Connect with us

BUSINESS-STORIES

Τα μεγάλα εργοστάσια στην Ελλάδα που έραβαν διάσημα μπλου τζιν

Δημοσιεύτηκε

στις

Ένας από τους πιο προβληματικούς κλάδους της ελληνικής βιομηχανίας που δεν κατάφερε να ξεπεράσει τον ανταγωνισμό του φθηνότατου κόστους εργασίας που διαθέτουν χώρες της Άπω Ανατολής, της Ανατολικής Ευρώπης, των Βαλκανικών χωρών, της Τουρκίας, είναι η βιομηχανία ενδύματος.

Ένας κλάδος που άνθισε εντυπωσιακά από το 1960 έως το 1975 μπήκε από τότε σε μια κατάσταση διαρκούς κρίσης.

Η δε κρίση στο χώρο του βιομηχανικού ελληνικού ενδύματος πήρε διαστάσεις κατολίσθησης το 1994, που η παραγωγή σημείωσε μία πτώση του 12% και ακολούθησαν δύσκολες εποχές.

Παρά το γεγονός της κρίσης του κλάδου ενδυμάτων, πάντως, ακόμη και σήμερα υπάρχουν εργοστάσια και επιχειρήσεις φτιάχνουν ελληνικό και επώνυμο ρούχο, μια κατάσταση που κερδίζει από το γεγονός πως η σημερινή κρίση περιόρισε την ξενομανία των Ελλήνων ειδικά στον χώρο της ένδυσης. Έρευνες αποδεικνύουν ότι ο καταναλωτής ενδιαφέρεται όλο και ενεργότερα να στηρίξει επιχειρήσεις και προϊόντα ελληνικών συμφερόντων.

Στο παρελθόν ελληνικά εργοστάσια έχουν ράψει διάσημα μπλου τζιν που κυκλοφόρησαν τόσο στην εγχώρια αγορά, όσο και στο εξωτερικό.

Οι παλαιότεροι σίγουρα έχουν φορέσει τζιν της Levi’s ή Lee Cooper που ήταν ραμμένα στην Ελλάδα, αν και τότε όλοι έψαχναν τις ετικέτες να βρούνε αυτά που ήταν απευθείας εισαγωγής…

Τα «ελληνικά» Levi’s

shutterstock571035754

Τα «ελληνικά» Levi’s ράβονταν στη μεγαλύτερη βιομηχανία ενδυμάτων της χώρας και είχαν τη σφραγίδα της μητρικής εταιρείας.

Το εργοστάσιο ενδυμάτων έβγαλε για ένα διάστημα και το 501 με τα κουμπιά το οποίο δεν είχε τίποτε να ζηλέψει από το «original» αυτό που ήταν made in USA. Το πρώτο κουμπί εσωτερικά μάλιστα είχε χτυπημένο το «GR».

Πρόκειται για τη Διεθνή Βιομηχανία Ενδυμάτων ΑΕ. Η εταιρεία είχε φτάσει να απασχολεί μέχρι και 480 εργαζόμενους  στους νομούς Μεσσηνίας και Αττικής.

Η εταιρία Διεθνής Βιομηχανία Ενδυμάτων Α.Ε., από το 1970 ως το 1997 που βρισκόταν σε λειτουργία, στην περιοχή της Θούριας είχε δυνατότητα παραγωγής 1,5 εκατ. παντελονιών τζιν ετησίως.

Την ίδρυσε ο Χρήστος Μανιατάκης ο οποίο ήταν γεννημένος στην Κορώνη Μεσσηνίας το 1936. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες και είχε έντονη επιχειρηματική δραστηριότητα.

Αρχικά απασχολούσε περίπου 390 εργαζόμενους, ενώ έφτασε μέχρι τους 480 εργαζόμενους. Εξήγε μεγάλες ποσότητες ενδυμάτων σε άλλες ευρωπαϊκές αγορές αλλά επλήγη από τη διακοπή της συνεργασίας της με την αμερικάνικη Levi’s, για την οποία παρήγε φασόν τα ομώνυμα τζιν και για την ελληνική αγορά και για αγορές του εξωτερικού.

Τα προβλήματα γιγαντώθηκαν για την εταιρεία που ήταν εισηγμένη στο Χρηματιστήριο και το 1996 οι τράπεζες διέκοψαν τη χρηματοδότηση, ενώ τελικά το 1997 η εταιρεία μπήκε σε καθεστώς εκκαθάρισης.

shutterstock302159504

Όπως αναφέρουν δημοσιεύματα της εποχής (Βήμα, Ριζοσπάστης) η εταιρεία θέλησε να κάνει ομαδικές απολύσεις για να επιβιώσει, φαίνεται πως τότε έστελνε μαζικά εξώδικα απολύσεων σε πάνω από 250 εργαζόμενους, ενώ είχε ζητήσει άδεια από το υπουργείο Εργασίας να ρίξει τον αριθμό των εργαζομένων σε 135. Τα αιτήματα δεν προχώρησαν, οι τράπεζες έμειναν στη θέση τους και τελικά η εταιρεία τέθηκε σε εκκαθάριση.

