του Λάζαρου Βασιλειάδη

Τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα αυτήν την περίοδο της κρίσης και της εξαθλίωσης, μεγάλα οικονομικά συμφέροντα προσπαθούν με βίαιο τρόπο να αλλάξουν οριστικά τον αναπτυξιακό χαρακτήρα και τη φυσιογνωμία τη Καβάλας.

Οι λόγοι είναι προφανείς, η γεωστρατηγική θέση εξαιρετική, κοντά στους σχεδιαζόμενους αγωγούς, κοντά στην Βαλκανική ενδοχώρα. Παράγοντες που διατηρούν στενές επαφές με τα κέντρα λήψης αποφάσεων, που είτε υπηρετούσαν στο παρελθόν στείρες κομματικές σκοπιμότητες και αντιλήψεις είτε αντιμετώπιζαν τα ζητήματα της ανάπτυξης και της προστασίας του περιβάλλοντος επιδερμικά και με λαϊκισμό προς άγραν ψήφων, επιδίδονται σε έναν αγώνα αποπροσανατολισμού της κοινωνίας, εκμεταλλευόμενοι τον πόνο, τη δυστυχία και την απόγνωση των συμπολιτών μας, λιθοβολώντας την όποια ελπίδα έμεινε για να διατηρήσει η περιοχή μας τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα, για να πάει επιτέλους μπροστά.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, καταστρατηγώντας ακόμη και τις διατάξεις που προβλέπει το Π.Δ. για τις διαδικασίες Fasttrack, επιχειρείται από τη ΔΕΠΑ η εγκατάσταση πλωτής μονάδας υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (LNG), στον κόλπο της Καβάλας, πολύ κοντά στις ακτές της Νέας Καρβάλης. Σημειώνεται ότι η όλη διαδικασία κινείται περίπου εν κρυπτώ, χωρίς ιδιαίτερη ενημέρωση, προφανώς για να αποτελέσει ισχυρή «προίκα» κατά τη διαδικασία πώλησης της ΔΕΠΑ.

Δεν λέμε όχι σε οποιαδήποτε επένδυση όσο και αν ορισμένοι προσπαθούν να διαστρεβλώσουν την αλήθεια. Λέμε όχι, και αν χρειαστεί θα πούμε και άλλα πολλά ΟΧΙ, σε κάθε μονάδα που ενώ θέτει σε σοβαρό κίνδυνο την ασφάλεια της περιοχής και επιβαρύνει σημαντικά το περιβάλλον, εξυπηρετεί αποκλειστικά τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, ντόπια και ξένα, καθώς και την ενεργειακή επάρκεια των ισχυρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτών που μας καταδυναστεύουν μέσω των μνημονίων.

Θα πούμε όμως και πολλά ΝΑΙ σε κάθε επένδυση που ταιριάζει με τον χαρακτήρα και τη φυσιογνωμία της περιοχής και είναι συμβατή με τους αναπτυξιακούς σχεδιασμούς μας. Περιορίζομαι μόνο στην αξιοποίηση των γεωθερμικών πεδίων Νέστου και Ακροποτάμου που από μόνα τους θα μπορούσαν να δημιουργήσουν αναπτυξιακή κοσμογονία. Είναι τώρα μεγάλη η ανάγκη να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Οι απόψεις ότι κάθε μονάδα κατά τον έναν ή τον άλλον βαθμό ρυπαίνει και ότι η τεχνολογία εγγυάται την προστασία του περιβάλλοντος είναι τελείως θεωρητικές ενώ τέτοιας μορφής υπεραπλουστεύσεις αποπροσανατολίζουν, οδηγώντας σε ένα άκριτο ΝΑΙ σε οποιαδήποτε επένδυση, δηλαδή στον ίδιο παρονομαστή του άκριτου ΟΧΙ. Κάθε περιοχή και κάθε επένδυση έχει τα δικά της χαρακτηριστικά.

Οποιαδήποτε επίκληση θετικών παραδειγμάτων από άλλες περιοχές του πλανήτη δεν μπορεί να γίνει copy paste για την περιοχή μας. Διότι υπάρχει και το παράδειγμα της προηγμένης τεχνολογικά και οικονομικά Γερμανίας η οποία δεν διαθέτει σταθμό LNG στο βόρειο θαλάσσιο μέτωπό της και στα λιμάνια της και το κάνει συνειδητά για λόγους ασφάλειας και προστασίας του περιβάλλοντος. Κάθε φορά που πρόκειται να προωθηθεί μια μεγάλη επένδυση στην περιοχή, ενώ δεν εντάσσεται σε έναν γενικότερο εθνικό και περιφερειακό σχεδιασμό, καλούνται κάποιο να βάλουν «πλάτη» προκειμένου να πειστεί η τοπική κοινωνία.

Επικαλούνται τις καλές προθέσεις του επενδυτή και τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Δεν τους απασχολεί, πόσες θέσεις εργασίας χάνονται, ποια συμφέροντα υπηρετούνται, εάν η τοπική κοινωνία ωφελείται, εάν έχει γίνει διαβούλευση, εάν μεθοδεύεται εν κρυπτώ η επένδυση, εάν παραβιάζεται η ελληνική και ευρωπαϊκή νομοθεσία κ.α. Να όμως που ευτυχώς που υπάρχει και ο παράγοντας χρόνος που πολλές φορές μας δικαιώνει.

Ποιος μας πίστευε στις αρχές του 2000 όταν ο πανίσχυρος τότε Τσοχατσόπουλος, στο όνομα της δημιουργίας ενεργειακού κέντρου στην ανατολική Καβάλα, όπως γίνεται και σήμερα, προωθούσε «επενδύσεις» αποθήκευσης και εμπορίας υδρογονανθράκων (η σύμβαση για παραχώρηση της προβλήτας της Καβάλα ΟΙΛ σε κοινή χρήση όλων των εταιρειών πετρελαιοειδών είχε αποσταλεί από το ΦΑΧ μιας εκ των ενδιαφερόμενων εταιρειών για λογαριασμό και ως εντολή του τότε ΓΓ ΥΠΑΝ).

Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε και κάτι ακόμη. Άλλο βιομηχανική περιοχή και άλλο ενεργειακό κέντρο. Ακόμη και τα παιδιά του δημοτικού μπορούν να ξεχωρίσουν τη διαφορά. Ενεργειακό κέντρο είναι ο χώρος όπου παράγεται ενέργεια και όχι ο χώρος αποθήκευσης και εμπορίας υδρογονανθράκων. Και ακόμη, το ενεργειακό κέντρο σχεδιάζεται και θεσμοθετείται από το κράτος, διέπεται από συγκεκριμένο καθεστώς και κανόνες λειτουργίας, δεν έχει απεριόριστη αφομοιωτική ικανότητα, δεν είναι ανεξέλεγκτο, δεν συνυπάρχει με οικισμούς, με ανθρώπους, με τον Άγιο Γρηγόριο κ.α.

Η χώρα μας απέκτησε χωροταξικό σχέδιο μόλις την προηγούμενη δεκαετία. Το Περιφερειακό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης της Περιφέρειας ΑΜΘ εγκρίθηκε μόλις το 2003 (ΦΕΚ 147/Β/9-10-2003) και στις μέρες μας, σ’ αυτήν την «ύποπτη» περίοδο, αναθεωρείται, ενώ ταυτόχρονα διάφορες σειρήνες, αυτή τη φορά ποιο έντονα, ηχούν και πάλι περίεργα, αναμασώντας τα περί ανάπτυξης και δημιουργίας ενεργειακού κέντρου.

Κάθε χωροταξικό Σχέδιο δοκιμάζεται στην πράξη και μετά από μερικά χρόνια αναθεωρείται και βελτιώνεται. Ας δούμε όμως τι προβλέπει το ισχύον χωροταξικό Σχέδιο για την περιοχή μας: Στην παράγραφο 3.7.1 για το ρόλο της Καβάλας προβλέπει: “Διαπεριφερειακό- διασυνοριακό κέντρο μεταφορών, εξαγωγών και τουρισμού” και για το ρόλο της Κομοτηνής “Ενεργειακό Κέντρο Εθνικής σημασίας”, και στην παράγραφο 3.7.1 για την Ενέργεια: «Η Περιφέρεια ΑΜΘ εξελίσσεται σε ένα αναδυόμενο ενεργειακό κέντρο της χώρας. Αυτό πραγματοποιείται όχι με βάση τους ενεργειακούς πόρους της Περιφέρειας αλλά με την ευκαιρία διέλευσης του αγωγού φυσικού αερίου.

Αντίθετα με τα παραδοσιακά ενεργειακά κέντρα της χώρας (Πτολεμαΐδα-Αμύνταιο και Μεγαλόπολη) η παραγωγή ενέργειας στην Περιφέρεια ΑΜΘ ακολουθεί μια κατεύθυνση φιλική προς το περιβάλλον, αξιοποιώντας πολυποίκιλους πόρους όπως το φυσικό αέριο, τους υδροηλεκτρικούς σταθμούς αλλά και τις ήπιες ή ανανεώσιμες μορφές όπως η αιολική και γεωθερμική». Δηλαδή, ακόμη και για την Κομοτηνή ως ενεργειακό κέντρο της περιφέρειας, ο χαρακτήρας είναι ηπιότερος και όχι της μορφής των μεγάλων ενεργειακών κέντρων της Δ. Μακεδονίας.

Στερείται επιστημονικής εγκυρότητας αλλά και στοιχειώδους λογικής η άποψη που διατυπώνεται ότι χωρίς περιορισμούς μπορούν να συνωστίζονται βιομηχανίες στο χώρο μεταξύ Καρβάλης και λιμανιού και ταυτόχρονα, να αγνοείται η ύπαρξη της Νέας Καρβάλης και η Καβάλα πολεοδομικά να επεκτείνεται προς τα ανατολικά (περιγιάλι με πρόβλεψη 20.000 κατοίκων).

Αποκαλυπτική είναι η ίδια η ΔΕΠΑ (απόσπασμα από τη μελέτη οριοθέτησης του LNG που κατατέθηκε πρόσφατα) : “Τα χωρικά όρια εγκαταστάσεως του Τερματικού Σταθμού είναι προς Δυτικά το δυτικό όριο αναπτύξεως του νέου μείζονος λιμένα Καβάλας «Φίλιππος Β», και προς τα Ανατολικά οι εγκαταστάσεις της Kavala Oil (Energean). Δεν μπορεί να χωροθετηθεί ανατολικότερα, καθώς προσεγγίζουμε την προστατευόμενη περιοχή Natura, ενώ δυτικότερα καθίσταται προβληματική η εγγύτητα με την πόλη της Καβάλας, ακόμη και για λόγους αισθητικής του τοπίου. Δυτικά της πόλης της Καβάλας, η περιοχή δεν θεωρείται κατάλληλη για την χωροθέτηση του Σταθμού “.

Ο ισχυρισμός ότι αφού στην ανατολική περιοχή υπάρχουν βιομηχανίες που εντάσσονται στο καθεστώς SEVESOμπορεί να εγκατασταθούν και άλλες είναι ανυπόστατος και για έναν ακόμη σημαντικό λόγο. Σύμφωνα με το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο Καβάλας που μόλις πριν από μερικούς μήνες εγκρίθηκε, ( ΓΠΣ ΦΕΚ 1471/Β/9-10-2013), στην κατάρτιση του οποίου συμμετείχαν μέσω διαβούλευσης πολλοί φορείς, μεταξύ των οποίων κυρίως και το Τεχνικό Επιμελητήριο, στην ανατολική περιοχή της Καβάλας απαγορεύεται η εγκατάσταση νέων μονάδων που εντάσσονται στην οδηγία SEVES OII.

Επιπλέον, για όλες τις μεταβολές των χρήσεων των θεσμοθετημένων ΖΟΕ (Ζώνες Οικιστικού Ελέγχου) ισχύει το ότι οι μεταβολές αυτές γίνονται είτε προς χρήσεις ευνοϊκότερες για το περιβάλλον, είτε χωρίς μεταβολή του βαθμού επίδρασης /προστασίας προς το περιβάλλον.

Όταν και αυτός ο κουρνιαχτός για το LNGκαταλαγιάσει, πρέπει οι φορείς να σκύψουν με σοβαρότητα στο πρόβλημα που υπάρχει με την ανατολική περιοχή της Καβάλας και μέσα από ημερίδες, συνέδρια και μελέτες να αποφασίσουν για τις χρήσεις γης και για το είδος της ανάπτυξης της περιοχής, σε σχέση πάντα με τον αναπτυξιακό ρόλο του λιμανιού, που επιτέλους πρέπει να καθοριστεί με σαφήνεια.

Μέχρι τότε, εμείς θα συνεχίσουμε να είμαστε ρομαντικοί, εμείς θα συνεχίσουμε να είμαστε ενεργοί πολίτες. Δε θα τεθούμε σε ιδιότυπη ‘αγρανάπαυση» για να χρησιμοποιηθούμε ως «λαγοί» όταν οι συνθήκες το επιβάλουν. Χρειάζεται και αυτό να το αποδείξουμε; Δε νομίζω. Είμαστε αρκετά γνωστοί στην κοινωνία.

Όχι! Κανέναν λόγο δεν έχω να απολογηθώ επειδή αδιαφορώ ή δε γουστάρω το Air SeaShow. Και γιατί άλλωστε να το κάνω; Όπως κάποιος δεν «πεθαίνει» για να δει τη Νοσταλγίατού Ταρκόφσκι ή Το Λιβάδι που Δακρύζει του Αγγελόπουλου, έτσι και ‘γω δεν τρελαίνομαι για τα «σιδερένια ιπτάμενα». Όπως ο άλλος βαριέται αφόρητα να ακούει τον Jan Garbarekνα φυσάει το σαξόφωνο ή τη Φαραντούρη να τραγουδάει συνοδεία του Charles Lloyd, άλλο τόσο κι εγώ με τους καπνούς και τα βεγγαλικά από τα… ακροβατικά αεροπλάνα. Όπως κάποιοι μπορεί να έχουν «χεσμένο» τον Τόμας Μαν, την Κατερίνα Γώγου ή τη Βιρτζίνια Γουλφ, το αυτό κι εγώ για τους «ριψοκίνδυνους πιλότους». Κι αν στα πλήθη σκορπά συγκίνηση και πατριωτικό πάθος η κρεμασμένη γαλανόλευκη από το επιβλητικό Apache, εμένα μου φτάνει και μου περισσεύει το «είμαι καθαρός» από μία αποφοίτηση του ΚΕΘΕΑ. Ξεκάθαρα πράγματα!

Θα μου πείτε, δεν υπάρχει περίπτωση… συγκερασμού και ταύτισης των «δύο κόσμων»; Για να πω την πικρή μου αλήθεια, όχι! Όμως για να το «λειάνω» λίγο και για να αποφύγω τις απολυτότητες και τους ισοπεδωτισμούς που αντιπαθώ, θα έλεγα πως «ίσως και να συνέβαινε». Αν (ας πούμε) αντικαθιστούσα το παράδειγμα τού Ταρκόφσκι και του Αγγελόπουλου με αυτό του Tom Cruise και του Nicolas Cage, τον Garbarek με τον… Σπανουδάκη, ή τη Γώγου με τη Δημουλίδου και το Ένα Στοιχειωμένο Σπίτι τής Βιρτζίνιας με τις Μάγισσες της Σμύρνης της Μάρας Μεϊμαρίδη! Τότε, ναι! Η τέχνη θα μπορούσε να είναι σύμμαχος των «επιδείξεων» και να συνυπάρχει με όλα τα είδη των θεαμάτων!

Τα λέω όλα αυτά για δύο λόγους: πρώτον, γιατί ο καθένας έχει δικαίωμα να επιλέγει τα «γούστα» του και τις προτεραιότητές του (οπότε, ας το πάρει το ποτάμι, όλα καλώς καμωμένα) και δεύτερον, γιατί αυτές τις ημέρες που βρίσκονταν σε εξέλιξη το «αεροπορικόevent» ένιωσα να «πλάθεται» και να «πλανάται» ένας ιδιότυπος ρατσισμός απέναντι σε όλους εκείνους που εξέφραζαν διαφορετική (και όχι αντίθετη) άποψη γι’ αυτό που συνέβαινε στο αέρα. Οι «ρετσινιές» προς αυτούς; Κυριαρχούνταν από τα επίθετα τού μίζερου, του γκρινιάρη, του ανικανοποίητου, του οπισθοδρομικού και του κακοπροαίρετου. Πολλές φορές δε, έφταναν στο σημείο να ταυτιστούν με τους… εχθρούς της πόλης και τους σαμποτέρ του τουρισμού! Κι όπως συμβαίνει πάντα με αυτού του είδους τις «αντιπαραθέσεις» (κατά τη γνώμη μου, τεχνικές), αυτός που «κερδίζει τις εντυπώσεις» είναι εκείνος που συνθηματολογεί και λαϊκίζει ασυστόλως. Κοινώς, τα επιχειρήματα πάνε κατά διαόλου…

Παράδειγμα; Ας πούμε, ενώ κανένας δε μπορούσε να απορρίψει την άποψη ότι ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας της Μουσικής η πόλη αντί για νότες και μουσική άκουγε τον θόρυβο και τα «βογγητά» των F-16 (πράγμα που σημαίνει ότι ουδείς από αυτούς που καμώνονται για την «παιδεία και τον πολιτισμό» δεν είχε προνοήσει να μη συμπέσει μία τέτοια διοργάνωση με την ημέρα αυτή), εν τούτοις επέμεναν να «κολλάνε» αντικαβαλιώτικες ετικέτες και να «πετάνε» όλες εκείνες τις κοτσάνες των ημιμαθών και των αγραμμάτων περί… ολίγων και κουλτουριάρηδων!

Αυτό είναι φασισμός! Και η γνώμη σου να διαστρεβλώνεται –αφού κανείς δεν είπε να μη διεξάγεται το Air Sea Show– και να σε «στέλνουν» χωρίς δεύτερη κουβέντα στο περιθώριο και την απομόνωση με όρους «αυριανικής απαξίωσης». Κι αν μπορούσαν και στο… πυρ το εξώτερο.

Που, εδώ που τα λέμε, ποτέ δεν είναι αργά!

Υ.Γ.:

Αλήθεια, ποιος έδωσε την άδεια να κρεμαστεί στο Κάστρο η τεράστια σημαία (που παραπέμπει ευθέως σε εκείνη της Χούντας); Ο δήμος; Η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων; Ή ήταν μία ευγενική προσφορά στο Air Sea Show τής (και στρατολάγνας) Πατριωτικής Κίνησης;

Πηγή

Γράφει ο Βασίλης Λιόγκας

Εντυπωσιάζει η ομοφωνία των πολιτικών εκπροσώπων του νομού, όλων των πτερύγων παλιού και νέου δημοτικού συμβουλίου, βουλευτών και δημάρχων, κατά της μελετώμενης επένδυσης του υγροποιημένου φυσικού αερίου LNG από τη ΔΕΠΑ στην Καβάλα.

Η αντίθεση δεν εδράζεται βέβαια σε καμία πολιτική ανάλυση ή αντίθεση, ούτε στον διακηρυγμένο στρατηγικό στόχο ενεργειακού κέντρου, ούτε καν στην ιδιωτικοποίηση της ενέργειας, απλά περιορίζεται στη συνωμοσιολογία και την κινδυνολογία. Είναι θορυβώδης, απολίτικη και ρηχή. Λένε διάφορα για το αποτέλεσμα και τίποτα για την αιτία (την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας), βολεύονται, παρ’ ό,τι πολιτικοί, να δρουν ως ένας απλός φυσιολατρικός όμιλος, αποφεύγουν την διατύπωση πρότασης για το αναπτυξιακό μέλλον της περιοχής ή έστω τον διάλογο επ’ αυτού και θεοποιούν, χωρίς καμία τεκμηρίωση και εντελώς απλοϊκά, την μονομερή «τουριστική ανάπτυξη». Σκέτη απογοήτευση.

Ας μου επιτραπεί να διαταράξω κάπως αυτήν την θαυμαστή συναίνεση δεξιών και αριστερών.

Στην περιοχή με τον υψηλότερο βαθμό ανεργίας και αποβιομηχάνισης, με τις χιλιάδες θέσεις εργασίας που χάθηκαν απ’ τις βιοτεχνίες και τα εργοστάσια που έκλεισαν, είναι απογοητευτική η καιροσκοπική και δημαγωγική αυτή στάση. Αν πραγματικά ενδιαφέρονται για την ανάπτυξη της περιοχής, ας πάρουν θέση για το Χωροταξικό Σχέδιο της Περιφέρειας, που είναι σε διαβούλευση (http://www.pamth.gov.gr/index.php/2012-10-02-10-53-25/2012-11-11-10-09-28/5126-pamth-diavoulefsi) και το οποίο (φευ!) ουσιαστικά απορρίπτει το μοντέλο της τουριστικής ανάπτυξης και θεωρεί στρατηγικό στόχο για την Περιφέρεια τον τομέα της Ενέργειας. Αύριο, οι ίδιες δυνάμεις θα το ψηφίσουν…

Στην Καβάλα της πτώσης και της κρίσης, στην Καβάλα του σήμερα, που πιάστηκε στον ύπνο στο τελευταίο βαγόνι της ανάπτυξης, ποιο είναι αλήθεια το στρατηγικό σχέδιο που προτείνεται από τις υπεύθυνες πολιτικές δυνάμεις και τους τοπικούς μας άρχοντες;

«Ο τομέας της ενέργειας είναι ένα από τα βασικά πλεονεκτήματα της Περιφέρειας ΑΜΘ τόσο στον τομέα της παραγωγής, όσο και σε αυτόν των δικτύων, και η ανάπτυξη του αποτελεί στρατηγικό στόχο για την Περιφέρεια στο πλαίσιο της αξιοποίησης της γεωγραφικής της θέσης.»

