Το φυσικό αέριο, που βρίσκεται στην καρδιά της ενεργειακής κρίσης την οποία βιώνει η Ευρώπη, είναι και ένα από τα κλειδιά της κρίσης στην Ουκρανία. Είναι φανερό ότι οι ΗΠΑ βλέπουν την ενέργεια ως ένα κομμάτι της γεωπολιτικής αντιπαράθεσης στην προσπάθειά τους να μειώσουν την αλληλεξάρτηση Ευρώπης και Ρωσίας σε όλα τα επίπεδα

Γράφει ο Γιώργος Χ. Παπαγεωργίου

Προφανής στόχος είναι να συσπειρώσουν γύρω από το ΝΑΤΟ τις χώρες της Ε.Ε. οι οποίες υποτίθεται ότι βρίσκονται σε πορεία χειραφέτησης και ανιχνεύουν το έδαφος στον τομέα της κοινής άμυνας. Η Γαλλία, που μετά το Brexit είναι η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη στην Ευρώπη, πρωτοστατεί στην κατεύθυνση αυτή και, παρότι τα βήματα είναι νηπιακά, βρίσκονται στον αντίποδα των αμερικανικών στρατηγικών επιδιώξεων.

Τα γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ δεν ταυτίζονται με εκείνα των Ευρωπαίων.

Για τους Αμερικανούς η Ρωσία είναι «απέναντι» και αποτελεί στρατηγική απειλή, ενώ για την Ε.Ε. η γειτνίαση και η μεγάλη αλληλεξάρτηση υπαγορεύουν μια πολύ πιο σύνθετη προσέγγιση συνύπαρξης. Το ενεργειακό αποτελεί υπαρξιακό ζήτημα για την Ευρώπη καθώς είναι εξαρτημένη από τη Ρωσία, η οποία καλύπτει περίπου το 40% των αναγκών της Γηραιάς Ηπείρου σε φυσικό αέριο.

Η Μόσχα κατηγόρησε ανοιχτά την Ουάσινγκτον ότι δημιουργεί την κρίση στην Ουκρανία με στόχο να αποτρέψει τη λειτουργία του αγωγού Nordstream 2, που μπορεί να μεταφέρει φυσικό αέριο απευθείας από τη Ρωσία στη Γερμανία.

Ο νέος αγωγός παρακάμπτει την Ουκρανία, από την οποία σήμερα διέρχεται το μεγαλύτερο μέρος ρωσικού αερίου και το Κίεβο φοβάται ότι εάν τελικά οι ροές περνούν απευθείας στη Γερμανία, εκτός από την απώλεια σημαντικών εσόδων, ο ρόλος της χώρας ως ενεργειακού κόμβου θα πάψει να είναι κρίσιμος, κάτι που θα την καταστήσει πιο ευάλωτη απέναντι στη Μόσχα – ακόμα και σε εισβολή.

Οι Αμερικανοί ποτέ δεν έκρυψαν την αντίθεσή τους στον Nordstream 2, ενώ αντίθετα οι Ρώσοι τον παρουσιάζουν ως τη λύση στην ενεργειακή κρίση που βιώνει η Ευρώπη, λέγοντας ότι όταν τεθεί σε λειτουργία οι ποσότητες που θα εξαχθούν στην Ευρώπη θα εκτονώσουν τις τιμές του φυσικού αερίου, κάτι που χρησιμοποιείται ως επιχείρημα απ’ όσους υποστηρίζουν ότι η ρωσική πλευρά είχε σκόπιμα μειώσει τις εξαγωγές για να ανεβάσει τις τιμές και να ασκήσει πίεση στην Ευρώπη.

Οι Ρώσοι, αντίθετα, υποστηρίζουν ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση δημιούργησε μόνη της το πρόβλημα με το φυσικό αέριο, καθώς προχώρησε στην απελευθέρωση της αγοράς και κατάργησε τις μακροχρόνιες συμβάσεις προμήθειας με σταθερές τιμές που υπήρχαν με τη ρωσική προμηθεύτρια Gazprom. Το αποτέλεσμα είναι ότι η τιμή του φυσικού αερίου διαμορφώνεται ως χρηματιστηριακό προϊόν ανάλογα με την προσφορά και τη ζήτηση. Το τέλος της καραντίνας έφερε μεγάλη αύξηση της ζήτησης, η οποία επιδεινώθηκε λόγω διαφόρων παραγόντων, μεταξύ των οποίων και ο ψυχρός καιρός, και η τιμή απογειώθηκε.

Πολλοί επίσης συνδέουν τις ανατιμήσεις και με τη λεγόμενη «πράσινη μετάβαση» ή απανθρακοποίηση, την οποία επιδιώκει η Ε.Ε. με ταχύτατους ρυθμούς, χωρίς όμως να είναι ώριμες οι τεχνολογίες και οι αναγκαίες επενδύσεις, γεγονός που δημιουργεί ανισορροπίες και διαταραχές στην αγορά.

Σε αυτή τη συγκυρία, η κρίση στην Ουκρανία μπορεί να αποδειχθεί μια καλή ευκαιρία όχι μόνο για να αναδειχθεί η ανάγκη παρουσίας αμερικανικών στρατευμάτων στην Ευρώπη και να πωληθεί στρατιωτικό υλικό σε χώρες της Ε.Ε., αλλά και για να παγώσει ο Nordstream 2 και να υποκατασταθεί το ρωσικό φυσικό αέριο με αμερικανικό υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG). Πριν από λίγες ημέρες την περίοδο που χτυπούσαν τα «τύμπανα του πολέμου» στην Ουκρανία, ΗΠΑ και Κομισιόν πραγματοποίησαν την Ευρω-Αμερικανική Ενεργειακή Διάσκεψη, ενώ Μπάιντεν και Φον ντερ Λάιεν υπέγραψαν κοινό ανακοινωθέν για την προμήθεια αερίου από τις ΗΠΑ και από άλλους προμηθευτές υπό αμερικανική επιρροή, όπως το Κατάρ και η Αλγερία. Τον Ιανουάριο οι εισαγωγές LNG στην Ευρώπη καλύφθηκαν κατά 60% από τις ΗΠΑ.

Με άλλα λόγια, το ουκρανικό ζήτημα έχει εκ των πραγμάτων προκαλέσει αλλαγή στις ενεργειακές προμήθειες της Ευρώπης, σε βάρος των ρωσικών και προς όφελος των αμερικανικών συμφερόντων και των μεγάλων δυτικών πολυεθνικών (Shell, Chevron, ExxonMobil).

*Γράφει ο ΥΠΕΘΑ, Βουλευτής Καβάλας της Ν.Δ Νίκος Παναγιωτόπουλος

Οι γεωπολιτικές αβεβαιότητες επιδεινώνονται. Όσον αφορά τις σχέσεις με την Τουρκία οι διαδικασίες για τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης συνεχίζονται, οι συναντήσεις σε πολιτικό και θεσμικό επίπεδο εξακολουθούν να γίνονται, το κανάλι επικοινωνίας θα παραμένει και πρέπει να παραμείνει ανοικτό.

Επιμένω όμως ότι όλη αυτή η πρωτοβουλία καθίσταται ατελέσφορη όταν συνοδεύεται από συνεχιζόμενες παραβατικές συμπεριφορές της Τουρκίας (όπως λ.χ. οι υπερπτήσεις) που ακυρώνουν το σκοπό της και το πνεύμα της, ήτοι την προσέγγιση των δύο πλευρών. Αν η Τουρκία έχει ειλικρινείς και καλές προθέσεις, θα πρέπει να αλλάξει αυτή της τη συμπεριφορά.

Στο σύγχρονο γεωπολιτικό περιβάλλον, οι αστάθμητοι παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν ή να επιδεινώσουν τις σχέσεις μεταξύ δύο χωρών μπορούν να αντιμετωπιστούν διά της διπλωματίας. Έτσι λοιπόν θεωρώ ότι η Τουρκία δεν πρέπει να εγκαταλείψει τη διπλωματία. Είναι γεγονός ότι στα ΜΜΕ καταγράφεται τελευταία έξαρση προκλητικών, επιθετικών και ευθέως προσβλητικών για τη χώρα μας δηλώσεων.

Θεωρώ ωστόσο ότι αυτές οι αντιδράσεις γίνονται κυρίως για εσωτερική κατανάλωση από την κοινή γνώμη της γείτονος Εμείς παρακολουθούμε και παραμένουμε σε εγρήγορση.

Σίγουρα όμως μαρτυρούν και κάποιον εκνευρισμό λόγω των επιτυχημένων κινήσεων της Κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη στο πεδίο οικοδόμησης και ενίσχυσης των συμμαχιών στην περιοχή, αλλά και λόγω της εντατικής από μέρους μας προσπάθειας αναβάθμισης των δυνατοτήτων των Ενόπλων Δυνάμεων στο πεδίο των Εξοπλισμών

Προφανώς εμείς θα συνεχίσουμε το έργο μας απτόητοι. Για να έχουμε απτά αποτελέσματα στο πεδίο της διπλωματίας πρέπει να είμαστε ακόμα καλύτεροι στην Άμυνα γι’ αυτό και από τον Ιούλιο του 2019 εργαζόμαστε καθημερινά σκληρά για την ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων. Γι’ αυτό λύσαμε σειρά προβλημάτων που χρόνιζαν όπως οι συμβάσεις η εν συνεχεία υποστήριξης των «Μιράζ 2000-5», των C-130, των C-27 και των ΝΗ-90.

Γι’ αυτό προχωρούμε στην αναβάθμιση 82 μαχητικών F-16 στην εκδοχή “Viper”, προμηθευόμαστε τα 24 υπερσύγχρονα μαχητικά “Rafale” και παράλληλα 3+1 ψηφιακές φρεγάτες “Belh@rra” καθως και τα ανθυποβρυχιακά ελικόπτερα Romeo και συνεχίζουμε.

Στους επόμενους μήνες αναμένεται η απόφαση για τις κορβέτες, προχωρούν οι διαδικασίες για τον εκσυγχρονισμό της μέσης ζωής των φρεγατών τύπου ΜΕΚΟ και βάζουμε τις βάσεις για την αναβάθμιση των F-16 Block 50, αλλά και την υλοποίηση προγραμμάτων που έχει ανάγκη ο Ελληνικός Στρατός.

Σε αυτό το ολοκληρωμένο, προτεραιοποιημένο και κοστολογημένο σχέδιο εντάσσονται και οι πρόνοιες για το ανθρώπινο δυναμικό των Ενόπλων Δυνάμεων. Ήδη ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε κατά την παραλαβή των “Rafale” σειρά φοροελαφρύνσεων, κάτι που αποδεικνύει ότι η Κυβέρνηση ενδιαφέρεται πραγματικά για το προσωπικό. Τα στελέχη θα διαπιστώσουν άμεσα το οικονομικό όφελος από αυτές τις φορολογικές απαλλαγές στο ατομικό τους εισόδημα.

Μετά την ολοκλήρωση του Νομοθετικού Έργου για τους Εξοπλισμούς, θα φέρουμε άμεσα στη Βουλή νομοσχέδιο με αποκλειστικό αντικείμενο διατάξεις που απλοποιούν, διευθετούν και επιλύουν ζητήματα των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων.

Θα είναι η δεύτερη κύρια παρέμβασή μας για το προσωπικό, μετά την αύξηση των εισακτέων στις παραγωγικές σχολές και στις σχολές υπαξιωματικών και στους τρεις Κλάδους, αλλά και τις 15 χιλιάδες προσλήψεις Επαγγελματιών Οπλιτών σε βάθος πενταετίας.

Πρέπει να επισημάνω επίσης, ότι προτάσσουμε την ενεργή Αμυντική Διπλωματία, έχοντας πετύχει τη δημιουργία και ενίσχυση ισχυρού πλέγματος συμμαχιών σε διμερές και πολυμερές επίπεδο, αξιοποιώντας κάθε δυνατότητα για επαύξηση της εθνικής μας ισχύος και καθιστώντας τη χώρα μας πλέον βασικό πυλώνα ασφάλειας και σταθερότητας στην περιοχή μας.

Αυτό το πράττουμε διότι θέλουμε καλές σχέσεις και συνθήκες ειρήνης, ασφάλειας και σταθερότητας με όλες τις χώρες της περιοχής με τις οποίες μοιραζόμαστε κοινές αρχές, αξίες και παράδοση. Διότι έτσι θα εξασφαλίσουμε ασφάλεια και ευημερία για τους λαούς μας.

Γράφει ο Γιάννης Μήτσιος*

Αργά και βασανιστικά η ελληνική κοινωνία ζει κα βιώνει μια απίστευτη σήψη και παρακμή σε όλα τα επίπεδα. Μετατρέπεται σταδιακά σε μια διαλυμένη χώρα (failed state) που κουμάντο κάνουν η βία, η ατιμωρησία, η ασυδοσία, η αδιαφορία, η ανικανότητα και η απληστία.

Είμαστε κάτι μεταξύ: διαλυμένων χωρών του πρώην σοβιετικού μπλοκ που ξεπουλήθηκαν όλα στους ολιγάρχες και στους ξένους και λατινοαμερικανικής μπανανίας που οι συμμορίες, τα ναρκωτικά, ο τζόγος, το έγκλημα είναι στην ημερήσια διάταξη και χωρών της Ασίας που βασιλεύει η πορνεία ενηλίκων και ανηλίκων, η παιδεραστία κλπ.

Μια απέραντη συνωμοσία της σιωπής ή ο νόμος της σιωπής κυριαρχεί στη χώρα. Δημοκρατία, διαφάνεια, ελευθερία του τύπου, ανθρώπινα δικαιώματα, προστασία της ανθρώπινης ζωής, της περιουσίας και της ασφάλειας του πολίτη (συνταγματικά δικαιώματα) αναζητούνται. Όπως επίσης αναζητούνται και οι παραδοσιακές αξίες και οι αρχές της ελληνικής κοινωνίας που δόθηκαν βορά στους νέους ιδεολογικούς ταγούς (ινφλουένσερς, (influencers), τηλεπερσόνες, και πάσης φύσεως παράγοντες) που διαμορφώνουν μια νέα κοινωνία στα μέτρα, στα πρότυπα και την αισθητική τους αλλά και στα συμφέροντά τους,

Διεφθαρμένοι πολιτικοί, δικαστές, ΜΜΕ, ακαδημαϊκοί κοινότητα (αλήθεια που είναι χαμένοι οι διανοούμενοι της χώρας;), εκκλησία, επιχειρηματίες κ.α καταρρέουν καθημερινά μαζί με όλους τους θεσμούς στα μάτια του λαού. Η σταδιακή φτωχοποίηση, η τρομολαγνεία, η εργαλειοποίηση της πανδημίας και η απουσία οράματος, ελπίδας, ισχυρής και αποτελεσματικής ηγεσίας και η απαξίωση του πολιτικού συστήματος δημιουργεί αίσθημα απογοήτευσης, απελπισίας, κατάθλιψης και αγωνίας για το αύριο του τόπου.

Οι μισοί Έλληνες είναι με ψυχοφάρμακα και οι άλλοι μισοί στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού. Ο θεσμός της οικογένειας απαξιώθηκε, η κοινωνική συνοχή διαλύεται καθημερινά, η παιδεία, ο σεβασμός, η ευθύνη, η αξιοπρέπεια, η αξιολόγηση, η αλληλεγγύη, είναι λέξεις αλλά και αξίες που ηχούν άγνωστες και σχεδόν κανείς δεν θέλει να αγωνιστεί για αυτές. Κυριαρχεί παντού το δόγμα της ατομικής επιβίωσης και του πρόσκαιρου βολέματος κυρίως, όσων έχουν θέσεις ευθύνης στο δημόσιο βίο, χωρίς να ξέρουν, όμως ότι μια συνολική κατάρρευση θα τους συμπαρασύρει και αυτούς μαζί. Παράλληλα, «οι άνεμοι της ιστορίας» είναι εδώ και δρομολογούνται τεράστιες ( επώδυνες) γεωπολιτικές αλλαγές που θα επηρεάσουν την Ευρώπη, τη γειτονιά μας και τον κόσμο ευρύτερα και ίσως καθορίσουν τις διεθνείς σχέσεις για τις επόμενες δεκαετίες.

Φανταστείτε λοιπόν τι έχει να γίνει και πως θα διαχειριστεί η ελληνική κοινωνία και το υπάρχον πολιτικό σύστημα τις εξελίξεις που έρχονται, τις συμμαχίες αλλά και τις
νέες ισορροπίες που θα δημιουργηθούν και που κανείς δεν ξέρει ποια θα είναι η θέση της Ελλάδας. Ο συνδυασμός τώρα της υπάρχουσας εσωτερικής κατάστασης της χώρας μαζί με τις γεωπολιτικές εξελίξεις είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει στην κατάρρευση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος και την ανάδειξη νέων δυνάμεων που θα διαχειριστούν το μέλλον της χώρας χωρίς μπαλώματα, αλλαγές και μεταρρυθμίσεις αλλά με μια συνολική ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ. Η Ελλάδα και ο ελληνισμός ποτέ δε στερήθηκαν ικανών ανθρώπων που αναδείχθηκαν μέσα από τις κρίσεις. Υπάρχει ελπίδα, θα χρειαστεί όμως πίστη, επιμονή και σκληρή δουλειά για την αναγέννηση της χώρας και του ελληνισμού.

*πολιτικός επιστήμων-διεθνολόγος. Συγγραφέας του βιβλίου: «Το στοίχημα της Αναγέννησης. Το μέλλον της Ελλάδας σε έναν μεταβαλλόμενο κόσμο»

*Γράφει ο διεθνολόγος και συγγραφέας Γιάννης Μήτσιος

Μετά από την αποτυχία της διπλωματίας την περασμένη εβδομάδα για το ζήτημα της Ουκρανίας, από τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και τον ΟΑΣΕ με τη Ρωσία πάμε για την επόμενη φάση των σχέσεων Δύσης και Ρωσίας.

Ο Τσώρτσιλ συνήθιζε να λέει ότι εκεί που τελειώνει το “μπλα -μπλα”, ξεκινάει το “μπουμ μπουμ” και η ειρήνη στην Ευρώπη κρέμεται ουσιαστικά σε μια κλωστή. Η Ρωσία περιμένει τις επόμενες μέρες (και τυπικά) τις γραπτές απαντήσεις από τις ΗΠΑ στα αιτήματά της που δεν φαίνεται να είναι διαφορετικές από εκείνες των διαπραγματεύσεων. Στις 19 Ιανουαρίου οι Ρώσοι γιορτάζουν τα Θεοφάνεια (είναι με το παλιό ημερολόγιο) και μετά έρχεται μάλλον η ώρα των στρατηγών. Ήδη οι ψυχολογικές επιχειρήσεις έχουν ξεκινήσει και από τις δύο μεριές με εκατέρωθεν δηλώσεις για τις συνέπειες κλιμάκωσης της κρίσης, η Ουκρανία δέχθηκε κυβερνοεπίθεση και τα διεθνή ΜΜΕ ετοιμάζουν την κοινή γνώμη της Δύσης κυρίως για τα “τύμπανα το πολέμου” που ηχούν στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς στη Σερβία (78 ημερών) το 1999, στην Ουκρανία θα γίνει ίσως το τελικό πεδίο αναμέτρησης Δύσης και Ρωσίας.

Φαίνεται ότι όλα είναι έτοιμα οι προετοιμασίες έχουν γίνει, οι παίκτες έχουν τοποθετηθεί, τα ρωσικά τανκς ζεσταίνουν τις μηχανές τους στις παγωμένες πεδιάδες και περιμένουν το σύνθημα.

Tο διακύβευμα για τη Ρωσία είναι πολύ σημαντικό, καθώς για τη Μόσχα, η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ αποτελεί στρατηγική απειλή για την ασφάλεια της , αφού ο χρόνος που θα χρειαστεί πχ ένας σύγχρονος πύραυλος από την Ουκρανία στη Μόσχα είναι 5-6 λεπτά. Εξάλλου μεγάλο μέρος της Ουκρανίας (κυρίως ανατολικά του Δνείπειρου ποταμού και νότια) για ιστορικούς λόγους και δημογραφικούς ανήκει στο ρωσικό έθνος (καθώς το Κίεβο θεωρείται το λίκνο του).

Στις συζητήσεις της Γενεύης, η Ρωσία πήγε με τρία βασικά αιτήματα:

• να σταματήσει η επέκταση/διεύρυνση του ΝΑΤΟ (όχι μόνο προς Ουκρανία και Γεωργία αλλά και Σουηδία και Φιλανδία)

• Να μην εγκαθίστανται νατοϊκά στρατεύματα στις περιοχές που δεν ήταν στο ΝΑΤΟ πριν το 1997, ουσιαστικά δηλαδή σε όλη την Ανατολική Ευρώπη

• Να παύσει κάθε μορφή στρατιωτικής συνεργασίας των ΗΠΑ ή του ΝΑΤΟ με όλες τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες.

Συνέπειες μιας τυχόν στρατιωτικής αναμέτρησης

Οι συνέπειες μιας επέμβασης της Ρωσίας με οποιοδήποτε τρόπο στην Ουκρανία θα είναι τρομερές για την ασφάλεια στην ευρωπαϊκή ήπειρο, για την Ουκρανία, την ίδια τη Ρωσία αλλά και την ενότητα της Δύσης.

Τα σενάρια που ετοιμάστηκαν και από τις δύο πλευρές είναι πολλά και κάποια έχουν δει το φως της δημοσιότητας κυρίως από πλευράς των αμερικανών για το τι θα συμβεί στη Ρωσία με τις χειρότερες κυρώσεις που μπορεί να υπάρξουν, όπως στήριξη με στρατιωτικά μέσα της Ουκρανίας, διακοπή της σύνδεσης της Ρωσίας, με το παγκόσμιο σύστημα εμπορικών συναλλαγών (SWIFT), κυρώσεις στον ίδιο τον Πούτιν κ.α
Πρώτο και βασικό θύμα θα είναι η Ουκρανία που θα κινδυνέψει με διαμελισμό, εσωτερική πολιτική κατάρρευση και αιματοχυσία. Μια χώρα που το 40-45% του πληθυσμού κινείται στα όρια της φτώχειας, έχει μεγάλο δείκτη διαφθοράς, η επιρροή των ολιγαρχών είναι παντού ενώ ο πρώην πρόεδρος (Ποροσένκο) είναι βουλευτής αντιπολίτευσης και κατηγορείται για εσχάτη προδοσία.