Για την ιστορία να σημειωθεί πως στα μέσα της δεκαετίας του 1970 ξεκίνησαν στην περιοχή του Ασπροχώματος τη λειτουργία τους και τα Κλωστήρια Μεσσηνίας. Στο εργοστάσιο εργάζονταν πάνω από 320 άτομα και το 1995 αποφασίστηκε να μπει λουκέτο.

Το κλείσιμο συνέπεσε χρονικά με τη διακοπή λειτουργίας της Διεθνούς Βιομηχανίας Ενδυμάτων και ήταν ακόμη ένα χτύπημα για την ευρύτερη περιοχή της Καλαμάτας.

Το εργοστάσιο της Lee Cooper

Την ίδια περίοδο που τα τζιν της Levi’s ράβονταν στη Θουρία Μεσσηνίας και από εκεί κατακτούσαν τις αγορές της Ευρώπης, μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα πιο μακριά, και πάλι στον Ελλαδικό χώρο, ένα άλλο εργοστάσιο έκανε την εμφάνισή του.

Το εργοστάσιο της Lee Cooper στο Θεσπρωτικό Πρεβέζης. Το συγκεκριμένο εργοστάσιο άνοιξε το 1978  και τότε απασχολούσε 130 εργαζόμενους. Όπως είναι φυσικό το εργοστάσιο κατασκεύαζε τζιν κυρίως παντελόνια και φούστες, έχοντας ένα αρκετά καλό όνομα στην τότε μόδα.

Ο σχεδιασμός ήταν να ανοίξει και νέο εργοστάσιο μέσα στη 10ετία του 1980, ενώ για να βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά και μέσα στις εξελίξεις το προσωπικό στέλνονταν στη Μάλτα για εκπαίδευση.

Ωστόσο το εργοστάσιο δεν μακροημέρευσε. Μέσα σε λίγα χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας του 1980 αποφασίστηκε να βάλει λουκέτο.

ΥΠΟΒΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Απάντηση

BUSINESS-STORIES

Έτσι κατάφερε από το τίποτα να φτιάξει μια περιουσία δισεκατομμυρίων

Δημοσιεύτηκε

στις

Σήμερα είναι ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους των ΗΠΑ, σύμφωνα με το Forbes, ο Mark Cuban είναι ωστόσο πολλά περισσότερα από αυτό.

Βλέπετε περπάτησε έναν μακρύ και δύσκολο δρόμο ως τον πλούτο που μόνο στρωμένος με ροδοπέταλα δεν ήταν.

Το δικό του ταξίδι άρχισε από ένα «μικροσκοπικό διαμέρισμα», όπως το λέει χαρακτηριστικά, όπου ζούσε με φτερούγες κοτόπουλου και περνούσε μερόνυχτα μαθαίνοντας κώδικα.

 

 

Ο Mark Cuban μίλησε για τη ζωή του σε πρόσφατο συνέδριο τεχνολογίας στο Ντάλας, ξεκινώντας από τα χρόνια που ήταν άλλος ένας νεαρός επιχειρηματίας χωρίς τίποτα το αξιοσημείωτο να επιδείξει.

Όσο για το χαρακτηριστικό της επιτυχίας του; Πως δεν έκανε διακοπές για 7 ολόκληρα χρόνια, όπως ανέφερε ο ίδιος και καταγράφει η εφημερίδα «Dallas News»!

Τα ξενύχτια, οι θυσίες και η έλλειψη διακοπών απέδωσαν όμως και με το παραπάνω, όταν ο επιχειρηματίας έκανε μια σειρά δαιμόνιων συμφωνιών εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 1990, με πρώτη και καλύτερη την πώληση της πλατφόρμας streaming που είχε φτιάξει (Broadcast.com) έναντι 5,7 δισ. δολαρίων.

 

 

Μετά, το 2000, αγόρασε τους Dallas Mavericks, μια ομαδούλα τότε του NBA που κατάφερε να μετατρέψει σε πρωταγωνιστή του αμερικανικού μπάσκετ. Έκτοτε έχει στα χέρια του μια πραγματική αυτοκρατορία, επενδύοντας πια σε πολλά και διάφορα και ξεκοκαλίζοντας τα λεφτά του σε ιδιωτικά αεροπλάνα, γιοτ και πολυτελείς επαύλεις.