Αυτό το δώρο της φύσης και της συγκυρίας δεν πρέπει να χαθεί

Όταν τέτοιο είναι το σχέδιο, κι όταν, από την άλλη, ο νομός Καβάλας είναι από την φύση του -και πρέπει να παραμείνει- Ενεργειακό Κέντρο, όταν επιπλέον μας χρειάζονται βιομηχανίες αιχμής και θέσεις εργασίας, ένα ξερό «όχι», μόνο και μόνο επειδή πρόκειται για εγκατάσταση LNG σε μια Καβάλα ταγμένη δήθεν στον τουρισμό, δεν αρκεί, για κάποιους από μας τουλάχιστον. Όταν λες «όχι» σε οποιαδήποτε εγκατάσταση επιδιώκεται να γίνει μέσα σε δεδομένη, υπαρκτή, νομοθετημένη και επί 5 δεκαετίες λειτουργούσα βιομηχανική περιοχή, στο θαλάσσιο μέτωπο της οποίας διεκδικείς να δημιουργηθεί μείζων ευρωλιμένας, ενώ στα βόρειά της θέλεις να φθάσει ο σιδηρόδρομος και δέχεσαι να δημιουργηθεί Βιομηχανικό Πάρκο, και μάλιστα μόνον για λόγους περιβάλλοντος, τότε στην ουσία παίζεις το παιχνίδι των ανταγωνιστικών εταιρειών: ήδη, η μία, ιδιωτικών συμφερόντων, προχωρεί με θαυμαστή ομοφωνία στην Αλεξανδρούπολη, ενώ η άλλη διεκδικεί την «φυσική αποθήκη» στον κόλπο της Καβάλας, όπου περιέργως οι φυσιολάτρες σιωπούν. Αντιφάσκεις σε βαθμό υπερθετικό, πολύ περισσότερο που σήμερα η φροντίδα για το περιβάλλον, από τεχνολογική τουλάχιστον άποψη, μπορεί άνετα σχεδόν να εξασφαλιστεί. Αλλωστε, η λειτουργία τέτοιων πλωτών σταθμών στην Ιταλία, Αγγλία, Αργεντινή, ΗΠΑ, Κουβέϊτ και χερσαίων στα λιμάνια της Βαρκελώνης, του Ρότερνταμ, της Μπρυζ ή του Μπουένος Άϋρες, δίπλα σε κατοικημένες περιοχές, καταρρίπτουν τις όποιες φοβίες.

Είναι προφανή τα πλεονεκτήματα της δημιουργίας μιας ενεργειακής πύλης στην περιοχή μας, δίπλα μάλιστα σε μια πηγή ενέργειας και σε μια φυσική αποθήκη αερίου. Είναι προφανής η ενίσχυση μέσω συνέργειας του νέου μείζονος Λιμένα «Φίλιππος Β’» και η ανάπτυξή του στη μοναδική λιμενική ενεργειακή πύλη της Βόρειας Ελλάδας. Επιπλέον θα μπορούσε να μετατραπεί σε έναν από τους πρώτους λιμένες στην Ελλάδα που θα μπορεί να εξυπηρετεί την τροφοδοσία πλοίων κινουμένων με Φυσικό Αέριο, σύμφωνα με τις νέες οδηγίες της ΕΕ (υποχρέωση ως το 2020).

Είναι προφανείς οι χρηματοοικονομικές και κοινωνικές ωφέλειες μιας επένδυσης άνω των 250 εκατομμυρίων ευρώ, για την ευρύτερη περιοχή της Καβάλας, η ανάπτυξη νέων επαγγελματικών ειδικοτήτων, έχοντας μάλιστα το πλεονέκτημα του ΤΕΙ και των σχετικών σχολών του, η συμπληρωματική λειτουργία του έργου με τα υπάρχοντα και μελλοντικά αναπτυξιακά έργα της περιοχής (αγωγοί ΤΑΡ και IGB, νέος μείζων Λιμένας και υπόγεια αποθήκη φυσικού αερίου).

Στόχοι πάλης το Φυσικό Αέριο και το Λιμάνι

Η κοντόφθαλμη λογική ορισμένων, παραδόξως και μηχανικών, εξακολουθεί να στερεί την πόλη μας και τους συμπολίτες μας από τα σπουδαία οικονομικά, περιβαλλοντικά και αναπτυξιακά πλεονεκτήματα της χρήσης του Φυσικού Αερίου, που θα πρεπε ναναι το επόμενο μεγάλο έργο υποδομής στην πόλη μας μετά την αποχέτευση. Και ενώ έχουμε νέο Νοσοκομείο και μια επίπεδη επέκταση στο Περιγιάλι για 20.000 κατοίκους, κανένα από τα δύο δεν έχει τροφοδοτηθεί με φυσικό αέριο, πράγμα απολύτως εφικτό, με πλήρη ευθύνη των τοπικών αρχών. Η ευκαιρία του LNG μας φέρνει πιο κοντά στην διεκδίκησή του. Αλλού έχουν φτάσει στην τηλεθέρμανση, κι εμείς είμαστε η μόνη πόλη όλης της Περιφέρειας χωρίς ούτε παροχή φυσικού αερίου, παρ’ ό,τι η πρώτη που πέρασε ο αγωγός και τόσο κοντά της. Βιομηχανίες στην ΒΙΠΕ έφυγαν εξ αυτού του λόγου. Μόνο οφέλη θα είχαν οι εκατοντάδες βιοτεχνίες και οι χιλιάδες συμπολίτες μας από τη χρήση του φυσικού αερίου. Οφέλη απόδοσης, οικονομικά και βεβαίως περιβαλλοντικά. Αυτά τα οφέλη θαπρεπε τώρα να διεκδικούνται με συλλαλητήρια και διαπραγματεύσεις.

Εκείνοι ειδικά οι πολιτικοί –και μάλιστα αριστεροί- που ενδύονται τον οικολογικό μανδύα, που αποφεύγουν την διατύπωση πρότασης για το ενεργειακό μέλλον της περιοχής και της χώρας, για το αν και τι είδους ΔΕΠΑ θέλουν και σήκωσαν τα μανίκια μόνο για το περιβάλλον, ας πάψουν να καπηλεύονται τις αξίες της δημόσιας υγείας και της περιβαλλοντικής προστασίας. Ας λειτουργήσουν δημιουργικά και όχι στείρα αρνητικά, αύριο μπορεί κα κυβερνήσουν.

Ας βάλουν στο τραπέζι της συζήτησης την αναγκαιότητα της ενεργειακής προοπτικής αλλά και ένα ακόμη τεράστιο συγκριτικό πλεονέκτημα της Καβάλας: το Λιμάνι της. Ένα σύνθετο διαμετακομιστικό κέντρο που θαναι ταυτόχρονα και ενεργειακός κόμβος, αυτός θαπρεπε ναναι ο άλλος μεγάλος αναπτυξιακός στόχος της πόλης μας. Ας προσπαθήσουμε να εκμεταλλευτούμε τη συγκυρία, τις επιδιώξεις μεγάλων συμφερόντων, τους ανταγωνισμούς, προς όφελος της πόλης μας και των κατοίκων της.

Δύο τελευταίες επισημάνσεις

1) Ένα από τα δύο θα γίνει: ή ο σταθμός του Κοπελούζου στην Αλεξανδρούπολη, ή αυτός της ΔΕΠΑ στην Καβάλα. Περιθώρια και για τα δύο δεν υπάρχουν. Ας πάρουν την ευθύνη της απώλειας οι τοπικοί μας άρχοντες.

2) Η λειτουργία της φυσικής αποθήκης, είναι απολύτως συμβατή μόνο με τον χαρακτήρα της Καβάλας ως ενεργειακού κόμβου και ιδιαίτερα με το LNG. Ας μην ροκανίζουν κάποιοι φίλοι μας των Πετρελαίων το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονται. Αλλωστε ο υποθαλάσσιος αγωγός από την φυσική αποθήκη στη στεριά θαναι κοινός και θα απαλλάξει τους Καρβαλιώτες από τον άθλιο και επικίνδυνο παραλιακό αγωγό.
Αν ο μονόλογος που ακούγεται μονότονα χρόνια τώρα από αυθαίρετα ανακηρυχθέντες οικολόγους αφήνει περιθώρια για διάλογο, θα επανέλθω και σε τεχνικά ζητήματα που τίθενται εκ του πονηρού για να εκμεταλλευτούν την ημιμάθεια και την άγνοια.

Tου Σωτήρη Χιωτάκη

Η επικαιρότητα κύκλους κάνει, όχι γιατί τα ΜΜΕ δεν έχουν θέματα να προβάλλουν και αποφασίζουν να «παίξουν» επαναλήψεις, αλλά γιατί κάποια θέματα παραμένουν ίδια κι απαράλλαχτα τόσο σε ό,τι αφορά την ουσία τους όσο και σε ό,τι αφορά τα όσα (έπρεπε να) συνεπάγεται η αντιμετώπισή τους.

Πόσες φορές τα τελευταία χρόνια δεν έχετε διαβάσει, δει ή ακούσει για τη διακοπή της ροής του φυσικού αερίου από τη Ρωσία στην Ουκρανία, με αφορμή τις γνωστές οικονομικές εκκρεμότητες ανάμεσα στις δύο χώρες αλλά και με αιτία τις κινήσεις στην ευρύτερη γεωπολιτική σκακιέρα της περιοχής; Και πόσες, επίσης, φορές δεν έχετε διαβάσει, δει ή ακούσει διαβεβαιώσεις, επίσημες ή μη, για το ότι «η χώρα μας δεν έχει πρόβλημα», «έγκαιρα η ΔΕΠΑ έφερε LNG», «γεμάτες οι αποθήκες του ΔΕΣΦΑ στη Ρεβυθούσα» αλλά και πιο …αγωνιώδη θέματα «συναγερμός για περιορισμό ποσοτήτων από τη Ρωσία», «πιθανές περικοπές καταναλώσεων τις επόμενες ημέρες» κλπ;

Αμέτρητες, πραγματικά, οι περιπτώσεις. Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά καθώς στην Ελλάδα «το διοικείν ουκ εστί προβλέπειν, αλλά …αντιδράν»! Ίσως αντιπαρατηρήσει κάποιος ότι «είναι σημαντικό να αντιδρά κανείς με επιτυχία» αλλά εδώ οφείλω να πω ότι μια σωστή αντίδραση, για να αποδώσει το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, θα πρέπει να χαρακτηρίζεται και από τύχη.

Εν προκειμένω, από το πότε θα λήξει η ρωσοουκρανική διένεξη, πόσο υψηλές θα είναι οι καταναλώσεις, αν υπάρχει κακοκαιρία που εμποδίζει τα πλοία LNG να φέρουν έκτακτες ποσότητες κλπ. κλπ.

Το ίδιο σίριαλ που παρακολουθούμε εδώ και χρόνια ως θεατές, με θαυμαστή αλλά και τόσο …βαρετή συνέπεια επανάληψης, χωρίς καμία διάθεση να αποδείξουμε ότι όχι μόνο είμαστε σε θέση να προλαμβάνουμε και να δημιουργήσουμε ευνοϊκότερες συνθήκες για την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας και τους ίδιους τους καταναλωτές.

Να πάω, λοιπόν, και εγώ με το …ρεύμα και να επαναλάβω, ότι από τον Δεκέμβριο του 2011, το project της κατασκευής Υπόγειας Αποθήκης Φυσικού Αερίου στο παλαιό και σχεδόν εξαντλημένο κοίτασμα φυσικού αερίου στη Νότια Καβάλα παραμένει παγωμένο στα συρτάρια του ΤΑΙΠΕΔ. Η χώρα έχει κινδυνεύσει να μείνει από φυσικό αέριο, έχει κάνει και περικοπές σε μεγάλους καταναλωτές, έχει χάσει χρηματοδοτήσεις για την επικαιροποίηση μελετών, έχει ακούσει σε αυστηρό τόνο τις Βρυξέλες να λένε «χρειαζόμαστε αποθήκες, το project έχει ενταχθεί στα ενεργειακά έργα κοινού ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος» κι όμως… Η επανάληψη του βαρετού σίριαλ καλά κρατεί, συνοδευόμενο από την ενδόμυχη ευχή «έλα μωρέ, θα την σκαπουλάρουμε και τώρα, πόσο να το τραβήξουν οι Ρώσοι» και με έτοιμη την αντίδραση – άλλη μία αντίδραση – στο στιλ «αν το πράγμα στραβώσει θα φταίει ο ΄Χ, όχι εγώ που θα έχω κάνει αυτό που πρέπει».

Δυόμιση χρόνια παγωμένο ένα έργο που «φωνάζει» ότι χρειάζεται. Το λέει η Ευρώπη, το αντιλαμβάνονται ΟΛΟΙ οι γείτονες, με τους Βούλγαρους να έχουν δρομολογήσει μεγάλες αναβαθμίσεις των υφιστάμενων αποθηκών τους, τους Αλβανούς να έχουν βάλει μπροστά δικό τους σχέδιο – ο TAP περνά και από αυτούς, μην το λησμονούμε – τους Κροάτες να έχουν ξεκινήσει μελέτες.

Και βεβαίως τρία χρόνια κατατεθειμένη μελέτη από την Energean Oil & Gas για τη δημιουργία της υπόγειας αποθήκης. Αλλά και μελέτες από τον ΔΕΣΦΑ, από την ΔΕΠΑ, από την Poyry για λογαριασμό του ΤΑΙΠΕΔ – έχουμε καιρό να ακούσουμε για αυτήν, αλήθεια, νομίζω πως όπου να’ ναι, ειδικά αν ζορίσει το πράγμα, θα «εμφανιστεί» και πάλι στα ΜΜΕ – αλλά ουσιαστική δράση από αυτούς που πρέπει ΚΑΜΙΑ. Α, ξέχασα, δυόμιση χρονιά μετά το αράχνιασμα στο ΤΑΙΠΕΔ, μάθαμε ότι η υπόγεια αποθήκη εντάχθηκε στις διαδικασίες του fast track!…

Θα πει κάποιος: “Μα υπάρχει τόση κινητικότητα γύρω από την αποθήκευση αερίου…Να, και στη διάρκεια των επαφών με Αλίγιεφ έγιναν κουβέντες για LNG”. Ναι, φυσικά και αυτά τα project έχουν τη σημασία τους. Πρέπει, όμως, να γίνει αντιληπτό το ότι δεν δημιουργούν σε καμία περίπτωση τα αποθέματα ασφαλείας που χρειάζεται η χώρα και που ζητά επιτακτικά πλέον – θυμηθείτε την πρόσφατη επίσκεψη του Επιτρόπου Ενέργειας Έτινγκερ – η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Οι αποθήκες του ΔΕΣΦΑ στη Ρεβυθούσα, για παράδειγμα, κρατούν το υγροποιημένο αέριο για περίπου 10 ημέρες. Η αποθήκη που θα μπορούσε ΗΔΗ να έχει δημιουργηθεί στην Καβάλα, μπορεί να αδειάζει δύο φορές τον χρόνο, ανάλογα με τις ανάγκες.

Και, βεβαίως, αντιλαμβάνεται κανείς τι μπορεί να σημαίνει η αποθήκευση φυσικού αερίου, όχι μόνο σε επίπεδο ενεργειακής ασφάλειας και γεωπολιτικής σημασίας –μην έχετε αμφιβολία ότι δεν χωρούν όλα τα ανάλογα σχέδια – αλλά και ανταγωνισμού, δηλαδή τιμών. Πώς λ.χ. θα στεκόσουν σε μια διαπραγμάτευση με τον βασικό σου προμηθευτή, τη Ρωσία, η οποία δίνει το 65-70%, σε θέματα τιμών και ρητρών take or pay, αν είχες μια αποθήκη γεμάτη και ικανή να σου δώσει περί τα 7 εκατ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ημερησίως, δηλαδή παραπάνω από το 50% της συνολικής κατανάλωσης της χώρας;

Είμαι βέβαιος ότι, εάν το «διοικείν είη προβλέπειν» στην Ελλάδα, η αποθήκη φυσικού αερίου στη Νότια Καβάλα θα είχε ήδη φτιαχτεί! Αλλά επειδή το αρχαίο ρητό ισχύει πιθανότατα σε όλες τις πολιτισμένες χώρες αλλά όχι στον τόπο που το γέννησε, θα πρέπει να συνηθίσουμε στις …κονσέρβες!

Το ζητούμενο για τον διάδοχο του κου Θεοχάρη είναι η διαχειριστική κουλτούρα που οφείλει να διακρίνει τη σκέψη του. Μια διέξοδος λοιπόν στα προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει, δίνεται από τη γνωστή πεπατημένη, που ενδεχομένως μπορεί να προκαλέσει κοινωνικές εκρήξεις στο άμεσο μέλλον. Μια άλλη, αναφέρεται απλά στην εφαρμογή των αυτονόητων, που έως σήμερα όμως αποφεύγονται.

1. Nα δοθεί ειδικότερα, άμεση προτεραιότητα στην πάταξη του λαθρεμπορίου-νοθείας καυσίμων, με την ταχεία εφαρμογή μέτρων που όφειλαν να υιοθετηθούν από το 2003 και εφαρμόζονται σε άλλες χώρες. Η χώρα θα εισπράττει τουλάχιστον 1-2 δις ευρώ σε φόρους κάθε έτος που τώρα χάνονται, σύμφωνα με τον Γενικό Γραμματέα Διαφάνειας. Τα μέτρα είναι γνωστά και χιλιοειπωμένα. (Βλ. αναλυτικότερα http://www.gsevee.gr/meletes/205-2012-10-04-10-42-22). Οι ένοχοι εξίσου γνωστοί και αριθμητικά πολύ λίγοι!
2. Να περιοριστεί το παρεμπόριο, το οποίο αφορά, κατά την Εθνική Συνομοσπονδία του Ελληνικού Εμπορίου (ΕΣΕΕ), σε ένα τζίρο 20 δις περίπου ευρώ. Μόνο ο ΦΠΑ που χάνεται ανέρχεται σε περίπου 4 δις ευρώ περίπου. Και εδώ οι «παίχτες» είναι γνωστοί.
3. Να αλλάξει ο προσανατολισμός των ελέγχων των νομικών προσώπων. Έτσι, να πάψουν να ελέγχονται από τους εφοριακούς κουλουράδες, περιπτεράδες, ψιλικατζήδες και να δοθεί προτεραιότητα σε έλεγχους των γνωστών επαγγελμάτων που φοροδιαφεύγουν. Οι εκτιμήσεις του ΚΕΠΕ του ΙΟΒΕ κ.ά για τη φοροδιαφυγή την ανεβάζουν στα 30 δις ευρώ το έτος. Και εδώ οι ένοχοι είναι γνωστοί.
4. Να στελεχωθούν με πολυάριθμο προσωπικό οι σχετικές υπηρεσίες που ασχολούνται με τις λίστες Λαγκάρντ, των ακινήτων στο εξωτερικό κ.λπ.. Επιπλέον, να αντιγραφούν λύσεις άλλων χωρών (π.χ. Γαλλίας), που αντιμετώπισαν το ίδιο πρόβλημα και συγκέντρωσαν ταχύτατα σημαντικά χρηματικά ποσά, εισπράττοντας τους φόρους των εξαγωγέων του μαύρου χρήματος.
5. Να εισαχθεί ένα επιλεκτικό «πόθεν έσχες» για εισοδήματα που αναφέρονται σε συγκεκριμένες κατηγορίες πολιτών (π.χ. ατόμων, που συμμετέχουν στις προμήθειες υγείας κ.λπ). Η οποιαδήποτε πολιτική «σκούπας», η οποία επιδιώκει να ανακαλύψει το μαύρο χρήμα σε ένα μεγάλο σύνολο ατόμων, μπορεί να οδηγήσει σε ατιμωρησία. Η επιλογή της επιλεκτικής δράσης, οδηγεί σε χειροπιαστά αποτελέσματα.
6. Να προσδιοριστούν αδιαπραγμάτευτα πρόστιμα, που αναφέρονται σε ειδεχθή εγκλήματα (π.χ. εμπόριο ναρκωτικών, λαθρεμπόριο καυσίμων κ.ά), έτσι ώστε να περιοριστεί η συναλλαγή ανάμεσα σε ενόχους και τους φορείς που καλούνται να επιλέξουν το ύψος επιβολής ενός προστίμου. Ένας αλγόριθμός και πίνακες με καταγεγραμμένα πρόστιμα ανά περίπτωση, να αντικαταστήσει λοιπόν την διαπραγμάτευση του όποιου προστίμου, που κινείται ανάμεσα σε δυο όρια με μεγάλη απόσταση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας τέτοιας εικόνας δίνεται από την παράγραφο 1 του άρθρου 26, του Νόμου 4139/13 περί εξαρτησιογόνων ουσιών, που κάλλιστα θα μπορούσε να φέρει τον τίτλο «Το πανηγύρι της διαφθοράς». Το συγκεκριμένο άρθρο εισάγει υποκειμενικά κριτήρια στην κρίση του προϊσταμένου της περιφερειακής Διεύθυνσης του ΣΔΟΕ, κατά την επιβολή ενός προστίμου σε έμπορο ναρκωτικών. Το πρόστιμο, που θα επιλέξει να επιβάλει ο εν λόγω Διευθυντής, κυμαίνεται από 100 χιλ έως 1 εκ. ευρώ!
7. Να ασκηθεί πίεση για άμεση εκλογίκευση του συστήματος προμηθειών της χώρας, αρχής γενομένης από τις προμήθειες υγείας. Σύμφωνα με υπολογισμούς της Ευρ. Επιτροπής, ο εκσυγχρονισμός της συστήματος θα οδηγήσει σε εξοικονόμηση πόρων που αντιστοιχούν στο 25% των προμηθειών της χώρας. Αυτό μεταφράζεται σε μείωση των δημοσίων δαπανών της τάξης των 4,5 δις ευρώ για τη χώρα μας.

Μια σειρά από πολιτικές αυτής της μορφής, με αιχμή του δόρατος τον περιορισμό της φοροδιαφυγής των μεγάλων εισοδημάτων, μπορεί να αλλάξει όλο το προφίλ των δημοσίων εσόδων, να εισάγει επιτέλους στοιχεία υπέρ ενός δίκαιου φορολογικού συστήματος και να πάψει να καταδιώκει φαντάσματα, που τα ανακαλύπτει σε μισθωτούς, συνταξιούχους και μικρούς επιχειρηματίες.

Το ζητούμενο λοιπόν είναι ο τρόπος σκέψης, η στρατηγική και το μονοπάτι που θα αποφασίσει να χαράξει ο νέος Γενικός Γραμματέας στο θέμα της βελτίωσης των δημοσίων εσόδων, πείθοντας την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Οικονομικών για αλλαγή πλεύσης !

Πηγή

Πριν λίγες μέρες, το δικαστήριο επέβαλε ποινές κάθειρξης 20 έως 25 ετών στους εκπροσώπους των ασφαλιστικών ταμείων και των χρηματιστηριακών εταιρειών που εμπλέκονται στην υπόθεση των «δομημένων ομολόγων».

Το θέμα αυτό επαναφέρει στην επιφάνεια το ζήτημα της χρόνιας καταλήστευσης των ασφαλιστικών ταμείων (από ποιους όμως;). Τα «δομημένα ομόλογα», αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου της διαχρονικής ληστείας των Ταμείων.