Η ΕΕ, το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ θα εμπλακούν έμμεσα (ούτε κατά διάνοια να στείλουν στρατεύματα) με οικονομικές κυρώσεις στη Ρωσία, μεταφορά όπλων στις νατοικές χώρες της Βαλτικής και την Πολωνία αλλά και στο νότο Ρουμανία-Βουλγαρία (και μέσω Αλεξανδρούπολης) ενώ η Τουρκία θα κληθεί δείχνοντας συμμαχική αλληλεγγύη να κλείσει τα στενά του Βοσπόρου για τα ρωσικά πλοία. Αν φυσικά διατηρηθεί η ενότητα των μελών και δεν προβάλουν βέτο και αντιρρήσεις σε μια τέτοια εξέλιξη που μπορεί να τινάξει τη συμμαχία στον αέρα (διόλου απίθανο) ή να πάμε σε διευρυμένη σύγκρουση αν πχ κλείσει η Τουρκία τα Στενά για το ρωσικό στόλο.

Έχοντας η Ρωσία εξασφαλισμένα τα νότα της και την στήριξη από την Κίνα θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη Δύση και να αντιδράσει επιθετικά αμυνόμενη. Μια τέτοια σύγκρουση σε ευρωπαϊκό έδαφος (Δύσης/Ρωσίας) σε επίπεδο κυρώσεων στην αρχή και μη άμεσης στρατιωτικής εμπλοκής θα έχει συνέπειες για την ίδια την ενότητα της νατοϊκής συμμαχίας αλλά και των συμφερόντων των Ευρωπαίων πρωτίστως. Η Γερμανία θα πρέπει να ξεχάσει τον αγωγό Nordstream2, οι τιμές φυσικού αερίου και ενέργειας θα πάνε στα ύψη, αλλά και ενδεχόμενη διακοπή της τροφοδοσίας της Ευρώπης με φυσικό αέριο καταχείμωνο (το 40% των αναγκών της ΕΕ καλύπτεται από την Ρωσία) και της χώρας μας επίσης, θα προκαλέσουν τριγμούς στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Πολιτικά η ΕΕ είναι σε φάση παράλυσης. Η Γαλλία έχει προεδρικές εκλογές τον Απρίλιο, η νέα γερμανική κυβέρνηση μόλις ανέλαβε και η Ιταλία απειλείται με πρόωρες εκλογές αν δεν ψηφιστεί πρόεδρος ο Μπερλουσκόνι. Η πανδημία έχει γονατίσει τις οικονομίες και η κόπωση των πολιτών είναι τεράστια με διαδηλώσεις σε πολλές χώρες, ενώ ο πιο πιστός σύμμαχος των ΗΠΑ η Αγγλία οδηγείται σε πολιτική κρίση με την επαπειλούμενη παραίτηση του πρωθυπουργού Τζόνσον. Εξάλλου η ΕΕ ήταν απούσα και ανύπαρκτη από τις άμεσες διαπραγματεύσεις.

Στην άλλη μεριά του Ατλαντικού ο 79χρονος πρόεδρος Μπάιντεν έχει τα δικά του εσωτερικά προβλήματα με τον ιδιότυπο “πολιτικό εμφύλιο” που επικρατεί και τις πρόσφατες ήττες του σε νομοσχέδια στο κογκρέσο, η πανδημία σαρώνει, η άνοδος του πληθωρισμού μειώνει τα εισοδήματα των πολιτών και μην ξεχνάμε ότι είναι μια προεκλογική χρονιά η φετινή με τις ενδιάμεσες εκλογές για τη Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων που όλα δείχνουν μέχρι τώρα ότι οι ρεπουμπλικάνοι θα πάρουν τη ρεβάνς και θα έχουν την πλειοψηφία στα δύο σώματα.
Εκτός κι αν μια κρίση με τη Ρωσία αποτελέσει ένα τέλειο άλλοθι και για τα πολιτικά και οικονομικά προβλήματα της υπερδύναμης, που θα φανεί στην πορεία.

Τέλος, η Ρωσία για άλλη μια φορά στη μακραίωνη ιστορία της θα έρθει αντιμέτωπη με το δίλημμα της προάσπισης κυριαρχίας, της ασφάλειας και του μέλλοντος της χώρας έναντι των θυσιών (ανθρώπινων και οικονομικών) που θα υποστεί από μια τέτοια σύγκρουση. Η ψυχολογία όμως και τα ιστορικά παραδείγματα αλλά και η ηγεσία του Πούτιν δεν αφήνουν περιθώρια για την ιστορική επιλογή της, θα το πάει μέχρι τέλους. Η αρκούδα ξύπνησε και ετοιμάζεται να παλέψει στη φωλιά της.

*Γράφει ο Αλέξανδρος Σιρίτογλου, Υποστράτηγος ε.α. Πρόεδρος Παρατήματος Καβάλας της ΕΑΑΣ

Τις τελευταίες δεκαετίες παρακολουθώ τα απερίσκεπτα και παραπλανητικά σχόλια από «ειδικούς» και μη όταν, δυστυχώς συχνά, έχουμε ακόμα ένα θύμα στην άσφαλτο.

Οι δημοσιογράφοι καθώς και κάθε ερωτώμενος από τα ΜΜΕ έχουν «άποψη» την οποία παραθέτουν δημοσίως δίνοντας άλλοθι στην κοινωνία προκειμένου, τα μέλη της, να συνεχίσουν να είναι απρόσεκτοι και να ρίχνουν ευθύνες σε όλους τους άλλους, με κύριο υπαίτιο το απρόσωπο κράτος.

Είναι όμως και σε ποια έκταση υπεύθυνος ο κρατικός φορέας στη συνολική εικόνα της Ελληνικής κρατικής δυσλειτουργίας; Σίγουρα δεν είναι ανεύθυνος, αλλά όχι έτσι όπως θέλουμε να το παρουσιάσουμε, ότι η αδιαφορία και ο κακός σχεδιασμός είναι αυτός που μας οδήγησε στο ατύχημα. Κανένα κράτος, οποιαδήποτε πολιτικής τοποθέτησης, δεν έχει τη δυνατότητα και τους πόρους να μπορέσει να τα έχει όλα τέλεια. Αλλά και πάλι δεν είναι μόνο οι ανθρώπινες κατασκευές και παρεμβάσεις που καθορίζουν την ασφάλειά μας. Υπάρχουν και άλλοι παράγοντες όπως θα αναλύσουμε στη συνέχεια με πρώτους τους υπόλοιπους οδηγούς.

Τι είναι όμως η οδική συμπεριφορά;

Οδική συμπεριφορά. Μια πρώτη, μη επιστημονική προσέγγιση, είναι ο τρόπος που συμπεριφέρονται, κατανοούν, αντιδρούν σε πληροφορίες και αντιλαμβάνονται τις υποχρεώσεις τους, προς τους υπόλοιπους συνανθρώπους τους, οι οδηγοί μηχανοκίνητων οχημάτων, οι οδηγοί δίτροχων, αλλά και οι πεζοί. Από την παραπάνω προσέγγιση γίνεται κατανοητό ότι οι γονείς αλλά και το εκπαιδευτικό σύστημα είναι οι πρώτοι οι οποίοι δεν μεριμνούν για την ενημέρωση, καθοδήγηση και κοινωνική υπευθυνότητα που πρέπει να έχουμε ως πολίτες μιας οργανωμένης και δημοκρατικής κοινωνίας, στην οποία πρώτα πρέπει να είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις μας και μετά να έχουμε δικαιώματα.

Ακολουθώντας μια κοινωνιολογική ανάλυση θα δούμε ότι η οδική συμπεριφορά σχετίζεται άμεσα με τη στάση μας και τις αρχές μας σε θέματα που αφορούν την αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθησή μας (δηλαδή το αίσθημα ανάγκης προβολής και επίδειξης, με σκοπό την επιβεβαίωση, αποδοχή και δημοτικότητά μας με συνέπεια την αύξηση της αυτοεκτίμησής μας), τον εγωκεντρισμό μας, την «πολυμάθειά» μας, την απαίτησή μας μόνο στα δικαιώματα μας και σε καμία υποχρέωση έναντι των άλλων, καθώς και στην απέχθειά μας να ακολουθήσουμε θεσπισμένους κανόνες.

Τοποθετώντας τα ζητούμενα στις σημερινές πολυπληθείς καθημερινές μας υποχρεώσεις και την κοινωνική μας συμμετοχή στα ηλεκτρονικά μέσα δικτύωσης και πληροφορίας (χρήση κινητών τηλεφώνων και άλλων ηλεκτρονικών συσκευών δικτύωσης) αντιλαμβανόμαστε τη θανατηφόρα/δολοφονική επίδρασή τους στη οδική μας συμπεριφορά. Ταινία Seven Pounds, «Επτά Ζωές» με τον Will Smith.

Ποια όμως η θέση μας στην οδική ασφάλεια ως πεζοί;

Ο άνθρωπος έχει την πρώτη του προσωπική συμμετοχή – συμπεριφορά στον δρόμο ως πεζός. Η ορθή από μέρους του κατανόηση και αντιμετώπιση των κανόνων είναι καθοριστική στη μετέπειτα μεταπήδησή του ως οδηγός οποιουδήποτε μέσου μεταφοράς.

Ποια όμως είναι εκείνα τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουμε και να έχουμε στο μυαλό μας προτού κάτσουμε στο «τιμόνι»;

1. Πρώτο πρέπει να υποστούμε μια πλήρη εκπαίδευση:

Στους κανόνες που διέπουν το Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Στον τρόπο που λειτουργούν όλα τα συστήματα του μηχανοκίνητου οχήματός μας προκειμένου να μην «κουνάμε» απλά τους μοχλούς του αλλά να γνωρίζουμε την ενέργεια που επιβάλουμε με την μετακίνηση οποιαδήποτε χειριστηρίου. Στην πρακτική εξάσκησή μας στο μηχανοκίνητο μέσο που επιθυμούμε.

1. Δεύτερο πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι η συνήθεια είναι η «μεγαλύτερη δύναμη» άρα η συστηματική και η εξ’ αρχής τήρηση των κανόνων που μάθαμε στην εκπαίδευσή μας πρέπει να μας διέπει σε όλη τη ζωή μας και όχι η εγωιστική ή οποιαδήποτε άλλη συμπεριφορά.

2. Ο οδηγός πρέπει να προσαρμόζει την προσοχή του, την ταχύτητά του αλλά και τις υποχρεώσεις του ανάλογα με τις απαντήσεις που θα δώσει ο ίδιος στα παρακάτω πέντε ερωτήματα:

 Κατάσταση οχήματος. Η γνώση του οχήματος, η ηλικία του, η σωστή συντήρησή του, η κατάσταση των ελαστικών και των συστημάτων αναρτήσεως και πεδήσεως.

 Η σωματική και ψυχική μας κατάσταση. Η ηλικία μας, η σωματική κούραση, η λήψη ουσιών ή φαρμάκων ή και αλκοόλ, η ψυχική κούραση ή στεναχώρια.

 Η κατάσταση της οδού. Η ορθή σχεδίαση (κλίση), η ποιότητα της ασφάλτου, ο φωτισμός, η ύπαρξη στροφών, η κατωφέρεια ή ανωφέρειά της.

 Οι καιρικές συνθήκες. Ο καύσωνας, η παγωνιά, η βροχή, η ομίχλη.

 Η κυκλοφοριακή κίνηση. Η ύπαρξη ή όχι άλλων οχημάτων, η ταχύτητα που αυτά κινούνται, σε συνδυασμό με τις υπάρχοντες λωρίδες κυκλοφορίας.

Από τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι δεν φταίνε «οι άλλοι», ούτε «ο δρόμος είναι καρμανιόλα» αλλά εμείς, που ως μη σκεπτόμενοι άνθρωποι, ασχέτως αν μας το δίδαξαν (γονείς, δάσκαλοι, κοινωνία), δεν μπορούμε να αξιολογήσουμε τα δεδομένα και να προσαρμοστούμε ανάλογα.

Είναι όμως δυνατό να γίνουν όλα τα αναγραφόμενα με ιδανικό τρόπο; Όχι και για αυτό το λόγο πάντα ανέφερα στις συζητήσεις μου για το θέμα το μήνυμα:

«καλός οδηγός είναι αυτός που κάνει τα λιγότερα λάθη και προβλέπει τα λάθη των υπολοίπων»

ΥΓ. Όσο αφορά τα τροχαία ατυχήματα με αυτοκίνητα υπέρ επιδόσεων, θα ήθελα να προσθέσω, ότι εκτός των παραπάνω κανόνων θα πρέπει πρώτιστο μέλημα του κατέχοντος οδηγού να είναι η θεωρητική και πρακτική εκπαίδευσή του από ειδικευμένο προσωπικό στο χειρισμό του, καθόσον αυτά διέπονται σε άγνωστες σε εμάς δυνατότητες – συμπεριφορές. Επίσης η πολιτεία θα πρέπει να εξετάσει και το θέμα της άδειας οδήγησης αυτοκινήτου που υπερβαίνει κάποια συγκεκριμένη αναλογία βάρους/ιπποδύναμης, στο κοινό οδικό δίκτυο.

*Άρθρο Ευάγγελου Βενιζέλου στο Βήμα της Κυριακής και στο αφιέρωμα «Τι μας δίδαξε το 1821;»

Οι έκτακτες συνθήκες της πανδημίας, επέβαλαν ένα αναγκαστικό μινιμαλισμό στον εορτασμό της μεγάλης επετείου των διακοσίων ετών από την έναρξη του Αγώνα της Ανεξαρτησίας. Οι υγειονομικοί περιορισμοί οδήγησαν σε έναν οργανωτικά λιτό εορτασμό, με λιγότερα τετριμμένα και κοινότοπα στοιχεία. Έναν εορτασμό περισσότερο εσωτερικό αλλά όχι εσωστρεφή. Βεβαίως όταν κινούμαστε στο κοινό πεδίο της δημόσιας και της επίσημης Ιστορίας, θα ήταν φενάκη να θέλουμε έναν εορτασμό απαλλαγμένο από την ιδεολογική χρήση της Ιστορίας και από τα στερεότυπα μέσω των οποίων ένα πολύ μεγάλο μέρος της ελληνικής – και καταρχάς κάθε άλλης κοινωνίας – συγκροτεί τη σχέση του με αυτό που λέγεται εθνική ταυτότητα.

Επιπλέον, το γεγονός ότι το επετειακό έτος συνέπεσε με το δεύτερο και πιο κουραστικό έτος μιας παγκόσμιας κρίσης που εξελίσσεται ταυτοχρόνως παντού, ανέκοψε εκ των πραγμάτων και υποδόρια την τάση ανάδειξης του ελληνικού εξαιρετισμού με τις εύκολες εξηγήσεις που αυτός προσφέρει για την εξέλιξη του ελληνικού κράτους αλλά και της ελληνικής κοινωνίας. Ουδέν κακόν αμιγές καλού.

Ο εορτασμός έγινε αναγκαστικά πιο στοχαστικός καθώς το κέντρο βάρους μετακινήθηκε από την οργάνωση τελετών, στην οργάνωση συνεδρίων, στην προώθηση ερευνητικών πρωτοβουλιών, στη διοργάνωση εκθέσεων, στην παραγωγή πρωτότυπων καλλιτεχνικών έργων, στην έκδοση σημαντικών βιβλίων είτε με τυπική ακαδημαϊκή μορφή είτε απευθυνόμενων στο ευρύτερο κοινό. Προκλήθηκε εκδοτικό ενδιαφέρον όχι μόνο ελληνόγλωσσο αλλά και διεθνές.

Άνοιξαν και πάλι μεγάλες και κρίσιμες ερευνητικές εκκρεμότητες τόσο για την Επανάσταση, την πυκνή περίοδο του Αγώνα, της ίδρυσης και της διεθνούς αναγνώρισης, όσο και για τη συνολική καμπύλη των διακοσίων ετών της ύπαρξης του ανεξάρτητου (με ό,τι σημαίνει αυτό) ελληνικού κράτους: των θεσμών, της οικονομίας, της κοινωνίας, των πολεμικών εμπειριών, των διεθνών σχέσεών του.

Σε όλα τα επιμέρους ερευνητικά πεδία κάτι σημαντικό συνέβη το 2021. Από την έρευνα των οθωμανικών αρχείων μέχρι τη Συνταγματική Ιστορία, από τα δάνεια της Ανεξαρτησίας και το ιστορικό υπόβαθρο της δημοσιονομικής κατάστασης μέχρι τη συνολική αξιολόγηση της διαδρομής της ελληνικής οικονομίας, από την ένταξη της Ελληνικής Επανάστασης στο διεθνές τοπίο της εποχής της μέχρι τα πιο έντονα υβριδικά στοιχεία της ελληνικής περίπτωσης. Αν όμως η εξοικείωση με την αλήθεια είναι μια φορά δύσκολη στην πολιτική ως συγκυριακή εκδοχή της Ιστορίας, η εξοικείωση μαζί της, όταν αυτή αφορά καταστατικού χαρακτήρα παραδοχές για την εθνική ταυτότητα, είναι εκατό φορές πιο δύσκολη πέραν του κύκλου των ειδικών και των λογίων εντός ή εκτός εισαγωγικών.

Η συγκυρία της επετείου επηρέασε, νομίζω, καθοριστικά την επαναπρόσληψη της Ιστορίας που συνιστά την καταρχήν επιδίωξη ενός παρόμοιου εορτασμού. Η επικαιρότητα του 2021, εκτός από την εξέλιξη της πανδημίας, περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, την ευρωπαϊκή απάντηση στην οικονομική διάσταση της υγειονομικής κρίσης με τρόπους που επηρεάζουν το μέλλον της οικονομικής διακυβέρνησης της ΕΕ, την εκ νέου αναζήτηση της στρατηγικής υπόστασης της Δύσης μετά την ανάληψη των καθηκόντων του Προέδρου Μπάιντεν, το σοκ του Αφγανιστάν, την υποχρέωση της ΕΕ να τοποθετηθεί απέναντι σε πιεστικές εξελίξεις γύρω από τις σχέσεις ΗΠΑ – Κίνας και ΗΠΑ – Ρωσίας. Περιλαμβάνει, με άλλα λόγια, προκλήσεις που με ένα πολύ ενδιαφέροντα τρόπο ανάγονται στις πρωταρχικές προκλήσεις του Επαναστατημένου Έθνους των Ελλήνων που διεκδίκησε, διακήρυξε και επέτυχε την «πολιτικήν αυτού ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν» .

Τα διακόσια χρόνια από την έναρξη του Αγώνα της Ανεξαρτησίας τα γιόρτασε μια Ελλάδα ακόμη πληγωμένη από την οικονομική κρίση, μια Ελλάδα πιεσμένη έντονα από την πανδημία, αλλά μια Ελλάδα, ευρωπαϊκή, δυτική, στρατηγικός εταίρος των ΗΠΑ, μια Ελλάδα που παρά τις απώλειες της δεκαετίας 2009-2019 ανήκει στη διεθνώς προνομιούχα ομάδα των αναπτυγμένων χωρών.

Ενώ όμως όλοι αντιλαμβάνονται ότι ο δυτικός προσανατολισμός του ελληνικού κράτους ήταν γενετικού χαρακτήρα επιλογή παρά τον ανατολικό αταβισμό, υπάρχουν ακόμη και τώρα πολλοί που προτιμούν τη σιωπή ή την υπεκφυγή γύρω από τόσο θεμελιώδη και προφανή ζητήματα.

Η επέτειος ήταν πράγματι αναστοχαστική. Όμως στο δίπολο «Παλιγγενεσία και Αναστοχασμός», οφείλω να προσθέσω και το δίπολο «Επέτειος και Πανδημία» καθώς ο αναστοχασμός λόγω πανδημίας είναι περισσότερο κρίσιμος ως άσκηση αυτογνωσίας από τον αναστοχασμό λόγω επετείου. Ακριβέστερα, ο πρώτος αναστοχασμός συνιστά το περιβάλλον του δεύτερου. Παρότι ακούγεται μεγαλόστομο, ο πρώτος αφορά τις οικουμενικές και ανθρωπολογικές επιδράσεις υπό τις οποίες τελεί το Έθνος των Ελλήνων ως συλλογικό υποκείμενο του δεύτερου.

Όπως ήδη υπαινίχθηκα μιλώντας για αταβισμό, ακόμη και υπό τόσο ιδιόμορφες και πιεστικές επετειακές συνθήκες, η μάχη με τα στερεότυπα είναι σκληρή. Παρά το γεγονός ότι το προνομιούχο πρόσωπο της επετειακής ιστοριογραφικής παραγωγής είναι ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, η δημόσια πρόσληψη (με τη «δημοσκοπική» έννοια ) των κρίσιμων προσώπων του Αγώνα, δεν φαίνεται να μεταβάλλεται. Η δε σύγκρουση ανάμεσα στο «σύμπλεγμα τυπολογικής κατωτερότητας» και το «σύμπλεγμα ιδιοσυγκρασιακής ανωτερότητας» εξακολουθεί να είναι ζωντανή.

Το ερώτημα που συνοψίζει τον προβληματισμό είναι αν η ελληνική κοινωνία, μέσα από τη συνθέτη εμπειρία της μεγάλης επετείου και της πανδημίας, απέκτησε μια πιο ισορροπημένη αντίληψη για το «εθνικό κεκτημένο» των διακοσίων αυτών ετών. Δεν αναλαμβάνω τον κίνδυνο μιας σαφούς εκτίμησης. Ελπίζω να έχει συμβεί αυτό. Πρέπει όμως να αποτυπωθεί σε κρίσιμες πολιτικές και κοινωνικές συμπεριφορές απέναντι σε προκλήσεις που είναι ήδη παρούσες και αναπτύσσονται. Άλλωστε για κάθε πιθανή εξέλιξη υπάρχει μια ιστορικά δοκιμασμένη απάντηση, άλλοτε στο πεδίο της φιλοσοφίας της Ιστορίας και άλλοτε στο πεδίο της θυμοσοφίας της Ιστορίας που διαφεύγει λέγοντας «πάλι με χρόνια και καιρούς πάλι δικά μας θάναι».

• Ο Ευάγγελος Βενιζέλος είναι πρώην αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών, Καθηγητής ΑΠΘ. Από τις εκδόσεις Πατάκη κυκλοφόρησε το βιβλίο του: «Παλιγγενεσία και Αναστοχασμός. Κείμενα για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση».

*Γράφει ο Μακάριος Λαζαρίδης, Βουλευτής Καβάλας της Ν.Δ

Έντονα ανακινείται το τελευταίο διάστημα, κυρίως μέσα στους κόλπους της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, το σενάριο της «προοδευτικής διακυβέρνησης» του τόπου. Έφτασε στο σημείο μάλιστα ο κ. Τσίπρας, από το βήμα της πρόσφατης Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, να προβλέψει «καθαρή νίκη» του κόμματός του στις επόμενες εθνικές εκλογές, που «θα δώσει νέα προοδευτική Κυβέρνηση, χωρίς νέες εκλογικές περιπέτειες».

