγοράζονται με διαφόρους τρόπους, βλ. Πχ τα προϊόντα τους σε μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ με προνομιακούς όρους. Φυσικά και οι πολιτικές σχέσεις των προέδρων παίζουν σημαντικό ρόλο.

Το δεδομένο για εμένα ήταν ότι η προηγούμενη Κυβέρνηση, και τα δυο κόμματα, ήταν ένα με το βρόμικο σύστημα της διαπλοκής. Περίμενα και περιμένω από την παρούσα Κυβέρνηση να δράσει ουσιαστικά.
Γνωρίζω τι συμβαίνει. Το βρόμικο σύστημα προστατεύεται από μεγάλα συμφέροντα εντός και εκτός Ελλάδας, ιδίως από την πλευρά των δανειστών. Μην ξεχνάμε ότι αυτοί που μας ληστεύουν, στην πλειοψηφία τους είναι επιχειρήσεις που εδρεύουν στις χώρες τους σκληρού πυρήνα των δανειστών μας.

Όμως η προστασία του βρόμικου συστήματος από άλλες δυνάμεις δεν είναι ουσιαστικός λόγος να μην αλλάζει τίποτα. Ο νόμος περί ελεύθερου ανταγωνισμού έχει δεχθεί αστείες αλλαγές τα 2 τελευταία χρόνια. Η προσπάθεια της Κυβέρνησης επικεντρώθηκε στην μελλοντική αλλαγή προσώπων στην σύνθεση της Επιτροπής Ανταγωνισμού, όταν λήξει η θητεία τους. Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι.

Σταθάκης (ο προηγούμενος) και Παπαδημητρίου (ο νυν) δεν έχουν καταλάβει τι σημαίνει να είσαι Υπουργός Ανάπτυξης αναφορικά με τα θέματα Ανταγωνισμού. Παρέδωσαν πλήρως την εθνική πολιτική στην ανίκανη και κομματική Επιτροπή Ανταγωνισμού.

Δεν κατάλαβαν ότι αυτοί νομοθετούν στο όνομα του Ελληνικού λαού.

Δεν μπορεί, για παράδειγμα, τα λαμόγια των πολυεθνικών που καταχρώνται την δεσπόζουσα θέση τους να έχουν ως ποινική ευθύνη ένα αστείο χρηματικό πρόστιμο.

Είναι αδιανόητο να μην τιμωρείται ποινικά σχεδόν ποτέ κανείς από τα λαμόγια που μας ληστεύουν, όταν για ευτελή αδικήματα ο Έλληνας πολίτης θα καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης 5-10-20 μηνών. Για ένα αυθαίρετο κοτέτσι η ποινή μπορεί να φτάσει τους 12 μήνες, για μια ληστεία εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ από μια πολυεθνική εις βάρος των καταναλωτών, η ποινή από το δικαστήριο 15.000€ πρόστιμο.
Πρόστιμο που και αυτο δεν θα πληρωθεί ποτέ καθώς μπαίνουν συστηματικά στο αρχείο οι καταδίκες αυτές.

Μπορεί ο κ. Παπαδημητρίου να έχει υψηλό εισόδημα και να μην τον ενοχλεί μια τιμή 30% ακριβότερη στα τρόφιμα, όμως η πλειοψηφία του κόσμου μετράει τα 10λεπτα στην τσέπη του για να ψωνίσει στο σούπερ μάρκετ. Ξέρετε όμως κ. Υπουργέ, στην Αμερική που ζήσατε, όταν στήσουν καρτέλ πάνε φυλακή (στην πράξη όχι στα λόγια) και τους τσακίζουν στα πρόστιμα. Δεν τους χαϊδεύουν όπως γίνεται στην Ελλάδα.
Πέρασα πολλά στην μάχη με το βρόμικο σύστημα.

Έκτος την αγωγή της Επιτροπής Ανταγωνισμού (500.000€) μου έκαναν αγωγές τα μέλη του καρτέλ του ξενόγλωσσου βιβλίου ζητώντας μου 1.200.000€ για συκοφαντική δυσφήμηση. Οι ίδιοι τύποι που έχουν καταδικαστεί σε κάθε δικαστήριο ότι λήστευαν τους μαθητές και τις οικογένειές τους. Προσπάθησαν όλοι τους να μου κλείσουν το στόμα με εξοντωτικές αγωγές.