Σε όλη την ιστορική διαδρομή της «διαχείρισης»» των αποθεματικών των ταμείων, οι μορφές άλλαζαν, η αφαίμαξη όμως συνεχιζόταν και πάντα ίδιοι ήταν οι χαμένοι και ίδιοι οι κερδισμένοι. Οι μόνιμα χαμένοι ήταν τα ασφαλιστικά ταμεία των εργαζομένων, οι μόνιμα κερδισμένοι ήταν οι μεγάλες επιχειρήσεις και το μεγάλο κεφάλαιο.

Το χρονικό της λεηλασίας

1. Η πρώτη μεγάλη «νόμιμη» ληστεία ξεκίνησε με τον αναγκαστικό νόμο 1611/1950, η ισχύς του οποίου έληξε το 1994. Ο νόμος επέβαλλε την κατάθεση των αποθεματικών των Ταμείων στην Τράπεζα της Ελλάδας. Οι τόκοι που ορίζονταν επί δεκαετίες ήταν αρκετά χαμηλότεροι του πληθωρισμού και του επιτοκίου τραπεζικών καταθέσεων. Μόνο για την περίοδο 1951-1975 οι απώλειες υπολογίζονται σε 58 δισ. ευρώ.

Τις τεράστιες απώλειες επιβεβαιώνουν ακόμα και στελέχη των αστικών κυβερνήσεων. Ο Μ. Νεκτάριος, πρώην διοικητής του ΙΚΑ, σε κείμενό του στο περιοδικό «Σπουδαί», το 2007, επισημαίνει ότι: «το 1955-1973 η Νομισματική Επιτροπή όρισε ένα επιτόκιο 4% για τα αποθεματικά των Ταμείων, όταν τα επιτόκια των καταθέσεων κυμαίνονταν μεταξύ 5% και 9,5% (…) Οι μεγαλύτερες απώλειες των Ταμείων προκλήθηκαν στην περίοδο 1974-1994, όταν ο πληθωρισμός αυξήθηκε δραστικά στο επίπεδο του 20% περίπου. Σε όλη αυτή την περίοδο, τα ειδικά επιτόκια της Τράπεζας της Ελλάδος ήταν κατώτερα των τρεχόντων επιτοκίων καταθέσεων».

Επίσης, το Οικονομικό Επιμελητήριο της Ελλάδας σε κείμενό του αναφέρει μεταξύ άλλων: «Ενδεικτικό είναι ότι τα τελευταία χρόνια της δικτατορίας το επιτόκιο έμεινε στο 4%, ενώ ο πληθωρισμός εκτινάχθηκε στο 15,5% το 1973 και στο 26,8% το 1974(αφιερωμένο σε όσους λένε ότι επί χούντας δεν είχαμε σκάνδαλα). Μόνο στα δύο αυτά έτη τα πλεονάσματα των Ασφαλιστικών Ταμείων έχασαν το 1/3 της αξίας τους».

2. Στη δεκαετία του 1990 αρχικά με το νόμο 2076/1992 η κυβέρνηση της ΝΔ έδωσε τη δυνατότητα να τοποθετούν οι διοικήσεις των ασφαλιστικών ταμείων μέχρι και το 20% των αποθεματικών τους στο χρηματιστήριο. Ύστερα ήρθε το ΠΑΣΟΚ και με το νόμο 2676/1999 αύξησε το ποσοστό στο 23%.

Υπολογίζεται ότι οι ζημιές των ασφαλιστικών ταμείων στο χρηματιστήριο την περίοδο 1999-2002 ήταν πάνω από 3,5 δισ. ευρώ. Ταυτόχρονα, οι οφειλές του κράτους προς τα Ταμεία, λόγω μη καταβολής της τριμερούς χρηματοδότησης, έφθασαν, μέχρι το 2002 που άλλαξε το σύστημα, τα 2 δισ. ευρώ.

3. Το 2012 η κυβέρνηση επιβάλει το «κούρεμα» των αποθεματικών των Ταμείων, με αποτέλεσμα να χαθούν σε μια νύχτα πάνω από 13 δισ. ευρώ.

Εκτός από τα παραπάνω, σύμφωνα με στοιχεία της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων ΙΚΑ (ΠΟΣΕ ΙΚΑ), το Σεπτέμβρη του 2013, οι βεβαιωμένες ανείσπρακτες εισφορές των επιχειρήσεων προς το ΙΚΑ ανέρχονταν το 2010 στα 4,8 δισ. ευρώ. Το 2013 το ύψος των οφειλών αυτών είχε ξεπεράσει τα 8 δισ. ευρώ. Σε αυτά πρέπει να προστεθεί και η στέρηση εσόδων από τη «μαύρη» εργασία, που ξεπερνά τα 2 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση.

Πάνω σε αυτή τη χρόνια λεηλασία στηρίχθηκαν οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου για να δικαιολογήσουν το πέρασμα των αντιασφαλιστικών μεταρρυθμίσεων. Φροντίζοντας, βέβαια, κάθε φορά να συγκαλύπτουν ότι η οικονομική κατάσταση των Ταμείων οφείλεται στο σύνολο της φιλομονοπωλιακής πολιτικής τους. Η πολιτική αυτή θα συνεχιστεί, όπως μαρτυρούν οι κατευθύνσεις που έχουν χαράξει οι κυβερνήσεις και η Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και η ίδια η πραγματικότητα που βιώνουν εκατομμύρια συνταξιούχοι και ασφαλισμένοι.

Η πορεία της Κοινωνικής Ασφάλισης στη χώρα μας, οι σχεδιασμοί που υπάρχουν, αλλά και η ανάγκη του κεφαλαίου να κάνει ακόμα πιο φτωχή την τιμή της εργατικής δύναμης, δείχνουν ότι οι εργαζόμενοι θα βρεθούν και πάλι μπροστά σε μια νέα αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση, που και πάλι θα θέσει ζήτημα αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, μείωσης των συντάξεων, συρρίκνωσης ή και κατάργησης παροχών που αφορούν σε στοιχειώδεις ανάγκες. Οι εργαζόμενοι μπορούν και πρέπει από τώρα να προετοιμαστούν. Να οργανώσουν τον αγώνα τους για να εμποδίσουν την εφαρμογή αντεργατικών – αντιλαϊκών μέτρων.

ΣΗΜ.: Τα λεφτά των ταμείων συνεπώς δεν τα έφαγαν τα «λαμόγια» οι πολιτικοί, αλλά με την πολιτική τους τα «πέρασαν» από τις τσέπες μας, στις τσέπες των συμφερόντων που υπηρετούν και βάση αυτών των συμφερόντων που εκπροσωπούν και υπηρετούν πρέπει να κρίνονται πολιτικοί και κόμματα!

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΟΤΟΛΙΑΣ

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΠΑΜΘ

Αν κάποιος μας σύστηνε τον Γιάννη Φλωρινιώτη ως έναν μετέωρο αστροναύτη χωρίς επιστροφή και μας τον παρομοίαζε με έναν Γαρδέλ, με έναν Μουλουτζί, με έναν Ζακ Μπρελ ή και με τον… Ντέηβιντ Μπάουι, η πιο μετριοπαθής και κόσμια αντίδρασή μας θα ήταν να τον πάρουμε στην πλάκα και τον χαβαλέ. Μην πω στα γιούχα και τις μούντζες. Όταν όμως αυτό έρχεται και μας το λέει ο Μάνος Χατζιδάκις, ε, όσο να ‘ναι, μια παραπάνω προσοχή θα του δώσεις.

Θυμήθηκα εκείνη την ιστορική εκπομπή στο ανεπανάληπτο (και ιερό) Τρίτο Πρόγραμμα, διαβάζοντας τις δηλώσεις του Ζαν Λυκ Γκοντάρ για τη Λεπέν, αλλά κυρίως, διαβάζοντας και ακούγοντας τις δεκάδες αντιδράσεις που τις ακολούθησαν. Από σοβαρές, φρόνιμες και διδακτικές μέχρι φαιδρές, κακόγουστες και υποτιμητικές. Και φυσικά και όλα όσα –ευκαιρίας δοθείσης– επανήλθαν στο δημόσιο λόγο για τον «ρόλο των πνευματικών ανθρώπων στην κοινωνία».

Προσπερνάω το τελευταίο, μιας και πίστη μου είναι ότι αν κάτι έχει να πει ο καλλιτέχνης ή ο λογοτέχνης, η οποιοσδήποτε τέλος πάντων προσδιορίζεται ως… πνευματικός, το «λέει» και το «δείχνει» με το έργο του. Που φυσικά, δεν είναι απαραίτητο να «συνθηματολογεί» και να «στρατεύεται» για να χαρακτηριστεί επαναστατικό, αντισυστημικό, αντιστασιακό ή οτιδήποτε άλλο «απαιτεί το κίνημα».

Τι συνδέει εν προκειμένω τον Χατζιδάκι με τον Γκοντάρ; Απλά: ο τρόπος που «υπονομεύουν» τα πράγματα. Η «αιρετικότητα» με την οποία διεισδύουν στο δημόσιο βίο. Η «λεπτή» και γεμάτη ευπρέπεια χρήση του «λεκτικού παιχνιδιού». Η βαθιά γνώση των «ισορροπιών». Η «σωστή δόση» της πρόκλησης. Η αντισυμβατικότητα ως εργαλείο μόχλευσης. Η λατρεία τους στις «ενσυνείδητες ακρότητες». Η καλλιτεχνική και πολιτική τους «αναρχία». Ιδιότητες και τάλαντο που, στην πρώτη τους ανάγνωση, λειτουργούν εν πολλοίς και σοκαριστικά.

Τότε με τον Φλωρινιώτη, ο Χατζιδάκις χρειάστηκε μία ώρα εκπομπής για να «αποκαθηλώσει» το «φαινόμενο» της εποχής. Και το έκανε με τον πιο «αγαπητικό» τρόπο! Με τον πιο πολιτισμένο. Με τον πιο ανθρώπινο. Τον έβαλε να τραγουδήσει με μόνη συνοδεία ένα… τσέμπαλο, όχι για να τον «εκθέσει» και να τον «μειώσει» –άλλωστε, «φωνητικά», ο Φλωρινιώτης δεν ήταν διόλου κακός– αλλά για να υπονομεύσει ένα ολόκληρο «σύστημα ψυχαγωγίας» που άρχισε σιγά αλλά σταθερά να κάνει την εμφάνισή του προς τα τέλη της δεκαετίας του ‘70. Όλο αυτό το σουργελοξέκωλο που θα «οργιάσει» μετά την… Αλλαγή! Αυτόν το νεοβαρβαρισμό «είδε» να καταφθάνει ο Χατζιδάκις και επέλεξε να τον «αδειάσει» πριν προλάβει να «πάρει κεφάλι».

Θα αναρωτηθούν πολλοί: πέτυχε κάτι; Εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, όχι! Τα χρόνια του ‘80 και του ‘90 εξελίχθηκαν σε «πνευματικό μας ολοκαύτωμα». Σε θρίαμβο της ανοησίας και της ελαφράδας. Στην απόλυτη εκδίκηση τής φτήνιας και του «λαμέ». Μιας άλλης… γυφτιάς. Μετασοσιαλιστικής. Και τότε; Προς τι όλος εκείνος ο θόρυβος; Προς τι –όπως και τώρα με τον Γκοντάρ– ο διχασμός της κοινής γνώμης; Οι ατέλειωτες συζητήσεις και τα «χαρακώματα»; Και απαντώ: γιατί έτσι συμβαίνει πάντα με τους ανθρώπους της πρωτοπορίας. Γιατί ποτέ δε θα καθίσουν να «σερβίρουν» λύσεις. Να παριστάνουν τους ξερόλες. Να ματαιοπονούν με «λύσεις» και «συνταγές». Μόνον έναν «σπόρο διαλόγου» ρίχνουν και περιμένουν. Έναν «σπινθήρα προβληματισμού» και τίποτε άλλο. Το αν η κοινωνία καταφέρει να ανταποκριθεί στην «ευκαιρία», είναι, πια, μία άλλη υπόθεση.

Για τους «μυημένους», αυτό πάνω–κάτω έκανε και ο Γκοντάρ με τις δηλώσεις του. «Μετάγγισε» κάτι από τον «πειραματικό στοχασμό» των ταινιών του (μήπως άραγε από τηνΑυτοπροσωπογραφία τού Δεκέμβρη😉 στην καθ’ ημάς… αφασία. Γιατί, όποιος νομίζει ότι ο «μαοϊκός Ζαν» φλερτάρει στα (γόνιμα και εξαίσια) 84 του με την ακροδεξιά και τον φασισμό, ή αφελής είναι ή βαθιά νυχτωμένος. Οι υπόλοιποι, ας κρατήσουν την (δραματική) επεξήγηση των δηλώσεών του και ας προβληματιστούν. Μπας και κινηθούν λίγο τα πράγματα!

Πηγή

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ακραίο και γελοίο κόμμα. Συνδυάζει υψηλούς βαθμούς επικινδυνότητας με πολύ γέλιο. Στα οικονομικά είναι το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου του 80, αλλά με το στελεχιακό δυναμικό και νοημοσύνη του σημερινού ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου. Στα εθνικά θέματα και την λαθρομετανάστευση βρίσκεται κάπου μεταξύ ανθελληνισμού και προδοσίας. Αυτό το κόμμα, που κανονικά θα δυσκολευόταν να μπει στην Βουλή, έχει αξιώσεις εξουσίας γιατί έχει έναν πολύ μεγάλο σύμμαχο: την κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά.

Ο κ. Σαμαράς στην συνέντευξη του στο Βήμα της Κυριακής είπε ότι έχει την «κυβέρνηση που συμβολίζει τη νέα μέρα.» Αυτή η “νέα μέρα” περιλαμβάνει άτομα όπως Κικίλιας, Ντινόπουλος και Παπακώστα. Η λογική, ή μάλλον καλύτερα η κουτοπονηριά του ανασχηματισμού, είναι τόσο εμφανής που κάνουν την πρωθυπουργική ρητορική που την συνοδεύει να μοιάζει με παράσταση σε ερασιτεχνικό παιδικό θέατρο.

Ο κ. Σαμαράς φόρτωσε το μερίδιο της κυβέρνησης που του αναλογούσε με τις φιγούρες της λεγόμενης “λαϊκής δεξιάς.” Εδώ να σημειώσουμε ότι η λεγόμενη λαϊκή δεξιά, ούτε λαϊκή είναι, αλλά ούτε και δεξιά. Είναι απλά μια γαλάζια έκδοση του Αυριανισμού που κατέκλυσε την Ελλάδα την δεκαετία του 80. Το ότι συνδέουμε το λαϊκό με την ασχετοσύνη, την μπαρουφολογία και τον ψευτοτσαμπουκά, απλά δείχνει το επίπεδο της πολιτικής στην σύγχρονη Ελλάδα.

Ο κ. Σαμαράς ελπίζει ότι με τον πιθανώς πιο γελοίο ανασχηματισμό της μεταπολίτευσης θα φέρει πίσω τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας που εξαφανίζονται κατά εκατοντάδες χιλιάδες σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Η αλήθεια όμως είναι ότι το ηλικιακό και ποιοτικό κοινό των πρωινάδικων ήδη το έχει ο κ. Σαμαράς.  Εκεί που αδυνατεί να πείσει είναι στο κοινό που ενδιαφέρεται για το αύριο της Ελλάδας.

Μετά από δύο χρόνια διακυβέρνησης, η συμμαχία Βενιζέλου-Σαμαρά εφαρμόζει ακριβώς τις πολιτικές των κυβερνήσεων του Γιώργου Παπανδρέου ελπίζοντας – για κάποιο μυστηριώδη λόγο – σε διαφορετικά οικονομικά και πολιτικά αποτελέσματα. Το μόνο που θα καταφέρουν είναι να ενδυναμώνουν τις συνθήκες που βοηθούν τον ΣΥΡΙΖΑ να έχει κυβερνητικές βλέψεις.

Ναπολέων Λιναρδάτος

“…το νησί αυτό… το δέρνουν απαλά ο θαλασσινός αέρας και τα νερά, το λούζει ο ήλιος και στο λιόγερμα ισκιώνονται οι ρεματιές και φωτίζονται οι ξερές οι ράχες μενεξεδένιες. Λαχταρά πάλε η ψυχή μου να πάει κοντά στο νησί και να το χαϊδέψει…”

Εκείνο το βράδυ ήταν ανήσυχη. Ύπνος δεν την έπιανε. Το πρωί πετούσε για το νησί της. Στο…νησί του παππούδων της. Το νησί των παιδικών της χρόνων, της ανεμελιάς και της ξεγνοιασιάς. Το δικό της νησί. Την Σαμοθράκη.

Ξημέρωνε η μεγάλη μέρα της επιστροφής. Δε μπορούσε να κλείσει μάτι. Ο νους της έτρεχε στο Νησί της που ακριτικό και μοναχικό αγναντεύει τη θάλασσα και το Αιγαίο. Ένα νησί εξόριστο για αιώνες μέσα στην ομορφιά του. Όπου νιώθεις το χρόνο να διαστέλλεται και να εξανθρωπίζεται… Στο νησί των Μεγάλων Θεών όπου οι κίονες του ναού και το Αρσινόειο θαρρείς κρατούν αγέρωχα κρυμμένο το κλειδί των Μυστηρίων…

Χαμένη μέσα στις γραμμές του βιβλίου ονειρεύτηκε πως θα έβγαζε φτερά για να πετάξει. Με τα φτερά της Νίκης θα πετούσε στη Σαμοθράκη…

Η επιστροφή της συνέπιπτε με την επιστροφή της «Νίκης» και ένιωθε διπλά ευτυχισμένη. Δεν πίστευε ποτέ ότι οι Γάλλοι θα επέστρεφαν το άγαλμα πίσω στο Νησί από την άλλη όμως πάντα θεωρούσε πως δεν ταιριάζει στο ευγενές έθνος των Γάλλων ο ρόλος του απατεώνα! Στην προσπάθεια για τον επαναπατρισμό του αγάλματος, οι κάτοικοι του νησιού και οι τοπικοί φορείς πολλάκις είχαν ζητήσει αυτό που τους ανήκει, αλλά δεν βρήκαν χείρα βοηθείας ούτε από την ελληνική πολιτεία ούτε από άλλους φορείς πολιτισμού.

«Όποτε επισκεφτώ ξανά το Λούβρο δε θα είναι εκεί. Θα λείπει από τη θέση της», σκεφτόταν.Παιδί μεταναστών η Νίκη, μεγαλωμένη στο Παρίσι, είχε την τύχη να βρίσκεται στην πόλη όπου κρατούνταν τα τελευταία 150 χρόνια φυλακισμένη η συνονόματη της φτερωτή θεά. Όλα αυτά τα χρόνια οι επισκέψεις με το σχολείο στο Λούβρο ήταν αμέτρητες. Αμέτρητες ήταν και οι επισκέψεις μαζί με συγγενείς και φίλους που έρχονταν από την Ελλάδα κι εκείνη έσπευδε να τους ξεναγήσει στους δαιδαλώδεις διαδρόμους του Μουσείου. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά κάθε που έφταναν στη μεγάλη σκάλα Νταρού και αντίκριζε τη φτερωτή θεά.

«Την έχουν τοποθετήσει όπως της αξίζει, όχι σαν την Καρυάτιδα στο Βρετανικό», συνήθιζε να σχολιάζει η μικρή ξεναγός ενώ παράλληλα μιλούσε με θαυμασμό σ’ όλους για την ομορφιά της… «Η υπερήφανη κορμοστασιά της, το βαρύ μάρμαρο που νιώθεις πως ανεμίζει σαν μετάξι, η σιγουριά στο βήμα της, η δύναμη του γυναικείου κορμιού της, το πόδι της στην πλώρη του πλοίου, τα φτερά που νιώθεις σαν να πάγωσε το πέταγμα τους μια στιγμή»… 

Το ταξίδι της επιστροφής στην πατρίδα της φάνηκε βασανιστικό. Η πτήση τους δεν είχε καθυστέρηση και έφτασαν χωρίς ιδιαίτερη ταλαιπωρία, ωστόσο η καρδιά της κόντευε να σπάσει από την αγωνία και τη λαχτάρα… Από το παράθυρο του αεροπλάνου λίγο πριν την προσγείωση στο αεροδρόμιο «Δημόκριτος» της Αλεξανδρούπολης, το Νησί της άρχισε να ξεπροβάλει. Οι χτύποι της καρδιάς της ολοένα και αυξανόταν καθώς χάζευε το όρος Σάος που κυριαρχεί γοητευτικά δυναστικό στην επικράτεια της Σαμοθράκης…

Από το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης μακριά έφεγγε η θάλασσα από το φως του μεσημεριού και το Νησί διακρινόταν καθάριο, ερημικό μέσα στο πέλαγο. Η Νίκη χόρευε πάνω στο κατάστρωμα γελώντας επειδή χόρευαν γελώντας και τα κύματα. Το «SAOS» έβαζε πια πλώρη, η μπουρού ακούστηκε βραχνή και οι γλάροι άρχισαν τα παιχνιδίσματα στον παφλασμό της θάλασσας. Δε σταμάτησε λεπτό να χαζεύει τη Σαμοθράκη. Στεκόταν εκεί ολοζώντανη, μαγεμένη, ζωσμένη από την τρισεύγενη τη θάλασσα. Με τα χρυσά ακρογιάλια και με την αύρα των Καβείρων… Πάνε κοντά πέντε χρόνια που είχε να επισκεφτεί το νησί της. Ήταν δώδεκα χρονών την τελευταία φορά και έμπαινε στα δεκαεφτά τώρα που επέστρεφε και πάλι… Αυτή τη φορά όμως επέστρεφε μαζί με την ξενιτεμένη «Νίκη»…

Μέσα στο φως της πυρωμένης μέρας και όσο το πλοίο κοντοζύγωνε, ξεπρόβαλε η Σαμοθράκη όλο και πιο μεγάλη και φανταστική, στεκούμενη στην κατάβαθη, μαβιά θάλασσα. Και ήταν ψηλή, ευγενική και περήφανη, σαν τη «Νίκη». Θυμόταν τότε το ιστορικό της απαγωγής της, καθώς όλο και πιότερο έφταναν στο μυθικό νησί… 

«Είναι λαξεμένο με τέτοια τέχνη, που δεν την ξεπερνάει κανένα από τα ωραία ελληνικά έργα. που γνωρίζω, ούτε τα γλυπτά της Απτέρου Νίκης, ούτε οι καρυάτιδες του Ερεχθείου. Οι πτυχές του φορέματος είναι οι πιο μαγευτικές. Είναι σαν από μαρμάρινη μουσελίνα, που ο άνεμος την κολλά πάνω στη ζωντανή σάρκα». Με αυτά τα λόγια την περιγράφει στην αναφορά του προς το υπουργείο Εξωτερικών της χώρας του, ο Champoiseau. Όταν όμως πήρε τη Νίκη από το νησί της Θράκης, είχε αφήσει πίσω την πλώρη στην οποία πατούσε το άγαλμα, γιατί πίστευε ότι ανήκε σε άλλο γλυπτό. Χωρίς την πλώρη, όμως, το άγαλμα δεν μπορούσε να σταθεί όρθιο. Ήταν έτσι δημιουργημένο απ’ τον γλύπτη, που χρειαζόταν να στέκεται στην πλώρη, για να υπάρχει η απαραίτητη ισορροπία. Το πρόβλημα έλυσαν Αυστριακοί αρχαιολόγοι το 1875, όταν συνειδητοποίησαν ότι τελικά η πλώρη ήταν μέρος της σύνθεσης της Νίκης. Ο Σαμπουαζό κατάφερε να πάρει και αυτό το κομμάτι στη Γαλλία. Η Νίκη της Σαμοθράκης εκτίθεται στο Λούβρο από το 1884. Το όνομα του ιδιοφυή γλύπτη παραμένει άγνωστο, αλλά η φήμη του αγάλματος έχει φτάσει στα πέρατα του κόσμου.