Πέρα από τους … ευσεβείς πόθους για επιστροφή στην εξουσία, ενδιαφέρον έχει να μας πει ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης τι εννοεί με τον όρο «προοδευτική Κυβέρνηση».

Άραγε, αυτή που αναλαμβάνει δήθεν να βγάλει τη χώρα στο ξέφωτο, υποσχόμενη μάταια την κατάργηση των μνημονίων με ένα νόμο και ένα άρθρο, τις διαγραφές των χρεών, την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και βαρώντας νταούλια για να χορεύουν οι αγορές;

Ή αυτή, που υπερβαίνοντας τα όρια κάθε λαϊκισμού, βροντοφωνάζει το σύνθημα «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» και πράττει το αντίθετο, που υπόσχεται δωρεάν ρεύμα και επιδότηση διατροφής με κουπόνια σίτισης σε 300.000 νοικοκυριά, που ο επικεφαλής της με εθνική … περηφάνια λέει «go back κυρία Μέρκελ» και στην πορεία εξελίσσεται στον «καλύτερο και πιο υπάκουο» συνομιλητή της;

Όχι, δεν είναι αυτή προοδευτική διακυβέρνηση. Ίσα ίσα, προοδευτικός είναι αυτός που πρεσβεύει τα ακριβώς αντίθετα από τα παραπάνω, που δεν λαϊκίζει για ψηφοθηρικούς λόγους, αλλά με ρεαλισμό, σχέδιο και βούληση εφαρμόζει την πλέον ωφέλιμη για τον τόπο πολιτική.

Προοδευτικό, για παράδειγμα, είναι να μειώνεις την ανεργία και να διασφαλίζεις νέες θέσεις εργασίας. Είναι να μειώνεις τους φόρους και να επιστρέφεις στη μεσαία τάξη όσα της είχαν πάρει τα προηγούμενα 4,5 χρόνια. Να αντιμετωπίζεις τις έκτακτες και μεγάλες κρίσεις με αποφασιστικότητα και σχεδιασμό, στηρίζοντας με κάθε τρόπο τους πληγέντες. Να αυξάνεις με τη συνετή πολιτική σου το μέσο εισόδημα των ελληνικών νοικοκυριών.

Προοδευτικό είναι η χώρα, παρά τις «φουρτούνες», να συνεχίζει να πηγαίνει μπροστά και σταθερά, επικεντρωμένη στον αρχικό της στόχο. Είναι να μετατρέπεις κάθε εμπόδιο σε νέα πρόκληση και αφετηρία για περαιτέρω δράσεις υπέρ του κοινωνικού συνόλου. Να προχωράς σε κομβικές μεταρρυθμίσεις που αλλάζουν τη χώρα και την καθημερινότητα του πολίτη.

Προοδευτικό είναι να επαναφέρεις την αξιοπιστία στη σχέση του κράτους με τον πολίτη. Να ενισχύεις το ρόλο της χώρας σε διεθνές επίπεδο και να παρουσιάζεις την αναβαθμισμένη εικόνα της χώρας στον κόσμο. Να απαντάς αποφασιστικά σε κάθε πρόκληση και να συνάπτεις νέες συμμαχίες. Είναι η προσέλκυση επενδύσεων και ξένων κεφαλαίων στη χώρα, αλλά και οι πράσινες πολιτικές.

Αυτή είναι η πραγματικά προοδευτική πολιτική και αυτό κάνει σήμερα η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη, απέναντι στη συντήρηση, τον λαϊκισμό και την «γιαλαντζί πρόοδο» που εκφράζουν το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και ο αρχηγός του.

Και αυτή την πολιτική θα συνεχίζουμε, με σύμμαχο την κοινωνία. Με αυτοπεποίθηση, γνώση και βούληση, έχουμε δείξει ότι μπορούμε, τολμάμε και
τα καταφέρνουμε. Και έτσι σκοπεύουμε να προχωρήσουμε, αλλάζοντας προς το καλύτερο τη χώρα.
Το δεσμευτήκαμε, το υλοποιούμε!

*Γράφει ο Γιάννης Μήτσιος

Το τι γίνεται τον τελευταίο καιρό στο τόξο Βαλκανίων, Μαύρης Θάλασσας έως τα βόρεια στη Βαλτική δεν περιγράφεται. Οι εξελίξεις, οι ισορροπίες και τα λάθη που μπορεί να προκύψουν μπορεί να αποβούν μοιραία για την ειρήνη και τη σταθερότητα στο μέλλον στην Ευρώπη αλλά και ευρύτερα.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το ΝΑΤΟ σχεδίασε και υλοποιεί αυτή την περίοδο ασκήσεις στη μύτη και στην αυλή της Ρωσίας που αναπτύσσονται στο τόξο, από τα νότια στα Βαλκάνια, στη Μαύρη Θάλασσα-Ουκρανία και συνεχίζουν έως την Πολωνία και τις Βαλτικές χώρες. Για τη Ρωσία θεωρούνται μέγιστη πρόκληση που στόχο έχουν την ρωσική επικράτεια. Στις ενστάσεις των Ρώσων έρχεται να προστεθεί και η τελευταία συμφωνία ΗΠΑ-Ουκρανίας που για τη Ρωσία είναι πρόβα «πολέμου». Οι περισσότερες χώρες μέλη του ΝΑΤΟ είναι και μέλη στην ΕΕ.
Αυτές τις μέρες πάλι, στα Πολωνολευκορωσικά σύνορα ένα μεταναστευτικό σκηνικό τύπου «Έβρου» εξελίσσεται καθημερινά με χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες κυρίως από Μ. Ανατολή και Κ. Ασία που θέλουν να πάνε στην Γερμανία, τη Σουηδία και γενικώς στις πλούσιες χώρες του βορρά. Η Λευκορωσία κατηγορείται ότι χρησιμοποιεί και εργαλειοποιεί τους πρόσφυγες ως αντίδραση στις κυρώσεις που υφίσταται από την ΕΕ για τον αυταρχισμό και τη μη τήρηση δημοκρατικών αρχών από τον ηγέτη της, Λουκασένκο.
Στο μέτωπο αυτό η Λευκορωσία ζητά στρατιωτικές ενισχύσεις από τη Ρωσία και σκοτώνονται δύο ρώσοι αλεξιπτωτιστές σε ασκήσεις. Η Πολωνία ζήτησε τη βοήθεια της Βρετανίας, ως σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ για να κατασκευάσουν τείχος και να στηρίξουν τη μεθόριο, αλλά σκέφτεται και την ενεργοποίηση του ΝΑΤΟ με αίτημά της, ενώ ένας πολωνός στρατιώτης σκοτώθηκε από ατύχημα. Στα πολωνικά σύνορα δεν υπάρχει Frontex (παρότι εδρεύει στη Βαρσοβία!!) κι ούτε δόθηκαν άδειες να προσεγγίσουν ΜΚΟ για ανθρωπιστική βοήθεια αλλά και ΜΜΕ. Η Πολωνία μαζί με την Ουγγαρία μέχρι πρότινος αποτελούσαν και αποτελούν τα «μαύρα» πρόβατα στην ΕΕ και για την Πολωνία επεβλήθη πρόστιμο ενός εκατομμυρίου ευρώ τη μέρα και πάγωμα κονδυλίων από την Ευρώπη λόγω αμφισβήτησης της υπεροχής του Ευρωπαϊκού Δικαίου έναντι άρθρων του πολωνικού συντάγματος. Για δε το προσφυγικό, όταν η Ελλάδα ζητούσε, όλες οι χώρες της ΕΕ να πάρουν αναλογικά πρόσφυγες και μετανάστες, είχε βγει και απόφαση από την ΕΕ, δεν πήραν ούτε έναν αρνούμενοι πεισματικά.
Και ας πάμε και στο ζουμί της όλης ιστορίας που κατά την άποψή μας είναι οι ρωσικοί αγωγοί που μεταφέρουν φυσικό αέριο στην Ευρώπη. Εδώ και λίγες εβδομάδες λοιπόν, ολοκληρώθηκε η κατασκευή του ρωσογερμανικού αγωγού Nord Stream2, ο οποίος θα μεταφέρει 55 δις κυβικά φυσικού αερίου από τη Ρωσία πρωτίστως για τα γερμανικά νοικοκυριά και τις βιομηχανίες αλλά και για άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Μ’ αυτόν τον αγωγό παρακάμπτονται στην ουσία οι βαλτικές χώρες και η Πολωνία αλλά κυρίως και η Ουκρανία που θα χάσουν δις δολάρια για τη μεταφορά ρωσικού αερίου προς την Ευρώπη. Μέσω της Λευκορωσίας διέρχεται ήδη το 20% του ρωσικού αερίου προς Ευρώπη. Ήδη είχε προηγηθεί ο αγωγός Turkish Stream, που μέσω Ρωσίας (Μαύρη Θάλασσα) –Τουρκίας-Βουλγαρίας μπαίνει φυσικό αέριο 31.5 δις κ.μ, από τα νότια στην Ευρώπη. Με την εξάρτηση της Ευρώπης στο ρωσικό φυσικό αέριο περίπου στο 40-45% και για πολλές χώρες στο 100% αφού κανένας άλλος προμηθευτής δεν μπορεί ακόμα να την αντικαταστήσει, τι νόημα έχει μια αντιπαράθεση μαζί της; Την ώρα μάλιστα στην Ευρώπη που κρέμονται από τα χείλη του Πούτιν, να στείλει κι άλλο αέριο, να πέσει η τιμή του φυσικού αερίου ενόψει και του χειμώνα. Ακόμα και το υγροποιημένο αμερικάνικο φυσικό αέριο LNG, ταξιδεύει για Κίνα και Ασί,α που πληρώνουν όσο όσο τελευταία. Ο βόρειος αγωγός δεν έχει πιστοποιηθεί ακόμα από την Γερμανία. Η Ρωσία ανησυχεί ότι η νέα κυβέρνηση στη Γερμανία δεν θα είναι φιλορωσική ή θα κρατά ισορροπίες όπως η απερχόμενη Μέρκελ, που δύο φορές πήρε τον Πούτιν στο τηλέφωνο την περασμένη εβδομάδα να παρέμβει για την κρίση στα πολωνολευκορωσικά σύνορα και όχι μόνο.
Σαυτό το γεωπολιτικό πάζλ χαμένη θα βγει στο τέλος η Ευρώπη. Δυστυχώς στην Πολωνία ξεκίνησε ο Β΄ΠΠ, από την Πολωνία ξεκίνησε η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και του Ανατολικού Μπλοκ, ελπίζουμε να μην ξεκινήσει και η διάλυση της ΕΕ.
Και πριν κλείσουμε ενώ αυτά είναι τα γεωπολιτικά παιχνίδια των μεγάλων στη βόρεια Ευρώπη εμείς εδώ στα Βαλκάνια έχουμε τον δικό μας «πυρετό». Οι Βούλγαροι είχαν τρεις εκλογές μέσα σε ένα χρόνο, είναι χωρίς κυβέρνηση, μπλοκάρουν τα Σκόπια στην ένταξη στην ΕΕ, με βέτο λόγω «μακεδονικής» γλώσσας και εθνότητας, που τους θεωρούν Βούλγαρους-Σλαύους. Στα Σκόπια ο Ζάεφ είναι πολιτικά παράλυτος με οριακή πλειοψηφία ενός αλβανού βουλευτή και τον κρατά πολιτικά ζωντανό ο ξένος παράγοντας. Στη Βοσνία/Ερζεγοβίνη είναι έτοιμοι να το διαλύσουν το κράτος που φτιάχθηκε με τη συνθήκη του Ντέιτον, ενώ στη Ρουμανία έπεσε η κυβέρνηση και έχει εκλογές και είναι σε συνεχή πολιτική κρίση. Η Αλβανία του Ράμα ονειρεύεται ένωση με Κόσσοβο και εμείς κοντεύουμε τους 17.000 νεκρούς από την πανδημία.

*Ο Γιάννης Μήτσιος είναι πολιτικός επιστήμονας, συγγραφέας και διεθνολόγος

*Γράφει ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Επίτιμος Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Προκόπιος Παυλόπουλος

«Οι εντελώς πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις στην γείτονα Βόρεια Μακεδονία, οι οποίες προέκυψαν λόγω των αποτελεσμάτων των εκεί αυτοδιοικητικών εκλογών, θέτουν, από τώρα, σημαντικά ζητήματα για το μέλλον του πλήρους σεβασμού και της εξίσου πλήρους εφαρμογής, κατά το γράμμα και το πνεύμα των διατάξεών της, της Συμφωνίας των Πρεσπών, μεταξύ Ελλάδας και της τότε Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, της 17ης Ιουνίου 2018. Και τούτο διότι τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν μια σημαντική εκλογική ενδυνάμωση του άκρως αντιδραστικού «Δημοκρατικού Κόμματος για την Μακεδονική Εθνική Ενότητα» («VMRO-DPMNE»).

Α. Ενδυνάμωση, η οποία καθιστά πολύ πιθανή ιδίως την επικράτησή του στις βουλευτικές εκλογές στην Βόρεια Μακεδονία, οι οποίες μάλλον δεν θα αργήσουν να γίνουν αν ληφθεί υπόψη η «σοβούσα» εκεί σήμερα μεγάλη κυβερνητική αστάθεια. Το ως να άνω Κόμμα όχι μόνο ήταν «απέναντι» στην σύναψη και κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών. Αλλά και έχει, αδιαλείπτως, υποστηρίξει θέσεις οι οποίες «μαρτυρούν» ευθεία αμφισβήτηση του συνόλου του ρυθμιστικού περιεχομένου της Συμφωνίας αυτής, ή τουλάχιστον βασικών από τα «essentialia negotii» που εμπεριέχει. Όπως είναι ιδίως η ριζική αναθεώρηση -και για λόγους αλλαγής του ονόματος- του τότε Συντάγματος της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας αλλά και η «Ρηματική» Διακοίνωση» περί ακριβούς προσδιορισμού της έννοιας του όρου «nationality», ως σημαίνοντος όχι «εθνότητα» αλλ’ αποκλειστικώς «ιθαγένεια» («citizenship»).

Β. Με δεδομένο το γεγονός ότι, αν αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες τώρα και, πολύ περισσότερο, αν κερδίσει τις επόμενες βουλευτικές εκλογές το «Δημοκρατικό Κόμμα για την Μακεδονική Εθνική Ενότητα» («VMRO-DPMNE») μάλλον θ’ αμφισβητήσει, ευθέως και απροκαλύπτως, την εφαρμογή της Συμφωνίας των Πρεσπών, χρήσιμο είναι η Ελλάδα να καταστήσει, από τούδε, σαφή τη θέση της μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο. Κυρίως δε την θέση της, σύμφωνα με την οποία σε μια τέτοια περίπτωση θ’ ασκήσει, κατά την κρίση της, τα δικαιώματα που της παρέχουν πρωτίστως οι διατάξεις των άρθρων 56 και 60 της Σύμβασης της Βιέννης, είτε για την καταγγελία της Συμφωνίας των Πρεσπών, είτε για την αποχώρηση από αυτή. Είτε, επίσης, για λήξη της ως άνω Συμφωνίας ή για την αναστολή εφαρμογής της.

Γ. Επιπλέον, είναι μάλλον επιβεβλημένο η Ελλάδα να διαμηνύσει και προς την Βόρεια Μακεδονία αλλά και προς τ’ αρμόδια όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι αν το Κράτος αυτό υιοθετήσει τέτοιες «επικίνδυνους ατραπούς» δεν μπορεί, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, να προσδοκά οιασδήποτε μορφής πρόοδο ως προς την Ευρωπαϊκή του προοπτική. Επίσης, πρέπει ν’ αποκλεισθεί και οιαδήποτε πρόοδος ως προς την κύρωση, από την Βουλή των Ελλήνων, των πρόσθετων πρωτοκόλλων συνεργασίας στο πλαίσιο της Συμφωνίας των Πρεσπών. Τέλος, η Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και το ΝΑΤΟ πρέπει ν’ αντιληφθούν ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να υποχωρήσει, έστω και κατ’ ελάχιστο, ως προς την έναντι της Βόρειας Μακεδονίας υπεράσπιση των Εθνικών της Θεμάτων και των Εθνικών της Δικαίων, με βάση την Συμφωνία των Πρεσπών, ιδίως υπό το «πρόσχημα» της δήθεν σημασίας του Κράτους αυτού για την Ευρωπαϊκή Ένωση και για το ΝΑΤΟ.

Πολλώ μάλλον όταν ισχύει το ακριβώς αντίστροφο: Ένα Κράτος, το οποίο παραβιάζει καταφώρως τις διεθνείς συμβατικές του υποχρεώσεις και εξαπατά προκλητικώς εκείνους που το εμπιστεύθηκαν όχι μόνο δεν «προσθέτει» στο κύρος και στην ισχύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Όλως αντιθέτως συνιστά διεθνές «όνειδος» η παραμονή του στους κόλπους τους, υφ’ οιανδήποτε μορφή και εκδοχή. Οπότε η Ελλάδα με την κατά τ’ ανωτέρω στάση της υπερασπίζεται, κατ’ αποτέλεσμα, και την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, κατά τους καταστατικούς τους στόχους».

*Του Μιχάλη Α. Αγγελόπουλου

Ο φλεγματικός Winston Churchill –ιδρυτής της Ευρωπαϊκής Κίνησης με την Διακήρυξη του 1948 στη Χάγη- απεφάνθη ότι ο μοναδικός τρόπος για να είσαι σίγουρος ότι η Ιστορία θα σε αντιμετωπίσει με συμπάθεια, είναι να τη γράψεις ο ίδιος. Εκείνος το έπραξε κιόλας. Αλλά, στην εποχή μας, των κοινωνικών δικτύων και του ίντερνετ, τέτοια δυνατότητα δεν υπάρχει για την πρώην, πλέον, Καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, που, ίσως σημαδιακά, μας αποχαιρέτησε ως χώρα την επομένη του “Όχι”, με λόγια σαφώς απαλότερα των πράξεών της εδώ και 11 χρόνια.
Άλλωστε, κάτι τέτοιο, το να την αντιμετωπίσει συνολικά η Ιστορία με συμπάθεια μάλλον δεν υπήρξε ποτέ επιδίωξή της. Για όλο το διάστημα της παντοδυναμίας της ήταν φανερό ότι το κύριο μέλημά της υπήρξε να τη συμπαθούν οι σύγχρονοι συμπατριώτες της.
Και για πολύ καιρό, αυτό, το κατάφερε. Αν τα στερνά τιμούν τα πρώτα, όμως και εκεί υπάρχει ένα πρόβλημα για την επί 16 έτη “σιδηρά κυρία” της Γερμανίας -και κατ’ επέκτασιν της Ευρώπης. Η προτεραιότητά της ήταν η Γερμανική Ευρώπη και όχι η Ευρωπαϊκή Γερμανία.

Τους τελευταίους μήνες της μακρόχρονης κυριαρχίας της η κ. Μέρκελ αντιμετώπισε σκληρή κριτική και εντός Γερμανίας και η άλλοτε εντυπωσιακή δημοφιλία της μειώθηκε σημαντικά.
Η πρόσφατη, ιστορική εκλογική ήττα των Χριστιανοδημοκρατών, που για πρώτη φορά μετά από 72 χρόνια έπεσαν σε ποσοστό κάτω απ’ το 30%, με 8% λιγότερες ψήφους από το 2017, οφείλεται εν πολλοίς και στους δικούς της χειρισμούς.
Όχι μόνον τους εσωκομματικούς, αλλά και κάποιων κυβερνητικών επιλογών της -στη διαχείριση της πανδημίας, όπως και σε άλλους τομείς- που δυσαρέστησαν μεγάλο μέρος των παραδοσιακών της ψηφοφόρων.

Απ’ το Νότο τα περισσότερα “βέλη”

Όμως οι περισσότερες βολές εναντίον της, τώρα, την ώρα του απολογισμού έρχονται, φυσικά, εκτός Γερμανίας. Για την Ευρώπη, η αποχώρηση από την ενεργό δράση της Καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ, συνιστά σίγουρα το τέλος μιας εποχής. Μια εποχής, ωστόσο, που λίγοι θα αναπολήσουν και οι περισσότεροι θα θελήσουν να αφήσουν στο παρελθόν, ελπίζοντας, συγχρόνως, να σηματοδοτήσει μια αλλαγή σελίδας για την Ε.Ε.

Κι αυτό επειδή στη διάρκεια της θητείας της η κ. Μέρκελ κατέστησε τη Γερμανία σαφώς την πιο ισχυρή δύναμη της ηπείρου μας. Δεν την κατέστησε όμως ηγέτιδα, γιατί η ηγεσία προϋποθέτει ενότητα στόχων και ωφελειών. Κάτι τέτοιο δεν την χαρακτήρισε. Και ειδικά η μακρά περίοδος κατά την οποία, πολιτικά, πορεύθηκε ως αχώριστο δίδυμο με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, υπήρξε φαιά για μεγάλο μέρος της Ευρώπης.

Πολιτικές εμμονικά προσκολλημένες στην δημοσιονομική ισορροπία διάβρωσαν την ευρωπαϊκή συνοχή, αποδυνάμωσαν τη σημαντικότατη, θεμελιώδη ιδρυτική αρχή της αλληλεγγύης, αφαίρεσαν το ανθρώπινο πρόσωπο που όφειλαν καταστατικώς αλλά και εκ των πραγμάτων να έχουν οι Βρυξέλλες, αποδυνάμωσαν ή έως και κατέστησαν απλώς διακοσμητικά τα υψηλότερα θεσμικά όργανα, βύθισαν σε οικονομική ανέχεια τις χώρες του Νότου και πολύ περισσότερο την Ελλάδα και, σίγουρα, δεν ευνόησαν την ατζέντα της διεύρυνσης. Το αντίθετο μάλιστα.

Αν η Καγκελάριος θεωρούσε και θεωρεί τον εαυτό της ηθικά δικαιωμένο για τέτοιες πρακτικές επειδή, πράγματι, πρώτα η ίδια υπέβαλε σε πολλές θυσίες το λαό της χώρας της μέχρι να ενσωματωθεί πλήρως στο όλο οικοδόμημα και να εξισωθεί οικονομικά το κομμάτι της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, μ’ αυτό της Δυτικής, είναι ένα θέμα αποκλειστικά δικό της.