Μου έριξαν λάσπη με τους τόνους. Η αιχμή του δόρατος η εφημερίδα με την μεγαλύτερη κυκλοφορία που έχει συνδέσει το όνομά της με ιδιοκτήτες που ξεπλένουν μαύρο χρήμα. Αυτούς που η Ντόρα έλεγε ότι «κάθε Κυριακή εκβιάζουν από την εφημερίδα τους επιχειρηματίες και πολιτικούς». Τελείως τυχαία φυσικά ουδείς από αυτούς τιμωρείται τελικά παρότι διακινούν εκατομμύρια ευρώ σε σακούλες και τους σταματάνε στα σύνορα.

Από άλλα σημαντικά ΜΜΕ, μεγάλα κανάλια, είχα την «τιμή» να είμαι στην μαύρη λίστα των προσκεκλημένων. Δεν το ήξερα ότι υπήρχε η λίστα αυτή έως ότου μου το επιβεβαίωσε δημοσιογράφος που εργαζόταν εκεί.
Όταν ρώτησα με ποιο κριτήριο με έβαλαν στην Μαύρη λίστα μου είπε «μιλάς πολύ».

Άλλοι «χρήσιμοι» φίλοι του συστήματος με ενημέρωσαν ότι έπρεπε να σταματήσω γιατί οι «σκληροί ποινικοί στις φυλακές» για 5-10 χιλιάρικα μπορούν να κάνουν μεγάλο κακό.

Κατά του καρτέλ του ξενόγλωσσου βιβλίου κέρδισα επτά δικαστήρια, δικαιώθηκα πλήρως. Και τι έγινε; Οι ποινές τους από τα ποινικά δικαστήρια μπήκαν στο αρχείο, δεν πλήρωσαν ούτε ένα ευρώ, από τα 20 εκ. Ευρώ πρόστιμο της Επιτροπής Ανταγωνισμού καταβλήθηκαν μόνο 2 εκ. ευρώ.

Καταλήστεψαν τους καταναλωτές, άνω των 100 εκ. Ευρώ, και δεν πλήρωσαν ουσιαστικά τίποτα. Σε αντίθεση με αυτούς, όσοι τα έβαλαν μαζί τους καταστράφηκαν.
Κατάλαβα λοιπόν ότι μάλλον εγώ κάνω λάθος και όχι όλοι όσοι αναφέρω παραπάνω.

Μάλλον το σωστό σε μια Κοινωνία είναι να ληστεύουν τα καρτέλ του καταναλωτές, οι καταναλωτές να το γνωρίζουν και να μην τρέχει τίποτα.
Το σωστό είναι να τα αρπάζουν κάποιοι τύποι και να κερδίζουν δισεκατομμύρια τα καρτέλ χωρίς ποτέ να τιμωρούνται.
Το σωστό είναι η πολιτική ηγεσία να προτιμάει τις επενδύσεις των εγκληματιών, επιτρέποντας τους να κλέβουν τους Καταναλωτές.
Αυτό προφανώς είναι το σωστό και όχι η ιδέα μου ότι η σωστή Κοινωνία θα πρέπει να έχει κανόνες στο επιχειρείν και να προστατεύει τους Καταναλωτές.
Εγκαταλείπω λοιπόν την μάχη κατά των καρτέλ.
Το κάνω με βαριά καρδιά αλλά και με ανακούφιση.
Πολλά χρόνια ψυχική πίεση χωρίς τελικά να νοιάζεται κανείς, από ότι φάνηκε.
Λυπάμαι πολύ.

Γυρίζοντας το χρόνο πίσω στο 2012 θα μπορούσαμε να τοποθετήσουμε την αφετηρία στην αναβίωση του ελληνικού μεταξιού.

Γράφει ο Γιώργος Λαμπίρης

Σε μία συζήτηση για την κρίση σε ένα μπαλκόνι της Σύρου, η Μαρέβα Γκραμπόφκσι, καταλήγει στην ίδρυση του οίκου μόδας Zeus+Dione μαζί με τη Δήμητρα Κολοτούρα.