Καθώς το πλοίο έπιανε λιμάνι τα μάτια της διέτρεχαν την προβλήτα, ποθούσε να νιώσει το γιορτινό και πανηγυρικό κλίμα των συντοπιτών της για την επιστροφή της «Νίκης»… Το νησί όμως έστεκε εκεί στην άπειρη ησυχία του. Ο λιγοστός θόρυβος χανόταν στην ιερή σιωπή των πλατανόδασων, στις μυρωδιές από τη ρίγανη, τα σχίνα, τις τσικουδιές, τα πεύκα, τις μυρτιές, τις συκιές, τις αγριοτριανταφυλλιές, τις ορτανσίες… Περίμενε πως το νησί θα επεφύλασσε μεγάλη και θερμή υποδοχή. «Δε μπορεί. Ένα τόσο μεγάλο γεγονός για το νησί !», σκεφτόταν καθώς το SAOS έριχνε άγκυρα. 

Με δυο δρασκελιές αποβιβάστηκε κι έτρεξε αμέσως στην αγκαλιά του θείου της. Ο θείος Σοφοκλής, αδερφός της μητέρας της, είναι ο φύλακας του Μουσείου στην Παλαιόπολη, στο Μουσείο όπου εκτίθεται το αντίγραφο της Νίκης. Πολλοί γεύονται χολή μπροστά στη γύψινη Νίκη, «αντίδωρο» λέει των Γάλλων. Οι κάτοικοι της Σαμοθράκης, αφηγούνται ότι στη δεκαετία του ’50 είχε βρεθεί και το ένα χέρι της Νίκης, που εστάλη και αυτό στο Παρίσι για να συμπληρωθεί το εξαιρετικής τέχνης άγαλμα. Απλώς οι Γάλλοι, όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’50 χτίσθηκε το Μουσείο, έστειλαν… πεσκέσι ένα γύψινο ομοίωμά του σε φυσικές διαστάσεις, που είναι εκτεθειμένο εκεί, μαζί με τα άλλα σπουδαία ευρήματα.

«Μα που είναι; Που είναι η Νίκη» έσπευσε να τον ρωτήσει με αγωνία και ταραχή… Ένιωσε το σφυγμό της να επιταχύνεται και το στομάχι της να σφίγγεται περίεργα.

«Δε θα έρθει μικρή μου. Θα μείνει εκεί. Είναι καταδικασμένη να «ζει» φυλακισμένη στο Λούβρο. Εκεί είναι το προσωρινό της σπίτι. Όχι όμως και το παντοτινό! Εμείς τη νιώθουμε δίπλα μας. Τα φτερά της σκεπάζουν το νησί μας. Δεν θα μας το επέστρεφαν έτσι εύκολα οι Γάλλοι. Συνεχίζουν να το θέλουν ακόμα και σήμερα καθώς θεωρείται ένα από τα πέντε καλύτερα αγάλματα στον κόσμο. Δεν είναι τυχαίο που αυτό βρίσκεται σε περίοπτη θέση του Μουσείου τους. Άλλωστε κερδίζουν πολλά όχι μόνο σε επίπεδο αίγλης του μουσείου, αλλά και εισπρακτικώς, αφού θησαυρίζουν τόσο από τα εισιτήρια, εδώ και χρόνια, όσο και από τις χιλιάδες πωλήσεις αντιγράφων του έργου», της είπε εμφανώς θυμωμένος ο θείος Σοφοκλής, για να συνεχίσει λέγοντας πως «Από την άλλη σκέψου, πως ακόμα και στην ίδια την Ελλάδα εκτιμήθηκε περισσότερο το άγαλμα, όντας στο Λούβρο, εφόσον γενικά ουδείς Έλληνας, ή το έργο του, αναγνωρίζεται εδώ, σε μας, αν δεν αναγνωριστεί πρώτα στις Ευρώπες, ή κάπου αλλού στην αλλοδαπή».

«Κι εγώ που νόμιζα ότι έλεγαν αλήθεια πως θα το επιστρέψουν… Πως δε θα χρειαζόταν να επισκεφτώ πάλι το Λούβρο για να τη δω… Ότι θα ερχόμουν τα καλοκαίρια στο Νησί και θα ήταν εδώ για να με περιμένει. Πρέπει να έρθεις κι εσύ θείε κάποια στιγμή στο Παρίσι. Να δεις πως τη θαυμάζουν! Βλέποντας τη, δημιουργείται στον κόσμο η επιθυμία να έλθει στην Ελλάδα, να έλθουν στην Σαμοθράκη μας…», είπε η μικρή Νίκη καθώς έσκαγε ένα λυπημένο χαμόγελο στο θείο της.

«Μακάρι να συνεχίσουν να έρχονται αρκεί βέβαια να εξασφαλίσουμε για τους επισκέπτες και μια καλύτερη ακτοπλοϊκή συγκοινωνία. Η Σαμοθράκη τα τελευταία χρόνια δε γίνεται ζητιάνα μόνο για τους αρχαίους θησαυρούς της αλλά και για τη συγκοινωνία της. Κάθε χρόνο δυστυχώς μειώνονται τα δρομολόγια στο ακριτικό νησί μας… Για σκέψου να επέστρεφε η Νίκη ε; Ίσως τότε να άλλαζε η κατάσταση…», έλεγε ο θείος Σοφοκλής εμφανώς ενοχλημένος για όλους αυτούς που κόπτονται όλα αυτά τα χρόνια για τα ακριτικά μας νησιά και την προβληματική τους συγκοινωνία.

Μέσα στην πυρωμένη άσφαλτο περνώντας από τη μυσταγωγία της πυκνής βλάστησης, τα πλατάνια και τις πικροδάφνες. … και μέσα από τις ελιές, τα χωράφια, τους φράχτες και τις ανθισμένες λυγαριές, που κάθε βράδυ σκόρπιζαν τη δροσερή μυρωδιά τους στον αέρα, ανεβήκαν στη Χώρα. Το χωριό ήταν ήσυχο και μερικά παράθυρα φωτισμένα. Στη δύση μόλις έφεγγε μια στερνή χλωμή αντιφεγγιά, σχεδόν σβησμένη, και τ’ άστρα έβγαιναν ένα ένα…

Η ώρα είχε περάσει και κόντευε να ξημερώσει. Η Νίκη ανοιγόκλεισε μερικές φορές τα μάτια της για να καταλάβει που βρισκόταν και τι είχε συμβεί. Ανασηκώθηκε απότομα από το κρεβάτι της και έριξε το βιβλίο που διάβαζε πριν αποκοιμηθεί. «Με πήρε ο ύπνος» ψιθύρισε και αμέσως ομολόγησε στον εαυτό της: «Κρίμα ήταν ένα όνειρο. Δε θα επιστρέψει. Έχει δίκιο ο θείος. Ευτυχώς που επιστρέφουμε εμείς στο Νησί…». Σήκωσε τότε το βιβλίο που είχε ρίξει και άνοιξε στη σελίδα που είχε μείνει τσαλακωμένη από τη «Σαμοθράκη» του Δραγούμη και συνέχισε το διάβασμα προσπαθώντας να καταλάβει τι συνέβη, θέλοντας να λύσει το γρίφο της «Νίκης» που στεφανώνει τους νικητές…

“Η Νίκη η φτερωτή -είναι η Μοίρα της τέτοια- πρέπει να φεύγη πάντα και να πηγαίνη στους δυνατωτέρους, ας είναι και πιο άγριοι και απολίτιστοι. Δε λογαριάζει ευγένεια φυλής και ομορφιά η Νίκη, λογαριάζει δύναμη. Όσο και να ξέρη όμως ο νικητής πως η Νίκη ασάλευτη δεν είναι, παρά είναι φτερωτή και δε στέκει σ’ έναν τόπο παντοτινά…

…Και της χτίζει είδωλα, και αγάλματα πέτρινα για να μην πεθάνη ποτέ, να μη λείψη ποτέ από κοντά του. Μα τίποτα δε φελά, η Νίκη πάντα φεύγει.

Οι Αθηναίοι για να την κρατήσουν στην πολιτεία τους της έκοψαν τα φτερά και ναό της έχτισαν γλυκύτατο στην άκρια της Ακρόπολης. Μα δεν έμεινε. Έκαμε καινούργια φτερά και τους ξέφυγε, γιατί δεν ήταν άξιοι πια να την κρατήσουν. Ως και ο ναός ο μαρμαρένιος γκρεμίστηκε κ έγινε θρύμματα και το άγαλμα χάθηκε”. 

Πηγή

Πείτε το παραξενιά, πείτε το εμμονή και «κόλλημα», πείτε  το όπως εσείς θέλετε, αλλά όταν ακούω για Συλλόγους που το ήμισυ της ταυτότητά τους προσδιορίζεται από το φύλο των μελών τους, έναν εκνευρισμό και μία ταραχή την παθαίνω. Και όχι τώρα. Από παλιά. Από τότε που το κάθε κόμμα είχε και το δικό του «γυναικείο παράρτημα» για να διαλαλεί διάφορους φεμινισμούς (συνήθως στις 8 Μαρτίου) και πλείστες όσες γραφικότητες περί «ισοτήτων». Ξεχνάει κανείς τις πολυθρύλητες… ΕΓΕς;

Με τη σταδιακή παρακμή των γυναικείων κομματικών οργανώσεων, η «θηλυκή εφευρετικότητα» στράφηκε σε άλλες μορφές εκπροσώπησης που, όταν αυτές δεν εμπεριείχαν το στοιχείο της «συντεχνίας» (π.χ. «γυναίκες επιστήμονες»), εξαντλούνταν συνήθως σε συλλογικές εκφράσεις με πολύ συγκεκριμένες «θεματικές ενότητες». Κι επειδή το «πεδίο της καλλιτεχνίας» είναι ό,τι πρέπει για την εκτόνωση των μύχιων και απωθημένων (ενίοτε και της… βαρεμάρας), άρχισαν σιγά – σιγά (για «δειλά» δε θα το έλεγα) να εμφανίζονται διάφοροι Σύλλογοι με αισθητικό πρόσημο, κυρίως δε, με… εικαστικές αναζητήσεις!

Θα ρωτήσετε: και πού το κακό; Πουθενά, θα σας πω! Και μια χαρά που δέκα, είκοσι, άντε και τριάντα γυναίκες, βρήκαν την όρεξη, το μεράκι, το χρόνο και τη διάθεση (για το «ταλέντο» όρκο δεν παίρνω με τίποτε) και αποφάσισαν να «μπλέξουν» με τα χρώματα, τα πινέλα, τους μουσαμάδες και τα καβαλέτα. Αλλά μέχρις εκεί τα «μπράβο» και οι «ενθαρρύνσεις». Μέχρις εκεί και οι… συμπάθειες. Γιατί, από τη στιγμή  που όλες αυτές οι «εσωτερικές» και κατά μόνας ανησυχίες αποκτούν διαστάσεις… εκκοσμίκευσης και δημόσιας έκθεσης, τότε –πολύ φυσιολογικό– να αλλάζει και ο τρόπος τη αντιμετώπισής τους. Αυστηρός ή όχι, συγκαταβατικός ή μη, εξαρτάται πλέον από τα «γούστα» (και ουχί τα… καπέλα) του καθενός.

Είναι προφανές ότι τον ερασιτέχνη (από «λογοτέχνη» μέχρι «ηθοποιό» και «σκηνοθέτη» και από «μουσικό» μέχρι «ζωγράφο») δεν τον κρίνεις ποτέ με τον πήχη… τεντωμένο.  Κι αν θέλετε την προσωπική μου άποψη, δεν τον κρίνεις καν. Τον αφήνεις στην ησυχία του, να «πάσχει» και να «παιδεύεται». Και να εκφράζεται κατά το δοκούν. Το πρόβλημα –μοιραία και η κριτική– ξεκινάει από τη στιγμή που ο κάθε ερασιτέχνης (εν προκειμένω, η κάθε «γυναίκα ζωγράφος») ιππεύει τον κάλαμο της αυταρέσκειας και του ναρκισσισμού και, εν μέσω άγνοιας και υστεροφημίας, μετατρέπει την «ασχολία» σε «γεγονός». Λυπάμαι, αλλά σε μία τέτοια περίπτωση, το «ψώνισμα» είναι εκ προοιμίου… αναπόφευκτον.

Ευκαιρίας δοθείσης όμως –και για να «προστατεύσω» την αφεντιά μου από τυχόν κατηγορίες περί… μισογυνισμού– να πλέξω το εγκώμιο μιας άλλης έκθεσης που φιλοξένησε στον καλόγουστο χώρο της η Asimavgi’s ArtGallery στο Λιμένα τής Θάσου με τα έργα της ζωγράφου Δήμητρας Σδράλη. Ετούτο θα πω μόνο: τέτοια ποιότητα και τόσο ταλέντο, η Καβάλα έχει να δει και να απολαύσει πάνω από δύο δεκαετίες. Ε, πολύ θέλει μετά κανείς για να ξεχάσει και αυτά που ξέρει;

Η φωτογραφία, είναι έργο της Δήμητρας Σδράλη.

Πηγή

Παραδίδει η κυβέρνηση τις λιμενικές υποδομές της χώρας, στο πλαίσιο της στρατηγικής επιδίωξης του ντόπιου κεφαλαίου, όπως αυτή προωθείται με τις οδηγίες και αποφάσεις της ΕΕ, να αναδειχθεί η Ελλάδα σε μεγάλο διαμετακομιστικό κέντρο συνδυασμένων μεταφορών.

Ήδη, ανακοινώθηκαν από το ΤΑΙΠΕΔ οι επιχειρηματικοί όμιλοι που εκδήλωσαν ενδιαφέρον για την απόκτηση του 67% των μετοχών του Οργανισμού Λιμένα Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ), αλλά και οι επιχειρηματικοί όμιλοι που περνάνε στη δεύτερη φάση του διαγωνισμού για την απόκτηση του 67% των μετοχών του Οργανισμού Λιμένα Πειραιώς (ΟΛΠ).

Τα μονοπώλια που κονταροχτυπιούνται

Οι εταιρείες που περνάνε στη δεύτερη φάση για την απόκτηση του πλειοψηφικού πακέτου του ΟΛΠ, είναι οι: APMTerminalsBV, InternationalContainerTerminalServicesInc (οι δύο αυτοί όμιλοι διεκδικούν και τον ΟΛΘ), COSCO, PortsAmericaGroupHoldings, UtilicoEmergingMarketsLimited.

Σε ό,τι αφορά τον ΟΛΘ, ενδιαφέρον εκδήλωσαν 8 εταιρείες και συγκεκριμένα οι: APM Terminals BV, Deutsche Invest Equity Partners GmbH, Duferco Particiption Holding SA, International Container Terminal Services Inc, Mitsui & Co. Ltd., P&O Steam Navigation Company (DP World), Russian Railways JSC / GEK TERNA SA και Yilport Holding Inc.

Πρόκειται για ομίλους ασύλληπτου μεγέθους που ανταγωνίζονται σκληρά για το ποιος θα γίνει ιδιοκτήτης των δύο μεγαλύτερων λιμανιών της χώρας.

Και δεν είναι μόνο τα λιμάνια Πειραιά και Θεσσαλονίκης. Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται και η διαδικασία «αποκρατικοποίησης», όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα του ΤΑΙΠΕΔ, και άλλων 10 μεγάλων λιμανιών της χώρας, τα οποία έχουν μετατραπεί σε Ανώνυμες Εταιρείες και το 100% των μετοχών τους ανήκει στο ΤΑΙΠΕΔ.             Πρόκειται για τα λιμάνια Βόλου, Ραφήνας, Ηγουμενίτσας, Πάτρας, Αλεξανδρούπολης, Ηρακλείου, Ελευσίνας, Λαυρίου, Κέρκυρας και Καβάλας, το καθένα από τα οποία παίζει και έναν ιδιαίτερο ρόλο στους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς.

Οι εξελίξεις στην προώθηση ιδιωτικοποίησης των λιμανιών είναι απόλυτα συνδεδεμένες με το νομοσχέδιο της κυβέρνησης το οποίο βρίσκεται σε φάση επεξεργασίας στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής και «έρχεται» για να διαμορφώσει το θεσμικό πλαίσιο για να εξασφαλιστεί η απρόσκοπτη ελευθερία δράσης στους ομίλους που δραστηριοποιούνται στον τομέα της διαμετακόμισης, συνολικά της «εφοδιαστικής αλυσίδας» («logistics»), δίνοντάς τους και τις υποδομές σε λιμάνια, σιδηροδρομικά δίκτυα κ.λπ., και αποτυπώνει ακριβώς την επιδίωξη των ντόπιων ομίλων για ανάδειξη της Ελλάδας σε ενεργειακό και διαμετακομιστικό κόμβο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Ο πόλεμος που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στους μονοπωλιακούς κολοσσούς είναι οξύτατος. Η πώληση της πλειοψηφίας των μετοχικών κεφαλαίων των λιμανιών, όπως φαίνεται και από τα μεγέθη των ομίλων που δήλωσαν ενδιαφέρον, υποστηρίζεται από τεράστια μονοπωλιακά συμφέροντα, ωστόσο την ίδια στιγμή έχει προκαλέσει αντιδράσεις σε άλλα ισχυρά τμήματα του κεφαλαίου, τα οποία αξιώνουν η ιδιωτικοποίηση να γίνει με τη μέθοδο των παραχωρήσεων και όχι της πώλησης.

Σε αυτό το παιχνίδι συμφερόντων προσπαθούν να σύρουν και τους εργαζόμενους του λιμανιού του Πειραιά σε αυτή τη φάση, αλλά και όλων μας, όταν έλθει η σειρά μας. Προσπαθούν να πείσουν ότι «άλλο ιδιωτικοποίηση», «άλλο παραχώρηση», να συσκοτίσουν ότι η ιδιωτικοποίηση με όποια μέθοδο και αν προωθηθεί θα έχει οδυνηρές συνέπειες για τους εργαζόμενους, όπως έγινε με την προβλήτα ΙΙ του Πειραιά, την οποία η COSCO την κατάντησε εργασιακό κάτεργο, με εργαζόμενους χαμηλόμισθους, χωρίς δικαιώματα και συνδικαλιστική εκπροσώπηση.

Οι εργαζόμενοι όμως και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα και στην περιοχή τη δική μας, για το λιμάνι μας, πρέπει να κάνουν τα δικά τους σχέδια. Στην προκειμένη περίπτωση ο στόχος πρέπει να είναι «λιμάνια κοινωνική ιδιοκτησία», όπως και «βαπόρια κοινωνική ιδιοκτησία», συνολικά «μεταφορές κοινωνική ιδιοκτησία», για να τεθούν στην υπηρεσία των λαϊκών αναγκών και όχι του κέρδους των επιχειρηματικών ομίλων.

Αυτή είναι η γραμμή πάλης που καλούνται να ακολουθήσουν οι εργαζόμενοι  και στην περιοχή μας,  συμβάλλοντας στην ανασύνταξη και ανάπτυξη του εργατικού, λαϊκού κινήματος που θα βάλει πλώρη για τη λαϊκή ευημερία.

Η συζήτηση που διεξάγεται αυτή την περίοδο από λαλίστατους για το LNG, πρέπει να επεκταθεί και σε όλα τα ζητήματα ανάπτυξης της περιοχής μας όπως αυτά της πρώην ΒΦΛ και ξεπουλήματος του λιμανιού, να πάρουν δηλαδή ξεκάθαρη θέση στο ερώτημα: «ανάπτυξη από ποιόν για ποιόν».

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΟΤΟΛΙΑΣ

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΠΑΜΘ

Καβάλα 10-6-14

Καλοκαίρι του ‘63. Η χώρα ζει στον τραγικό απόηχο της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη και ο Μίκης –o οποίος, στις αρχές Ιουνίου, είχε ιδρύσει τη Νεολαία Λαμπράκη– βρίσκεται στα μουσικά και πολιτικά του ντουζένια. Έχοντας ήδη «προθερμάνει» το έδαφος της μεγάλης του πορείας με τη Φαίδρα, την Όμορφη Πόλη, τους Λιποτάκτες και το Τραγούδι τού Νεκρού Αδελφού, καθώς και με τον Επιτάφιο να «δοκιμάζεται» στα πρωτόγνωρα και μυθικά του ρεσιτάλ στο Κεντρικόν, αποφασίζει να έρθει στην Καβάλα για μία συναυλία στο Δημοτικό Στάδιο.  

Αύγουστος ήτανε, δεν ήτανε θαρρώ…

Η περιοχή γύρω από το γήπεδο είχε γεμίσει από τραμπούκους και παρακρατικούς. Ένα συνονθύλευμα ημιάγριων περιθωριακών που το «κουμαντάριζε» η Ασφάλεια και το κρατούσε «ετοιμοπόλεμο» για τις υπηρεσίες της, ανταλλάσοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την «ανοχή» της στις μικρές και μεγάλες παρανομίες του. Είχαν πιάσει τα «πόστα» από νωρίς και, όσο σκοτείνιαζε, η παρουσία τους «φόρτωνε» το περιβάλλον με τη μουντάδα μιας βουβής και απρόσμενης βίας. Κάποιοι, οι πιο «σβέλτοι», έβγαιναν κάπου–κάπου μέσα από τα στενά, πετώντας ροχάλες και βρισιές σε όσους πλησίαζαν το ταμείο (εκείνη την «τρύπα» κάτω από την κερκίδα που «έβλεπε» προς τη θάλασσα) και ύστερα, με την ίδια άνεση, χάνονταν πάλι πίσω από τις πλάτες της «φυλής» τους.