Οι “ενάρετοι” και τα PIGS

Όσοι οραματίσθηκαν την Ενωμένη Ευρώπη, ωστόσο, θα θεωρούσαν -και δικαίως- καθόλου στέρεο ένα τέτοιο αιτιολογικό υπόβαθρο και αρκετά στρεβλή μια τέτοια οπτική. Η Ένωση, άλλωστε, συστάθηκε ακριβώς για να αμβλύνει ανισότητες -άρα και αιτίες αντιπαραθέσεων και συγκρούσεων- όχι για να αγγίξει το σημείο να διαιρέσει τις χώρες-μέλη της σε “ενάρετους” και PIGS, όπως φτάσαμε πριν από 10 χρόνια να ονομάζονται συλλήβδην η Πορτογαλία, η Ιταλία, η Ελλάδα και η Ισπανία.
Έτσι, η όψιμη, έμμεση κιόλας, σε επίπεδο κατανόησης βασικά, έκφραση μεταμέλειας της Άνγκελα Μέρκελ για τη στάση της απέναντι στη χώρα μας ίσως και να είναι ειλικρινής, αλλά δε σημαίνει και πολλά, ούτε διορθώνει κάτι.

Το Brexit, που πλήγωσε βαθιά την Ε.Ε., δεν ήταν, άλλωστε, αποτέλεσμα κάποιας δυσαρέσκειας των Άγγλων π.χ. με την Ελλάδα ή την Πορτογαλία. Ήταν ξεκάθαρα μια απόφαση που αφορούσε στην άρνησή τους να παραμένουν σε μια “γερμανική” Ένωση.
Μια Ένωση που συνεχώς απομακρυνόταν από τις αρχές και αξίες πάνω στις οποίες θεμελιώθηκε και έφτασε να λειτουργεί εν πολλοίς με κύριο, αν όχι και μοναδικό γνώμονα, αποκλειστικά το οικονομικό, διπλωματικό και γεωπολιτικό συμφέρον της Γερμανίας και των χωρών-δορυφόρων της.

Συγχρόνως, η “Ευρώπη της Μέρκελ” έδειξε τεράστια δυσκαμψία και μυωπική στάση σε ζωτικής σημασίας θέματα, όπως η κοινωνική χροιά των εφαρμοσμένων πολιτικών της, η αναβάθμιση του θεσμικού ρόλου του Ευρωκοινοβουλίου, το ευρωπαϊκό Σύνταγμα, η ενδυνάμωση των πολιτών και η ουσιαστική συμμετοχή τους στη διακυβέρνηση της Ε.Ε. και πολλά άλλα ακόμη.

Η Μέρκελ αφήνει πίσω της μια “λειψή” Ευρώπη

Η Ευρώπη που αφήνει πίσω της η Άνγκελα Μέρκελ, λειτουργεί κατακερματισμένα στους περισσότερος κρίσιμους τομείς, κυρίως με δική της ευθύνη. Είναι μια “λειψή” Ευρώπη:

• Επιπλέον αποσχιστικές τάσεις και υφίστανται και εντείνονται (βλέπε Πολωνία, Ουγγαρία κ.λπ.).
• Υπό ένταξη χώρες που κάποτε έβλεπαν ως ιδανική προοπτική την Ε.Ε., αντιμετωπίζουν τώρα με σκεπτικισμό μια τέτοια πιθανότητα.
• Κοινή εξωτερική πολιτική στα μείζονα, κεντρικής σημασίας θέματα δεν υπάρχει.
• Ο Ευρωστρατός και η ενεργή ασφάλεια των συνόρων παραμένουν μια συζήτηση από θεωρητική έως, στην καλύτερη περίπτωση, ασαφής και, πάντως, υποβαθμισμένη.
• Οι προκλήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο αντιμετωπίζονται πρακτικά ως θέμα αποκλειστικά δικό μας και της γείτονος, κυρίως εξαιτίας της παραδοσιακής ειδικής σχέσης -όχι μόνο οικονομικής- της Γερμανίας με τη χώρα, αλλά και προσωπικά της κ. Μέρκελ με τον Ερντογάν. (Εμμέσως πλην σαφέστατα, αυτή η προνομιακή αντιμετώπιση της γείτονος από την ίδια υπογραμμίστηκε και στις τελευταίες της δηλώσεις μετά τη συνάντηση με τον Πρωθυπουργό).
• Το προσφυγικό/μεταναστευτικό ζήτημα τρέχει με δύο και τρεις ταχύτητες και όλο το βάρος πέφτει εν τέλει στις χώρες πρώτης υποδοχής -και παραμένει σ’ αυτές.
• Η ενεργειακή αυτονομία της Ευρώπης παραμένει απατηλό όνειρο, την ίδια στιγμή, ωστόσο, που, για δικούς της λόγους, η Γερμανία ηγείται ομίλου χωρών οι οποίες αρνούνται κατηγορηματικά να υπάρξουν παρεμβάσεις στην αγορά ενέργειας ενόψει ενός εξαιρετικά δύσκολου χειμώνα.
• Η “πράσινη ανάπτυξη” ορίζεται βασικά στο επίπεδο που συμφέρει κυρίως τα γερμανικά εργοστάσια παραγωγής ανεμογεννητριών, ενώ τα αιολικά πάρκα αποδεικνύονται στην πράξη μια από τις λιγότερο αποδοτικές ΑΕΠ και έχουν μεγάλο κόστος στο περιβάλλον και όταν εγκαθίστανται και, πολύ περισσότερο, όταν παροπλίζονται.
• Οι δαπάνες για έρευνα και τεχνολογία, καθώς και η επιδίωξη της πρωτοπορίας σε τεχνολογικούς τομείς-σταθμούς για το μέλλον, όπως το 5G, ο Κβαντικός Υπολογιστής και η Τεχνητή Νοημοσύνη, αντιμετωπίστηκαν ως δευτερευούσης σημασίας -πρωτεύον θεωρήθηκε η διείσδυση και επικράτηση σε όλες τις αγορές των γερμανικών προϊόντων, καταναλωτικών και άλλων.

Και αρκετά ακόμη, με πιο χαρακτηριστικά ίσως, την εμπορική της πολιτική με την Κίνα, στην οποία εξήγαγε πατέντες υψηλής τεχνολογίας και εισήγαγε καταναλωτικά αγαθά χαμηλής κατηγορίας.

Ίσως αλλάξει στάση η Γερμανία, αλλά όχι ριζικά

Με την αποχώρησή της και, κυρίως, με το CDU να είναι πια δεύτερο κόμμα, χώρες όπως η Γαλλία σπεύδουν τώρα να καλύψουν το πιθανό κενό στους συσχετισμούς ισχύος που θα προκαλέσει μια πιθανή αλλαγή στροφής από τη νέα γερμανική κυβέρνηση.

Απ’ τη μία όμως, η μετά-Μέρκελ Γερμανία αποκλείεται να είναι και τόσο διαφορετική από τη δική της. Η κουλτούρα της πολιτικής λειτουργίας στη χώρα είναι βαθιά ριζωμένη, διαπνέεται από την διαχρονική ιστορική πεποίθηση μιας κάποιου είδους υπεροχής των Γερμανών και είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη με την εξυπηρέτηση και προώθηση των συμφερόντων του οικονομικο-βιομηχανικού συμπλέγματος της χώρας.
Η νέα γερμανική κυβέρνηση όλοι ελπίζουν ότι θα υιοθετήσει πολιτικές λιγότερο υποταγμένες στο “βρόχο” της δημοσιονομικής πειθαρχίας, που πνίγει τις μισές οικονομίες της ηπείρου μας και δεν επιτρέπει τη γενικευμένη και σταθερή χρήση πανίσχυρων, καθώς απέδειξε και η πανδημία, οικονομικών όπλων όπως τα “ευρωομόλογα”, η ρήτρα διαφυγής και η ποσοτική χαλάρωση.
Αλλά αυτό δεν είναι καθόλου βέβαιο και, σε κάθε περίπτωση, τυχόν τέτοιου είδους αλλαγές θα είναι μικρές και διστακτικές και πολύ δύσκολα θα παρατηρήσουμε κάποια δραματική αλλαγή προς το ουσιαστικά καλύτερο.

Μοναδική λύση η πραγματικά Ενωμένη Ευρώπη!

Το πράγμα, μετά και τα πολυδιάστατα διδάγματα της πανδημίας είναι ξεκάθαρο πλέον: αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία της Ευρώπης να παραμείνει πραγματικά σημαντικός παίκτης, με ουσιαστικό εκτόπισμα και βαρύνουσα επιρροή σ’ ένα ασταθέστατο και ταχύτατα μεταλλασσόμενο διεθνές σκηνικό. Και ο μοναδικός τρόπος να το πετύχει αυτό, είναι να προχωρήσει στη λειτουργία της ως πραγματικά ομόσπονδη οικονομική και γεωπολιτική οντότητα.
Μόνη της ή έστω με λίγους “δορυφόρους” μαζί, καμία απολύτως ευρωπαϊκή χώρα δε μπορεί, αυτοτελώς, να αποτελέσει υπολογίσιμο μέγεθος απέναντι στην Κίνα, τη Ρωσία, την Ινδία, τις ΗΠΑ. Σε κανένα επίπεδο.

Αν το αρχικό έναυσμα για την ενοποίηση, που γεννήθηκε από τις στάχτες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν το να δοθεί τέλος σε μια ατέλειωτη σειρά αιματηρών ενδο-ευρωπαϊκών συγκρούσεων, το σημερινό ζητούμενο είναι, κυριολεκτικά, η επιβίωση της ίδιας της ηπείρου σ’ ένα διεθνές περιβάλλον όπου η οικονομική ισχύς χωρίς ανάλογο στρατιωτικό, ενεργειακό και τεχνολογικό υπόβαθρο έχει μικρή σημασία.

Η Ένωση συστάθηκε ακριβώς ώστε κάποια στιγμή, να μπορεί να απολαμβάνει τα οφέλη του συνολικού μεγέθους της σε τέτοιο επίπεδο, οικονομικό και γεωπολιτικό. Μια μόνο στα χαρτιά “ενωμένη” Ευρώπη, στην ουσία μεμονωμένων χωρών (και μάλιστα δύο και τριών ταχυτήτων), είναι μια Ευρώπη εύκολο θήραμα, που θα βρεθεί πολύ σύντομα στο περιθώριο κάθε είδους εξελίξεων. Μόνον μια ομονοούσα, συντεταγμένη και πραγματικά Ενωμένη Ευρώπη έχει ελπίδα.

Ως προς αυτό το επιτακτικώς ζητούμενο, η απερχόμενη “ηγέτιδα” της Ε.Ε. απέτυχε παταγωδώς. Όχι απλώς δεν έκανε πολλά, αλλά, αντίθετα, υπονόμευσε εμπράκτως και αρκετά που θα βοηθούσαν προς αυτή την κατεύθυνση. Παρότι, βέβαια επιμερισμός της πολιτικής ευθύνης για την κατάσταση της Ευρώπης υπάρχει και για άλλους Ευρωπαίους ηγέτες που την «συνόδευσαν» στην 16ετή πορεία της, ήταν επί των ημερών της κυριαρχίας της, όταν παρουσιάστηκε, αλλά και χάθηκε αυτή η ευκαιρία για μια Ευρώπη ενωμένη και ουσιαστικά δυνατή σε όλους τους τομείς. Και τώρα που αποχωρεί ίσως να είναι ήδη πολύ αργά για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο.

Εν κατακλείδι, η παρουσία της Άνγκελα Μέρκελ υπήρξε, χωρίς αμφιβολία, επιβλητική. Η απουσία της, ίσως αποδειχθεί εξίσου καταλυτική, προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο. Κι όσο για την υστεροφημία της, μόνον ο χρόνος θα μπορέσει να αποτελέσει αξιόπιστο μάρτυρά της…

*Ο Μιχάλης Α. Αγγελόπουλος είναι πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κίνησης Ελλάδας,
Πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Τοπικής Αυτοδιοίκησης της ΚΕΔΕ
& πρώην Αντιπρόεδρος του Κογκρέσου Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών του Συμβουλίου της Ευρώπης.

*Γράφει ο Δημήτρης Μάρδας

Στη Σερβία οι ξένοι επενδυτές περιμένουν στην ουρά! Η Αλβανία μετατρέπεται σε τουριστικό παράδεισο προσελκύοντας διεθνή κεφάλαια. Οι οικονομίες χωρών της πρώην Ανατολικής Ευρώπης τρέχουν, ενώ εμείς βλέπουμε την πλάτη και από απόσταση μάλιστα, της Πορτογαλίας και Ισπανίας.

Ακόμη, από την Τεχεράνη, την Μπανκ Κονγκ ως την Δαμασκό, το Τελ Αβίβ, τη Σεούλ και την Κωνσταντινούπολη όπως κι άλλου οι πόλεις αλλάζουν. Μοντέρνα σύγχρονα υψηλά κτήρια αντικαταστούν τις παλιές δομές των πόλεων ενώ θεαματικές αλλαγές στο χώρο της παραγωγής γεμίζουν τον πλανήτη. Αντίθετα, εμείς συνεχίζουμε να αναπαράγουμε το μικρό και το μέτριο σε πόλεις και στην οικονομία αφού μας τρομάζει το μεγάλο, το σύγχρονο και το επιβλητικό.

Στις ΗΠΑ γίνεται μάχη κινήτρων ανάμεσα στους κυβερνήτες των πολιτειών για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων. Στην Τουρκία τον υποψήφιο μεγάλο επενδυτή τον περιμένουν στο αεροδρόμιο ο δήμαρχός της πόλης με τον αντίστοιχο περιφερειάρχη και κάποιο ανώτατο κυβερνητικό στέλεχος, παρέχοντας πλήθος διευκολύνσεων ο καθένας από την πλευρά του.

Η προσφορά, λόγου χάριν, δωρεάν ή φθηνής γης είναι ένα από τα πολλά τους κίνητρα. Επίσης, αλλάζουν χαράξεις δρόμων ή καταργούν δρόμους δίχως χρήση για να ολοκληρωθεί μια επένδυση χωρίς κωλύματα. Εδώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Χαράσσονται δρόμοι με ελάχιστη χρησιμότητα, απλά και μόνο γιατί αυτό προβλέπεται, προκαλώντας προβλήματα είτε σε παραγωγικές μονάδες είτε σε τουριστικές εγκαταστάσεις πεντάστερων ξενοδοχείων.

Κι εμείς περιμένουμε επενδύσεις βιώνοντας την αυταπάτη σύμφωνα με την οποία η μείωση των φορολογικών συντελεστών και μόνο θα φέρει τσουνάμι ξένων επιχειρηματιών. Ακόμη και αν οι φορολογικοί συντελεστές μειωθούν στο 5% δεν πρόκειται να γίνουν σοβαρές επενδύσεις στη χώρα, αν δε διορθωθούν κάποιοι άλλοι σημαντικότεροι ανασταλτικοί παράγοντες που προκαλούν εύλογο φόβο και αποτροπή στους επενδυτές.

To αναποτελεσματικό νομικό πλαίσιο της διαδικασίας αδειοδότησης μιας επένδυσης, τα προβλήματα της χρήσης της γης και η χρονοβόρα δικαστική εμπλοκή σε περιπτώσεις διενέξεων με οικονομικό περιεχόμενο είναι τρεις κύριοι παράγοντες αποτροπής των επενδύσεων. Ουδείς έχει τον χρόνο και την υπομονή να περιμένει πέντε ως δεκαπέντε χρόνια (βλ Costa Navarino) μια απόφαση δικαστηρίου. (Βλ. αναλυτικότερα προτάσεις απλούστευσης της αδειοδότησης, http://mardas.eu/2016/03/11/αδειοδότηση-επενδύσεων-μέτρα-περιορ/ ).

Στα τρία προαναφερθέντα, που συμπληρώνονται και από άλλους 26 βασικούς ανασταλτικούς παράγοντες, η βαθμολογία της χώρας μας είναι από τις χειρότερες σε σύνολο 140 χωρών, σύμφωνα με τους διεθνείς αναλυτές. (Βλ. αναλυτικότερα http://mardas.eu/2019/05/08/ελληνική-οικονομίααριθμοί-χωρίς-μύθ/). Η κατάσταση παραμένει διαχρονικά αδιόρθωτη, αφού οι επενδυτικοί νόμοι δεν επιλύουν στην πράξη τα καυτά προβλήματα με σκοπό την προσέλκυση των ξένων και εγχωρίων επενδυτών.

Από την άλλη, η γραφειοκρατία με τη ξαδέλφη της τη διαφθορά ενισχύονται από την αντιαναπτυξιακή κουλτούρα των μελών της κυβέρνησης, υπαλλήλων των υπουργείων όπως και της τοπικής διοίκησης. Σύμφωνα με το Global Competitiveness Report του 2020 είμαστε σε σύνολο 37 χωρών η 6η πιο διεφθαρμένη χώρα με τον χαμηλότερο δείκτη εμπιστοσύνης των πολιτών προς την κυβέρνησή του (Βλ. http://www3.weforum.org/docs/WEF_TheGlobalCompetitivenessReport2020.pdf )

Υπερπροτάσσονται ως ανασταλτικοί παράγοντες των επενδύσεων τα φορολογικά βάρη. Δεν είμαστε όμως οι φορολογικά «ακριβότεροι» στην Ευρώπη ή τον κόσμο ενώ κάποιοι «φθηνότεροι» δεν παρουσιάζουν εκπληκτικές επιδόσεις, γιατί απλούστατα δεν πληρούν πολλά άλλα κριτήρια (βλ. Βουλγαρία). Σαφώς οι υψηλοί φόροι και οι οποιεσδήποτε επιβαρύνσεις επιβάλλονται από το κράτος είναι αιτίες μη προσέλκυσης των επενδυτών αλλά η θεραπεία τους από μόνη της, δεν πρόκειται επιφέρει αλλαγές στο επιχειρηματικό κλίμα. Με μελανά χρώματα, πιο μελανά δεν γίνονται, το Global Competiveness Report σκιαγραφεί όλα όσα αναφέρθηκαν.

Τέλος, αναδύεται και ένας νέος ανασταλτικός παράγοντας αναφερόμενος στις περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Πράγματι, οι εν λόγω επιπτώσεις με τις υπερβολικές εκφάνσεις που συχνά τις διακρίνουν θεωρούνται ως αιτίες εκδίωξης βιομηχανικών επενδύσεων σε μη δασικές περιοχές ή σε περιοχές Natura. Η θέση της χώρας στην κλίμακα της διαφθοράς δεν αποκλείει επίσης την υπόθεση της χρήσης του περιβάλλοντος ως μέσου εκβιασμού, με απώτερο στόχο τον χρηματισμό των φορέων εκείνων που εμπλέκονται στην έγκριση μιας επένδυσης.

Κι ενώ σε άλλες χώρες πασχίζει η τοπική και η κεντρική διοίκηση να περιορίσει τις όποιες αρνητικές επιπτώσεις κάθε ανασταλτικού παράγοντα παίζοντας με σωρεία ελκυστικών κινήτρων και με πολιτικούς που νοιάζονται για τον τόπο τους, στη χώρα μας συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Η χαμηλή βαθμολογία μας διεθνώς ως προς τη δημιουργία φιλικού επιχειρηματικού περιβάλλοντος αποδεικνύει τα προαναφερθέντα.

Όταν ο Υπουργός Ανάπτυξης δεν έχει επαρκή γνώση του αντικειμένου, όσους ξένους υπουργούς και αν προσκαλέσει σε διάφορα συνέδρια για να μεταφέρουν τις εκεί εμπειρίες δεν πρόκειται να εισηγηθεί επαρκείς λύσεις. Και οι όποιες λύσεις δεν έχουν σχέση με τη βελτίωση των υφιστάμενων πρακτικών και ρυθμίσεων. Οι λύσεις εντοπίζονται στην κατεδάφιση του υπάρχοντος συστήματος ρύθμισης των επενδύσεων και στο κτίσιμο ενός νέου εξαρχής. Και εφόσον υπάρχει κενό γνώσεων, οι λύσεις δίνονται από τις σχετικές μελέτες διεθνών οργανισμών, πανεπιστημίων ή από τις βέλτιστες πρακτικές άλλων χωρών αναρτημένες πλέον στο διαδίκτυο.

Μια τελευταία διέξοδος στο κενό γνώσεων δίνεται από τις πληροφορίες και την εμπειρία που μπορούν να μεταφέρουν στα Υπουργεία μας οι Έλληνες μεγάλοι επενδυτές στη βιομηχανία που δραστηριοποιούνται σε πληθώρα χωρών στο εξωτερικό (Βλ. AlumilΑΛΜΥ +0,97%).

Ούτε αυτήν τη γνώση όμως είναι ικανό το Υπουργείο Ανάπτυξης να αξιοποιήσει. Και η χώρα σέρνεται βιώνοντας τις αυταπάτες που θεωρεί βολικές ως αποτρεπτικό παράγοντα στο χώρο των επενδύσεων ενώ οι άλλες χώρες απαλλαγμένες από τα διάφορα σύνδρομα κάνουν το δικό τους ράλι!

*Γράφει ο Νίκος Ανδρουλάκης

Τις προηγούμενες εβδομάδες η Νότια Ευρώπη, μαζί και η χώρα μας έζησε ένα παρατεταμένο κύμα καύσωνα δημιουργώντας ευνοϊκές συνθήκες για την εκδήλωση πυρκαγιών. Όμως η κλιματική αλλαγή ούτε ξεκίνησε πριν από τρία χρόνια όπως άστοχα δήλωσε ο πρώην Πρωθυπουργός ούτε μπορεί να αποτελεί συγχωροχάρτι για κάθε καταστροφή που συντελείται. Ενώ παρόμοιες συνθήκες επικρατούσαν και στην Ιταλία, στη γειτονική χώρα μέχρι σήμερα έχουν καεί 3 φορές παραπάνω εκτάσεις σε σχέση με το 2020, στην Ελλάδα, ο αντίστοιχος αριθμός είναι ήδη 8,5 φορές πάνω.

Έχοντας εργαστεί για την ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Πολιτικής Προστασίας από το 2017, αρχικά ως εισηγητής για τη Σοσιαλιστική Ομάδα και στη συνέχεια συνολικά του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, βασικός στόχος μας ήταν η δημιουργία ενός εργαλείου αλληλεγγύης που δεν θα αφήνει κανένα κράτος αβοήθητο στην αντιμετώπιση των συνεπειών της κλιματικής αλλαγής. Όλα ξεκίνησαν όταν το 2017 η Πορτογαλία ήρθε αντιμέτωπη με ένα καταστροφικό κύμα πυρκαγιών, όπου πάνω από 100 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Το καλοκαίρι εκείνο, λόγω του συντονισμού του φαινομένου των δασικών πυρκαγιών την ίδια περίοδο σε όλη την Ευρώπη, καμία χώρα δεν μπόρεσε να αποστείλει βοήθεια, όπως συνέβαινε και με τα περισσότερα αιτήματα μέχρι τότε. Για τον λόγο αυτό δημιουργήσαμε την πανευρωπαϊκή δεξαμενή rescEU, με μέσα που αγοράζονται από την ΕΕ και είναι πάντα διαθέσιμα να βοηθήσουν όποια χώρα έχει ανάγκη. Διευκολύναμε ακόμα την αποστολή βοήθειας με εθνικά μέσα χρηματοδοτώντας κατά 75% τα έξοδα μεταφοράς και επιχειρήσεων. Επιπλέον, παρά τις αντιδράσεις του Συμβουλίου αυξήσαμε τον προϋπολογισμό από το 1 δις που ήταν η αρχική πρόταση στα 3,2 δις ευρώ που στο μέλλον είμαι σίγουρος ότι θα πολλαπλασιαστεί.