Η ελληνική κλωστοϋφαντουργία είχε ήδη διανύσει μία μακρά περίοδο αποβιομηχάνισης τα τελευταία χρόνια. Φαινόμενο, το οποίο δεν εμφανίζεται μόνο στην Ελλάδα, αλλά και πανευρωπαϊκά, με κύριο παράγοντα την εξάπλωση της κινέζικης κλωστοϋφαντουργίας παγκοσμίως κι όχι μόνο.

Λουκέτα σε εργοστάσια, χαμένες θέσεις εργασίας, φθηνά εργατικά χέρια κάνουν την εμφάνισή τους στο βωμό της πάλαι ποτέ κραταιάς βιομηχανίας.

Η Γκραμπόφσκι ιδρύοντας την εταιρεία της στρέφεται στο Σουφλί Έβρου. Εκεί που παραγόταν και παράγεται ένα από τα ποιοτικότερα νήματα σε διεθνές επίπεδο. Συναντά τον Κώστα Μουχταρίδη, διάδοχο της οικογενειακής επιχείρησης, Αθανάσιος Μουχταρίδης Α.Ε. και η συνεργασία των δύο αποφέρει νέες παραγγελίες στην επιχείρηση. Σταδιακά μάλιστα αυξάνει την παραγωγή αποδίδοντας νέα πνοή σε έναν τομέα με πολυετή παράδοση.

Αναζητώντας τις ιστορικές αναφορές, το Σουφλί αναφέρεται για πρώτη φορά από τον τούρκο περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή το 1667. Ένα κεφαλοχώρι που ήταν απαλλαγμένο από φόρους και παρουσίαζε ισχυρή πολιτιστική και οικονομική δυναμική. Κύρια επαγγελματική δραστηριότητα των κατοίκων του ήταν τότε η σηροτροφία, δηλαδή η εκτροφή μεταξοσκώληκα με σκοπό την παραγωγή μεταξιού.

Οι πρώτες εγκαταστάσεις επεξεργασίας μεταξιού ήταν εκείνες των Αζαρία και Πάπο το 1908, των Τζίβρε – που ήταν και η μεγαλύτερη μονάδα παραγωγής στο Σουφλί – καθώς και το εργοστάσιο του Π. Χατζησάββα.

Η επιχείρηση του Μουχταρίδη ιδρύθηκε από τον πατέρα, Θανάση Μουχταρίδη, το 1965, ο οποίος κάθε χρόνο επένδυε χρήματα στην επιχείρησή του, προσβλέποντας στην ανάπτυξη των δραστηριοτήτων της.

Τα πρώτα χρόνια η εταιρεία Αθανάσιος Μουχταρίδης δραστηριοποιήθηκε στην παραγωγή μαλλιού. Στη συνέχεια όμως άλλαξε προσανατολισμό.

«Τα πρώτα χρόνια κατασκευάζαμε καραμελωτές βελέντζες (χαλιά) και έως το 1976. Τότε, με πρωτοβουλία του ΕΟΜΜΕΧ (Ελληνικός Οργανισμός Μικρών – Μεσαίων Επιχειρήσεων και Χειροτεχνίας) ο πατέρας μου ταξίδεψε στο πλαίσιο αποστολής με προορισμό την Ιαπωνία. Έμεινε εκεί για περίπου 20 ημέρες, με στόχο εκείνος και κάποιοι άλλοι επαγγελματίες της περιοχής να εκπαιδευτούν στη παραγωγή του μεταξιού. Όταν επέστρεψαν ο πατέρας μου έκανε αμέσως στροφή και από το μαλλί βρέθηκε στο μετάξι», δηλώνει ο Κώστας Μουχταρίδης.

Στη συνέχεια περιγράφει μία από τις δύσκολες περιόδους για τους μεταξοπαραγωγούς στο Σουφλί, η οποία συνέπεσε με την έναρξη της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα.