Στις κερκίδες υπήρχε μία ένταση που δεν προμηνούσε με τίποτε «καλλιτεχνικό γεγονός». Από τα βράχια της συνοικίας (αυτά που «χρησίμευαν» για δωρεάν παρακολούθηση των ποδοσφαιρικών αγώνων) εκσφενδονίζονταν συνεχώς πέτρες και μπουκάλια. Η περιφρούρηση των Λαμπράκηδων είχε σχεδόν καταρρεύσει. Δυο–τρεις οικοδόμοι μόνον «κρατούσαν» και μία ομάδα που είχε επιφορτιστεί με την ασφαλή μεταφορά των τεχνικών, των μουσικών και του ίδιου του Μίκη. Ο κόσμος όμως, ερχόταν συνεχώς. Πεισμωμένος και αποφασισμένος. Κι έμοιαζε όλη αυτή η πομπή από το Φάληρο έως το Περιστέρι, ωσάν ένα Χρέος που ξεπηδούσε αυθόρμητα μέσα από τις ψυχές. Ένα Χρέος στη Δημοκρατία!

Όταν ο Μίκης ανέβηκε στην εξέδρα, απλώθηκε μία «ιερή σιωπή». Οι μουσικοί του (και τι μουσικοί! Αφρός! Ο Καρνέζης, ο Παπαδόπουλος, ο Διδίλης, ο Φάμπας…) σηκώθηκαν για την υποδοχή. Ακούστηκε ένα μικρό κούρντισμα σαν ψίθυρος και από έξω μια κραυγή ανακατεμένη με λύσσα: να πάτε στη Βουλγαρία, ρε… Κάποιος κάτι πήγε να πει, να αντιδράσει, να φωνάξει, άλλα τον πρόλαβε το σύνθημα. Ο Λαμπράκης Ζει! Και ξαφνικά, η σιωπή έγινε έκρηξη. Οι καρδιές πήραν φωτιά. Η νύχτα λαμπάδιασε από το θάρρος της φωνής. Και από την αντήχηση που ερχόταν φουριόζα από τα σπίτια του Βύρωνα…

Τότε ο Μίκης σήκωσε το χέρι του και έδειξε μία πέτρα. Την κουβαλάω, είπε, από έξω. Δε με πέτυχε. Αυτός που την έριξε δε σημάδεψε καλά. Αστόχησε. Την έφερα για να σας δείξω τα όπλα τους. Αυτά είναι. Οι πέτρες… Και αυτά είναι τα δικά μας… Έσκυψε, άφησε κάτω την πέτρα, έστρεψε το κορμί του στην ορχήστρα, τέντωσε τα τεράστια χέρια του –φτυστός Αρχάγγελος θαρρείς– και έκανε νεύμα στον Μπιθικώτση: στα περβόλια μες στους ανθισμένους κήπους…

Δεν την «έζησα» τη στιγμή. Δεν ήμουν από τους τυχερούς. Λόγια άλλων μεταφέρω και –αν τα κατάφερα– λίγη από τη συγκίνηση εκείνων των διηγήσεων. Γιατί όμως μου ξανάρθε στο νου; Τι ήταν αυτό που την ξανάφερε στο σήμερα; Τι την «ξεσήκωσε» από την μνήμη;

Για κάποιο απροσδιόριστο –μας ίσως και σημαδιακό– λόγο, συνέδεσα εκείνη τη συναυλία από το μακρινό ‘63, με μία δήλωση των Electric Litany, όπου τα μέλη του συγκροτήματος εξηγούσαν πριν από λίγες ημέρες τι ήταν αυτό που τους «αναγκάζει» να μην πάνε να παίξουν στον Πειραιά και το Βόλο. Έγραφαν: Λόγω των εκλογικών αποτελεσμάτων τα οποία έδειξαν ότι η πλειονότητα των πολιτών σε αυτές τις δύο πόλεις αξίζουν τον Μεσαίωνα που έχουν επιλέξει. Κουράγιο στη μειονότητα των υγιών ανθρώπων του Πειραιά και του Βόλου.

Τους Electric Litany τούς πρωτάκουσα πριν από τρία χρόνια στο Tear καθώς ωραία και ευγενικά «έβγαιναν» πίσω από τη φωνή του Γιάννη Ρίτσου που διάβαζε τη Σονάτα τού Σεληνόφωτος. Με ήχους που θύμιζαν (άλλα δεν αντέγραφαν) τους Cure, τους Tindersticksκαι ίσως κάτι και από τον «ήσυχο» Cave, «κράτησαν» από τότε ζωντανό το ενδιαφέρον μου γι’ αυτούς. Αυτά, μουσικά…

Μέχρι που ήρθε αυτή η δήλωση –που φυσικά έγινε «ανάρπαστη» στο διαδίκτυο– για να αποκαλύψει την άγνωστη μέχρι εκείνη τη στιγμή πολιτική και κοινωνική ταυτότητα τού συγκροτήματος. Καλοδεχούμενη, έτσι κι αλλιώς. Όμως, να μου επιτρέψουν –και οι καλλιτέχνες και όλοι εκείνοι που αυθόρμητα έσπευσαν να χαιρετήσουν την απόφασή τους– να έχω εντελώς αντίθετη άποψη για το ιδεολογικό –εδώ και γεωγραφικό– εμπάργκο τους. Γιατί απλά, τώρα είναι ο καιρός να πάνε στον Πειραιά και το Βόλο. Τώρα είναι η ώρα να αντισταθούν. Να κάνουν την τέχνη και τη μουσική τους μέσω αφύπνισης και εγρήγορσης. Τώρα τους χρειάζονται εκείνοι που αντιμετωπίζουν το «εγχώριο τέρας» μέσα στις πόλεις και τις γειτονιές τους. Όλα τα άλλα, μία ακόμη υποχώρηση και ήττα στις… καινούριες πέτρες! Και το ερώτημα, ένα: πότε πάλι ένας Μίκης;

Πηγή

Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών έστεψαν με επιτυχία τη μεγαλύτερη προσπάθεια της Άγκυρας να συσπειρώσει εκλογικά και να ελέγξει πολιτικά τη μουσουλμανική μειονότητα. Η συντριπτική πλειονότητα των μουσουλμανικών ψήφων κατευθύνθηκε στο τουρκόφρονο Κόμμα Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας (ΚΙΕΦ – DEB). Το πανελλαδικό ποσοστό του είναι 0,75% (42.627 ψήφοι), αλλά κατέκτησε την πρώτη θέση στους νομούς Ροδόπης (42%)και Ξάνθης (26%)!

Σύμφωνα με υπολογισμούς στις αγροτικές περιοχές στη Ροδόπη οι μουσουλμάνοι το ψήφισαν κατά περίπου 95%, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στις αστικές περιοχές είναι χαμηλότερο (περίπου 65%). Τα αντίστοιχα ποσοστά στην Ξάνθη είναι σημαντικά μικρότερα. Όσον αφορά στους μουσουλμάνους Ρομά, υπολογίζεται ότι μόνο ένας στους τέσσερις ψήφισε το τουρκόφρονο κόμμα! Το ΚΙΕΦ απέτυχε πλήρως να διεισδύσει στους μουσουλμάνους της Δωδεκανήσου, όπως και σε μειονοτικούς που έχουν μετοικήσει σε άλλες περιοχές.

Στόχος της Άγκυρας ήταν να κάνει επίδειξη δύναμης και να εγγράψει υποθήκες. Το μέγεθος της μειονότητας δεν επιτρέπει την υπέρβαση του ορίου του 3% και άρα την είσοδο στην ελληνική Βουλή αυτόνομου μουσουλμανικού συνδυασμού. Γι’ αυτό και η έμφαση δίνεται στη μεγιστοποίηση των ανταλλαγμάτων που μπορεί να αποσπάσει ο ελεγχόμενος, από το τουρκικό προξενείο, σκληρός πυρήνας της μειονότητας, παζαρεύοντας τις μουσουλμανικές ψήφους με τα ελληνικά κόμματα στις επόμενες εθνικές εκλογές…

Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 οι αυτόνομοι μειονοτικοί συνδυασμοί στους δήμους Ξάνθης και Κομοτηνής είχαν αποτύχει να συσπειρώσουν τις μουσουλμανικές ψήφους. Είχε καταστεί σαφές ότι, λόγω των ευκαιριών εκλογής αλλά και των τοπικών και προσωπικών αντιθέσεων, η συσπείρωση της μειονότητας σ’ αυτού του είδους τις εκλογικές αναμετρήσεις ήταν πρακτικά αδύνατη.

Γι’ αυτό και η Άγκυρα επέλεξε να κάνει επίδειξη δύναμης στις ευρωεκλογές. Για το σκοπό αυτό κατέβασαν από το ράφι το κόμμα που είχε ιδρύσει ο μακαρίτης αυτονομιστής Σαδίκ και το έριξαν στη μάχη με σύνθημα «Όλοι μαζί είμαστε πιο δυνατοί». Λόγω των πιέσεων που τους ασκήθηκαν, αλλά και επειδή δεν είχαν ελπίδες εκλογής μουσουλμάνοι πολιτευτές και άλλοι παράγοντες της μειονότητας, αρνήθηκαν τη συμμετοχή τους στα ευρωψηφοδέλτια των ελληνικών κομμάτων στα οποία ανήκουν! Και όχι μόνο αυτό. Όλοι σχεδόν πήγαν στα γραφεία του τουρκόφρονου ΚΙΕΦ, για να δηλώσουν ότι το στηρίζουν στις ευρωεκλογές.

Το έμμεσο πλην σαφές μήνυμά τους ήταν ότι όλες οι μουσουλμανικές ψήφοι πρέπει να κατευθυνθούν στο μειονοτικό κόμμα. Το ίδιο μήνυμα έστειλε η ενεργός συμμετοχή του Τούρκου προξένου στην προεκλογική εκστρατεία του ΚΙΕΦ, καθώς και η προβολή του από την τουρκική τηλεόραση. Το μεγαλύτερο μέρος της προεκλογικής εκστρατείας όμως έγινε στα τζαμιά.

Η Σαμπιχά και το Προξενείο

Τη στοίχιση πίσω από τις επιταγές του τουρκικού προξενείου, έσπασε η συμμετοχή της Ρομά ακτιβίστριας Σαμπιχά, στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό και αμέσως εκδηλώθηκε λυσσαλέα αντίδραση όχι μόνο από το βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ στην Ξάνθη Ζεϊμπέκ, αλλά και συνολικά από τη Νομαρχιακή Επιτροπή του κόμματος η οποία έχει συνηθίσει να ασκεί τοπική πολιτική και να δίνει εκλογικές μάχες, λαμβάνοντας καθοριστικά υπόψη τις επιθυμίες του τουρκικού προξενείου.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Αν και η Κεντρική Επιτροπή είχε εγκρίνει με ευρεία πλειοψηφία την υποψηφιότητα της Σαμπιχά, η Κουμουνδούρου όχι μόνο την έκοψε, αλλά την αντιμετώπισε, μάλιστα, με ανθρωποφαγικό τρόπο. Η αυτοκριτική του Τσίπρα, στην τηλεοπτική συνέντευξή του στον Alpha, ήταν ένα παρήγορο σημάδι, το οποίο όμως δεν είχε καμιά πρακτική αξία…

Ο Χριστόπουλος, που δημοσίως δήλωσε ότι εργάστηκε για να κοπεί η Σαμπιχά και που χαρακτήρισε τη μουσουλμανική μειονότητα «ένα ενιαίο συμπαγές πράμα», παρέμεινε στο ευρωψηφοδέλτιο, επιβεβαιώνοντας την ισχύ της εθνομηδενιστικής πτέρυγας.

Ας σημειωθεί ότι η Νομαρχιακή Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, που είχε χαλάσει τον κόσμο για την υποψηφιότητα της Σαμπιχά, είχε προτείνει ενθέρμως την υποψηφιότητα (για το Περιφερειακό Συμβούλιο) του δεδηλωμένου Τούρκου εθνικιστή Κουρτ, ο οποίος υπερηφανεύεται για τις σχέσεις του με τον αρχηγό των Γκρίζων Λύκων.

Οι προσδοκίες της Κουμουνδούρου, ότι με τη θυσία της Σαμπιχά ο ΣΥΡΙΖΑ θα διατηρούσε τα ποσοστά του στη μειονότητα και στις ευρωεκλογές διαψεύστηκαν. Τα ποσοστά του στη Ροδόπη και την Ξάνθη καταβαραθρώθηκαν, όταν πανελλαδικά κατάκτησε την πρωτιά. Η μαζική μετακίνηση στο τουρκόφρονο ΚΙΕΦ απέδειξε ότι η εκλογική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ στους μουσουλμάνους ήταν δοτή και καθόλου παγιωμένη.

Η υπόθεση Σαμπιχά λειτούργησε σαν καταλύτης, για να τεθούν ευρύτερα ερωτήματα σχετικά με τον τρόπο που η Κουμουνδούρου αντιλαμβάνεται το εθνικό συμφέρον και, βεβαίως, για την ικανότητά της να χειριστεί τα εθνικά θέματα. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ποσοστό της τάξεως του 4%, δεν είχαν μεγάλη σημασία τα όσα έλεγαν τα στελέχη του. Τώρα όμως που ζητά από τους Ελληνες να του εμπιστευτούν τη διακυβέρνηση, οι εθνομηδενιστικές αντιλήψεις κόστισαν πολύ και σε ψήφους και σε πολιτική εμπιστοσύνη. Μια ματιά στα εκλογικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στη Μακεδονία και στο χριστιανικό πληθυσμό της Θράκης το αποδεικνύει περίτρανα.

Στη Θράκη όμως δεν παίζεται μόνο ένα παιχνίδι κομματικής αριθμητικής. Παίζεται κι ένα επικίνδυνο για τα εθνικά συμφέροντα, παιχνίδι. Το καταδεικνύει η δήλωση Ερντογάν στα τέλη του 2013: «Η Θράκη είναι η ζωντανή ιστορία της Τουρκίας και η εκπρόσωπος του ιστορικού παρελθόντος της στην Ευρώπη». Οι Τούρκοι επιδιώκουν να μετατρέψουν τη μουσουλμανική μειονότητα σε γεωπολιτικό έρεισμα, με στόχο την έμμεση πλην σαφή αποσταθεροποίηση της ελληνικής κυριαρχίας στην περιοχή και όχι μόνο.

«Στρατηγικό βάθος»

Η ρητορική αυτή δεν είναι σκόρπιες κουβέντες. Είναι οργανική συνιστώσα της νεοοθωμανικής στρατηγικής. Πίσω από τον κομψό όρο «στρατηγικό βάθος» κρύβεται η επιδίωξη της Τουρκίας να αναδειχθεί σε κέντρο και ηγεμόνα του μεταοθωμανικού χώρου. Οι Ερντογάν και Νταβούτογλου πραγματοποιούν κάθε χρόνο πολλές επισκέψεις, υφαίνοντας ένα δίκτυο σχέσεων και θεσμών συνεργασίας στη Μέση Ανατολή, στα Βαλκάνια και στον Καύκασο.

Τον Οκτώβριο 2009, μιλώντας στο Σεράγεβο, ο Νταβούτογλου είχε πει ότι «Τα Βαλκάνια κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν πρότυπο συνεργασίας σε όλους τους τομείς. Επιθυμούμε μια νέα Βαλκανική, που θα θεμελιώνεται στις πολιτικές αξίες, στην οικονομική αλληλεξάρτηση, στη συνεργασία και στην πολιτιστική αρμονία. Όλα αυτά εξασφαλίζονταν στα οθωμανικά Βαλκάνια. Εμείς θα αναβιώσουμε την εποχή αυτή. Τα οθωμανικά Βαλκάνια ήταν μια επιτυχημένη ιστορία και τώρα πρέπει να αναγεννηθούν».

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών δεν είναι αφελής για να οραματίζεται την αναγέννηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Προσπαθεί να οικοδομήσει ένα περιφερειακό σύστημα, στο κέντρο του οποίου -και σε ρόλο ηγεμόνα- θα είναι η Τουρκία. Για να προωθήσει τη στρατηγική αυτή εξιδανικεύει την Οθωμανική Αυτοκρατορία και την παρουσιάζει σαν καθοριστικό και ρυθμιστικό παράγοντα της ιστορικής εξέλιξης της ευρύτερης περιοχής. Στην πραγματικότητα, επενδύει με ιδεολογικο-ιστορικό περίβλημα, γεωπολιτικούς στόχους.

Η νεοοθωμανική διπλωματία με τίτλο «Μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες» ήταν ένα όχημα για προβολή ήπιας ισχύος, για διαπραγματεύσεις από πλεονεκτική θέση και, εντέλει, για διευθετήσεις οι οποίες θα επέτρεπαν στην Τουρκία να αναδειχθεί σε ηγεμόνα στο μεταοθωμανικό χώρο.

Η διπλωματία αυτή τελικώς έχει βαλτώσει. Η Άγκυρα δεν απέτυχε μόνο να κλείσει παραδοσιακά μέτωπα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και να διαμορφώσει όρους ηγεμονίας στην περιοχή. Έχει, επιπλέον, εμπλακεί βαθιά στις τοπικές αντιθέσεις όχι ως επιδιαιτητής, όπως επιθυμούσε, αλλά ως μέρος του προβλήματος.

Με ένα ενδιαφέρον άρθρο του ο Σταύρος Λυγερός προσπάθησε και απόδωσε εν πολλοίς την προ.. και μετεκλογική εικόνα της Θράκης, αναλύοντας τα γεωστρατηγικά παιχνίδια που προσπαθεί να “παίξει” ή Άγκυρα σε βάρος της μειονότητας αλλά και της Εθνικής μας κυριαρχίας, παίζοντας στην κυριολεξία με την “φωτιά…”.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο Τέρενς Κουίκ… Διαβάστε παρακάτω, το πολύ ενδιαφέρον άρθρο-ανάλυση για τα τεκταινόμενα στη Θράκη μας, που καθίσταται άκρως σημαντικό, με βάση και το ψήφισμα της Επιτροπής Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης, που υιοθετεί ενδιάμεσο ψήφισμα (Interim Resolution), με το οποίο καλεί τις ελληνικές Αρχές να συμμορφωθούν με τις αποφάσεις του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ζητώντας ουσιαστικά την αναγνώριση της μουσουλμανικής μειονότητας Θράκης, ως τουρκική.

“Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών έστεψαν με επιτυχία τη μεγαλύτερη προσπάθεια της Άγκυρας να συσπειρώσει εκλογικά και να ελέγξει πολιτικά τη μουσουλμανική μειονότητα. Η συντριπτική πλειονότητα των μουσουλμανικών ψήφων κατευθύνθηκε στο τουρκόφρονο Κόμμα Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας (ΚΙΕΦ/DEB). Το πανελλαδικό ποσοστό του είναι 0,75% (42.627 ψήφοι), αλλά κατέκτησε την πρώτη θέση στους νομούς Ροδόπης (42%) και Ξάνθης (26%)!

Σύμφωνα με υπολογισμούς στις αγροτικές περιοχές στη Ροδόπη οι μουσουλμάνοι το ψήφισαν κατά περίπου 95%, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στις αστικές περιοχές είναι χαμηλότερο (περίπου 65%). Τα αντίστοιχα ποσοστά στην Ξάνθη είναι σημαντικά μικρότερα. Όσον αφορά στους μουσουλμάνους Ρομά, υπολογίζεται ότι μόνο ένας στους τέσσερις ψήφισε το τουρκόφρονο κόμμα! Το ΚΙΕΦ απέτυχε πλήρως να διεισδύσει στους μουσουλμάνους της Δωδεκανήσου, όπως και σε μειονοτικούς που έχουν μετοικήσει σε άλλες περιοχές.

Στόχος της Άγκυρας ήταν να κάνει επίδειξη δύναμης και να εγγράψει υποθήκες. Το μέγεθος της μειονότητας δεν επιτρέπει την υπέρβαση του ορίου του 3% και άρα την είσοδο στην ελληνική Βουλή αυτόνομου μουσουλμανικού συνδυασμού. Γι’ αυτό και η έμφαση δίνεται στη μεγιστοποίηση των ανταλλαγμάτων που μπορεί να αποσπάσει ο ελεγχόμενος, από το τουρκικό προξενείο, σκληρός πυρήνας της μειονότητας, παζαρεύοντας τις μουσουλμανικές ψήφους με τα ελληνικά κόμματα στις επόμενες εθνικές εκλογές…

Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 οι αυτόνομοι μειονοτικοί συνδυασμοί στους δήμους Ξάνθης και Κομοτηνής είχαν αποτύχει να συσπειρώσουν τις μουσουλμανικές ψήφους. Είχε καταστεί σαφές ότι, λόγω των ευκαιριών εκλογής αλλά και των τοπικών και προσωπικών αντιθέσεων, η συσπείρωση της μειονότητας σ’αυτού του είδους τις εκλογικές αναμετρήσεις ήταν πρακτικά αδύνατη.

Γι’ αυτό και η Άγκυρα επέλεξε να κάνει επίδειξη δύναμης στις ευρωεκλογές. Για το σκοπό αυτό κατέβασαν από το ράφι το κόμμα που είχε ιδρύσει ο μακαρίτης αυτονομιστής Σαδίκ και το έριξαν στη μάχη με σύνθημα «Όλοι μαζί είμαστε πιο δυνατοί». Λόγω των πιέσεων που τους ασκήθηκαν, αλλά και επειδή δεν είχαν ελπίδες εκλογής μουσουλμάνοι πολιτευτές και άλλοι παράγοντες της μειονότητας, αρνήθηκαν τη συμμετοχή τους στα ευρωψηφοδέλτια των ελληνικών κομμάτων στα οποία ανήκουν! Και όχι μόνο αυτό. Όλοι σχεδόν πήγαν στα γραφεία του τουρκόφρονου ΚΙΕΦ, για να δηλώσουν ότι το στηρίζουν στις ευρωεκλογές.

Το έμμεσο πλην σαφές μήνυμά τους ήταν ότι όλες οι μουσουλμανικές ψήφοι πρέπει να κατευθυνθούν στο μειονοτικό κόμμα. Το ίδιο μήνυμα έστειλε η ενεργός συμμετοχή του Τούρκου προξένου στην προεκλογική εκστρατεία του ΚΙΕΦ, καθώς και η προβολή του από την τουρκική τηλεόραση. Το μεγαλύτερο μέρος της προεκλογικής εκστρατείας όμως έγινε στα τζαμιά.

Η ΣΑΜΠΙΧΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ

Τη στοίχιση πίσω από τις επιταγές του τουρκικού προξενείου, έσπασε η συμμετοχή της Ρομά ακτιβίστριας Σαμπιχά, στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό και αμέσως εκδηλώθηκε λυσσαλέα αντίδραση όχι μόνο από το βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ στην Ξάνθη Ζεϊμπέκ, αλλά και συνολικά από τη Νομαρχιακή Επιτροπή του κόμματος η οποία έχει συνηθίσει να ασκεί τοπική πολιτική και να δίνει εκλογικές μάχες, λαμβάνοντας καθοριστικά υπόψη τις επιθυμίες του τουρκικού προξενείου.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Αν και η Κεντρική Επιτροπή είχε εγκρίνει με ευρεία πλειοψηφία την υποψηφιότητα της Σαμπιχά, η Κουμουνδούρου όχι μόνο την έκοψε, αλλά την αντιμετώπισε, μάλιστα, με ανθρωποφαγικό τρόπο. Η αυτοκριτική του Τσίπρα, στην τηλεοπτική συνέντευξή του στον Alpha, ήταν ένα παρήγορο σημάδι, το οποίο όμως δεν είχε καμιά πρακτική αξία…

Ο Χριστόπουλος, που δημοσίως δήλωσε ότι εργάστηκε για να κοπεί η Σαμπιχά και που χαρακτήρισε τη μουσουλμανική μειονότητα «ένα ενιαίο συμπαγές πράμα», παρέμεινε στο ευρωψηφοδέλτιο, επιβεβαιώνοντας την ισχύ της εθνομηδενιστικής πτέρυγας.

Ας σημειωθεί ότι η Νομαρχιακή Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, που είχε χαλάσει τον κόσμο για την υποψηφιότητα της Σαμπιχά, είχε προτείνει ενθέρμως την υποψηφιότητα (για το Περιφερειακό Συμβούλιο) του δεδηλωμένου Τούρκου εθνικιστή Κουρτ, ο οποίος υπερηφανεύεται για τις σχέσεις του με τον αρχηγό των Γκρίζων Λύκων.

Οι προσδοκίες της Κουμουνδούρου, ότι με τη θυσία της Σαμπιχά ο ΣΥΡΙΖΑ θα διατηρούσε τα ποσοστά του στη μειονότητα και στις ευρωεκλογές διαψεύστηκαν. Τα ποσοστά του στη Ροδόπη και την Ξάνθη καταβαραθρώθηκαν, όταν πανελλαδικά κατάκτησε την πρωτιά. Η μαζική μετακίνηση στο τουρκόφρονο ΚΙΕΦ απέδειξε ότι η εκλογική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ στους μουσουλμάνους ήταν δοτή και καθόλου παγιωμένη.

Η υπόθεση Σαμπιχά λειτούργησε σαν καταλύτης, για να τεθούν ευρύτερα ερωτήματα σχετικά με τον τρόπο που η Κουμουνδούρου αντιλαμβάνεται το εθνικό συμφέρον και, βεβαίως, για την ικανότητά της να χειριστεί τα εθνικά θέματα. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ποσοστό της τάξεως του 4%, δεν είχαν μεγάλη σημασία τα όσα έλεγαν τα στελέχη του. Τώρα όμως που ζητά από τους Ελληνες να του εμπιστευτούν τη διακυβέρνηση, οι εθνομηδενιστικές αντιλήψεις κόστισαν πολύ και σε ψήφους και σε πολιτική εμπιστοσύνη. Μια ματιά στα εκλογικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στη Μακεδονία και στο χριστιανικό πληθυσμό της Θράκης το αποδεικνύει περίτρανα.

Στη Θράκη όμως δεν παίζεται μόνο ένα παιχνίδι κομματικής αριθμητικής. Παίζεται κι ένα επικίνδυνο για τα εθνικά συμφέροντα, παιχνίδι. Το καταδεικνύει η δήλωση Ερντογάν στα τέλη του 2013 «Η Θράκη είναι η ζωντανή ιστορία της Τουρκίας και η εκπρόσωπος του ιστορικού παρελθόντος της στην Ευρώπη». Οι Τούρκοι επιδιώκουν να μετατρέψουν τη μουσουλμανική μειονότητα σε γεωπολιτικό έρεισμα, με στόχο την έμμεση πλην σαφή αποσταθεροποίηση της ελληνικής κυριαρχίας στην περιοχή και όχι μόνο.

«ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΒΑΘΟΣ»

Η ρητορική αυτή δεν είναι σκόρπιες κουβέντες. Είναι οργανική συνιστώσα της νέοοθωμανικής στρατηγικής. Πίσω από τον κομψό όρο «στρατηγικό βάθος» κρύβεται η επιδίωξη της Τουρκίας να αναδειχθεί σε κέντρο και ηγεμόνα του μεταοθωμανικού χώρου. Οι Ερντογάν και Νταβούτογλου πραγματοποιούν κάθε χρόνο πολλές επισκέψεις, υφαίνοντας ένα δίκτυο σχέσεων και θεσμών συνεργασίας στη Μέση Ανατολή, στα Βαλκάνια και στον Καύκασο.

Τον Οκτώβριο 2009, μιλώντας στο Σεράγεβο, ο Νταβούτογλου είχε πει ότι «τα Βαλκάνια κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν πρότυπο συνεργασίας σε όλους τους τομείς. Επιθυμούμε μια νέα Βαλκανική, που θα θεμελιώνεται στις πολιτικές αξίες, στην οικονομική αλληλεξάρτηση, στη συνεργασία και στην πολιτιστική αρμονία. Όλα αυτά εξασφαλίζονταν στα οθωμανικά Βαλκάνια. Εμείς θα αναβιώσουμε την εποχή αυτή. Τα οθωμανικά Βαλκάνια ήταν μια επιτυχημένη ιστορία και τώρα πρέπει να αναγεννηθούν».

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών δεν είναι αφελής για να οραματίζεται την αναγέννηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Προσπαθεί να οικοδομήσει ένα περιφερειακό σύστημα, στο κέντρο του οποίου -και σε ρόλο ηγεμόνα- θα είναι η Τουρκία. Για να προωθήσει τη στρατηγική αυτή εξιδανικεύει την Οθωμανική Αυτοκρατορία και την παρουσιάζει σαν καθοριστικό και ρυθμιστικό παράγοντα της ιστορικής εξέλιξης της ευρύτερης περιοχής. Στην πραγματικότητα, επενδύει με ιδεολογικο-ιστορικό περίβλημα, γεωπολιτικούς στόχους.

Η νεοοθωμανική διπλωματία με τίτλο «Μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες» ήταν ένα όχημα για προβολή ήπιας ισχύος, για διαπραγματεύσεις από πλεονεκτική θέση και, εντέλει, για διευθετήσεις οι οποίες θα επέτρεπαν στην Τουρκία να αναδειχθεί σε ηγεμόνα στο μεταοθωμανικό χώρο.

Η διπλωματία αυτή τελικώς έχει βαλτώσει. Η Άγκυρα δεν απέτυχε μόνο να κλείσει παραδοσιακά μέτωπα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και να διαμορφώσει όρους ηγεμονίας στην περιοχή. Έχει, επιπλέον, εμπλακεί βαθιά στις τοπικές αντιθέσεις όχι ως επιδιαιτητής, όπως επιθυμούσε, αλλά ως μέρος του προβλήματος”.

Στην πρώτη της επίσκεψη στο Δημαρχιακό Μέγαρο, η κυρία Τσανάκα τόνισε με ιδιαίτερη έμφαση ότι η διοίκηση του δήμου πρέπει να έχει συνέχεια. Ακούγεται λιγάκι τυπικό και προβλέψιμο, αλλά δεν παύει να είναι και σωστό.

Φυσικά, μία τέτοια αναφορά δε θα είχε κανέναν ουσιαστικό λόγο αν γινόταν μόνο για τα ζητήματα που αφορούν στην καθημερινότητα της πόλης. Αυτά, ούτως ή άλλως, παραμένουν ίδια, παντός Δημάρχου και πάσας… ιδεολογίας. Εκεί όπου η νέα διοίκηση θα κληθεί να δώσει «εξετάσεις ειλικρίνειας» απέναντι στη δήλωση της αρχηγού της (αλλά και να αποδείξει με έργα και με πράξεις πόσο πολύ τη «νιώθει» και την πιστεύει) θα είναι  σε σχέση με τους τομείς και τους θεσμούς που –στον έναν ή τον άλλον βαθμό– συνδέονται με τις επιλογές του προκατόχου της.

Ήδη η κυρία Τσανάκα «σχεδιάζει» την επαναφορά–αποκατάσταση του Cosmopolis καταδεικνύοντας (εμμέσως πλην σαφώς) το λάθος του Κωστή Σιμιτσή να το «σβήσει» από τον «πολιτιστικό χάρτη» της πόλης και να το υποβαθμίσει σε φολκλορική ρέπλικα του Ήλιος και Πέτρα. Κι όλα αυτά, γιατί ήταν… έργο Εριφυλλίδη!

Το ερώτημα είναι τι θα κάνει από το Σεπτέμβριο και μετά (και όχι από την επόμενη Άνοιξη) με το Φεστιβάλ Φιλίππων που, στα χρόνια του Σιμιτσή, βρήκε ένα μεγάλο μέρος από τον «βηματισμό» που του έλειπε, απέκτησε ταυτότητα και κύρος, συνδέθηκε (πολλές φορές και ιδανικά) με τον «ιστορικό σφυγμό» της πόλης, έδωσε σημαντικά δείγματα πρωτογενούς δημιουργίας και γενικά «βγήκε» από το τέλμα μιας απλής (ενίοτε και τεμπέλικης) διεκπεραίωσης.

Τη στιγμή αυτή, το Φεστιβάλ Φιλίππων δεν είναι μία «εσωτερική υπόθεση» της πόλης. Έχει προ πολλού ξεπεράσει τον μακροχρόνιο «επαρχιωτισμό» του και έχει εκτοξεύσει το καλλιτεχνικό του αποτέλεσμα και την οργανωτική του ποιότητα σε ζηλευτά ύψη. Σήμερα, το Φεστιβάλ είναι ο «ακριβός μας πολιτισμός». Και εκείνο το «αισθητικό μέσο» που επιβάλλει την πόλη ως τον μεγάλο «πολιτιστικό κόμβο» της Περιφέρειας. Κι όλο αυτό, καλείται να το διαχειριστεί για τα επόμενα πέντε «ευαίσθητα και σύνθετα» χρόνια η διοίκηση της κυρίας Τσανάκα.

Προσοχή όμως: όταν λέω να το «διαχειριστεί», δεν εννοώ να το «αντιγράψει». Δε λέω να το χρησιμοποιήσει ως πατιτούρα που πάνω εκεί θα κάθεται και θα (αυτο)σχεδιάζει ο κάθε φέρελπις (κατά βάση και αδαείς) «πολιτιστικός παράγων». Αυτό που λέω και επιμένω (άντε και προσδοκώ) είναι να εμπιστευτεί η κυρία Τσανάκα τον εμπνευστή αυτής της προόδου. Τον άνθρωπο που έδωσε «χαρακτήρα» και «όνομα» σε έναν θεσμό που μέχρι χθες πελαγοδρομούσε ανάμεσα στη γραφικότητα και την αρπαχτή. Αυτόν που κατάφερε να επαναφέρει το Φεστιβάλ στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος χωρίς το παραμικρό ίχνος ελιτισμού. Που του έδωσε αίγλη και λάμψη και το έκανε «θέμα» στο πανελλήνιο. Και το πρόσωπο αυτό –είτε το θέλουν μερικοί είτε όχι– δεν είναι άλλο από τον Θοδωρή Γκόνη! Με όσες ενστάσεις και διαφορές μπορεί να εκφράσει και να επικαλεστεί κάποιος για τους «τρόπους» και τις «συμπεριφορές» του. Ακόμη και για τις επιλογές του.

Εδώ όμως μιλάμε για το αποτέλεσμα. Για το ίδιο το έργο. Κι αυτό –όπως και να το κάνουμε– «μιλάει» από μόνο του. Χωρίς «μεταφράσεις», χωρίς «επεξηγήσεις», χωρίς «υπονοούμενα». Καθαρά και ατόφια. Οπότε, ή το εμπιστεύεσαι, το εκτιμάς και το υπερασπίζεσαι μέσω του δημιουργού του ή το αφήνεις πίσω και πας για αλλά. Με τη δική σου πρόταση, με το δικό σου «αισθητικό βάρος», με τους δικούς σου ανθρώπους. Μέση οδός δεν υπάρχει.

Απλά –και σε ό,τι αφορά το Φεστιβάλ– μία λύση που θα «κουμπώνει» στη δεύτερη εκδοχή, θα δοκιμάζει και θα θέτει συνεχώς σε αμφισβήτηση την ειλικρίνεια και την πίστη της δήλωση περί «συνέχειας». Με ό,τι θα «κουβαλάει» και θα σηματοδοτεί μία τέτοια –εν προκειμένω καλλιτεχνική– ανακυβίστηση.

Υ.Γ.:

Το κείμενο αυτό θα μπορούσε να είχε και άλλο «κεντρικό πρόσωπο». Ας πούμε του Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Δημοτικού Ωδείου που, όλα αυτά τα χρόνια, αθόρυβα και συνετά, «γράφει ιστορία» με τις γνώσεις και την εργατικότητά του. Άρα, ο «κύκλος της συνέχειας» διευρύνεται κι άλλο…

Πηγή

Λίγες μόλις ημέρες μετά την διεξαγωγή του δεύτερου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών αλλά, κυρίως, των εκλογών για την ανάδειξη των νέων μελών που η χώρα θα στείλει να μας εκπροσωπήσουν στο Ευρωκοινοβούλιο.

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυρισθεί ότι το χρονικό αυτό διάστημα δεν είναι αρκετό για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Και ίσως να μην είχε άδικο.

Κάποια πράγματα όμως, πρέπει να λέγονται (και να γράφονται) όσο ακόμη το … «σίδερο είναι στη βράση», μήπως και … κολλήσουν στο μυαλό (και τη συνείδηση) όσων με τις αποφάσεις τους καθόρισαν, και θα συνεχίσουν να καθορίζουν, τις μοίρες ενός ολόκληρου λαού.

Έχοντας λοιπόν ως δεδομένα ότι : α) οι Ευρωεκλογές είναι αμιγώς πολιτικές, εφόσον σε αυτές συμμετέχουν κόμματα, κινήματα ή συνασπισμοί κομμάτων, όπως ακριβώς και στις Εθνικές εκλογές, και β) ακριβώς επειδή ΔΕΝ είναι Εθνικές εκλογές, οι πολίτες επιλέγουν να πάνε στις κάλπες με μία πιο χαλαρή (για να το θέσω κομψά) διάθεση αλλά και με έντονο το συναίσθημα της «κριτικής ψήφου», αυτής δηλαδή που θα επιβεβαιώσει ή όχι την κυβερνητική πολιτική που ακολουθήθηκε, ας προσπαθήσω να μεταφέρω την καθαρά προσωπική μου άποψη για το αποτέλεσμά τους.

Λοιπόν, χάσαμε όλοι κύριοι.

Όλοι όσοι με το δημόσιο λόγο μας προσπαθούμε να πείσουμε τους πολίτες, που διαθέτουν τον πολύτιμο χρόνο τους για να μας ακούσουν, ότι  εμείς κι όχι κάποιος άλλος, έχουμε δίκιο

Και χάσαμε γιατί :

• Δεν καταφέραμε να πείσουμε το 40% (σχεδόν 4.000.000) των πολιτών, να προσέλθει στις κάλπες για να εκφράσει τη γνώμη του. Ειδικά δε στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης, το 45% αυτών !
• Δεν καταφέραμε να πείσουμε το 9% των πολιτών ότι, με το να μετατρέψουν την δικαιολογημένη αγανάκτηση και οργή τους, σε θετική ψήφο προς νεοναζιστικά μορφώματα, ουσιαστικά επιβεβαιώνουν και διαιωνίζουν το πρόβλημα της πόλωσης, τη γνωστή δηλαδή θεωρία των δύο άκρων, ή οποία βολεύει αφάνταστα αυτούς ακριβώς που ήθελαν να καταδικάσουν με την επιλογή τους. Με άλλα λόγια …ακύρωσαν την ίδια τους την επιλογή
• Δεν καταφέραμε ακόμη να πείσουμε το 6% των πολιτών ότι, επιβραβεύοντας με την ψήφο τους, έστω και ως μορφή διαμαρτυρίας, ένα καθαρά μηντιακό κατασκεύασμα, που δημιουργήθηκε για ειδικό λόγο και με ειδικό σκοπό, στην ουσία έδωσαν δύναμη σε αυτούς ακριβώς που στην καθημερινότητά τους καταδικάζουν (και σε καμία περίπτωση δεν αναφέρομαι στους υποψηφίους του), και τέλος (αλλά κυρίως)
• Επιτρέψαμε, με την διαχρονική, πολιτικάντικη και άκρως ψηφοθηρική συμπεριφορά των κεντρικών επιτελείων συγκεκριμένων κομμάτων, να αναδειχθεί ως τρίτη δύναμη στην περιοχή της ΑΜΘ, ένα πολιτικά (πιθανότατα) υποκινούμενο και χρηματοδοτούμενο από ξένη χώρα κόμμα που, ένας Θεός ξέρει, πώς θα εκμεταλλευθεί αυτή του τη θέση

Κι όσο αν κάποιοι καυχώνται ή απλά … επαναπαύονται στα ποσοστά τους, ας εξετάσουν καλύτερα το πόσοι ακριβώς τους ψήφισαν.

Διότι, δεν μπορώ να καταλάβω πώς είναι δυνατό να επαίρεται κανείς για την πρωτιά του, όταν έχει 139.000 λιγότερους ψηφοφόρους σε σχέση με τις Εθνικές εκλογές του 2012 (!) ή να κάνει πως δεν κατάλαβε ότι 530.000 πολίτες επέλεξαν, δύο μόλις χρόνια μετά την πρώτη επιλογή τους, να ανακαλέσουν την εμπιστοσύνη τους στην κυβερνώσα παράταξη (!), για να μην αναφερθώ στους 300.000 λιγότερους πολίτες που αρνήθηκαν να … «ποτίσουν» το δένδρο που αντικατέστησε τον … δύοντα «ήλιο» τους.

Όσο λοιπόν, και μέχρι, αυτοί που με το δημόσιο λόγο τους δεν καταφέρνουν να πείσουν (του γράφοντος μη εξαιρουμένου) το σύνολο -αν είναι δυνατό- του κόσμου, να έλθει στις κάλπες για να εκφράσει τη γνώμη του, όσο εμείς ως πολίτες, απόγονοι και κληρονόμοι μιας χώρας που δίδαξε τη δημοκρατία, το διάλογο και τον πολιτισμό, δε συνειδητοποιούμε ότι απέχοντας από την επιλογή αυτών που μας εκπροσωπούν, απέχουμε ουσιαστικά καταδικάζοντας τις ίδιες τις ζωές μας, τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει.

Μέχρι τότε, κανείς μας δεν έχει νικήσει κύριοι. Χάσαμε όλοι.

Τρεις σημαδιακές ημερομηνίες με συγκλονιστικά γεγονότα που αφορούν τρεις ξεχωριστές ράτσες του Ελληνισμού, τους Κυπρίους, του Ποντίους και τους Κρήτες, μνημονεύουμε και τιμούμε πάντα τον μήνα Μάιο.

Κύπρος: Βρισκόμαστε στους πρώτους μήνες του αντάρτικου της Ε.Ο.Κ.Α. του 1955-59. Αμούστακα παιδιά της Κύπρου μπολιασμένα και γαλουχημένα με την ιδέα της αιώνιας Μάνας Ελλάδας μάχονται για λευτεριά και Ένωση. Ο άγγλος δυνάστης, μη μπορώντας να τους αντιμετωπίσει χρησιμοποιεί τις πιο απάνθρωπες μεθόδους: Εξορίζει, φυλακίζει, βασανίζει και δολοφονεί. Ένα χρόνο και σαράντα μέρες ακριβώς μετά την έναρξη του αντάρτικου της Ε.Ο.Κ.Α., λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 10^ης Μαΐου 1956, δυο λεβεντονιοί κινούν για ν’ ανταμώσουν την αθανασία. Ο Μιχαλάκης Καραολής και ο Ανδρέας Δημητρίου πατούν στην καταπακτή και αφήνουν την τελευταία τους πνοή στο ικρίωμα της αγχόνης ψάλλοντας τον Ύμνο προς την ελευθερία του Διονυσίου Σολωμού! Οι δυο σκυταλοδρόμοι της λευτεριάς πέρασαν τραγουδώντας στην αθανασία. Για την Ένωση, για την Ελλάδα, για την Λευτεριά. Όλη η Ελλάδα, βγήκε στους δρόμους σε ογκώδεις, παλλαϊκές, μαχητικές διαδηλώσεις την προηγούμενη των εκτελέσεων. Η αστυνομία του «εθνάρχη» Καραμανλή ανοίγει αδιακρίτως πυρ εναντίον τους!!! «4 νεκροί και 164 τραυματίαι εις Αθήνας κατά τας χθεσινάς βίαιας συγκρούσεις», έγραφε, στην 1^η σελίδα, το μεσημέρι της Πέμπτης 10.5.1956, η αθηναϊκή εφημερίδα «Τα Νέα».

Τέσσερις Ελλα-δικοί μας θυσιάστηκαν, εκείνη την Τετάρτη, στις συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και ελληνικής αστυνομίας, στην Αθήνα: Ευάγγελος Γεροντής, απ’ τον Άγιο Νικόλαο Λασιθίου Κρήτης, Ιωάννης Κωνσταντόπουλος, απ’ το Ράδο Τρίπολης. Φραγκίσκος Νικολάου, απ’ τον Πειραιά και Κωνσταντίνος Γιαννακούρης απ’ το Ευπάλιο Δωρίδας (Λάζαρος Μαύρος «Σημερινή», 10 Μαΐου 2014).

Πόντος: Στις 24 Φεβρουαρίου 1994, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19^ης Μαΐου, ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη  Σαμψούντα, ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο». Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου αναφέρεται σε σφαγές και εκτοπισμούς εναντίον Ελληνικών πληθυσμών στην περιοχή του Πόντου που πραγματοποιήθηκαν από το κίνημα των Νεότουρκων κατά την περίοδο 1914 – 1923. Εκτιμάται ότι στοίχισε τη ζωή περίπου 363.000 Ελλήνων. Ο Θεοφάνης Μαλκίδης, διδάκτωρ Κοινωνικών Επιστημών που διδάσκει στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, τονίζει ότι «μιλάμε για πάνω από 800.000 Έλληνες. Ένας αιώνας και κάτι πέρασε από τότε που οι Νεότουρκοι, άξιοι απόγονοι των Οθωμανών Τούρκων, δημιούργησαν ένα εν κινήσει Άουσβιτς. Έστελναν κατά χιλιάδες στην εξορία τους χιλιάδες Έλληνες του Πόντου, γνωρίζοντας ότι δεν θα φθάσουν ποτέ στον προορισμό τους. Τους ανάγκαζαν να περπατούν μέχρι να πεθάνουν!