Τη σημασία των αλλαγών που προωθήσαμε, την είδαμε έμπρακτα τις τελευταίες ημέρες στη χώρα μας, όπου είχαμε την μεγαλύτερη κινητοποίηση μέσων δασοπυρόσβεσης του Μηχανισμού μέχρι σήμερα. Πάνω από 9 αεροπλάνα, εκ των οποίων δύο ανήκουν στο rescEU, 225 πυροσβεστικά οχήματα και πάνω από 1000 πυροσβέστες από τις Ευρωπαϊκές χώρες συμμετείχαν ουσιαστικά στην κατάσβεση των πυρκαγιών σε όλη τη χώρα. Όμως ο μηχανισμός δεν περιορίζεται μόνο στην αποστολή αεροπλάνων και πυροσβεστών. Μέσω του rescEU, θα προμηθευτούμε δύο από τα νέα πυροσβεστικά αεροπλάνα που σχεδιάζουμε να παραγγείλουμε, με την Ευρωπαϊκή Ένωση να αναλαμβάνει το 100% των εξόδων αγοράς και συντήρησης. Επιπλέον, χάρη στην ευρωπαϊκή χρηματοδότηση μπορέσαμε και επιδιορθώσαμε κάποια από τα παλαιωμένα Canadair που διαθέτουμε και ήταν για χρόνια καθηλωμένα.

Ο Μηχανισμός δεν σκοπεύει και δεν μπορεί να υποκαταστήσει τις αρμοδιότητες που έχουν οι εθνικές αρχές πολιτικής προστασίας, για αυτό η έγκαιρη ενεργοποίηση του είναι ευθύνη του κράτους που πλήττεται. Στα κράτη εναπόκειται ακόμα η κατάρτιση και η εκτέλεση των σχεδίων αντιμετώπισης κινδύνων. Για αυτό θα πρέπει να μας προβληματίσει ότι ενώ φέτος είχαμε στη διάθεσή μας τα περισσότερα εναέρια μέσα έχουμε τόσο απογοητευτικά αποτελέσματα.

Η βοήθεια του Μηχανισμού και η μεγάλη και απαραίτητη επένδυση που έχει ανακοινωθεί για την ενίσχυση των εναερίων μέσων, είναι ένα σημαντικό βήμα. Όμως πρέπει να μιλήσουμε ειλικρινά. Απαιτείται μία σημαντική επένδυση στην πρόληψη. Επιβάλλεται να εκμεταλλευτούμε τις δυνατότητες που μας δίνει ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός για την από κοινού αξιολόγηση και αναβάθμιση των εθνικών σχεδίων βάσει βέλτιστων πρακτικών άλλων χωρών. Παράλληλα μέσω του Ταμείου Ανασυγκρότησης, των Ταμείων Συνοχής και της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής να χρηματοδοτήσουμε δράσεις για να αντιμετωπίσουμε χρόνιες παθογένειες, όπως το πεπαλαιωμένο δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας που παραμένει η πρώτη αιτία πρόκλησης πυρκαγιών, αλλά και ο καθαρισμός των περιαστικών δασών και η διάνοιξη και συντήρηση αντιπυρικών ζωνών και δασικών δρόμων. Όσα μέσα και να διαθέτουμε δεν μπορούμε να αποφύγουμε την καταστροφή χωρίς επένδυση στην πρόληψη και βελτιστοποίηση των σχεδίων πολιτικής προστασίας.

«Υπάρχει ένα ενεργό επιδημικό κύμα το οποίο δεν θα σταματήσει σύντομα. Πολύ απίθανο να σταματήσει μέσα στον επόμενο μήνα», δήλωσε στην «Κοινωνία Ώρα MEGA» ο γνωστός καθηγητής Επιδημιολογίας της Ιατρικής Σχολής Στάντφορντ ΗΠΑ Γιάννης Ιωαννίδης, εκτιμώντας ότι μέχρι την επόμενη άνοιξη «θα φτάσουμε και ίσως ξεπεράσουμε τους 20.000 νεκρούς» από την πανδημία του κορωνοϊού.

Σύμφωνα με τον καθηγητή, «υπάρχει ακόμα η δυναμική του επιδημικού κύματος. Μπορούμε να το αποτρέψουμε αν το αντιμετωπίσουμε σοβαρά, με ηπιότητα, κοινωνική συναίνεση και με μέτρα που θα αποφύγουν τα lockdowns τα οποία ήταν καταστροφικά». Ο κ. Ιωαννίδης χαρακτήρισε «ακραία λύση τα lockdowns» και ζήτησε τη λήψη «ήπιων και στοχευμένων μέτρων» που δεν θα διαταράσουν την κοινωνική ζωή. «Να συνεχίσουμε να ζούμε λογικά μέχρι το επιδημικό κύμα να δαμαστεί», ζήτησε.

Εμβόλια, τρίτη δόση και ανοσία
Όπως ανέφερε, το 1/3 των Ελλήνων έχει μολυνθεί από τον κορωνοϊό. «Το 55% έχει κάνει το εμβόλιο. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν καλή κάλυψη. Όχι όλοι. Οι ανοσοκατασταλμένοι συμπολίτες μας δεν αναπτύσσουν καλή κάλυψη στο εμβόλιο», είπε.

Σχετικά με την τρίτη δόση εμβολιασμού έκανε λόγο για «ερώτημα που θα έπρεπε να έχει απαντηθεί με αυστηρές και ελεγχόμενες μελέτες», δηλώνοντας επιφυλακτικός. «Αυτή τη στιγμή ένα πολύ μεγάλο πληθυσμό ανά τον κόσμο, ευάλωτοι, δεν έχουν εμβολιασθεί σε φτωχές χώρες. Η πανδημία ανατροφοδοτείται από αυτόν τον πληθυσμό. Αν δεν την ελέγξουμε σε παγκόσμιο επίπεδο. Άρα υπάρχει προτεραιότητα να εμβολιαστεί το ευπαθές κομμάτι του πληθυσμού σε παγκόσμιο επίπεδο, παρά να δώσουμε προτεραιότητα στην τρίτη δόση», δήλωσε.

Σε ό,τι αφορά στον εμβολιασμό στην Ελλάδα, είπε ότι «αν είχαμε καλύτερη κάλυψη σε ηλικιωμένους και ευπαθείς, ο ημερήσιος αριθμός των θανάτων θα ήταν πολύ μικρότερος. Η Ελλάδα βρίσκεται στην κορυφή της θνησιμότητας. Έχουμε περιθώρια να βελτιώσουμε τις επιδόσεις μας».

Παράλληλα, τάχθηκε κατά της υποχρεωτικότητας στους εμβολιασμούς.«Είναι η σωστή κίνηση να εμβολιάζεται κάποιος που εργάζεται σε υπηρεσίες υγείας. Ωστόσο οι άνθρωποι αυτοί έχουν επιχειρήματα. Είναι λάθος να τους διώξουμε από το σύστημα υγείας. Εάν χάσουμε ένα 20-30% θα βρεθούμε ακόμα σε πιο δύσκολη θέση», είναι η θέση του.

Και συνέχισε αναφορικά με το τι προσφέρει το εμβόλιο: «Το εμβόλιο δεν είναι πανάκεια για την διάδοση και τον περιορισμό της διάδοσης του επιδημικού κύματος. Ενώ διατηρεί πολύ καλή αποτελεσματικότητα για ζητήματα διασωλήνωσης, νοσηλείας και θανάτου, η αποτελεσματικότητα στο να περιορίζει την μεταδοτικότητα είναι περιορισμένη. Το εμβόλιο από μόνο του δεν θα σταματήσει το επιδημικό κύμα […] Είμαι υπέρ του εμβολιασμού, ειδικά σε ευπαθή άτομα, αλλά δεν εφησυχαζόμαστε ότι δεν θα κολλήσουμε εμείς ή κάποιον άλλον, όταν υπάρχει ένα πολύ ενεργό επιδημικό κύμα».

Ο κος Ιωαννίδης υποστήριξε ότι υπάρχει ο κίνδυνος οι εμβολιασμένοι να μεταδίδουν τον ιό και να κολλούν τους ανεμβολίαστους. «Αν το εμβόλιο σε προστατεύει 50% πάνω κάτω από την πιθανότητα να μολυνθείς, αν αυξήσεις τις εκθέσεις σου 10 φορές, αυτό το 50% πάει περίπατο. Μπορεί να φτάσουμε στην περίπτωση να είναι οι εμβολιασμένοι αυτοί διακινούν την πανδημία και θα την πληρώσουν περισσότερο οι ανεμβολίαστοι. Μπορεί να καταλήξουμε στην περίπτωση οι εμβολιασμένοι να μολύνουν τους ανεμβολίαστους και κάποιους από αυτούς να τους σκοτώνουν», είπε.

*Γράφει ο Κώστας Παπακοσμάς

Δεκαέξι χρόνια βρίσκεται στο χώρο στάθμευσης αεροσκαφών στο Αεροδρόμιο “Μέγας Αλέξανδρος” της Καβάλας ένα τεράστιο αεροσκάφος. Κατασχεμένο για χρέη στάθμευσης στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας. Έκτοτε έγιναν πολλές προσπάθειες για την εκποίηση του αεροσκάφους και την πληρωμή των χρεών. Όλες έπεσαν στο κενό. “Η υπόθεση αυτή αντικατοπτρίζει την Ελληνική γραφειοκρατία και το Δημόσιο. Για την ..τύχη του αεροπλάνου έχουν κατατεθεί ερωτήσεις στην Βουλή, έχει επέμβει η Δικαιοσύνη, έχουν υποβληθεί προτάσεις αξιοποίησης του, αλλά δυστυχώς δεκαέξι χρόνια μετά την προσγείωση του στο Αεροδρόμιο, το 2005, είναι εκεί αλλά και είμαστε στο σημείο μηδέν είτε για να … απογειωθεί (άπιαστο όνειρο πιά..) είτε για να αξιοποιηθεί διαφορετικά.
Το αεροπλάνο αυτό “πρώτο πέταξε” στις 3 Νοεμβρίου 1980. Τα τεχνικά του στοιχεία ήταν ( Version: L1011-385-1-15-200(F) [-200] Powered by: 3 x Rolls Royce RB211-524B02 MTOW(lbs): 474.0000).
Πετούσε για λογαριασμό της (British Airways (Βρετανικές Αερογραμμές) που είναι η μεγαλύτερη αεροπορική εταιρεία του Ηνωμένου Βασιλείου. Είναι επίσης μία από τις μεγαλύτερες αεροπορικές εταιρίες στον κόσμο. Μετά από αρκετά χρόνια πτήσεων , γυρίζοντας στην κυριολεξία όλο τον κόσμο, πωλήθηκε στην Kuwait Airways κάνοντας και με αυτή την εταιρεία υπέρ ατλαντικά ταξίδια.
Η κρίση στις αεροπορικές μεταφορές μετά την τρομοκρατική ενέργεια στους δίδυμους πύργους στην Νέα Υόρκη το 2001 άλλαξε τα δεδομένα. Το αεροπλάνο αποσύρθηκε από τις επιβατικές μεταφορές, πωλήθηκε σε άλλη εταιρεία και μετέφερε πλέον προϊόντα και εμπορεύματα. Για μερικά χρόνια χρησιμοποίησε το Αεροδρόμιο της Καβάλας , ως χώρο στάθμευσης, αφού τα τέλη ήταν μικρά σε σχέση με άλλα ξένα αεροδρόμια. Από το 2005 έπαψε να κινείται και να πληρώνει η Ελληνική εταιρεία που το είχε εκμισθώσει τα τέλη στάθμευσης.
Η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας κίνησε όλες τις νόμιμες ενέργειες για την είσπραξη των χρημάτων αυτών σε συνεργασία με την Δ.Ο.Υ. Πειραιά, όπου ήταν η έδρα της εταιρείας. Έγιναν τρεις άγονοι διαγωνισμοί. Από το σημείο αυτό ξεκινά το τέρας της ελληνικής γραφειοκρατίας, το Ελληνικό δημόσιο δεν επιζητεί να πάρει στην κατοχή του το Αεροσκάφος, με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών το 2009. Το 2012 καταθέτει ερώτηση στην Βουλή για το θέμα του Αεροσκάφους ο τότε Βουλευτής Σάββας Εμινίδης , διαβάστε το ρεπορτάζ της εποχής:
«Σε εξέλιξη βρίσκεται η διαδικασία πλειστηριασμού του αεροσκάφους που έχει κατασχεθεί εδώ και επτά χρόνια και βρίσκεται στο αεροδρόμιο «Μέγας Αλέξανδρος» της Χρυσούπολη, όπως προκύπτει από σχετική απάντηση του Υπουργείου Οικονομικών σε ερώτηση του βουλευτή Καβάλας Σάββας Εμινίδη.
Πρόκειται για ένα αεροπλάνο μεταφοράς φορτίου (cargo), το οποίο κατασχέθηκε λόγω χρεών της ιδιοκτήτριας εταιρείας προς το Δημόσιο. Το ερώτημα προς τα αρμόδια υπουργεία ήταν με ποιο τρόπο θα μπορούσε να αξιοποιηθεί προς όφελος του ελληνικού δημοσίου. Σύμφωνα με το Υπουργείο Οικονομικών, η αρμόδια ΔΟΥ επέβαλλε κατάσχεση και στη συνέχεια αναγκαστικό πλειστηριασμό για ποσό οφειλής 214.919,45 ευρώ «και ελλείψει υπερθεματιστή το αεροσκάφος κατακυρώθηκε στο Ελληνικό Δημόσιο, το οποίο δεν ενέκρινε την κατακύρωση με την από 1119279/ΕΞ/0016/10-12-2009 απόφαση του Υπουργού Οικονομικών, λόγω του ότι η τιμή της πρώτης προσφοράς ήταν μεγαλύτερη από το ύψος του χρέους, για τα οποία ευθύνεται η συνυπεύθυνη εταιρεία με αποτέλεσμα, εάν το αεροσκάφος κατακυρωνόταν στο Δημόσιο θα εκταμιευόταν σημαντικό ποσό».
Επειδή το παραπάνω ποσό δεν εισπράχθηκε, παρά τις προσπάθειες που έγιναν, «η αρμόδια ΔΟΥ προτίθεται να κινήσει τη διαδικασία μείωσης της τιμής της πρώτης προσφοράς, ώστε να επαναλάβει το πρόγραμμα πλειστηριασμού για τυχόν ανεύρεση πλειοδότη». Αυτά τότε, έκτοτε η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας και τα στελέχη στην Καβάλα έκαναν επανειλημμένες προσπάθειες και διαβήματα στα αρμόδια Υπουργεία για την τύχη του Αεροσκάφους αυτού. Ακόμα και οι αποφάσεις του Υπουργείου Οικονομικών δεν κοινοποιούνταν στην Υ.Π.Α. με αποτέλεσμα να …γίνονται διαγωνισμοί πλειστηριασμού.
Η ιδιοκτήτες του αεροσκάφους χάνονται μεταξύ των νησιών Μπαρμπαντός στον Ειρηνικό, στην Κύπρο αλλά και στην χώρα μας, αφού υπάρχουν εκμισθώτριες εταιρείες.
Το 2012, ως Αντιπεριφερειάρχης Πολιτισμού και Τουρισμού της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης προτείνω το Αεροπλάνο αυτό να δοθεί από το Ελληνικό δημόσιο σε φορέα της Αυτοδιοίκησης ώστε να τοποθετηθεί στο χώρο πίσω από το εκθεσιακό κέντρο στη Ν. Καρβάλη , προς την θάλασσα και να χρησιμοποιηθεί από τον επιχειρηματικό κόσμο για δράσεις εστίασης και ψυχαγωγίας, αντίστοιχα εγχειρήματα έχουν γίνει και στο εξωτερικό με τέτοια αεροπλάνα που μετατρέπονται σε εστιατόρια, πολυχώρους αλλά και ξενώνες.
Η πρόταση αυτή έπεσε στο κενό.., ακολούθησε όμως και μια άλλη πρόταση από ιδιώτη που ζήτησε να πάρει το Αεροπλάνο και να το τοποθετήσει στον κόμβο της Μουσθένης και να αξιοποιηθεί για εμπορικές χρήσεις.
Ταυτόχρονα , η συνεχιζόμενη παρουσία του Αεροπλάνου, που καταλαμβάνει και πολύτιμο χώρο στο Αεροδρόμιο, προκαλεί την παρέμβαση της δικαιοσύνης που καλεί τόσο την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας όσο και τις αρμόδιες φορολογικές αρχές να δώσουν εξηγήσεις για την τύχη του Αεροπλάνου αυτού, που μεν χρωστάει πλέον πάνω από 1,5 εκατομμύριο ευρώ στο Ελληνικό δημόσιο, αλλά το Ελληνικό δημόσιο δεν το έχει στην κατοχή του αλλά και από τι φαίνεται ούτε επιζητεί να το πάρει, τώρα πως θα πάρει τα λεφτά που οφείλουν οι εταιρείες του αεροσκάφους αυτό είναι μια άλλη ιστορία”. (η παραπάνω ανάρτηση έγινε την 20η Αυγούστου 2015).
Πολύ πρόσφατα πληροφορήθηκα ότι ιδιώτης ζήτησε το αεροπλάνο για ανακυκλώσιμα υλικά, με δικές του έρευνες αναζήτησε τους ..κληρονόμους των ..ιδιοκτητών του αεροπλάνου. Υπάρχει ακόμα πρόταση το αεροπλάνο να .. “βυθιστεί” στο υπό σκέψη δημιουργία καταδυτικού πάρκου στο θαλάσσιο κόλπο της Καβάλας. Η εταιρεία που διαχειρίζεται πια το Αεροδρόμιο η Fraport επιζητεί την απομάκρυνσή του αεροπλάνου, που καταλαμβάνει πολύτιμο χώρο στο Αεροδρόμιο αλλά είναι και εστία πολλαπλών κινδύνων για την εύρυθμη λειτουργία του Αερολιμένα.
*Στο διαδίκτυο υπάρχουν πολλά στοιχεία για την ιστορική διαδρομή του Αεροπλάνου αυτού αλλά και πολλές φωτογραφίες (αναρτώ πολλές από αυτές) κατά την πολύχρονη παραμονή του στην Καβάλα. Στα χρόνια αυτά ο τοπικός τύπος της πόλης αλλά και η τηλεόραση έχουν επίσης πραγματοποιήσει πολλά ρεπορτάζ.

*Γράφει ο Δημήτρης Μάρδας

-Ο εφιάλτης του άδειου κρατικού ταμείου δεν έχει χαθεί στα νέφη των ελλειμμάτων του κρατικού προϋπολογισμού και του δημοσίου χρέους. Το χρέος της χώρας ανέρχεται σε 380,79 δις ευρώ, με συνολική ετήσια εγχώρια παραγωγή (ΑΕΠ) 168 δις ευρώ.

Πρώτη δύσκολη χρονιά αποπληρωμής του χρέους μας είναι το 2023 και επόμενες υψηλές κορυφές αποπληρωμής του, το 2028, 2030, 2033, 2035, 2037. Πρωταγωνιστές στο μερίδιο του χρέους των εν λόγω περιόδων είναι τα ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου, το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) και τα διμερή δάνεια από Ευρωπαϊκές χώρες. Ετήσιο ποσό αποπληρωμής του, από 10,4 – 12,2 δις ευρώ, περίπου όσο θα στοιχίσει το νέο κανάλι του Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη. Οπότε εύκολα φαντάζεται κάθε άτομο τι χάνει η χώρα μας σε όρους ανάπτυξης με την αιμορραγία δισεκατομμυρίων κάθε έτος για τόκους και χρεολύσια.

Τον εφιάλτη του άδειου κρατικού ταμείου του 2015 (1,6 δις ευρώ τον Ιανουάριο εκείνου του έτους και με υποχρεώσεις 5 δις περίπου κάθε μήνα), ουδείς θέλει να τον ξαναζήσει. Η διόγκωση όμως του χρέους, παρά την ομαλοποίηση του και την απουσία υψηλών ετήσιων κορυφών ως προς την αποπληρωμή του, αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα όχι μόνο στη δυσμενή διαχείριση των εσόδων-δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού αλλά και αλλού. Έχει πρόσθετα ιδιαίτερα αντιαναπτυξιακές επιπτώσεις. Και το αγκάθι αυτό, δεν είναι το μόνο που οδηγεί σε απώλεια πόρων.

-Αδυνατώντας να βρεθούμε στις ελάχιστα διεφθαρμένες χώρες του πλανήτη (η 2 η πιο διεφθαρμένη εντός της ΕΕ) και παλεύοντας εδώ και μια δεκαετία την 57 η -67 η θέση ως πιο διεφθαρμένο κράτος σε σύνολο 180 χωρών, η χώρα δέχεται ραπίσματα από παντού. Σύμφωνα με τα ανωτέρω λοιπόν, η Διεθνής Διαφάνεια μας κατατάσσει σε όχι ιδιαίτερα καλή θέση ως προς την έκταση της διαφθοράς διαχρονικά. Και αυτή κινείται σε ένα πολιτικό περιβάλλον, που αποφασίζει να τη στιγματίσει περιπτωσιακά μόνο όταν ξεπεράσει κάποια υπερβολικά υψηλά όρια. Το νομικό μας καθεστώς, το χρονικά βραχύ καθεστώς των παραγραφών, το διαβόητο «πόθεν έσχες» υπουργών βουλευτών κ.λπ με τις ακατάλληλες διαδικασίες εποπτείας που το διαπερνούν, δεν δίνουν πολλά περιθώρια αποκάλυψης της διαφθοράς σε αιρετούς που πλούτισαν απότομα κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Και όλα αυτά συμπληρώνονται από εικόνες που μάλλον προσβάλλουν τη χώρα.

Αναλυτικότερα, το Global Competitiveness Report δίνει, εκτός των άλλων, μια απογοητευτική εικόνα για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και του Τύπου που δεν μας τιμά φυσικά. Επίσης, πρόσφατα, ομόφωνο ψήφισμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης Δικαστών με θέμα τον αποκλεισμό των Ελληνικών Δικαστικών Ενώσεων από επιτροπές του Υπουργείου Δικαιοσύνης θέτει εκ νέου πολλά ερωτήματα που αφορούν τον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας…

Και βέβαια όλα τα προαναφερθέντα σε συνδυασμό με σωρεία υποθέσεων διαφθοράς (και με διεθνή εμβέλεια, βλ. Novartis) ευχόμαστε μην μας ταυτίσουν στο ελάχιστο με την Τουρκία κάποια εποχή…παρά την κακή θέση που κατέχουμε στο εξεταζόμενο θέμα! Να σημειώσουμε ότι σε παλιότερο τεύχος του στο Foreign Αffairs ο καθηγητής και συγγραφέας Ryan Gingeras, σημείωνε ότι η Τουρκία βρίσκεται στο δρόμο της μετατροπής της σε μαφιόζικο κράτος!