«Γνωρίσαμε μεγάλη συρρίκνωση ιδίως κατά το διάστημα 2008-2009. Το 2012 όμως συναντήσαμε τη Μαρέβα Γκραμπόφκσι και τη Δήμητρα Κολοτούρα, οι οποίες στη συζήτηση μου είπαν ότι είχαν στο μυαλό τους να δημιουργήσουν υφάσματα από ελληνικό μετάξι. Στόχος τους ήταν να τα προωθήσουν σε διάφορες χώρες του κόσμου».

Στόχος η αναβίωση της σηροτροφίας

Όπως παραδέχεται ο ίδιος αυτή τη στιγμή η παραγωγή μεταξιού δεν γίνεται στην Ελλάδα, καθώς η σηροτροφία έχει εξασθενίσει. Ωστόσο σε συνεργασία με τη Ζeus+Dione έχουν θέσει ως προτεραιότητα την αναβίωση της σηροτροφίας και την παραγωγή μεταξιού στην περιοχή. «Σκοπός μας είναι να ξεκινήσουμε και πάλι τη συγκεκριμένη προσπάθεια από το μηδέν», λέει ο κ. Μουχταρίδης.

Το πιο σημαντικό στοίχημα για την περιοχή αλλά και για την επιχείρησή του είναι όπως λέει η αναβίωση της εκτροφής μεταξοσκωλήκων. «Στόχος είναι να δημιουργήσουμε καινούργιους μορεώνες, ένα καινούργιο και πρότυπο συροτροφίο και ταυτόχρονα να εγκατασταθούμε σε ένα μικρό μεν, αλλά πολύ καλής ποιότητας αναπινηστήριο, το οποίο μετατρέπει το κουκούλι σε νήμα».

Δραστηριότητα στο 95% της παραγωγής

«Προς το παρόν αυτό που κάνουμε ως επιχείρηση είναι ότι εκτελούμε όλο το στάδιο της μεταποίησης σε ποσοστό 95%. Παραλαμβάνουμε την κλωστή, τη μετατρέπουμε σε κατάλληλο προς ύφανση προϊόν, και παράγουμε το ύφασμα, το οποίο στη συνέχεια προμηθεύουμε τους πελάτες μας. Από τα δικά μας υφάσματα δημιουργούνται έτοιμα ενδύματα. Πουκάμισα, φορέματα και ό,τι άλλο μπορεί να δημιουργηθεί από μετάξι. Τα συγκεκριμένα ρούχα εξοπλίζονται στη συνέχεια με διάφορα αξεσουάρ, τα οποία είναι επίσης ελληνικής παραγωγής, και στη συνέχεια εξάγονται», εξηγεί ο Κώστας Μουχταρίδης.

«Το μόνο στάδιο με το οποίο δεν καταπιανόμαστε αυτή τη στιγμή είναι η σηροτροφία – εκτροφή μεταξοσκωλήκων. Εάν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα είμαστε μία 100% καθετοποιημένη μονάδα. Έτσι, αγοράζουμε το μετάξι από χώρες οι οποίες προσφέρουν την καλύτερη σχέση ποιότητας-τιμής και στη συνέχεια το επεξεργαζόμαστε. Ωστόσο δεν είναι απλή υπόθεση η δημιουργία ενός μεταξιού ποιότητας 5Α, το οποίο απαιτεί η Zeus+Dione. Φανταστείτε ότι το καλύτερο μετάξι στον κόσμο είναι κατηγορίας 6Α. Το αμέσως επόμενο είναι το 5Α, ενώ η προμήθειά του αποτελεί και βασικό όρο της μεταξύ μας συνεργασίας. Σκεφτείτε ότι αμέσως μετά υπάρχουν οι ποιότητες 4Α, 3Α, 2Α και Α».

Όπως χαρακτηριστικά λέει ο ίδιος, αυτή τη στιγμή Ελλάδα κανείς δεν παράγει μετάξι. Περιγράφει τη μεταστροφή του κλίματος για την επιχείρησή του, μετά από τη συνεργασία του με την ελληνική εταιρεία της Γκραμπόφσκι, η οποία έφερε εκτός από δουλειά και θέσεις εργασίας για την επιχείρησή του.

«Τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν σταδιακά για εμάς. Από τη στιγμή που συνεργαστήκαμε με τη Zeus είδαμε σημαντική αύξηση στην παραγωγή μας, ενώ δημιουργήθηκαν και ορισμένες θέσεις εργασίας», λέει ο υφαντουργός.