Για το ελληνικό πληθυσμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη Μικρά Ασία και Ανατολική Θράκη από την Άνοιξη του 1914 μέχρι το 1923, ο  Αριστοκλής Ι. Αιγίδης στο σημαντικότατο βιβλίο που έγραψε για το προσφυγικό ζήτημα «Η Ελλάς χωρίς τους πρόσφυγας, Αθήνα 1934», τονίζει ότι «1.200.000 ψυχές αποτελούν τον τραγικόν εις ανθρώπινας απώλειας απολογισμόν του αγώνος». Και εξίσου τραγικό είναι το γεγονός ότι πλην της Ελλάδας της Κύπρου και της Αυστραλίας, κανένα άλλο κράτος στον κόσμο έως και σήμερα δεν έχει αναγνωρίσει αυτή την γενοκτονία!

Κρήτη: Στις 20 Μάιου 1941, οι Κρήτες αδελφοί αψηφώντας την υπεροπλία του εχθρού πολεμούν για λογαριασμό ολόκληρης της ανθρωπότητας που ασφυκτιούσε κάτω από την πίεση της υπεροπλίας του Χίτλερ. Οι Γερμανοί επιτέθηκαν με μια γιγαντιαία αεροπορική επιχείρηση με συνθηματικό όνομα «Unternehmen Merkur» (Επιχείρηση Ερμής) εναντίον της Μεγαλονήσου, που κράτησε ως την 1^η Ιουνίου. Με την επιχείρηση αυτή οι Γερμανοί κατάφεραν να καταλάβουν το νησί, ωστόσο αυτή τους η επιτυχία κόστισε τόσο πολύ ώστε να μην επιχειρήσουν ξανά άλλη αεροπορική έφοδο της ίδιας κλίμακας κατά την διάρκεια του πόλεμου. Οι Γερμανοί υποτίμησαν σοβαρά το βάθος του πατριωτισμού των Κρητών… και το πλήρωσαν πολύ ακριβά!

Η μάχη θεωρείται πολύ σημαντική για τους Κρήτες λόγω της ηρωικής αντίστασης που κατέβαλαν ενάντια στους αριθμητικά ανώτερους και άρτια εξοπλισμένους Γερμανούς. Εξίσου σημαντική αποδείχθηκε και για τους «συμμάχους» που κέρδισαν πολύτιμο χρόνο με αποτέλεσμα να προετοιμαστούν καλύτερα για τις επόμενες δύσκολες μάχες, κυρίως στην παγωμένη Ρωσία.. Και μην ακούτε πως την τιμή των όπλων στην Κρήτη, την έσωσαν οι σύμμαχοι. Οι Κρητίκαροι είναι που πολέμησαν σαν λιοντάρια….

Υ.Σ.: Και η 29^η Μαΐου αποφράδα μέρα του Ελληνισμού κλείνει το κύκλο της Μαγιάτικης Εθνικής Μνήμης.  Τότε που οι βαρβαρικές ορδές των Τουρκομογγόλων με σημαντική συμμετοχή γενιτσάρων υπό τον Μωάμεθ του Πορθητή, κατέλαβαν την Βασιλεύουσα, την πόλη – σύμβολο του Ελληνισμού. Ο τελευταίος ηρωικός υπερασπιστής της Πόλης έπεσε μαχόμενος υπέρ πίστεως και πατρίδος, έχοντας αρνηθεί την πρόταση του Μωάμεθ να του παραδώσει την Πόλη με αντάλλαγμα την ελευθερία του Μορέως. Ο ενσαρκωτής του Λεωνιδίου πνεύματος δεν εγκατέλειψε ποτέ την πρωτεύουσα του Ελληνισμού λέγοντας : «Το δε την Πόλιν σοι δούναι, ουτ΄ εμόν εστίν ουτ΄ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως».

Δρ. Ντίνος Αυγουστή

Εκπαιδευτικός στο ΤΕΙ Λάρισα

Από το Μονάγρι Λεμεσού

a.avgoustis@hotmail.com

Όταν σε μια λέξη χρησιμοποιείται ως δεύτερο συνθετικό η λέξη φοβία (όπως αγοραφοβία ή κλειστοφοβία), αυτό γίνεται για να υποδηλώσει την ύπαρξη ενός φόβου που είναι επίμονος, έντονος και πάνω απ’ όλα αδικαιολόγητος. Τον τελευταίο καιρό τα ΜΜΕ έχουν ανακαλύψει ότι σημαντικά ποσοστά Ελλήνων και Ευρωπαίων “πάσχουν” από την λεγόμενη ευρωφοβία.

Στην Καθημερινή της Κυριακής θα διαβάσουμε για την «εντυπωσιακή ενίσχυση ευρωφοβικών σχηματισμών την περασμένη Κυριακή με αποτέλεσμα το ένα τέταρτο των εδρών του επόμενου Ευρωκοινοβουλίου να έχει καταληφθεί από ακραία, ξενοφοβικά κόμματα». Στο Βήμα για το «την άνοδο του ευρωφοβικού κόμματος «Εναλλακτική για την Γερμανία» (AFD) που λαμβάνει 6,5% και θα στείλει αντιπροσώπους στην ευρω-βουλή, παρ’ ό,τι ιδρύθηκε πριν από μόλις ένα χρόνο με πρόγραμμα κατά του ευρώ.»

Ο όρος ευρωφοβία χρησιμοποιείται από τα ΜΜΕ γιατί όταν κάποιος είναι αντίθετος στα σχέδια των ευρωκρατών δεν έχουμε να κάνουμε με μια περίπτωση πολιτικής διαφωνίας, αλλά με μια περίπτωση ψυχικής διαταραχής. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα μπορούσε να διαφωνεί με αυτά που πιστεύουν και σχεδιάζουν οι ευρωκράτες στις Βρυξέλλες. Κάθε λογικός άνθρωπος θα πρέπει να ακολουθεί πιστά την γραμμή των Βρυξελλών. Για αυτό και όταν οι υπήκοοι δίνουν το λάθος αποτέλεσμα σε δημοψηφίσματα, είτε καλούνται να τα επαναλάβουν μέχρι να βγει το σωστό αποτέλεσμα, είτε με συνοπτικές διαδικασίες εκ των άνω, οι ελέω θεού ευρωπαϊκές ελίτ, προχωρούν στις αλλαγές που επιθυμούν ως αν το πόπολο είχε ψηφίσει ως ενδείκνυται.

Η αλήθεια είναι τα ευρωπαϊκά έθνη έχουν αποδειχτεί ιδιαιτέρως αχάριστα. Να σκεφτεί μόνο κάποιος τα πέτρινα χρόνια που χωρίς τις Βρυξέλλες ανυποψίαστα βάζαμε Coco Chanel 9, τρώγαμε κοκορέτσι και ξεφλουδίζαμε μπανάνες χωρίς αυτές να έχουν σχήμα σύμφωνο με το πλατωνικό ιδεώδες των ευρωκρατών. Κανένας δεν εκτιμά την θυσία και αυταπάρνηση των ευρωκρατών στο να παράγουν κάθε μήνα χιλιάδες σελίδες που νομοθετούν και καθορίζουν και την τελευταία λεπτομέρεια της καθημερινότητας μας.

Δείτε μόνο τα οφέλη που είχε η χώρα μας από τότε έγινε μέλος της τότε ΕΟΚ. Μέχρι τότε για παράδειγμα η Ελλάδα παρήγαγε το 80% των γεωργικών προϊόντων που κατανάλωνε. Τώρα, και μετά 33 χρόνια επιδοτήσεων, παράγουμε το πολύ το 20% των γεωργικών προϊόντων που καταναλώνουμε. Οι αγρότες μας έχουν γίνει αυθεντίες στην παραγωγή εγγράφων για την απορρόφηση επιδοτήσεων – και ως ένα επιπλέον αγαθό έχει αναπτυχθεί η ταξική τους συνείδηση αφού κάθε χρόνο δίνουν το αγωνιστικό «παρών» στις εθνικές οδούς.

Πρόοδος δεν έχει μόνο επιτευχθεί μόνο στον αγροτικό τομέα της οικονομίας, αλλά παντού. Από τους δήμους, τις περιφέρειες και τα υπουργεία, ένα ολόκληρο έθνος έχει εκπαιδευτεί στην κατανάλωση δανεικών και ΕΣΠΑ, ελάχιστοι πλέον είναι οι τομείς της οικονομίας που έχουν παραμείνει παραγωγικοί. Κάποιος θα έλεγε ότι η εξάρτηση από τα δανεικά και την εξωτερική βοήθεια είναι στοιχεία που σηματοδοτούν τον ολοένα και αυξανόμενο τριτοκοσμικό χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας. Μέγα λάθος, πρόκειται για την πρόοδο που είναι η συνέπεια της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Και ας μην ξεχνάμε ότι το μοναδικό αντίτιμο για την επέκταση του παρασιτισμού σε όλη την επικράτεια είναι η μεταφορά των ελευθεριών και δικαιωμάτων μας στις πεφωτισμένες ελίτ των Βρυξελλών. Δηλαδή, είμαστε διπλά κερδισμένοι.

Αν για κάποιο λόγο όλα αυτά σας δημιουργούν κάποιες αμφιβολίες για το μέλλον της Ελλάδας και της Ευρώπης, αυτό συμβαίνει γιατί ίσως έχετε αρχίσει να παρουσιάζετε συμπτώματα ευρωφοβίας. Ίσως να βρισκόσαστε στα πρώτα στάδια, κάπου μεταξύ ευρωσκεπτικισμού και αντιευρωπαϊσμού (η προσφιλής ορολογία του MEGA). Μην αφήσετε την ασθένεια να εξελιχθεί και να κάνει μετάσταση και σε άλλα σημεία του εγκεφάλου σας και ξαφνικά σας μπει η ιδέα ότι πρέπει να έχετε λόγο για το ποιο είναι το δικό σας μέλλον και παρόν. Πάρτε την τύχη σας στα χέρια τους και αμέσως κάνετε ένα τεστ ΠΑΠ (Παπαδημητρίου ΣΚΑΙ) και καθημερινά δυο κουταλιές Πρετεντέρη/Τρέμη ή ειδήσεις AΝΤ1. Μην ξεχάσετε ότι υπάρχει μόνο ένα ευρωπαϊκό όραμα και μέλλον και ότι όποιο πρόβλημα και αν προκύψει, η απάντηση είναι πάντοτε περισσότερη Ευρώπη – όπως αυτή εννοείται από τις ορδές των γραφειοκρατών στις Βρυξέλλες φυσικά.

Υπάρχουν σ’ αυτόν τον κόσμο σπουδαιότερα πράγματα από αυτά που μας έχουν μάθει να προσκυνούμε για σπουδαία.

Του Θοδωρή Γκόνη 

Μακριά. Κλείσε την αυλόπορτα και φύγε αθόρυβα με βήμα ήρεμο και σταθερό και αν κατά τύχη είναι ανοιχτό το παράθυρο και σε δουν, στείλτους το τελευταίο σου φιλί, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ομορφιά από το δρόμο. Εκεί είναι ο βαθύς πόνος και η λίγη ευτυχία. Εκεί το γκρίζο του ατσαλιού. Εκεί αυτό που ψάχνεις.

Κανείς δε σε ρωτάει πού γεμίζεις, πού βρίσκεις το κουράγιο και συνεχίζεις. Περιμένουν να σε δουν άδειο, να διαπραγματευτούν την ανάγκη σου, να εμπορευτούν την αγάπη τους. Φύγε, όχι να το βάλεις στα πόδια, όχι «φυγή», αυτό είναι παγίδα, κύλα ήσυχα σαν το λάδι. Με την ανάσα σου και μόνο. Ξέρεις. Γίνε συνωμότης του εαυτού σου. Οργάνωσε απόδραση καθαρή. Οριστική, τελεσίδικη, μη αναστρέψιμη. Κόψε. Κάψε. Πέταξε ό,τι κέρδισες με κάλπικο νόμισμα. Ό,τι εμποδίζει. Ζήτησε διαζύγιο από τη σπατάλη. Από το παρελθόν. Σαν να μην υπήρξε.

Το τι θα πουν μη σε απασχολεί, ό,τι ακούγεται από τους απέξω είναι ανάξιο λόγου, να είσαι πέρα και πάνω από αυτά, το ξέρεις, το έπαθες, το έμαθες, έχει δύσκολη ορθογραφία το κομμωτήριο και τα τατουάζ τα δικά σου να τα χτυπήσεις στα λόγια σου.

Δεν είναι αργά. Είσαι πολύ χλωρός, πολύ ζωντανός για να πεθάνεις αβασάνιστα, ό,τι ονοματεπώνυμο και να καρφώνουν στους δρόμους, αυτό που θα μένει για πάντα είναι Πειραιώς και Πατησίων.

Πάρε την οδό της πατούσας σου, στηρίξου στον ώμο της, στρίψε αριστερά στη σκόνη της, φόρεσε την τρύπια κάλτσα, περπάτησε τους μαγεμένους δρόμους, χόρεψε τη μουσική τους. Εκεί χτίσε το σπίτι το διώροφο, με τα πάνω του και τα κάτω του, κάνε το σκύλο φίλο, το γάβγισμά του συντροφιά. Κρέμασε την ταμπέλα, προσοχή σκύλος.

Ξεκίνα, έλα. Εγώ που λάτρεψα το πορτοκάλι θα στο πω, χωρίς νεράντζι δεν υπάρχω και δε ζω.

Μπορεί το παραπολιτικό ενδιαφέρον των Δημοτικών Εκλογών να εστιάζεται συνήθως στις «πρωτιές» των ψηφοδελτίων, μπορεί οι «πεντάδες» της κορυφής να τροφοδοτούν πλείστους όσους σχολιασμούς (από ευτράπελους έως κακεντρεχείς) αλλά μερικές φορές, αρκεί ένα όνομα από την «ουρά» του ψηφοδελτίου για να «σημαδέψει» το ήθος και την ποιότητα μιας ολόκληρης παράταξης.

Το όνομα που (στην κυριολεξία) «κατεδάφισε» τον «πολιτιστικό μύθο» της «Ανοιχτής Πόλης» και ακύρωσε όλη τη «ρητορική της ευαισθησία» (που αδιακρίτως και κατά κόρον πρόβαλε προεκλογικά ο Κωστής Σιμιτσής) ήταν αυτό της Χρυσούλας Βακιρτζή.

Το είπα και προεκλογικά. Η υποψηφιότητα της Χρυσούλας υπερέβαινε τα στενά όρια ενός ψηφοδελτίου. Για τους περισσότερους δε, ήταν ο υπέρτατος συμβολισμός. Και ως τέτοιος, όχι απλά έπρεπε να «προστατευτεί», αλλά να «ανέβει βάθρο». Να εκλεγεί. Να τιμηθεί και να πρωτεύσει! Κι αν οι παρουσίες της στις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου ήταν (εκ των πραγμάτων) δύσκολες, δε χάλασε δα και ο κόσμος. Ας ήταν και μερικές φορές «κενή» η θέση της. Έστω και έτσι, η απουσία της θα νοηματοδοτούσε ένα καινούριο «τοπικό συναίσθημα», μία νέα φωτεινή αντίληψη για το τι σημαίνει ανθρώπινη δύναμη, πολιτισμός και δημιουργία.

Στην πλάτη της Χρυσούλας όμως «παίχτηκε» η πιο άγρια και άγαρμπη πολιτική εκμετάλλευση. Η παρουσία της προβλήθηκε μέσα από έναν ιδιότυπο «επικοινωνιακό οίκτο» που ακύρωνε συνεχώς την πνευματική της προσωπικότητα και τον τιτάνιο μοναχικό και ψυχικό της αγώνα. Και κάπως έτσι, ξεδιάντροπα και ανερυθρίαστα, την έριξαν στην προεκλογική αρένα με συνυποψήφιούς της τους «λύκους» και τα «αγρίμια». Ποιος να γυρίσει να κοιτάξει και να νοιαστεί για τη Χρυσούλα; Εκείνοι που «καίγονταν» για το ατομάκι τους; Οι παλιές και οι νεοφώτιστες ΕΓΕς; Ή οι άλλοι που μέσα σε μία νύχτα βρέθηκαν από την αφάνεια και τη μετριότητα στα πόστα και την εξουσία; Χωρίς κοινωνικό έρμα, χωρίς μέτρο, χωρίς φραγμούς… Γι’ αυτό και ακατόρθωτο, μέσα σε δύο μήνες να μετατραπεί η τοπική νομενκλατούρα σε Ήθος. Η «πολιτική σαχλαμάρα» σε Παιδεία. Ο «πολτός» σε Πρόσωπο.

Στην περίπτωση της Χρυσούλας Βακιρτζή, αυτός που εκτέθηκε ανεπανόρθωτα ήταν ο ίδιος ο Κωστής Σιμιτσής. Αυτός είναι ο κύριος υπεύθυνος για τον τρόπο με τον οποίο την «άδειασαν» και την «έκαψαν». Γιατί, δικιά του ήταν η επιλογή της συμμετοχής της στο ψηφοδέλτιο και δικιά του (εξ ολοκλήρου) θα έπρεπε να ήταν και η «ευθύνη της προστασίας».

Αλλά, τι ψάχνω θα μου πείτε. Εδώ πρώτος είναι ο Μιχαλάκης…

Υ.Γ.:

Το κείμενο αυτό γράφτηκε «ερήμην» του εκλογικού αποτελέσματος της δεύτερης Κυριακής. Νομίζω όμως, πως μικρή σημασία έχει η έκβασή του…

Πηγή

Υπό τις παρούσες συνθήκες, οι Έλληνες πολίτες δείχνουν ότι είναι πολύ πιο μπροστά από την πολιτική τάξη που τους διοικεί.

– Το καλύτερο αποτέλεσμα ήταν και το τελικό αποτέλεσμα: «Έχασε ο Σαμαράς χωρίς να κερδίσει ο Τσίπρας». Ο ΣΥΡΙΖΑ για όσους δεν έχουν δει ακόμα, πήρε στις χαλαρές ευρωεκλογές ένα ποσοστό οριακά μικρότερο από αυτό που είχε πάρει στις βουλευτικές του Ιουνίου του 2012. Για μια ακόμα φορά οι Έλληνες πολίτες δείχνουν πολύ πιο σοβαροί από την πολιτική τάξη της χώρας. Τιμώρησαν την ΝΔ χωρίς να δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στους νεοπασόκους του ΣΥΡΙΖΑ.

– Η Χρυσή Αυγή θα είχε ακολουθήσει την πορεία των υπόλοιπων κομμάτων της αντιπολίτευσης αν το πολιτικό-μιντιακό κατεστημένο δεν είχε αποφασίσει να την ηρωοποιήσει ακολουθώντας τακτικές της δεκαετίας του 50. Οι πολιτικές διώξεις, η γραφική δαιμονοποίηση, η λογοκρισία και μια δικαστική διαδικασία επιπέδου μπανανίας, το μόνο που καταφέρνουν είναι να κάνουν την Χρυσή Αυγή να φαίνεται ως το πιο γνήσιο αντισυστημικό κόμμα.

– Η ΝΔ έχει αποφασίσει να γίνει ένα ακόμα κόμμα που ανταγωνίζεται για τους ψηφοφόρους της κεντροαριστεράς τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι και όλους τους άλλους. Είναι τόσο προσηλωμένη στο να προσπαθεί να καταλάβει την κοινωνία μέσα από το φίλτρο ενός αριστερό-κρατούμενου μιντιακού κατεστημένου, που αγνοεί πλήρως την μεγάλη δεξιά και δεξιόστροφη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας που θα την έκανε πρώτο κόμμα και με διαφορά.

– Ο κ. Θεοδοράκης με το Ποτάμι προεκλογικά μας έλεγε ότι θα τα παρατήσει αν το Ποτάμι δεν έβγαινε τρίτο κόμμα. Τελικά το Ποτάμι ήρθε πέμπτο, και μάλιστα πέμπτο με το ΠΑΣΟΚ τέταρτο. Αυτές όμως οι προεκλογίκές δηλώσεις του κ. Θεοδοράκη επιμελώς ξεχάστηκαν από αυτόν, το κόμμα του αλλά και φυσικά από την βάση του κόμματος, δηλαδή τα ΜΜΕ. Το βράδυ των εκλογών η πέμπτη θέση ήταν μια θεαματική επιτυχία και κανείς δεν μπόρεσε να δει ότι μετά το μεγάλο μιντιακό λανσάρισμα του Ποταμιού όσο πλησίαζαν οι εκλογές τόσο ξεφούσκωνε.

– Τα αποτελέσματα στις περιοχές της μουσουλμανικής μειονότητας θα πρέπει να είναι ένα σημαντικό σήμα κινδύνου. Το ελληνικό κράτος ακόμα προσπαθεί να αφομοιώσει την μουσουλμανική μειονότητα, αλλά αυτό δεν του δημιουργεί τις όποιες ανησυχίες που θα το έκανε να αλλάξει την πολιτική ανοιχτών συνόρων που εφαρμόζει. Όταν η πρεσβείες της Τουρκίας και του Πακιστάν θα κρίνουν εκλογικές αναμετρήσεις σε Αθήνα θα είναι πολύ αργά.

– Αν κάτι λέει το αποτέλεσμα είναι ότι οι Έλληνες πολίτες γνωρίζουν ότι όλα τα υπάρχοντα κόμματα είναι κατώτερα των περιστάσεων. Μια σιωπηλή πλειοψηφία των πολιτών αναγνωρίζει ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν και ότι μια νέα δύναμη θα πρέπει να γίνει ο εκφραστής αυτής της μεγάλης αλλαγής. Το παλιό δεν έχει πεθάνει, το καινούργιο δεν έχει γεννηθεί και οι πολίτες απλά αναμένουν.

Ναπολέων Λιναρδάτος

Το να λέμε ότι η οικονομία βρίσκεται σε περίοδο πραγματικής ανάκαμψης θα ήταν σαν να λέμε την περίοδο της Ολυμπιάδας του 2004 ότι η χώρα προοδεύει, ή, το 2008 ότι έχουμε μια «θωρακισμένη οικονομία». Βασικά, η πολιτικό-δημοσιογραφική τάξη που παλαιότερα πωλούσε την ιδέα της αναγεννημένης και ευρωπαϊκής Ελλάδας του 2004 και την «θωρακισμένη οικονομία» του 2008, είναι η ίδια ακριβώς που τώρα προωθεί την ιδέα της ανάκαμψης.