Ο Cuban αποκάλυψε στο συνέδριο Dallas Startup Week πως όλα αυτά δεν ήρθαν εύκολα. Και απέδωσε μάλιστα την επιτυχία του στο γεγονός ότι δεν έκανε διαλείμματα για διακοπές!

Ο κροίσος ξεκίνησε την επιχειρηματική του πορεία στις αρχές της δεκαετίας του 1980, πουλώντας λογισμικό από μια εταιρία που είχε φτιάξει. Το 1982 την έκλεισε και ίδρυσε τη MicroSolutions, την οποία πούλησε 8 χρόνια αργότερα έναντι 6 εκατ. δολαρίων, μια κίνηση που του απέφερε 2 ολόκληρα εκατομμύρια δικά του.

 

 

Όνομα θα γινόταν με την επόμενη δουλειά του, ένα διαδικτυακό ραδιόφωνο (Audionet) που θα γινόταν τελικά η Broadcast.com, μια ιστοσελίδα με ποικίλο περιεχόμενο. Αυτή απέκτησε το 1999 η Yahoo έναντι του αστρονομικού ποσού των 5,7 δισ. δολαρίων. Κάτι που έκανε τον Cuban πλουσιότερο κατά… 1 δισεκατομμύριο.

Τους Dallas Mavericks τους αγόρασε το 2000 έναντι 285 εκατ. δολαρίων, όταν και θα γινόταν πλέον διαβόητος για τα απρεπή σχόλιά του στους διαιτητές. Μια δράση που του έχει κοστίσει μια μικρή περιουσία μέχρι σήμερα, πληρώνοντας στην πορεία πρόστιμα 2,6 εκατ. δολαρίων για τα «γαλλικά» του στη διαιτησία!

Οι Mavericks κοστολογούνται ωστόσο πια στα 2,3 δισ. δολάρια, 2 δισεκατομμύρια περισσότερα δηλαδή απ’ όσα τους αγόρασε πριν από 19 χρόνια, δείχνοντας και εδώ τα εμπορικά του χαρίσματα.

 

 

Πλέον είναι στους 500 πλουσιότερους Αμερικανούς και γνωστός ως ένας από τους πιο ιδιοσυγκρασιακούς επιχειρηματίες των ΗΠΑ…

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

BUSINESS-STORIES

Mεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις που έβαλαν λουκέτο στην περίοδο της κρίσης

Δημοσιεύτηκε

στις

Η 21η Αυγούστου 2018 ήταν η τελευταία ημέρα των μνημονίων. Μία ημερομηνία ιστορική και καθοριστική για όλους, καθώς με τυπικό (και για κάποιους ουσιαστικό) η χώρα βγήκε από τη μέγγενη των μνημονιακών πολιτικών εποπτείας.

Η 21η Αυγούστου όμως ταυτόχρονα ήταν και η πρώτη μέρα της μετά μνημονίων εποχής. Μιας εποχής όπου περιλαμβάνει εκκρεμότητες που πρέπει να διευθετηθούν και μεταρρυθμίσεις που έχουν συμφωνηθεί και πρέπει να προχωρήσουν.

Αυτή η περίοδος των 9 ετών ωστόσο, που ήταν αυτά που βρισκόμασταν εντός προγραμμάτων επιτήρησης και δανεισμού, αλλά και τα τελευταία έτη πριν το 2010 όπου τα σημάδια της κρίσης άρχισαν να φαίνονται πολύ έντονα, άφησαν βαθιά λαβωμένο το «επιχειρείν» στην Ελλάδα. Μία ενασχόληση έτσι και αλλιώς ριψοκίνδυνη.

Άλλωστε δεκάδες χιλιάδες μικρές, αλλά και μεγάλες επιχειρήσεις αναγκάστηκαν να βάλουν λουκέτο υπό το βάρος χρεών και του δυσμενούς οικονομικού περιβάλλοντος.

Ταυτόχρονα ορισμένες μεγάλες αλυσίδες πολυεθνικών εταιριών μπορεί να έφυγαν από την Ελλάδα, όσοι έμειναν όμως κατάφεραν να βγουν κερδισμένοι, αφού για κάθε έναν του κλάδου που κλείνει, οι πολυεθνικές μετρούν κέρδη.

Σε αυτά τα δέκα και βάλε χρόνια της ύφεσης πολλοί εγχώριοι επιχειρηματικοί κολοσσοί έβαλαν λουκέτο με χιλιάδες εργαζόμενους να χάνουν τις δουλειές τους, προμηθευτές να φεσώνονται και φορείς του κράτους να ζημιώνονται με τεράστια ποσά.