Η συνολική παραγωγή της Μουχταρίδης αυτή τη στιγμή ανέρχεται στα 17 χιλιόμετρα υφάσματος.

Καθώς μιλάμε αναφέρεται στην εποχή που το μετάξι έζησε καλές εποχές στην Ελλάδα. «Πρέπει να ήταν στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν το ελληνικό μετάξι ταξίδεψε στο Μιλάνο και ανακηρύχθηκε το καλύτερο στον κόσμο. Ακόμα καλύτερο και από το ιαπωνικό λόγω των ιδανικών καιρικών συνθηκών που επικρατούν στη χώρα μας».

Το μετάξι στον κόσμο

Μελετώντας το δρόμο του μεταξιού στον κόσμο, θα δούμε ότι οι κυριότερες μεταξοπαραγωγικές χώρες είναι η Κίνα, η Ινδία, το Ουζμπεκιστάν, η Βραζιλία, η Ιαπωνία, η Κορέα, η Ταϊλάνδη, το Βιετνάμ, αλλά και το Ιράν.

Κυριότερες χώρες προορισμού και διακίνησης της παραγωγής είναι οι ΗΠΑ, η Ιταλία, η Ιαπωνία, η Ινδία, η Γαλλία, η Κίνα, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ελβετία, η Γερμανία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Κορέα και το Βιετνάμ.

Στην Κίνα απασχολούνται περίπου 1 εκατομμύριο εργάτες στην παραγωγή μεταξιού, 7,9 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν από τη βιομηχανία μεταξιού στην Ινδία, ενώ 20.000 οικογένειες ασχολούνται με τη μεταποίηση του μεταξιού στην Ταϊλάνδη.

Στη συνέχεια μπορείτε να δείτε τα στοιχεία παραγωγής (σε τόνους) των κυριότερων παραγωγών μεταξιού στον κόσμο, όπως παρουσιάζονται από τη Διεθνή Επιτροπή Σηροτροφίας.

newsbeast.gr

Δείτε την Τετάρτη το βράδυ στις Εξελίξεις με τον Γιάννη Χατζηεμμανουήλ τον Δήμαρχο Θάσου Κώστα Χατζηεμμανουηλ  σε μια συζήτηση για τα σχέδια για την ανάπτυξη της θασου.  Την επόμενη μερα της καταστροφικής φωτιάς στο νησί. Μόνο στις Εξελίξεις την Τετάρτη στις 11 το βράδυ με τον Γιάννη Χατζηεμμανουήλ.

Το μπαλάκι στα κόμματα της αντιπολίτευσης και δη στη Νέα Δημοκρατία πετά η κυβέρνηση για τη συγκρότηση του ΕΣΡ μετά το μπλόκο του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Στο κυβερνητικό επιτελείο εξετάζουν προσεκτικά όλες τις επόμενες κινήσεις προκειμένου να αποφευχθούν νέες «εκπλήξεις» που θα επιβαρύνουν την υπάρχουσα κατάσταση.

Του Νίκου Ανδριόπουλου

Το θέμα των τηλεοπτικών αδειών, όπως ήταν αναμενόμενο, μονοπώλησε το ενδιαφέρον στην Ηρώδου Αττικού, με κυβερνητικούς αξιωματούχους να έχουν αλλεπάλληλες συσκέψεις για τα επόμενα βήματα της κυβέρνησης, την ώρα που οι καταιγιστικές εξελίξεις σπρώχνουν χρονικά πιθανότατα μετά τη δεύτερη αξιολόγηση τον προαναγγελθέντα ανασχηματισμό. «Δεν είναι στις προτεραιότητες της κυβέρνησης ο ανασχηματισμός καθώς υπάρχουν θεσμικά ζητήματα που πρέπει να ρυθμιστούν», ανέφεραν σχετικά κύκλοι του Μαξίμου.