Μέχρι πριν μερικούς μήνες οι άνοδος των εξαγωγών ήταν ένα αδιαμφισβήτητο στοιχείο που αποδείκνυε ότι η πολιτική της κυβέρνησης είχε αποτελέσματα. Η Ελλάδα, σιγά σιγά, γινόταν μια φυσιολογική χώρα όπου δεν υπήρχαν μόνο εισαγωγές αλλά και εξαγωγές. Οι μεταρρυθμίσεις απέδιδαν και η παραγωγή, που πάσχει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στην Ελλάδα, άρχισε να κινείται ανοδικά. Η θριαμβολογία της κυβέρνησης και των ΜΜΕ για το γεγονός αυτό έδινε την εντύπωση ότι οι εξαγωγές ήταν το μοναδικό κριτήριο αξιολόγησης της κυβερνητικής πολιτικής. Όμως στο δεύτερο εξάμηνο του 2013 άρχισε η μεγάλη πτώση τους. Από τότε οι εξαγωγές εξαφανίσθηκαν ως κριτήριο αξιολόγησης της κυβερνητικής πολιτικής.

Βέβαια όποιος είχε την θέληση να δει τα πραγματικά στοιχεία των εξαγωγών, όταν ακόμα είχαν σημαντική αύξηση, θα μπορούσε εύκολα να διαπιστώσει  ότι η αύξηση τους δεν είχε καμία σχέση με τις μεταρρυθμίσεις που ποτέ δεν έγιναν ή με την λεγόμενη αλλαγή «αναπτυξιακού μοντέλου». Καταρχήν είχε γίνει μια σημαντική αλλαγή στο τρόπο με τον οποίο της μετρούσαμε, αφού στις εξαγωγές προστέθηκαν για πρώτη φορά και οι εξαγωγές πετρελαιοειδών και καυσίμων. Μπορεί να μην υπάρχει τίποτα το μεμπτό με αυτή την αλλαγή υπολογισμού των εξαγωγών, αλλά η πρόσθεση σε αυτές μιας προϋπάρχουσας οικονομικής δραστηριότητας δεν μας λέει ακριβώς τίποτε για την ποιότητα των πολιτικών που εφαρμόζονται. Το γεγονός δε, ότι μετά την άγρια φορολόγηση στα καύσιμα η εσωτερική ζήτηση έπεσε θεαματικά και μεγάλες ποσότητες δεν είχαν άλλη επιλογή εκτός από την εξαγωγή ή την μαϊμού εξαγωγή που κατέληγε στο λαθρεμπόριο, το μόνο που αποδεικνύει είναι ποιες είναι οι επιπτώσεις της υπερφορολόγησης ενός αγαθού.

Το παράδειγμα των εξαγωγών είναι σημαντικό γιατί δείχνει πολύ απλά το πως κατασκευάζονται επιτυχίες που δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Η κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά βασίζεται σε τέτοιου είδους τεχνάσματα για να αποδείξει ότι δήθεν οι πολιτικές πετυχαίνουν και ότι οι θυσίες πιάνουν τόπο. Κάτι παρεμφερές συμβαίνει και με την συζήτηση γύρω από το πρωτογενές πλεόνασμα.

Το θέμα με το πρωτογενές πλεόνασμα είναι αν μας λέει κάτι ουσιαστικό για την πορεία της οικονομίας. Η αλήθεια είναι ότι μας λέει αλλά όχι με τον τρόπο που θα περιμέναμε. Αν η κυβέρνηση έχει μια εμμονή με το πρωτογενές πλεόνασμα αυτό συμβαίνει γιατί δεν υπάρχουν άλλα στοιχεία που να δίνουν μια θετική εικόνα. Οι μόνες επενδύσεις που γίνονται είναι καφενεία, σουβλατζίδικα και οι γνωστοί διαγωνισμοί του δημοσίου όπου τυχαία στο τέλος παραμένει ένας μόνο διεκδικητής.

Οι παραγωγικές επιχειρήσεις που στηρίζονται προσφέροντας αγαθά και υπηρεσίες στους καταναλωτές φεύγουν, είτε λέγονται ΦΑΓΕ, Coca Cola ή Βιοχάλκο – οι κρατικοδίαιτοι μένουν. Ο ιδιωτικός τομέας που δεν “συνεργάζεται” με το δημόσιο θεωρείται παράνομη δραστηριότητα και τιμωρείται δεόντως.
Η κυβέρνηση εμμένει στο πρωτογενές πλεόνασμα γιατί αυτό είναι που της δίνει την ευκαιρία να προχωρήσει σε μια προεκλογική παροχολογία. Κάνουν δηλαδή αυτό που πάντα έκαναν, μοιράζουν το χρήμα του φορολογούμενου για τις εκλογικές τους ανάγκες. Τίποτε δεν έχει αλλάξει, τίποτα δεν θέλουν να αλλάξουν, και γι΄αυτό η Ελλάδα μετατρέπεται καθημερινά σε ένα μεγάλο πτωχοκομείο που διοικείται από μια διεφθαρμένη ελίτ που μόνο σκοπό έχει να απαλλοτριώσει ότι πλούτο έχει παραμείνει ακόμα στην Ελλάδα.

Όπως ακριβώς θα έκανε με τον οποιονδήποτε Έλληνα πολίτη που θα απέκρυπτε συστηματικά και κατ επανάληψη στοιχεία που πιστοποιούν διαπραχθέν έγκλημα…

Σε διαφορετική περίπτωση, η απόλυτα αναγκαία πρωτοβουλία της εισαγγελικής διερεύνησης στο φαύλο ΠΑΣΟΚ, στο βαθμό που δε θα συνοδευτεί και από την επίσης αναγκαία απαγγελία κατηγορίας σε βάρος και του Ε. Βενιζέλου, υπάρχει κίνδυνος να εκληφθεί ως παράπλευρη πολιτική πίεση με στόχο την πολιτική χειραγώγηση του πρώην πρωθυπουργού, προκειμένου να μη διασαλευθεί η στήριξη στην εύθραυστη κυβερνητική πλειοψηφία. Τα ερωτήματα αναφορικά με τη στάση του Ε. Βενιζέλου είναι αμείλικτα, και κανένας δικαστής που σέβεται τον όρκο του και το Σύνταγμα δε δικαιούται να τα προσπεράσει… Με ποιο δικαίωμα ένα κορυφαίο πολιτικό πρόσωπο το οποίο είναι και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της χώρας, κρατά στο συρτάρι του (όπως έκανε και με τη λίστα Λαγκάρντ) ένα πόρισμα που αφορά σεπροβληματική διαχείριση δημοσίου χρήματος από τον πρώην πρωθυπουργό, και δεν έσπευσε αμέσως ως όφειλε να το δώσει στη δημοσιότητα ή τουλάχιστον να το παραδώσει στον αρμόδιο εισαγγελέα??? Πριν από λιγότερο από ένα μήνα, ο Γ. Παπανδρέου αυτονομήθηκε και πάλι κατά τη διάρκεια ψηφοφορίας στη Βουλή, και τότε, όχι ένα οποιοδήποτε στέλεχος αλλά ο νυν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, έδειξε και πάλι «κόκκινη κάρτα» στον πρώην πρωθυπουργό δηλώνοντας πως:

«Ο Γ. Παπανδρέου έχει μεγάλες εκκρεμότητες με το ΠΑΣΟΚ» υπονοώντας βεβαίως το περίφημο πόρισμα για την οικονομική διαχείριση των οικονομικών του ΠΑΣΟΚ, το οποίο ο κ. Βενιζέλος κρατά στο συρτάρι του – προφανώς παρανόμως, αφού ένα πόρισμα που καταδεικνύει προβληματική διαχείριση οικονομικών, δεν είναι για το συρτάρι του πολιτικού αλλά για το γραφείο του εισαγγελέα – για να μπορεί μέσω αυτού να εκβιάζει τον πρώην πρωθυπουργό. Ρωτάμε: Με ποιο δικαίωμα ένα κορυφαίο πολιτικό πρόσωπο – το οποίο είναι και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της χώρας – κρατά στο συρτάρι του (όπως έκανε και με τη λίστα Λαγκάρντ) ένα πόρισμα που αφορά σε προβληματική διαχείριση δημοσίου χρήματος από τον πρώην πρωθυπουργό, και δεν έσπευσε αμέσως ως όφειλε να το δώσει στη δημοσιότητα ή τουλάχιστον να το παραδώσει στον αρμόδιο εισαγγελέα??? Ρωτάμε: Μετά και από αυτή την ομολογημένη ανομία, αμφιβάλει κανείς πως μέσω του πορίσματος αφήνεται να εννοηθεί πως πιστοποιείται εγκληματική διαχείριση στα οικονομικά του ΠΑΣΟΚ από τον πρώην πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, και ότι ο νυν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ με τη στάση του διαπράττει ένα διπλό έγκλημα: Το έγκλημα της εκβίασης και μάλιστα σε βάρος του πρώην πρωθυπουργού της χώρας. Και… Το έγκλημα της υπόθαλψης εγκληματία, αφού εν γνώσει του αποκρύπτει από τη δικαιοσύνη στοιχεία που αφήνει να εννοηθεί πως πιστοποιούν ένα σοβαρότατο οικονομικό έγκλημα. Ρωτάμε: Δεν είναι αυτονόητο πως αν τίποτε από τις παραπάνω υποθέσεις μας δε συμβαίνει, το πόρισμα θα έπρεπε ήδη να είχε δοθεί στη δημοσιότητα και όχι να χρησιμοποιείται ως εργαλείο για την πολιτική χειραγώγηση ενός πρώην πρωθυπουργού??? Ρωτάμε: Αν τα δημοσιεύματα είναι αναληθή τότε γιατί τόσο καιρό δε βγαίνει επίσημη ανακοίνωση από το ΠΑΣΟΚ που να δηλώνεται ευθέως ότι ΚΑΝΕΙΣ δεν έχει στο χέρι τον πρώην πρωθυπουργό της χώρας???… Τα παραπάνω είναι ένα απόσπασμα σχετικού μας άρθρου, που μετά τις πρόσφατες εισαγγελικές εξελίξεις αποκτά εκ των πραγμάτων μια ξεχωριστή σημασία και ως τέτοια δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.

«ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ»

Ένα χρόνο σχεδόν μετά την επίσημη προβολή της και η μεγάλου μήκους ταινία του Ελβετού σκηνοθέτη Ολιβιέ Ζισουά για τη Μακρόνησο διατίθεται πλέον ελεύθερα στο διαδίκτυο για δημόσιες, μη εμπορικές προβολές. Το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ τεκμηρίωσης Σαν Πέτρινα Λιοντάρια Στη Μπασιά Της Νύχτας γίνεται πλέον κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης και μας «προσκαλεί» σε μία καινούρια αναψηλάφηση της μετεμφυλιακής ιστορίας μας. Σε ένα ύστερο ταξίδι μέσα στους Πέτρινους Χρόνους.

Με αφετηρία την ποίηση των εξόριστων –κατά κύριο λόγο του Γιάννη Ρίτσου και του Τάσου Λειβαδίτη– ο Ολιβιέ Ζισουά «ζωντανεύει» τα ερείπια της Μακρονήσου με ήχους και αφηγήσεις που μοιάζουν να βγαίνουν μέσα από το Καρδιοχτύπι της Πέτρας. Επαναπροσδιορίζει τον μεγάλο «ελληνικό πόνο», σκαλίζοντας κάτω από το σκουριασμένο συρματόπλεγμα τα ουρλιαχτά των βασανισμένων. Αφήνει «ξεσκέπαστο τον άνεμο» να δέρνει το μαυρισμένο σκυρόδεμα την ώρα που από τα μεγάφωνα των στρατοπέδων ακούγεται η στριγκλιά–αφήγηση του «εθνικού δεκαλόγου». Βουτάει το φακό στην αφρισμένη θάλασσα και είναι σα να βλέπεις  απέναντι στο Λαύριο να φορτώνονται οι καινούριες καραβιές με τους εξόριστους. Σα να ξεφυτρώνουν από παντού εκείνοι οι γερόντοι από τον Μωριά και τη Ρούμελη, αφήνοντας τη μυρωδιά του χωραφιού τους να σκορπάει στα τρύπια βράχια.

Ταινία ενάντια στην λήθη είναι τα Πέτρινα Λιοντάρια του Ζισουά. Ένα αργόσυρτο ποίημα αντίστασης τυλιγμένο με εικόνες που σκορπάνε τη δίψα δώδεκα ωρών από πέτρα. Που οι λέξεις του δεν έχουν παρά μόνον την κούραση δώδεκα ωρών από ήλιο. Σιγανές ανάσες που αγκαλιάζουν την πορεία των καψονιών. Μια σιωπή σαν ελεγεία για κείνους που τρελάθηκαν. Για κείνους που μαρμάρωσαν ανάμεσα στο θυμό και τ’ άδικο…

Το σχεδόν υπνωτικό πέρασμα της κάμερας πάνω από τα χαλάσματα των στρατοπέδων δυναμώνει την «αίσθηση συμμετοχής» στον μαρτυρικό τόπο. Ο θεατής «βγαίνει» από την οπτική απάθεια και δρασκελά στα χαλάσματα των στρατοπέδων. Είναι σα να ακολουθεί τα βήματα εκείνων που δε λύγισαν. Των άλλων που έκλαψαν. Σα να πιάνει το σφυγμό μιας τσουκνίδας που ρίζωσε κάτω από το μαρμαρωμένο δάκρυ. Να ακουμπάει την παλάμη του πάνω σε ένα δεκανίκι καθώς έγειρε δίπλα στο θάνατο. Να μυρίζει το πετρέλαιο από μία λάμπα, το αίμα από μία πληγή… Και κάπου εκεί, ίσως να δει κι εκείνον τον άνθρωπο που καίγεται. Τον άνθρωπο που φωτίζει τη νύχτα…

Την ταινία του Ολιβιέ Ζισουά μπορείτε να τη δείτε στον ιστότοπο www.makronissos.net. Και ευχής έργο θα ήταν να πληθύνουν οι δημόσιες προβολές της. Το χρωστάμε στη μνήμη εκείνων που διάβηκαν την πέτρα…

Πηγή

Παρά τις επιφυλάξεις του οίκου αξιολόγησης Moody’s, δρομολογείται σήμερα Τετάρτη, η έκδοση πενταετούς ομολόγου με αναδόχους τις Duetsche Bank, JP Morgan, Bank of America, Goldman Sachs και βασικούς dealers 21 ελληνικών και ξένων τραπεζών. ToΓερμανικό Υπουργείο Οικονομικών υποστηρίζει ότι η έξοδος της Ελλάδας στις αγορές είναι ένα βήμα επιτυχίας!.

Πολλοί θεωρούν ότι το μεγάλο στοίχημα της έκδοσης αυτής, δεν είναι τόσο το επιτόκιο της(!!!) αλλά η έκταση της υπερκάλυψής της από το επενδυτικό ενδιαφέρον. Με επιτόκιο όμως της τάξης του 5-6% (4,8% με τις πιο ευοίωνες εκτιμήσεις σήμερα πρωί, Τετάρτης) είναι δυνατόν να μην υπήρχε επενδυτικό ενδιαφέρον, αφού οι αγορές κεφαλαίου αναζητούν να βρουν τις κάθε μορφής  επενδυτικές ευκαιρίες εντός Ευρωζώνης;

Οι  εκδόσεις των ελληνικών ομολόγων θεωρούνται πράγματι ως οι τελευταίες ευκαιρίες για αγορές υψηλής απόδοσης στην Ευρωζώνη. Οπότε, όποιος προφθάσει, θα τις εκμεταλλευτεί. Από την άλλη όμως, θα επιβαρυνθεί η Ελλάδα με νέους δυσβάστακτους τόκους. Σε όλο αυτό το παίγνιο, συμμετέχει και μέρος του πολιτικού κόσμου της ΕΕ. Έτσι, αναμένεται την Παρασκευή η κα Μέρκελ στην Αθήνα, όπου πιθανότατα, πλην της στήριξης προς την κυβέρνηση, θα συζητηθεί και η επικείμενη αναδιάρθρωση του δημόσιου Ελληνικού χρέους.

Με τα 2-3 δισ. ευρώ που θα αντληθούν από την έκδοση ομολόγων των επόμενων ημερών, θα κλείσει το αναγκαίο ποσό που απαιτείται για το εναπομείναν χρηματοδοτικό κενό του 2014.

Αν και, όπως τονίζεται από όλους, οι αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων θα είναι στο χαμηλότερο επίπεδο της τετραετίας, το ερώτημα που μένει αναπάντητο είναι το εξής: Αντέχει η Ελληνική οικονομία με τον περιορισμένο δυναμισμό της, επιτόκια δανεισμού της τάξης του 5-6%, που θεωρούνται λοιπόν τα χαμηλότερα της πρόσφατης περιόδου;

Η Τουρκική οικονομία δανείζεται με επιτόκια 7-8%, αλλά έχει να προτάξει ένα ισχυρό βιομηχανικό ιστό και έντονα δυναμικές υπηρεσίες (βλ τουρισμός, ναυτιλία, κατασκευές), εξελίξεις λοιπόν, που συνδυάζονται με ένα ρυθμό ανάπτυξης άνω του 5% τα τελευταία χρόνια.

Η Ελληνική οικονομία με μηδενικό ουσιαστικά ρυθμό ανάπτυξης φέτος, με προοπτικές για πενιχρό τα επόμενα δυο έτη και με τόκους αποπληρωμής προηγούμενων χρεών ιδιαίτερα υψηλούς, μπορεί να αντέξει τέτοια υψηλά, για τις δικές της δυνατότητες, επιτόκια δανεισμού; Μάλλον όχι, οπότε ο φαύλος κύκλος της υπερχρέωσης συνεχίζεται ακάθεκτος.

Επίσης, με δημόσιο χρέος που μειώνεται με ρυθμούς χελώνας (360 δις ευρώ δημόσιο χρέος το 2014 έναντι των 361 δις ευρώ του 2013 πάρα την πώληση των «φιλέτων» της Ελληνικής οικονομίας), πλανάται πλάνη οικτρά όποιος πιστεύει ότι η εποπτεία της χώρας από τους δανειστές θα πάψει να υφίσταται με τη λήξη του Μνημονίου.

Οπότε, από τη μια πλευρά η τρόικα δεν πρόκειται να  φύγει –αυτό ερμηνεύεται πρόσθετα και από τα νομοθετήματα της ΕΕ που αναφέρονται στις «υπερβολικές μακροοικονομικές ανισορροπίες» των κρατών-μελών– ενώ από την άλλη θα δανειζόμαστε ακριβό χρήμα για να καλύψουμε τις τρύπες του κρατικού προϋπολογισμού!

Ως προς τις παθογένειες της Ελληνικής οικονομίας, αυτές καλά κρατούν. Πράγματι, ουδείς νοιάζεται για να απλουστεύσει τη γραφειοκρατία που επηρεάζει το  φιλικό επιχειρηματικό περιβάλλον, ουδείς βάζει το μαχαίρι στο κόκαλο της διαφθοράς, ουδείς αγγίζει το λαθρεμπόριο καυσίμων, ουδείς ενδιαφέρεται για τις ακριβές προμήθειες υγείας και για τόσα άλλα. Έτσι, παρά τα όσα έχουμε υποστεί, οι αντιστάσεις σε κάποιους χώρους δεν κάμπτονται με τη συγκατάθεση φυσικά της πολιτικής ηγεσίας.

Και όλο αυτό καλείται success story!

Του Ερρίκου Μπαρτζινόπουλου

Οι παλαιότεροι θα θυμάστε τους πρώτους μεταχουντικούς μήνες, την κινδυνολογία και την ανησυχία που δικαιολογημένα υπήρχε. Και κάποιοι θα θυμάστε ότι το αίτημα της αποχουντοποίησης φούντωνε όσο περνούσε ο καιρός και ενισχυόταν η βεβαιότητα ότι η Δημοκρατία εδραιωνόταν. Μη σας φανεί περίεργο, τα ίδια συναισθήματα με τότε με διακατέχουν αυτό τον καιρό.

Δυστυχώς η αποχουντοποίηση δεν προχώρησε στο βαθμό και στην έκταση που θα έπρεπε. Κι αυτό δεν το λέγαμε μόνο εκείνοι που δεν συμμεριζόμασταν τις πολιτικές πρακτικές των κυβερνήσεων Καραμανλή οι οποίες επιδίωκαν να ενσωματώσουν και πάλι στην κοινοβουλευτική Δεξιά τους βασιλόφρονες και ακροδεξιούς που δεν είχαν πού αλλού να καταφύγουν. Το έλεγαν οι πιο έγκυρες φωνές της τότε Νέας Δημοκρατίας.

Όπως η Ελένη Βλάχου. Είχε γράψει τότε ένα υπέροχο χρονογράφημα για μια μύγα και μια σούπα. Το έχω επικαλεστεί πριν από χρόνια για την περίπτωση των ανώνυμων κουκουλοφόρων. Νομίζω ότι σήμερα ταιριάζει περισσότερο. Για περιπτώσεις όπως των Μπαλτάκων και των Φαήλων.

Είχε γράψει τότε η Βλάχου – ενάμιση χρόνο μετά την πτώση της χούντας – για έναν φοβερά πεινασμένο που του σερβίρισαν μια σούπα μέσα στην οποία είδε να κολυμπάει μια μύγα. Αλλά η πείνα ήταν αφόρητη κι έφαγε τη σούπα μαζί με τη μύγα. Τη επόμενη φορά η πείνα του είχε μετριαστεί κι έτσι έβγαλε τη μύγα από το πιάτο κι έφαγε τη σούπα. Λίγες μέρες μετά που είχε επανέλθει στα κανονικά του και είδε τη μύγα, αρνήθηκε να φάει τη σούπα και την επέστρεψε.

Και είχε καταλήξει η Βλάχου με την παρατήρηση: «Εμείς ως πότε θα τρώμε τη σούπα μας με μύγα;»

Πριν από δυο χρόνια, το καλοκαίρι του 2012, ήμασταν ξεγραμμένοι από πολλούς. Ή για χρεοκοπία πηγαίναμε ή για σούπα αμφίβολης καθαριότητας. Διαλέξαμε τη σούπα. Εν γνώσει μας ότι υπήρχαν μύγες. Περισσότερες της μιας. Και τις ξέραμε όλοι. Ή μήπως αγνοούσαν στη ΔΗΜΑΡ ποιος ήταν ο Μπαλτάκος και τον έμαθαν χάρη στον Κασιδιάρη.

Σήμερα έχουμε φτάσει στο σημείο να κρατάμε τη σούπα, αλλά είμαστε σε θέση ν΄ αφαιρούμε από μέσα τις μύγες. Μία προς μία. Κι εκείνο που χρειάζεται είναι επιμονή και προσπάθεια. Για ν΄ απορρίπτουμε τελείως τη σούπα αν ξαναδούμε μύγα.”