…Και υπάρχουν καθηγητές πανεπιστημίου που δεν έχουν μάθει να κλείνουν το στόμα τους…ούτε να εξαγοράζονται για να σωπαίνουν! Η θέση μας στην κλίμακα της διαφθοράς μας στοιχίζει σε όρους απώλειας Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος με ποσό που εκτιμάται στα 14 δις ευρώ ετησίως, ποσό που χάνεται στο βάραθρο μιας απερίγραπτης γραφειοκρατίας, αποτελώντας την κινητήρια δύναμη της διαφθοράς.

*Ο Δημήτρης Μάρδας είναι Καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών, π. Αν. Υπουργού Οικονομικών και Υφ/γού Εξωτερικών

*Γραφει ο Νίκος Παναγιωτόπουλος

Μετά την εκλογική νίκη της 7ης Ιουλίου 2019, η Νέα Δημοκρατία είχε να κερδίσει ένα μεγάλο στοίχημα. Έπρεπε να σταθεί με σοβαρότητα και ειλικρίνεια απέναντι στον Ελληνικό Λαό, να πείσει για το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμά της και να κερδίσει την εμπιστοσύνη όλων των Ελλήνων. Πρώτος απ’ όλους μας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε το παράδειγμα να εργαστούμε και να οικοδομήσουμε μια ισχυρή Πατρίδα, τιμώντας την καθαρή και ισχυρή εντολή που έδωσε ο λαός στη Νέα Δημοκρατία.

Σ’ αυτό το πλαίσιο εργαζόμαστε σκληρά, καθημερινά, αταλάντευτα στο στόχο μας να επαναφέρουμε την Ελλάδα στην κανονικότητα, τη σταθερότητα, την ανάπτυξη και την πραγματική ευημερία. Για να υλοποιηθεί αυτός ο αντικειμενικός σκοπός απαιτείται πρωτίστως η βασική συνθήκη ειρήνης, ασφαλείας και σταθερότητας μέσα από ένα ισχυρό μηχανισμό αποτροπής κάθε απειλής.

Αυτή είναι και η αποστολή της Πολιτικής Ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης καθημερινώς, 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα με την αμέριστη στήριξη της Στρατιωτικής Ηγεσίας, των αξιωματικών, των υπαξιωματικών και των οπλιτών.

Με απόλυτη επίγνωση του μεγάλου χρέους μας, από την πρώτη στιγμή ενημερωθήκαμε για την κατάσταση που παραλάβαμε, τις εκκρεμότητες και τις άμεσες ανάγκες ώστε οι Ένοπλες Δυνάμεις να επιτελέσουν το καθήκον τους τόσο σε στρατιωτικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.

Αυτό φάνηκε όταν το χειμώνα του 2020 η Πατρίδα μας κλήθηκε να αντιμετωπίσει σοβαρές εξωγενείς προκλήσεις, τόσο με την προσχεδιασμένη επιχείρηση αθρόας παράνομης εισόδου μεταναστών από τα χερσαία και τα θαλάσσιά σύνορά μας. Όσο και με την υγειονομική κρίση που προκάλεσε το στέλεχος του κορωνοϊού “Covid-19”.

Οι άνδρες και οι γυναίκες των Ενόπλων Δυνάμεις ήταν στις θέσεις τους. Απέκρουσαν με αποφασιστικότητα, ψυχραιμία, αλλά και ενεργοποίηση συμμαχιών την απόπειρα δημιουργίας τετελεσμένων στην Ανατολική Μεσόγειο. Διεθνοποιήσαμε την παραβατική συμπεριφορά της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο ως ζήτημα ζωτικών συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εντάσσοντάς την στο πλαίσιο των ευρωτουρκικών σχέσεων.

Ενισχύσαμε και διευρύναμε τις στρατηγικές συνεργασίες στην περιοχή. Καταδείξαμε ότι τα σύνορα της Ελλάδας είναι τα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης ενώ προωθήσαμε τη συνεργασία με άλλες χώρες της ευρύτερης περιοχής (όπως είναι η Γαλλία, η Κύπρος, το Ισραήλ, η Αίγυπτος, τα ΗΑΕ, η Σαουδική Αραβία) που όπως και η Ελλάδα επιζητούν την ειρήνη, την ασφάλεια και τη σταθερότητα.

Παράλληλα δώσαμε αγώνα να αντιμετωπίσουμε τη νέα παγκόσμια απειλή της πανδημίας. Το ιατρικό, νοσηλευτικό και επικουρικό υγειονομικό προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά και τα στρατιωτικά εργοστάσια προσαρμόστηκαν σε ένα πρωτοφανές σχέδιο εκστρατείας για την αντιμετώπιση της υγειονομικής κρίσης. Τα αποτελέσματα ως τώρα έδειξαν ότι τα πήγαμε καλά.

Δεν εφησυχάζουμε και προχωρούμε. Οι Ένοπλες Δυνάμεις έχουν αναλάβει το κύριο βάρος της εμβολιαστικής επιχείρησης στη χώρα και συνεχίζουν να συνδράμουν στην εθνική προσπάθεια.

Άλλωστε οι πέντε βασικοί άξονες της πολιτικής μας είναι σταθεροί και πάνω σ’ αυτούς εξελίσσουμε τις πρωτοβουλίες και τις δραστηριότητές μας.

Συγκεκριμένα, εξασφαλίζουμε με την πολιτική μας την επάρκεια του αμυντικού εξοπλισμού δίδοντας Ιδιαίτερη έμφαση στην τεχνολογική υπεροχή του και στην αξιοποίηση σύγχρονων πληροφοριακών συστημάτων και συστημάτων διοικήσεως. Σ’ αυτό το πλαίσιο προχωρήσαμε την αναβάθμιση και την υποστήριξη βασικών οπλικών συστημάτων των Ενόπλων Δυνάμεων σε συνεννόηση με τα Γενικά Επιτελεία.

Προχωρούμε, παράλληλα, στην πρόσκτηση νέων οπλικών συστημάτων που θα αναβαθμίσουν την επιχειρησιακή δυνατότητα και τη λειτουργική ετοιμότητα, σε χρόνους – ρεκόρ, όχι μόνο για τα ελληνικά δεδομένα.

Αυτές οι ενέργειες συνδυάζονται με την αναδιοργάνωση της δομής των Ενόπλων Δυνάμεων που βρίσκεται σε εξέλιξη. Μεταρρυθμίζουμε ένα ξεπερασμένο μοντέλο διοικήσεως αποβλέποντας σε αύξηση της διαθεσιμότητας σε έμψυχο δυναμικό.

Αφ’ ενός ενισχύουμε τις Ένοπλες Δυνάμεις με το αναγκαίο στρατιωτικό προσωπικό, ενώ αφ’ ετέρου θεσμοθετούμε ένα αντικειμενικό σταθερό πλαίσιο σταδιοδρομικής εξελίξεως κι ένα σύστημα αξιολογήσεως των στελεχών, ώστε να εξασφαλίζεται με τον πιο αξιοκρατικό τρόπο η ιεραρχική εξέλιξή τους.

Υλοποιώντας με απόλυτη διαφάνεια και πλήρη ενημέρωση προς τη Βουλή, τις αρμόδιες Επιτροπές και τον ελληνικό λαό ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα που δίνει πνοή ζωής στις Ένοπλες Δυνάμεις, προχωρήσαμε και στη μεταρρύθμιση της αλλαγής του νομικού πλαισίου για τις αμυντικές προμήθειες.

Παράλληλα, κάνουμε τις σοβαρότερες προσπάθειες εδώ και δεκαετίες για την ενίσχυση της εγχώρια αμυντικής βιομηχανίας με βάση αντιλήψεις της σύγχρονης επιχειρηματικότητας και οικονομίας. Για να διατηρήσουμε υψηλές επιχειρησιακές δυνατότητες στο Στράτευμα θέλουμε νέα μοντέλα παραγωγής, υποστήριξης Logistics, τυποποίησης και ασφάλειας εφοδιασμού. Επίσης, εργαζόμαστε ώστε να γίνουν συμπράξεις και συνέργειες μεταξύ των επιχειρήσεων Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα.

Όσον αφορά στη στρατιωτική εκπαίδευση, έχουμε αυξήσει το ποσοστό εισακτέων στις στρατιωτικές σχολές, ενισχύουμε τη συνεργασία των Ανωτάτων Στρατιωτικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων και Σχολών με τα ΑΕΙ της χώρας και στην αξιοποίηση της σωρευτικής επιστημονικής γνώσης και εμπειρίας των δεξαμενών σκέψης, καθώς και με αντίστοιχες σχολές του εξωτερικού, στο πλαίσιο διεθνών συνεργασιών.

Παράλληλα αναβαθμίζουμε τη στρατιωτική θητεία ως μηχανισμό απόκτησης καθοριστικών προσόντων από τους στρατεύσιμους ώστε να λάβουν τα κατάλληλα εμπόδιο για την είσοδό τους στην αγορά εργασίας.

*Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, είναι υπουργός Εθνικής Άμυνας και βουλευτής Καβάλας.

*Γράφει ο Γιάννης Κιουρτσόγλου

Μέσα στην πόλη της Καβάλας, το μνημείο με την μεγαλύτερη επισκεψιμοτητα είναι το Κάστρο στην παλιά πόλη (χερσόνησος Παναγίας). Ο χώρος ο οποίος τελουσε για δεκαετίες αφυλαχτος, παραμελημενος και μόνιμα ανοιχτός, οπότε και όλα τα παιδιά της γειτονιάς μεγαλώσαμε παίζοντας σε όλη την διάρκεια της παιδικής μας ηλικίας, κάποια στιγμή γνώρισε την μέριμνα και μετά από πρωτοβουλίες κάποιων ανθρώπων, “σουλουπωθηκε” και κατέστη επισκεψιμο μνημείο με το ανάλογο αντίτιμο εισόδου. Το “Φρούριο” όπως αποκαλείται από τς καβαλιωτς, τελεί υπό την ευθύνη του δήμου Καβάλας (Δημωφελεια), χωρίς να γνωρίζω λεπτομέρειες τί είδους δικαιοδοσία έχει η αρχαιολογική υπηρεσία στα της συντήρησης του. Εκείνο που γνωρίζω και μπορώ να πω με σιγουριά, είναι πως ο επισκέπτης που ανεβαίνει με κόπο να θαυμάσει την θέα, αντικρυζει έναν σχεδόν παρατημένο αρχαιολογικό χώρο. Αν δεν έχουν την τύχη να συνοδεύονται από έναν/μία ξεναγό, ώστε να καταλάβουν την σημασία της θέσης, την ιστορική συνέχεια και να ακούσει για το μνημείο ως φορέα συλλογικής μνήμης πολλών γενιών, οι επισκέπτες/-ριες θα αρκεστούν να βγάλουν φωτογραφίες, να επισκεφτούν διαφορετικά σημεία μετά από υπόδειξη του ευγενικου φυλακτικου προσωπικού και να αντικρυσουν την απαράδεκτη εικόνα γκρεμισμενων τοίχων του μικρού τεμένους των οθωμανικων χρόνων – συντρίμμια που κόβουν την θέα της υπέροχης δεξαμενής που υπάρχει από κάτω και πολύ φοβάμαι ότι θα την δούμε να καταρρέει από την αμέλειά μας τα επόμενα χρόνια. Για να μην γίνω προφήτης των χειρότερων, ελπίζω όχι με θύματα επισκέπτες με τα παιδιά τους, οι οποίοι κατά χιλιάδες συρρεουν κάθε χρόνο και τους οποίους αποτρέπει μία ντροπιαστική πλαστική αλυσίδα και πλαστικές ταινίες από το να πλησιάσουν.
Ταυτόχρονα, όλα τα προηγούμενα χρόνια, η “επιτακτική ανάγκη” να τοποθετηθούν στον δημόσιο χώρο της πόλης ανδριάντες διαφόρων μορφών της ιστορίας, τοπικής και εθνικής, εκφράστηκε κυρίως μετά από την συμφωνία των Πρεσπων και αποτελούν την μοναδική ίσως “έγνοια” γλυπτικής τέχνης στο δημόσιο χώρο αυτής της ελληνικής μεγαλούπολης – τα γεγονότα και η ιστορία καταγράφονται και ο χρόνος συνιστά καθαρότερη εξέταση από απόσταση για την εξαγωγή συμπερασματων. Αναφισβητητα ντροπή, όμως, αποτελεί το γλυπτό του στρατιώτη των βαλκανικών πολέμων στο κέντρο της πόλης – όχι μόνο γιατί είναι ένα κακό γλυπτό, το οποίο έστεκε στην πόλη παλιότερα αλλά καθαιρεθηκε και πετάχτηκε στην θάλασσα από τους Βούλγαρους κατακτητές στον Β παγκόσμιο πόλεμο, αλλά γιατί ξεκάθαρα και ανεξάρτητα από το κείμενο που απευθύνεται σε αφελείς, το 2016 εμφανίστηκε από το πουθενά στο κέντρο της Καβάλας συνοδευόμενο από πληροφορίες στα ελληνικά, αγγλικά και βουλγαρικα – ανορθόγραφη προχειροδουλεια που θυμίζει αυτόματη μετάφραση του διαδικτύου, αλλά φέρει το λογότυπο του φορέα που ειναι ο δήμος Καβάλας (αλλά όχι την υπογραφή των συντακτών και μεταφραστών).
Για να μην γίνει μεγαλύτερο το κείμενο, θα θέσω ένα ακόμη απλό ερώτημα δημόσια – γιατί δεν λειτουργεί η μόνιμη έκθεση του δεύτερου ορόφου του αρχαιολογικου μουσείου Καβάλας. Η επέκταση του κτηρίου με την ολοκληρωμένη πτέρυγα, κοντεύει να φτάσει σε κατάσταση ανάγκης βελτιωτικών παρεμβάσεων, κάποιοι ήμασταν νέοι και γεράσαμε και όμως ακόμη κάτι που θα χρειαζότανε, ένα; δύο; αντε τρία χρόνια, για να γίνουμε large επειδή είμαστε στην Ελλάδα δηλ η επανεκθεση των σπουδαίων αντικειμένων όπως τα διαβάζουμε στους παλιούς οδηγούς ή τα έχουμε δει σε προσωρινές εκθέσεις άλλων μουσείων, ακόμη δεν λέει να ολοκληρωθεί.
Μπορεί κάποιος/κάποια υπεύθυνα να δώσει κάποιες απαντήσεις στα ερωτήματα ή απλά θα πορευτουμε με το μίσος του βαλκανικου εκδικητικού συνδρόμου; Θα παραδώσει κάποιος στις επόμενες γενιές κάτι όμορφο για να γαλουχουνται αυτές με ουσιαστική γνώση που δεν θα οδηγεί στο μίσος αλλά στην αγάπη; Και τελικά θα μας κάνει το Ωραίο, το Καλό να θυμόμαστε ή μας φτάνει μόνο να θέλουμε σφιχτά χείλη και μισοκλειστα μάτια τυφλωμενων ανθρώπων ποτισμενων με τα συμπλέγματα της προηγούμενης γενιάς;

*Ο Γιάννης Κιουρτσόγλου είναι διπλωματούχος ξεναγός

Επισκέψεις σε Ξάνθη-Δράμα και Καβάλα πραγματοποίησε ο Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών Στέλιος Πέτσας τη Τετάρτη 30 Ιουνίου.

Ο κ. Πέτσας φαίνεται να ήρθε εκτάκτως και να έκανε συναντήσεις με τους τρεις δημάρχους των μεγάλων δήμων των νομών Καβάλας-Δράμας-Ξάνθης.

Σύμφωνα με πληροφορίες αποκλείεται το ενδεχόμενο να κλήθηκε από τους Δημάρχους να ανέβει στην περιοχή μας αλλά ήταν δική του επιλογή.

Πάντως παραξένευσε για ακόμα μία φορά το γεγονός ότι στην περιοχή της Καβάλας βρέθηκε στέλεχος της κυβέρνησης και δεν είχε συνάντηση με τη ΝΟΔΕ Καβάλας.

Προφανώς ο ρόλος του ήταν άλλος αλλά σε αλλες εποχές θα γινόντουσαν αυτές οι συναντήσεις… Τώρα δεν ξέρω πραγματικά τι έχει αλλάξει.

Ο κ. Πέτσας λοιπόν μετά το πέρας της συνάντησης του με τον Δήμαρχο γευμάτισε στην παραλιακή της Καβάλας και στην συνέχεια αναχώρησε για Δράμα όπου θα δώσει το παρών στις εκδηλώσεις για τα “Ελευθέρια” της πόλης το πρωί της Πέμπτης παρουσία και της ΠτΔ Κατερίνας Σακελλαροπούλου.

*Γράφει η συντακτική ομάδα του La Casa De Papel

*Με τόση λάσπη amigos, κανένα ιαματικό νερό δεν σας ξεπλένει…. ….Κρίμα όμως…. Γιατί πήρατε στο λαιμό σας και λασπώνεται και τα μαρούλια δίπλα σας!!! Που θα πάει όμως amigos, ρόδα είναι και όταν τελικά γυρίσει…… Αντιός αμίγκος!!!

*Πιάστηκαν μαλλί με μαλλί τα boys, για το τι φαί θα φάει η ΠτΔ !!! Προβλέπονται αναγούλες
και εμετοί σας λέω …..Και δεν είμαι προγνώστης !!!

*Τι θα γίνει αγαπητό boy, θα σου γράψουν καμιά ομιλία????? Εγκεφαλικά έπαθε η Miss Διαμαντοπούλου με την επιφώνηση σε Miss Αγγελοπούλου ….Άσε που γέλασε και το παρδαλό κατσίκι στο κάστρο με την δεύτερη γκάφα στην γκάφα ….Μη μιλάς λέμε, και κυρίως μη γελάς boy, κινδυνεύει η Ελλάς λέμε!!!!

*Πάμε τώρα στα ενδόμυχα της Ν.Δ στην Καβάλα, εκεί να δείτε τι γίνεται! Κατέφτασε την προηγούμενη εβδομάδα ο Γενικός Διευθυντής του γαλάζιου κόμματος, ο Μπρατάκος δε, και είχε λέει επαφές και με στελέχη της ΝΟΔΕ Καβάλας όπου «τα άκουσε» για «ύποπτες μετακινήσεις» ατόμων που ανήκουν σε άλλο κομματικό χώρο και τώρα πρόσκεινται στη Ν.Δ, ονόματα δεν λέμε οικογένειες δεν θίγουμε…!

*Πληροφορήθηκα δε, εγώ και όλη η Καβάλα, ότι πήγαν δύο από τους υποψηφίους Δημάρχους που έχουν δηλώσει το ενδιαφέρον τους να δουν τον κ. Μπρατάκο.

*Πρόκειται για τους Σωτήρη Παπαδόπουλο και Βασίλη Λεμονίδη αλλά τελικά έλαβαν την απάντηση «Είναι νωρίς ακόμα για κάτι τέτοιο…» και ύστερα αποχώρησαν ησύχως..

*Πληροφορούμαι μάλιστα και πρόκειται για σημαντικό κουτσομπολιό ότι υποψήφιος Δήμαρχος προσέγγισε νυν δημοτικό σύμβουλο και «έφαγε πόρτα»…

*Τελικά είναι δύσκολο το να βρεις υποψηφίους στις μέρες μας… δεν συμφωνείτε ;

*Σας αποχαιρετώ amigos, και μην ξεχνάτε, πως, οι la casa de papel είναι γύρω σας!!!!

*Του Σωτήρη Τζούμα

Είναι προς τιμήν του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φιλίππων Νεαπόλεως και Θάσου κ.κ Στεφάνου που προχώρησε σε αυτή την ειρηνική “ανταρσία” και υλοποίησε τον εκκλησιαστικό περίπατο το βράδυ της Δευτέρας στον Μέγα Πανηγυρικό Εσπερινό του Πολιούχου της Καβάλας Αγίου Αποστόλου Παύλου.

Δυστυχώς όμως όπως πληροφορήθηκα υπήρξαν εικόνες που δεν τιμούν την πολιτική ηγεσία του τόπου. Και αυτό διότι δεν ακολούθησαν όλοι οι τοπικοί και πολιτικοί άρχοντες του τόπου αυτόν τον εκκλησιαστικό περίπατο.

Αυτό τι σημαίνει στην πράξη; Ότι δυστυχώς η Πολιτικη χρησιμοποιει την εκκλησια,  επι της ουσιας η πολιτική την “μαχεται” την εκκλησια. Ήταν ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ αυτό που έγινε το βράδυ της Δευτέρας και πιστέψτε με θα ερθουν ενώπιον των Θείων όσοι τώρα επικαλούμενοι της πανδημίας αρνούνται την εκκλησία.

Η Ιερά Μητρόπολη Φιλίππων Νεαπόλεως και Θάσου είχε αιτηθεί μέσω σχετικής επιστολής προς τον κ. Χαρδαλιά να γίνει κανονικά η λιτανεία και δεν έλαβε ούτε θετική αλλά ούτε και αρνητική απάντηση στο να μην γίνει ούτε καν έστω λιτά όπως έγινε χτες η λιτανεία και η περιφορά της εικόνας του Αγίου Αποστόλου Παύλου.

Ντροπή!

Χτες υπήρξε η ανακοίνωση από πλευράς του Δημάρχου Καβάλας ότι πλέον προχωρά το 50-50 των εσόδων μεταξύ Δήμου Καβάλας και ΕΤΑΔ στην Ακτή Καλαμίτσας (διαβάστε εδώ).

Βέβαια μπορεί αυτό εκ πρώτης όψεως να φαίνεται ως κάτι ιδιαίτερα θετικό διότι θα έλεγε κανείς ότι “μπαίνει το νερό στο αυλάκι” ωστόσο κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να ισχύει τουλάχιστον απόλυτα.

Και αυτό διότι όπως εξήγησε στο Radio ENA 90,5 και στον Απόστολο Ατζεμιδάκη η δημοτική σύμβουλος Αναστασία Ιωσηφίδου μπορεί τα έσοδα να γίνονται 50-50 ωστόσο με τα έξοδα και όλα αυτά τα οποία θα προχωρήσει ο Δήμος μέχρι να λάβει τα έσοδα ποιος θα τα αναλάβει;

Υπάρχει περίπτωση να αναλάβει κάτι η ΕΤΑΔ; Έχει συννενοηθεί ο Δήμαρχος μετά από τα τόσα ταξίδια που έχει κάνει στην Αθήνα; Αυτά είναι ερωτήματα που σίγουρα πρέπει να απαντηθούν από πλευράς διοίκησης.