Η πρωτοβουλία για εσπευσμένη συνεδρίαση της Διάσκεψης των Προέδρων τη Δευτέρα, κατόπιν επικοινωνίας του Αλέξη Τσίπρα με τον Νίκο Βούτση, δείχνει ότι η κυβέρνηση κάνει ένα βήμα πίσω, επιδιώκοντας την επίτευξη συναίνεσης για το Συμβούλιο, όπως εξάλλου προκύπτει και από την απόφαση του ΣτΕ. Με τον τρόπο αυτόν ωστόσο κυβερνητικός αξιωματούχος σημειώνει ότι «η ΝΔ θα κληθεί να βάλει το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων». «Τη Δευτέρα θα γίνει σαφές αν η ΝΔ ενδιαφέρεται για την συγκρότηση του ΕΣΡ, ή για την διαιώνιση της αυθαιρεσίας», ανέφερε χαρακτηριστικά στενός συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα, τονίζοντας πως «εάν πράγματι, η ΝΔ υποστηρίζει πραγματικά την ανάγκη συγκρότησης και λειτουργίας του ΕΣΡ με τις πλήρεις αρμοδιότητες που προβλέπει το Σύνταγμα, δεν έχει παρά να σταματήσει το κρυφτό με τους θεσμούς και να προσέλθει, την Δευτέρα στις 5μμ στην Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής, με διάθεση να συμβάλλει στην συγκρότησή του».

Με την ντρίμπλα αυτή στο Μαξίμου πριν την κατάθεση της νομοθετικής πρωτοβουλίας για τη βεβαίωση προσωρινής εκπομπής καναλιών, επιχειρούν να στριμώξουν τη ΝΔ στην ίδια τη ρητορική της, δεδομένου ότι σε περίπτωση που εκ νέου απορρίψει τη συναίνεση θα αποδειχθεί πως «δεν ενδιαφέρεται για την απόφαση του ΣτΕ και την εφαρμογή της, αλλά για την με κάθε τρόπο παρακώλυση της συγκρότησης του ΕΣΡ, ώστε να μην ρυθμιστεί ποτέ το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο». «Την Δευτέρα όλος ο ελληνικός λαός θα έχει καταλάβει, πλέον, τι ακριβώς επιθυμεί και επιδιώκει ο κ. Μητσοτάκης», σημειώνουν κυβερνητικές πηγές.

Την ίδια ώρα πάντως το ζήτημα των αδειών και οι επόμενες κινήσεις της κυβέρνησης απασχόλησαν και το Πολιτικό Συμβούλιο, το οποίο συνεδρίασε εκτάκτως το βράδυ της Πέμπτης στο Μαξίμου. Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης τέθηκαν επί τάπητος όλες οι λεπτομέρειες της νομοθετικής πρωτοβουλίας που θα ακολουθήσει σε περίπτωση νέου αδιεξόδου με το ΕΣΡ, όπως αυτές εξετάστηκαν σε μεσημεριανή σύσκεψη υπό τον Αλέξη Τσίπρα, στην οποία συμμετείχαν οι υπουργοί Δικαιοσύνης Ν. Παρασκευόπουλος, Εργασίας Γ. Κατρούγκαλος, και Επικρατείας, Νίκος Παππάς, ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης, Δ. Παπαγγελόπουλος, η κυβερνητική εκπρόσωπος, Όλγα Γεροβασίλη και ο Δημήτρης Τζανακόπουλος.

Σύμφωνα με πληροφορίες η νομοθετική πρωτοβουλία για την προσωρινή αδειοδότηση των καναλιών θα προβλέπει την καταβολή από όλους τους ενδιαφερόμενους καναλάρχες αντιτίμου αναλογικού με το ποσό που δόθηκε στο διαγωνισμό, καθώς και την τήρηση προϋποθέσεων του νόμου Παππά – οι οποίες δεν κρίθηκαν αντισυνταγματικές – όπως ο αριθμός των εργαζομένων, τα εργασιακά, οι κτηριακές υποδομές και το πρόγραμμα. «Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θέλει τίμημα και προϋποθέσεις για τα κανάλια, από τώρα έως τον νέο διαγωνισμό του ΕΣΡ. Τσάμπα όλα. Για αυτό όλη η φασαρία» σχολίασε επιτιθέμενος στον πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο Νίκος Παππάς.