Μάλιστα σε σχετική τοποθέτηση της κ.α Ιωσηφίδου στο Radio ENA η ίδια σχολίασε και την κριτική ως προς την επαναχάραξη του αιγιαλού κάνοντας λόγο πως εάν ΔΕΝ γινόταν αυτή η επαναχάραξη τώρα θα συζητούσαμε για έσοδα της τάξης του 70% και όχι του 50% κάνοντας λόγο πως για μία ακόμα φορά η διοίκηση του Δήμου απέτυχε.

*Γράφει ο Δήμος Ζαχαριάδης, στέλεχος Κ.Κ.Ε

Πρόσφατα η κυβέρνηση παρουσίασε το λεγόμενο «Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας», που θα καταθέσει στην Ε.Ε. για να αποταμιεύσει χρήματα από το  Ταμείο Ανάκαμψης.  Με αυτό το σχέδιο φιλοδοξεί να πάρει χρήματα  για να τα ρίξει στην «οικονομία», ώστε να βγούμε αλώβητοι από την πανδημία. Σε αυτό το σχέδιο συμπλέουν με το ένα ή άλλο τρόπο τα κόμματα του ΣΥΡΙΖΑ το ΚΙΝΑΛ της ΕΛ. ΛΥΣΗΣ και του ΜΕΡΑ25 Μάλιστα ο ΣΥΡΙΖΑ στο όνομα του «μορατόριουμ» που προτείνει στην κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι πολλά από τα μέτρα που περιλαμβάνει το σχέδιο ανάκαμψης έχουν δρομολογηθεί από τον ίδιο ως κυβέρνηση στο όνομα ότι το «κράτος έχει συνέχεια».

Δικαιολογείται όμως αυτή η θριαμβολογία ή να κρατήσουμε μικρό καλάθι; Ας προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε κάποια ερωτήματα:

Α. Κατ’ αρχήν από πού θα βγουν αυτά τα λεφτά: Τα λεφτά θα βγουν από τους εργαζόμενους μέσα από τους προϋπολογισμούς των 27 μελών κρατών της Ε.Ε., μέσα από τη φορολογία των λαϊκών στρωμάτων που στη χώρα συμμετέχουμε με 95% όταν  «λίγοι κι εκλεκτοί» συμμετέχουν με το 5% κι αν…… Τα χρήματα αυτά θα εκταμιεύονται  με την προϋπόθεση ότι θα προχωράνε οι «αναδιαρθρώσεις» στα εργασιακά, που είναι η απελευθέρωση της αγοράς εργασίας – ευελιξία, κατάργηση 8ωρου, 10ωρα χωρίς πληρωμή υπερωριών, καθιέρωση τηλεργασίας, ιδιωτικοποίηση της κοινωνικής ασφάλισης καθήλωση του μέσου μισθού και σύνταξης, απαλλαγή της εργοδοσίας από την ασφαλιστική τους υποχρέωση.

Β. Που θα πάνε αυτά τα λεφτά: Τα κονδύλια είναι προγραμματισμένα και υπολογισμένα να πάνε  ως δάνεια, διευκολύνσεις, επιδοτήσεις  για επενδύσεις επιχειρηματικών ομίλων:  για τη λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη» , μιλάνε για «νέες μορφές ενέργειας συμβατές με το περιβάλλον». Η αλήθεια όμως είναι πιο ακριβό ρεύμα, πράσινα χαράτσια, νέα ενεργειακή φτώχεια, απλησίαστα πράσινα προϊόντα (αυτοκίνητα, σπίτια κλπ), καταστροφή του περιβάλλοντος με τις ανεμογεννήτριες.

Για τα ψηφιακά προγράμματα: Εδώ ισχυρίζονται ότι θα έχουμε ακόμη πιο αποτελεσματικό  κράτος. Σίγουρα θα είναι πιο αποτελεσματικό κράτος για να υλοποιεί την αντιλαϊκή και αυταρχική  του πολιτική, να πετσοκόβει λαϊκές δαπάνες, να μαζεύει πιο εύκολα χρήματα, να διευκολύνει τις μπίζνες των επιχειρηματικών ομίλων. Από τις μπίζνες αυτές προβλέπονται για τα μονοπώλια κέρδη 1,25 τρις το 2025, ενώ για τους εργαζόμενους προωθούνται απολύσεις, εθελούσιες έξοδοι, απλήρωτες υπερωρίες, κι άλλες «ευελιξίες». 

Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα λεφτά αυτά δε θα πάνε για τις άμεσες και σύγχρονες ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων. Ούτε για ενίσχυση του δημόσιου τομέα υγείας(προσλήψεις υγειονομικού προσωπικού, νοσοκομεία, ΜΕΘ Π.Φ.Υ., εξοπλισμός) και παιδείας(προσλήψεις εκπαιδευτικών, νέα σχολεία , καθαριότητα, εξοπλισμός). Ούτε για αντιπλημμυρικά έργα, αντισεισμική θωράκιση, έργα που δε θεωρούνται επιλέξιμα από την Ε.Ε. γιατί δε φέρνουν κέρδη, σδτα πλαίσια του «{κέρδους – οφέλους».

Για άλλους τομείς της οικονομίας: Όπως μεταρρύθμιση αγοράς εργασίας(βλ. απελευθέρωση εργασίας- ελαστικές σχέσεις, πάμφθηνο εργατικό προσωπικό για να έρθουν επενδύσεις, εφαρμογή πτωχευτικού κώδικα  κλπ). Όσο για τις νέες θέσεις εργασίας η αλήθεια είναι ότι με τα λεφτά που δίνονται σε βάθος   εξαετίας είναι μια θέση κάθε 300.000 Ε επένδυση.

Γ. Ποιος θα πληρώσει αυτά τα λεφτά:

Είναι λάθος και αυταπάτη να πιστεύουμε ότι τα λεφτά αυτά δε θα επιστραφούν. Τη διαδικασία τη γνωρίζουμε μετά από 3 μνημόνια που ζήσαμε. Το παιχνίδι παίζεται ως εξής:  Για να πάρεις δίνεις. Παίρνεις για τους επιχειρηματικούς ομίλους – δίνεις για τους επιχειρηματικούς ομίλους. Και όταν λέμε δίνεις τα δίνει ο λαός. Με λίγα λόγια μας ετοιμάζουν ένα νέο ΣΟΥΠΕΡ ΜΝΗΜΟΝΙΟ.

Καμιά προσδοκία δεν πρέπει να έχουμε με τα σχέδια του κεφαλαίου . Το νέο «παραγωγικό μοντέλο» που επεξεργάζονται είναι για την ανάπτυξη των κερδών τους και ένας ακόμη βραχνάς για τα λαϊκά στρώματα. Στον καπιταλισμό η ανάπτυξη των κερδών είναι σε βάρος των σύγχρονων λαϊκών αναγκών. Εμείς την ανάπτυξη την ορίζουμε με βάση τις δικές μας σύγχρονες ανάγκες. Τι ανάπτυξη είναι αυτή που αφήνει τους ανθρώπους να πεθαίνουν έξω από τις ΜΕΘ, όπου κι αυτές υπάρχουν σε επάρκεια;  Ή να στοιβάζονται 25, 28  και παραπάνω παιδιά μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας;

Γράφει ο Ευάγγελος Βενέτης*

Η επανέναρξη της επιβατικής αεροπορικής σύνδεσης μεταξύ Αθήνας και Κωνσταντινούπολης την περασμένη εβδομάδα αποτελεί σημαντική εξέλιξη στον τομέα των μεταφορών, του τουρισμού και εν τέλει των διμερών σχέσεων Ελλάδας και Τουρκίας.

Η σημασία της εν λόγω εξέλιξης καθίσταται κατανοητή από το γεγονός ότι οι επιβατικές πτήσεις μεταξύ των δύο χωρών είχαν διακοπεί για περίπου 13 μήνες, κάτι που δεν έχει ξαναγίνει σε καιρό ειρήνης με εξαίρεση την κρίση στην Κύπρο το 1974.

Η διακοπή της αεροπορικής σύνδεσης στις αρχές του 2020 είχε γίνει επισήμως λόγω της πανδημίας αλλά ενδέχεται να έχει και… πολιτικό άρωμα εξαιτίας της πολιτικής έντασης μεταξύ των δύο χωρών λόγω της κρίσης του μεταναστευτικού και της ΑΟΖ. Μετά το επιλεκτικό άνοιγμα των αεροπορικών συνδέσεων Ελλάδας και Τουρκίας με τρίτες χώρες την περασμένη άνοιξη δεν επανάρχισαν οι επιβατικές πτήσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, και δη η κομβική πτήση Αθήνας-Κωνσταντινούπολης. Κατά την περυσινή θερινή περίοδο στη ζημιογόνα κατάσταση για τον τουρισμό και των δύο χωρών φαίνεται ότι συνέβαλε η συνεχιζόμενη διακοπή των αεροπορικών, ακτοπλοϊκών και λεωφορειακών συνδέσεων, με εξαίρεση την διέλευση ΙΧ και ελληνικών ταξί από τους Κήπους του Έβρου. Το δε συνοριακό πέρασμα των Καστανιών παραμένει κλειστό από τον Φεβρουάριο 2020.
Προφανώς ο τουρισμός και στις δύο πλευρές του Αιγαίου έχει ζημιωθεί τόσο από την πανδημία όσο κι από την κρίση στις διμερείς σχέσεις που έχει ενσκήψει τον τελευταίο χρόνο. Ενδεχομένως η επανέναρξη των αεροπορικών πτήσεων μεταξύ των δύο χωρών να είναι αποτέλεσμα του 62 Γύρου Ελληνοτουρκικών Διερευνητικών Επαφών που διεξήχθησαν στην Αθήνα στις 16.3.2021 και της προσπάθειας που καταβάλλουν οι δύο πλευρές για βελτίωση των σχέσεών τους.

Λόγω της αστάθειας των διμερών σχέσεων και με δεδομένο ότι μέχρι στιγμής δεν υπάρχει εξέλιξη στο ζήτημα της οριοθέτησης της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας, η ελπίδα που εκφράζει ο επιχειρηματικός κόσμος και των δύο χωρών είναι ότι ο τουρισμός κι οι οικονομικές τους σχέσεις δεν θα ζημιωθούν περισσότερο. Προϊόντος του χρόνου και τη πανδημίας επιτρεπούσης, σταθεροποιητικός παράγοντας σε αυτή την διαδικασία αναμένεται να είναι η συνέχιση της διεξαγωγής των πτήσεων μεταξύ των δύο χωρών αλλά κι η επαναλειτουργία των ακτοπλοϊκών κι οδικών γραμμών.

* Δρ Ευάγγελος Βενέτης, Ειδικός σε θέματα Ισλάμ και Μέσης Ανατολής

*Γράφει ο Ξενοφών Κροκίδης – Διευθυντής Β΄ Παθολογικής Κλινικής Γενικού Νοσοκομείου Καβάλας

Η Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού είναι μια διεθνώς αναγνωρισμένη ημέρα που γιορτάζεται στις 2 Απριλίου κάθε έτους, ενθαρρύνοντας τα κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών να λάβουν μέτρα για την ευαισθητοποίηση σχετικά με ανθρώπους με διαταραχές του φάσματος του αυτισμού.

Τι είναι ο αυτισμός;

Ο αυτισμός είναι μια νευροβιολογική διαταραχή του εγκεφάλου που έχει ως συνηθέστερα και πιο εμφανή συμπτώματα το πρόβλημα στην επικοινωνία και την ευκολία στη δημιουργία στερεοτυπικών φράσεων και πράξεων, δηλαδή ρουτίνες. Ο αυτισμός ξαναμπήκε στη ζωή μας πριν από μερικά χρόνια, με αφορμή την προβολή από τον τηλεοπτικό σταθμό ALPHA της ελληνικής, δραματικής, κοινωνικής σειράς με τίτλο «Η λέξη που δε λες». Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 25 Οκτωβρίου 2016 και ολοκληρώθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2017, μετά από 13 επεισόδια. Ο κεντρικός ήρωας της σειράς, ο μικρός Παυλής, γιός μιας ευτυχισμένης οικογένειας στα Χανιά και διάνοια για τις μουσικές του γνώσεις αποδείχθηκε ότι ήταν … αυτιστικός.

Πόσο συχνός είναι ο αυτισμός;

Τα τελευταία δέκα χρόνια οι διαγνώσεις στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί από 1 στα 150 παιδιά στο 1 στο 68 παιδιά. Σύμφωνα με την Ελληνική Εταιρεία Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων (ΕΕΠΑΑ), 1 στα 42 αγόρια και 1 στα 189 κορίτσια που γεννιούνται, διαγιγνώσκεται στο φάσμα του αυτισμού.

Διάγνωση

Με πέντε απλές ερωτήσεις στους γονείς μπορεί κάποιος μη ειδικός (Παιδίατρος, Εκπαιδευτικός) να θέσει την υπόνοια της διαταραχής :

 Χρησιμοποιεί τον δείκτη του χεριού για να ζητήσει κάτι;

 Σας κοιτάει στα μάτια για περισσότερο από ένα δυο δευτερόλεπτα;

 Σας χαμογελάει όταν του χαμογελάτε;

 Αν του δείξετε ένα παιχνίδι στην άλλη άκρη του δωματίου, θα το κοιτάξει;

 Αν κάνετε μια γκριμάτσα, το παιδί θα μιμηθεί;

Όσα περισσότερα είναι τα ΟΧΙ στις παραπάνω ερωτήσεις, τόσο περισσότερο πλησιάζει το παιδί στο αυτιστικό φάσμα.

Η διάγνωση θα οριστικοποιηθεί από ειδικούς (Παιδοψυχιάτρους, Παιδοψυχολόγους), ενώ τα Κέντρα Εκπαιδευτικής και Συμβουλευτικής Υποστήριξης (Κ.Ε.Σ.Υ.) θα εκτιμήσουν το παιδί και θα χορηγήσουν την ειδική γνωμάτευση για ένταξή του σε πρόγραμμα παράλληλης στήριξης.

Αυτισμός και Εμβόλια : Μια έμμονη ιδέα …

Ο Βρετανός Γαστρεντερολόγος Andrew Wakefield δημοσίευσε το 1998 μια μελέτη στο έγκριτο ιατρικό περιοδικό LANCET, με την οποία επιχείρησε να συνθέσει το τριπλό εμβόλιο ιλαράς – παρωτίτιδας – ερυθράς, το πασίγνωστο MMR, με τον αυτισμό. Την τελευταία εικοσαετία πραγματοποιήθηκαν πολλές μελέτες για να διευκρινιστεί η συσχέτιση των εμβολίων γενικά και του αυτισμού. Οι επιδημιολογικές μελέτες είναι απολύτως ξεκάθαρες : σε ένα τεράστιο δείγμα 20.000.000 παιδιών δεν βρέθηκε η παραμικρή σχέση μεταξύ του τριπλού εμβολίου, ιλαράς – παρωτίτιδας – ερυθράς, ειδικά η των εμβολίων γενικά και του αυτισμού …

Το LANCET απέσυρε οριστικά τη δημοσίευση το 2000 και συγχρόνως αφαιρέθηκε η άδεια άσκησης της ιατρικής από του Wakefield. Λεπτομερής έρευνα απέδειξε ότι τα δεδομένα που χρησιμοποίησε ο Wakefield ήταν απλώς … ψεύτικα. Ο Άγγλος Γαστρεντερολόγος συνεργάστηκε με Ασφαλιστικές Εταιρείες προκειμένου να κερδίσουν χρήματα και οι δύο!

Αντί επιλόγου

Μ’ αυτό το άρθρο επικαιρότητας επιχειρείται η αναδιάταξη της ατζέντας των καθημερινών θεμάτων υγείας και η υποβοήθηση της επιστροφής στην κανονικότητα,  η οποία θα είναι μια μακρά διαδικασία και όχι ένα στιγμιαίο γεγονός.

Το γεγονός ότι, σχεδόν οι περισσότεροι, πειρατές κάλυπταν το ένα τους μάτι με ένα μαύρο κάλυμμα σίγουρα δεν έχει καμία σχέση με ένα χαμένο μάτι ή ένα τραυματισμένο μάτι κατά την διάρκεια μιας μάχης. Αντιθέτως, σύμφωνα με το mentalfloss.com σχετίζεται με το ότι έπρεπε η όρασή τους να προσαρμόζεται γρήγορα σε διαφορετικές συνθήκες φωτός, όπως πάνω και κάτω από το κατάστρωμα.

Ο Jim Sheedy, γιατρός και διευθυντής του Ινστιτούτου Όρασης στο Πανεπιστήμιο Ειρηνικού του Όρεγκον, δήλωσε στη Wall Street Journal, ότι ενώ τα μάτια προσαρμόζονται γρήγορα όταν αλλάζουν από συνθήκες σκοταδιού σε συνθήκες φωτός, μελέτες έχουν δείξει ότι μπορεί να χρειαστούν έως και 25 λεπτά για να προσαρμοστούν όταν συμβαίνει το αντίθετο, δηλαδή από το φως στο σκοτάδι.

Οι πειρατές συχνά έπρεπε να κινούνται πάνω και κάτω από τα καταστρώματα, από το φως της ημέρας μέχρι το σκοτάδι δηλαδή, και ο Sheedy εξηγεί ότι οι έξυπνοι «φορούσαν ένα μπάλωμα πάνω από το ένα μάτι για να το κρατήσουν σκοτεινό ώστε να προσαρμοστεί αμέσως στις συνθήκες σκοταδιού που επικρατούσαν κάτω από το κατάστρωμα».

Όταν ο πειρατής, λοιπόν, κατευθύνονταν κάτω από τα καταστρώματα, μπορούσε να αλλάξει το έμπλαστρο στο ελεύθερο μάτι και να δει εύκολα στο σκοτάδι (ενδεχομένως και να πολεμήσει κατά την επιβίβαση και τη λεηλασία άλλου σκάφους).

Παρόλο που δεν υπάρχουν πηγές για να επιβεβαιώσουν ότι ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο οι πειρατές κάλυπταν το ένα τους μάτι, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η υιοθέτηση της συγκεκριμένης λογικής σχετικά με την όραση ισχύει. Οι MythBusters, μάλιστα, σε εκπομπή τους το 2007 στο Discovery Channel, εφάρμοσαν τη συγκεκριμένη υπόθεση και διαπίστωσαν ότι όντως ήταν εύλογη -μόνο η έλλειψη ιστορικής πηγής τους εμπόδισε από το να την επιβεβαιώσουν και με ιστορικές αποδείξεις.

Αν και δεν υπάρχουν γραπτές καταγραφές αυτού του γεγονότος, αυτή η τεχνική έχει αποδειχθεί σε πολλές περιπτώσεις ότι είναι αποτελεσματική. Στην πραγματικότητα, ορισμένοι πιλότοι κλείνουν ακόμη και το ένα μάτι τους για να διασφαλίσουν ότι έχουν όραση μέρα και νύχτα κατά την πτήση.

Ένα από τα πιο συνηθισμένα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίσεις ενώ έχεις σταματήσει κάπου με το αυτοκίνητο, είναι να σε αφήσει η μπαταρία του. Και αν δεν έχεις οδική βοήθεια ή αν βιάζεσαι να φύγεις, τότε τα πράγματα μοιάζουν αρκετά δύσκολα. Καλό είναι, λοιπόν, για αυτές τις περιπτώσεις να γνωρίζεις ένα καλό κολπο το οποίο μπορεί να φανεί σωτήριο όταν η σκόνη η διάβρωση κάνουν την μπαταρία σου να σε εγκαταλείπει…

Η αλήθεια για τα χρώματα στα φανάρια που ελάχιστοι οδηγοί ξέρουν

Πρόκειται για μια λύση της στιγμής την οποία έχει προτείνει ο οδηγός αγώνων Cameron Steele (και νικητής του Baja 1000). Είναι ένα τρικ το οποίο μπορεί να σε σώσει από μια άτυχη στιγμή και επιπλέον από κόπο και χρόνο… Το μόνο που θα χρειαστείς είναι ένα κουτάκι Coca Cola. Άνοιξέ το και άδειασέ το κατευθείαν πάνω στους πόλους της μπαταρίας. Το οξύ που περιέχει το αναψυκτικό, σύμφωνα με τον ίδιο, θα διώξει τη διάβρωση και θα βελτιώσει την επαφή. Άρα και τις πιθανότητες να πάρει μπροστά το αυτοκίνητο.

Βέβαια αφού δώσεις αυτή την προσωρινή λύση, μην ξεχάσεις να ξεπλύνεις καλά τους πόλους για να αφαιρεθούν τα υπολείμματα του αναψυκτικού και επίσης να τους στεγνώσεις μετά εξίσου σχολαστικά με ένα πανί.

Και αυτή δεν είναι η μοναδική έξυπνη λύση για ένα πρόβλημα του αυτοκινήτου. Επίσης ενδιαφέρον έχει να γνωρίζεις τα τρία καμπανάκια που σε προειδοποιούν ότι κάτι δεν πάει καλά με το αυτοκίνητο. Θα γλιτώσεις μελλοντικά από πολλούς μπελάδες.

*Γράφει ο Δημήτρης Εμμανουηλίδης – πρ.βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Ν.Καβάλας

Από την περασμένη Κυριακή η Νέα Σμύρνη, μια καθόλα ήσυχη γειτονιά της πρωτεύουσας, έχει μετατραπεί σε πεδίο κοινωνικής έντασης. Ο λόγος: Η απρόκλητη βίαιη επίθεση της Αστυνομίας σε βάρος των κατοίκων της, που αξίωσαν με παραδειγματικό τρόπο να ορίζουν την ήρεμη καθημερινότητα της γειτονιάς τους.

Οι σκηνές βίας που εκτυλίχτηκαν στην πλατεία της, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της λαϊκής αντίδρασης. Η συνειδητοποίηση του «και βρεγμένοι και δαρμένοι» αποτέλεσε τη θρυαλλίδα που πυροδότησε τον εκρηκτικό μηχανισμό της κοινωνίας.

Από τη στιγμή εκείνη το «μέχρις εδώ» έγινε το σύνθημα χιλιάδων κατοίκων της, που απαίτησαν το σταματημό του κατήφορου της ένοπλης κρατικής βίας. Όλοι ενστερνιζόμαστε την άποψη πως η βία μόνο βία γεννά. Στον απόηχο δυστυχώς αυτής της παραδοχής είχαμε τα δραματικά γεγονότα που ακολούθησαν τη διαμαρτυρία του πλήθους με το βάρβαρο ξυλοδαρμό του νεαρού αστυνομικού. Σκηνές απίστευτης βιαιότητας που αυτονόητα καταδικάζονται από κάθε πολίτη που έχει επίγνωση της πολυτιμότητας της ανθρώπινης ζωής. Η πλειοδοσία στην επίδειξη της κοινωνικής βαρβαρότητας μόνο τραγικές συνέπειες επιφέρει.

Ο κύκλος της βίας που με ευθύνη της κυβέρνησης άνοιξε πρέπει πάραυτα να κλείσει. Παρ’όλα αυτά η κυβέρνηση, στερούμενη δημοκρατικών αντανακλαστικών, υιοθετεί το καταδικασμένο νεοφιλελεύθερο δόγμα «Νόμος και Τάξη», με αποτέλεσμα να παράγει η ίδια φαινόμενα ανομίας. Το κράμα αλαζονείας και πανικού, που χαρακτηρίζει την πρακτική της κυβέρνησης σ’όλα τα πεδία άσκησης της πολιτικής της, αποκαλύπτει την ανεπάρκεια και επικινδυνότητά της.

Ένας αχαρακτήριστος Υπουργός Χρυσοχοϊδης, είτε ενεργών ανεξέλεγκτα, είτε εκτελώντας εντολές του πολιτικού του προστάτη, Μητσοτάκη γίνεται ο πρωταγωνιστής στην επίδειξη της κρατικής βίας. Οπλισμένος με απύθμενο θράσος εξαιτίας της απόλυτης αδυναμίας του να συναισθανθεί τις πολιτικές και κοινωνικές του ευθύνες, οδηγεί τα πράγματα σε μια ογκούμενη κοινωνική αντίδραση. Η κυβέρνηση αδυνατεί να συνειδητοποιήσει πως τα πολιτικά της αδιέξοδα δεν μπορούν να κρυφτούν με τα non papers που μοιράζονται στους τηλεοπτικούς παπαγάλους της.

Η μυωπική στάση της είναι τέτοια, ώστε να μην αντιλαμβάνεται πως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν σήμερα τη δύναμη να ακυρώνουν τον κατάπτυστο ρόλο «δημοσιογράφων» που αντί για γραφίδα χρησιμοποιούν τη γλώσσα τους που την έχουν μόνο για να γλείφουν. Των «δημοσιογράφων» που αποτελούν όνειδος για όσους ασκούν με κοινωνική ευθύνη το λειτούργημα της αντικειμενικής πληροφόρησης που οξυγονώνει τη δημοκρατία.

Ο κατήφορος της κυβέρνησης -δυστυχώς για όλους μας- δεν έχει σταματημό. Καθώς χάνει την επαφή της με την κοινωνία, την κατατρύχει το κατά τον Αριστοτέλη σύνδρομο της καχυποψίας των τυράννων. Μ’άλλα λόγια φαντασιώνεται πως βάλλεται πανταχόθεν από εχθρούς και υπονομευτές. Αντί με ψυχραιμία να προβεί στην απαιτούμενη αυτοκριτική της, τακτοποιείται με την ψευδαίσθηση ότι για όλα φταίει η αντιπολίτευση. Και μάλιστα φτάνει στο σημείο να θεωρεί ως υπονομευτή του έργου της όχι μόνο τον Τσίπρα, αλλά και τους απλούς πολίτες.

Κραυγαλέα είναι η απίστευτη δήλωση του βουλευτή της Κυρανάκη, να ανασύρει, από ποια άραγε συρτάρια, το φάκελο κοινωνικών φρονημάτων πολιτών και ανερυθρίαστα να ανακοινώνει στα ΜΜΕ φόρα παρτίδα τα προσωπικά τους δεδομένα. Μέχρι πού άραγε θα φτάσει ο αντιδημοκρατικός τους κατήφορος;

Σε μια χώρα που:

-Οι αλλοπρόσαλλοι χειρισμοί έχουν χρωματίσει με βαθύ κόκκινο όλη σχεδόν την επικράτεια.

-Τα διαρκή lockdown την έχουν μετατρέψει σε κοινωνική έρημο.

-Ο κυβερνητικός αυταρχισμός όλο και πιο πολύ ακρωτηριάζει τη δημοκρατία.

-Το αγαθό της παιδείας έχει εκχωρηθεί στο Υπουργείο προστασίας του πολίτη!.

-Απ’τα ερμάρια της Ασφάλειας ανασύρονται οι σκελετοί των κοινωνικών φρονημάτων.

-Στα σώματα των νέων δοκιμάζεται η αποτελεσματικότητα του «αμυντικού εξοπλισμού» των Σωμάτων ασφαλείας, ο λόγος που ποιητή: «Η χώρα είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι» γίνεται εφιαλτικά επίκαιρος.

Είναι η στιγμή που όλοι –στο βαθμό που μας αναλογεί- πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να μη ρίχνουμε λάδι στη φωτιά που υποδαυλίζει την κοινωνική έκρηξη. Τα προβλήματα της χώρας και του λαού μας είναι μπροστά μας και απαιτούν επειγόντως λύση.

Κανείς δεν έχει δικαίωμα να αλλάζει την πολιτική και κοινωνική ατζέντα, μεταφέροντας το πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης στο ολισθηρό και επικίνδυνο τερέν της τροφοδοτούμενης και ανατροφοδοτούμενης βίας. Και πάντα νάχουμε στο νου μας το λόγο του ποιητή: «Χρωστάμε σ’όσους ήρθαν, πέρασαν, θα’ρθούνε, θα περάσουν. Κριτές, θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί».

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Και προχθές Παγκόσμια Ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού ή… bulling όπως μάθαμε τελευταία να το λέμε.

Πόσο ανόητες είναι όλες αυτές οι Παγκόσμιες Ημέρες. Γιατί δηλαδή θα πρέπει να φτιάχνουμε θεσμούς που μας θυμίζουν τα αυτονόητα;

Μόνο και μόνο για να κάνουμε προσφορές στις κρέμες προσώπου και να διοργανώνουμε ανόητες ladies night;

Πρέπει η γυναίκα να έχει μια Παγκόσμια Ημέρα για να θυμόμαστε αυτά που έπρεπε να ισχύουν εδώ και εκατονταετίες;

Πρέπει να θυμόμαστε κάθε Μάρτιο ότι ο σχολικός εκφοβισμός, η κάθε πράξη βίας σε παιδιά είναι όχι απλά κατακριτέα αλλά κι εγκληματική;

Ωραία, λοιπόν, φτιάξαμε την 8η Μαρτίου για να γιορτάσουμε τις γυναίκες. Γιατί άραγε; Για να καλύψουμε τις ενοχές μας ως κοινωνία, ως παγκόσμιο χωριό δεν μπορεί να ξεπεράσει ταμπού, προκαταλήψεις και διακρίσεις;

Και ξεχνάμε τα εγκλήματα που συμβαίνουν ανά τον κόσμο, και στην Ελλάδα, τις υπόλοιπες 364 ημέρες;

Για να καλύψουμε όλους εκείνους (αλλά δυστυχώς κι εκείνες) που βλέπουν ακόμη τις γυναίκες ως ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας;

3 αιώνες μετά τον Διαφωτισμό, την εξάλειψη προκαταλήψεων, δεισιδαιμονιών και την επικράτηση του ορθολογικού ανθρώπου, εμείς μιλάμε για διακρίσεις ανθρώπων;

21 χρόνια μετά την είσοδο του 21ου αιώνα και χρειαζόμαστε Ημέρες για να γιορτάσουμε τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία;

200 χρόνια από την ελληνική Επανάσταση, η οποία είχε στην πρώτη γραμμή κορυφαίες γυναίκες πολεμίστριες κι εμείς μιλάμε εδώ για αυτονόητες συνθήκες και συμπεριφορές;

40 χρόνια από την υπογραφή της Συνθήκης του ΟΗΕ για την εξάλειψη όλων των διακρίσεων σε βάρος των γυναικών κι εμείς φτιάχνουμε γιορτούλες για να θυμόμαστε ότι υπάρχει και άλλο φύλο;

Και ξεχνάμε ότι σε διάφορες χώρες αποκεφαλίζουν ή πετροβολούν γυναίκες γιατί τόλμησαν να κοιτάξουν κάποιον;

Ξεχνάμε ότι ακόμη και σήμερα γίνονται χιλιάδες κλειτοριδεκτομές; Οτι στο Κατάρ που θα φιλοξενήσει το Μουντιάλ οι γυναίκες δεν έχουν δικαίωμα εισόδου στα γήπεδα;

Πρόκειται περί παράνοιας, υποκρισίας και μιας τάσης θυματοποίησης της γυναίκας, μια θυματοποίηση την οποία δεν χρειάζεται.

Γιατί επί της ουσίας, όσο υπάρχουν διακρίσεις σε όλους τους χώρους οι γυναίκες είναι θύματα, κι αυτό δεν αλλάζει με πανηγυράκια.

Πόσο αυτονόητο είναι π.χ. να πάει φυλακή ένας άνδρας που παρενοχλεί σεξουαλικά μια γυναίκα ή πολύ χειρότερα που τη βιάζει;

Εργο της πρώτης γυναίκας street art στο Αφγανιστάν, Σαμσιά Χασσανί

Ενας τραγουδιστής, σχετικά δημοφιλής, αποκαλύπτεται ότι έδερνε τη γυναίκα του, και σύμφωνα με την καταγγελία, το έκανε και ενόσω αυτή ήταν έγκυος. Μα είναι δυνατόν το 2021 να μιλάμε για μεσαιωνικές καταστάσεις;

Διάφοροι διάσημοι ηθοποιοί χτυπούσαν συναδέλφους τους, τις έπαιρναν τηλέφωνο και τις παρενοχλούσαν, τις απειλούσαν να τους «κάτσουν» για να πάρουν τη δουλειά», τις βίαζαν.

Κι αυτό το αίσχος χρειάζεται μια γιορτούλα για να μας θυμίζει ότι είμαστε άνθρωποι κι ότι οι κακοί πρέπει να τιμωρηθούν;

Με τους άλλους τι θα γίνει;

Όμως, εντάξει. Θα πιαστούν ένας, δύο, δέκα κακοποιητές γυναικών. Τι θα γίνει με τους άλλους; Θα αποκαλυφθούν ποτέ;

Εγώ ξέρω π.χ. τουλάχιστον 2 πασίγνωστους πολιτικούς που έδερναν τις γυναίκες τους μέχρι… νοσοκομείου.

Γνωρίζω τουλάχιστον 4-5 πολιτικούς που παρενοχλούσαν σεξουαλικά γυναίκες και χρησιμοποιούσαν την εξουσία τους για να επιβληθούν.

Αυτοί όλοι θα αποκαλυφθούν ποτέ;

Αλλά και οι άγνωστοι βιαστές, σεξουαλικά αρπακτικά, ή άνδρες που δέρνουν ανηλεώς ή πιέζουν ψυχολογικά τις γυναίκες του χώρου τους θα αποκαλυφθούν ποτέ;

Ο γείτονας που βρίζει και χτυπά τη γυναίκα του, κι εκείνη φοβισμένη λέει ότι έπεσε από τις σκάλες.

Ο επαγγελματίας που πιέζει αφόρητα τις γυναίκες της δουλειάς του για «ανταλλάγματα» έναντι καριέρας. Κι εννοούμε πίεση, όχι φλερτ, έρωτας, σχέση, αυτονόητα πράγματα δηλαδή.

Ο φίλος που τον στηρίζουμε, και δεν μιλάμε αν και γνωρίζουμε ότι είναι μισογύνης.

Το αφεντικό που πληρώνει λιγότερο τη γυναίκα σε σχέση με τον άνδρα γιατί είναι… γυναίκα. Γιατί δουλεύει λιγότερο στις… δύσκολες ημέρες, γιατί έχει «λιγότερη παραγωγικότητα» επειδή είναι… γυναίκα.

Χιλιάδες καθημερινές διακρίσεις που δεν μπορούν να επιλυθούν ούτε με γιορτές, αλλά ούτε και με το να έχουμε έναν αστυνόμο ή μια φεμινιστική οργάνωση σε κάθε μέρος για να λύνουμε προβλήματα.

Το ζήτημα είναι βαθιά κοινωνικό και βαθύτατα θέμα Παιδείας. Εκεί είναι το κλειδί για την εξάλειψη των διακρίσεων σε βάρος των γυναικών.

Αν το σχολείο και η οικογένεια διαμορφώσουν το σωστό πλαίσιο θα σταματήσουν οι διακρίσεις και δεν θα έχουμε κανένα λόγο να στήνουμε Παγκόσμιες Ημέρες.

Αν οι άνδρες μάθουν από μικροί ότι δεν υπάρχουν διαφορές με τις γυναίκες, ότι η ισότιμη αντιμετώπιση είναι αυτονόητη και ότι ο σεβασμός της γυναικείας προσωπικότητας είναι πάνω από όλους τους νόμους, τις παραδόσεις και τα στερεότυπα, τότε θα μπορούμε να μιλάμε για μια πιο δίκαιη, για το «ισχυρό φύλο» κοινωνία.

Γίνονται και καλά πράγματα, όμως. Εχουμε την πρώτη Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Την πρώτη πρόεδρο της Κομισιόν, την πρώτη αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, γυναίκα επικεφαλής της ΕΚΤ αλλά και του ΔΝΤ, κι άλλες γυναίκες σε καίριες θέσεις εξουσίας κι ευθύνης. Κάτι καλό πάει να συμβεί, αλλά δεν αρκεί…

Μου είπε μια γυναίκα κάποτε: «Να σέβεσαι ρε τις γυναίκες. Γυναίκα σε γέννησε και σένα». Αυτό θα πρέπει να το βάλουμε καλά στο μυαλό μας όλοι.

Υ. Γ. Αλλά και οι γυναίκες πρέπει να κάνουν κάτι. Πρέπει να πάψουν να είναι «θύματα». Να διεκδικούν, να μιλάνε, να φωνάζουν, να ουρλιάζουν, να μην μεμψιμοιρούν.

Να γίνονται λιοντάρια όπου και όποτε χρειάζεται, να είναι μαγκάκια όποτε πρέπει.

Αλλά και να μην χάνουν τη γυναικεία τους υπόσταση υποστηρίζοντας λανθασμένα, πολλές φορές το φεμινιστικό κίνημα.

Ισορροπία χρειάζεται έτσι ώστε να μην χαθεί η μαγεία, η έλξη, το φλερτ, ο έρωτας, η αγάπη μεταξύ των δύο φύλων.

Και μιας και είναι «γιορτή» της πρέπει ένα ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη:

Φτωχές γυναίκες,
μοδίστρες, δακτυλογράφοι, ασπρορουχούδες,
τίμιες ή σπιτωμένες, ακόμα κι άλλες
εκείνες του σκοινιού και του παλουκιού,
γυναίκες του ανέμου, της βροχής, του κουρνιαχτού,
νιώσαμε το φόβο που κρύβεται καμιά φορά
πίσω από την αγνότητα,
την κούραση πίσω από την καλοσύνη ή την αδιαφορία
πίσω απ’ την υπακοή.
Μα πιο πολύ νιώσαμε την αδυναμία που
κρύβεται πίσω απ’ την κακία.

*Γράφει ο Δημήτρης Εμμανουηλίδης

«Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι αλά καρτ… η έννομη τάξη μπορεί να δράσει προς τη διάσωση μιας ζωής η οποία δεν σεβάστηκε τις εγγυήσεις του νομικού μας πολιτισμού και αυτή είναι η υπεροχή του νομικού πολιτισμού. Όταν η πολιτεία σώζει τη ζωή ενός ανθρώπου που έχει αφαιρέσει ζωές, αυτό αναδεικνύει το μεγαλείο της… Ανάμεσα στον εκβιασμό και στην προστασία της ανθρώπινης ζωής, βάζω πρώτα την ανθρώπινη ζωή». Μ’αυτές τις σκέψεις ο καθηγητής συνταγματικού δικαίου Σπύρος Βλαχόπουλος ορθοτομεί ένα θέμα που μέρες τώρα απειλεί να διχάσει την κοινωνία μας. Μια κοινωνία που οδηγείται στην οπαδοποίηση, μ’ όλες τις αρνητικές συνέπειές της.

Τις περισσότερες φορές τις εντάσεις αυτές τις προκαλούν οι παράγοντες με τις προκλητικές αποφάσεις τους και με τη ρητορική τους. Με εμφανή την αδυναμία τους να συνειδητοποιήσουν τον αρνητικό αντίκτυπο των επιλογών τους, στην προσπάθεια να εμφανιστούν βασιλικότεροι του βασιλέως επιλέγουν τον δρόμο της έντασης.

Το ανάλογο συνέβη με τη συμπεριφορά που επέδειξε στο θέμα Κουφοντίνα η ΓΓ Αντιεγκληματικής Πολιτικής κ. Νικολάου.

Αγνοώντας ή, το χειρότερο, προσπερνώντας την παγιωμένη αρχή ότι η Δημοκρατία δεν εκβιάζεται και δεν εκδικείται, προχώρησε σε μια απόφαση που όφειλε να γνωρίζει ότι θα γεννούσε εκ του μη όντος ένα άκαιρο και επιζήμιο για τα πραγματικά ζητούμενα της κοινωνίας θέμα.

Όφειλε η κ. Νικολάου να γνωρίζει πως το μεγαλείο της Δημοκρατίας εδράζει στην ασφάλεια που της παρέχει το αίσθημα υπεροχής της.

Είναι αδιανόητο να πιστεύει κανείς ότι ένας ισοβίτης καταδικασμένος για εγκλήματα τρομοκρατίας μπορεί να εκβιάζει και να απειλεί ένα σύστημα εδρασμένο στη διαχρονική βούληση για εύρυθμη συλλειτουργία του κοινωνικού συνόλου. Το δικαιικό σύστημα αποτελεί εχέγγυο της ισχύος της.

Η μόνη ενδεχομένως κερκόπορτα για την άλωσή της είναι η εμφιλοχώρηση του φόβου. Φόβος εν προκειμένω για τις συνέπειες του επιχειρούμενου εκβιασμού του κατάδικου Κουφοντίνα.

Και μόνον που αναγορεύει τον ισοβίτη σε εκβιαστή της Δημοκρατίας, αποδεικνύει την άγνοιά της όσον αφορά τη δύναμη και το μέγεθός της. Για τον λόγο αυτό γίνεται επικίνδυνη η ίδια. Γιατί το πιο επικίνδυνο για τα ανθρώπινα είναι να υπεισέλθει ο φόβος εκεί όπου δεν υφίσταται κανένας κίνδυνος. Αυτό το κυνήγι μαγισσών ως πολιτική δράση υιοθέτησε η κ. Νικολάου στην προσπάθειά της να αναδειχθεί ως θεματοφύλακας του Νόμου και της Τάξης και να γίνει αρεστή σ’ έναν όμιλο ομοφρονούντων.

Θα όφειλε η κ. Νικολάου να γνωρίζει ότι δίνοντας υπόσταση σε άτομα που το δικαιικό σύστημα αμετάκλητα αποφάνθηκε, αναμοχλεύει τα αποκαΐδια από μια φωτιά που πλήγωσε την κοινωνία μας σε εποχές που ανεπιστρεπτί έχουν παρέλθει.

Εν έτει 2021 εντελώς διαφορετικά προβλήματα απασχολούν την αιμορραγούσα κοινωνία μας:

• Το φάσμα της πανδημίας με την απώλεια χιλιάδων υπάρξεων.
• Η διάλυση της κοινωνικής συνοχής ως απότοκο μιας αναποτελεσματικής και αλλοπρόσαλλης οικονομικής διαχείρισης της πανδημίας.
• Το ξεθεμέλιωμα δημοκρατικών κατακτήσεων στην Παιδεία, στην Εργασία, στη λειτουργία του Κοινοβουλίου.
• Τα αδιέξοδα στη διασφάλιση της Εθνικής κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας.

Ανοιχτός, δυστυχώς, κατάλογος προβλημάτων που θα ’πρεπε να απασχολούν μια κυβέρνηση με συναίσθηση της κοινωνικής και ιστορικής της ευθύνης απέναντι στο λαό της και στη χώρα.

Αντ’ αυτών επιλέγει να επιστρατεύσει την αποφασιστικότητά της με την επιβολή αστυνομοκρατούμενου κλίματος στα ΑΕΙ και με την πάταξη κάθε μαζικής αντίστασης στον απολυταρχισμό της. Στο πλαίσιο αυτής της πρακτικής επιλέγει μέσω της κ. Νικολάου να επιδείξει την τιμωρητική συμπεριφορά της απέναντι σ’ έναν ισοβίτη τρομοκράτη που έχει καταδικαστεί πρωτίστως στη συνείδηση της κοινωνίας.

Η επιείκεια που οφείλει να επιδεικνύει η Δημοκρατία είναι το μεγαλείο της. Αυτή την αδιαπραγμάτευτη αρχή δεν πρέπει να την απεμπολήσει.

Οι Σειρήνες της εκδίκησης, όσο και αν την καλούν με το παρελκυστικό τραγούδι τους, δεν πρέπει να την παγιδεύουν.

Χρέος της ευνομούμενης πολιτείας είναι να προσπαθεί να κρατά εφτασφράγιστο τον ασκό του Αιόλου, ώστε να μην επιτρέψει σε κανέναν υπονομευτή της κοινωνικής ειρήνης να τον διατρήσει. Ας συνειδητοποιήσει η σημερινή Κυβέρνηση πως η μεγαθυμία είναι η διαχρονική δύναμη της πολιτείας. Είναι το μεγαλείο της, όπως τόσο εύστοχα σημειώνει ο συνταγματολόγος καθηγητής Βλαχόπουλος. Τον δρόμο της επιείκειας -αδιάφορο αν τον επιζητεί ή όχι ο ισοβίτης- τον έχει πρωτίστως ανάγκη η κοινωνία, καθώς είναι ο μόνος τρόπος για να μην ανοίξουν άλλες πληγές, στις ήδη αιμορραγούσες.

Με απόλυτο σεβασμό στην άσβηστη οδύνη των ανθρώπων που θρηνούν την απώλεια των δικών τους, τολμώ να ζητήσω την μεγαθυμία εκείνη που δυστυχώς αρνείται να επιδείξει η Κυβέρνηση δια της κ. Νικολάου.

Μια τέτοια στάση αυθυπέρβασης θα ήταν η δικαίωσή τους.

ΥΓ: Προφανώς το να υπεισέλθει κανείς σε νομικές ατραπούς δεν απαντά στην ουσία του προβλήματος. Αυτή βρίσκεται στην αποσαφήνιση της διατυπωμένης άποψης ότι «η Δημοκρατία δεν εκβιάζεται ούτε εκδικείται».

Ο Δημήτρης Εμμανουηλίδης είναι τ. βουλευτής Καβάλας του ΣΥΡΙΖΑ