Ας δούμε μερικά από τα πολύ ηχηρά κλεισίματα που κλόνισαν τον κόσμο της εργασίας και της επιχειρηματικότητας.

Raxevsky

H εταιρεία σύμβολο, κάποτε, της δυτικοποίησης και εξευρωπαϊσμού της ελληνικής αγοράς γυναικείων ενδυμάτων, η Raxevsky έπεσε θύμα της εξέλιξης της βιομηχανίας, κακών επιλογών και του σφοδρού ανταγωνισμού από ξένες πολυεθνικές.

Η εταιρεία είναι η τελευταία, χρονικά, περίπτωση από αυτές που θα μας απασχολήσουν καθώς σύμφωνα με μία ανακοίνωση των εργαζομένων αλλά και τις εικόνες που είδαν το φως της δημοσιότητας με τα μαγαζιά να αδειάζουν οι τίτλοι τέλους έπεσαν στις 26/2 του τρέχοντος έτους.

Παρά την προ διετίας προσπάθεια εξυγίανσης μέσα από το πτωχευτικό δίκαιο, που της επέτρεψε να ρυθμίσει σε πολλές δόσεις τις υποχρεώσεις της προς τράπεζες και Δημόσιο, η Raxevsky έκλεισε αφήνοντας χρέη προς εργαζομένους και πιστωτές.

Ηδη από το 2012 η λειτουργική κερδοφορία της ήταν αρνητική ενώ πολλά από τα καταστήματα λειτουργούσαν με κόστος που ξεπερνούσε σημαντικά τις αντίστοιχες πωλήσεις. Η ταυτόχρονη αδυναμία πληρωμής των προμηθευτών άρχισε να επηρεάζει τις πωλήσεις οι οποίες έπεσαν δραματικά. Το 2016 η Raxevsky προσέφυγε στο πτωχευτικό δίκαιο αιτούμενη επιμήκυνση έως και 16 ετών για την εξόφληση των υποχρεώσεων της αλλά και ενδιάμεση χρηματοδότηση.

Όπως ανέφεραν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι ωστόσο δεν καταβλήθηκαν τα κεφάλαια της ενδιάμεσης χρηματοδότησης που φέρεται να είχε συμφωνήσει η εταιρεία το 2016 με τις τράπεζες. Τραπεζικοί κύκλοι, όμως, εξηγούν πως οι στόχοι του επιχειρηματικού σχεδίου που πήρε την έγκριση της Δικαιοσύνης ουδέποτε επετεύχθησαν και γι’ αυτό τον λόγο δεν κατεβλήθη το σύνολο της συμφωνηθείσας χρηματοδότησης.

Χαλυβουργική

Η Χαλυβουργική ήταν μία εκ των ιστορικότερων εταιρειών στον κλάδο με ζωή άνω των 80 ετών. Μία ζωή πολυτάραχη ωστόσο, ειδικά στα τελευταία χρόνια της λειτουργίας της.

Ξεκίνησε ως εργοστάσιο παραγωγής ειδών συρματουργίας, στην οδό Πειραιώς 197, με την επωνυμία Ελληνικά Συρματουργεία Θ.Α. Αγγελόπουλος & Υιοί.

Το 1951 οι δραστηριότητες μεταφέρθηκαν στην Ελευσίνα, όπου το 1953 άρχισε η λειτουργία ηλεκτρικών κλιβάνων των 20 τόνων και το 1961 θεμελιώθηκε η πρώτη υψικάμινος στη χώρα.

Το 2001 ξεκίνησε επενδυτικό πρόγραμμα ριζικού εκσυγχρονισμού των παραγωγικών μονάδων, ύψους 250 εκατ. ευρώ που ολοκληρώθηκε το 2006. Η Χαλυβουργική είχε σημαντική συμμετοχή σε έργα υποδομής ενώ στις καλές της μέρες έφτασε να αριθμεί 2.500 υπαλλήλους.

Οι λόγοι που έσβησε η πρώτη υψικάμινος που σηκώθηκε ποτέ στην Ελλάδα, είναι αρκετοί και αλληλοδιαπλεκόμενοι. Από τη μία η μείωση της ζήτησης, από την άλλη οι ενδοοικογενειακές διαμάχες, το αποτέλεσμα είναι να κοπεί το ρεύμα στην ιστορική βιομηχανία.

Το κύκνειο άσμα για τον κολοσσό της χαλυβουργίας στη χώρα γράφτηκε στις 18 Δεκεμβρίου όταν και η ΔΕΗ διέκοψε την ηλεκτροδότηση των εγκαταστάσεων στην Ελευσίνα αποτέλεσμα του μη διακανονισμού ληξιπρόθεσμων οφειλών ύψους 31,8 εκατ. ευρώ.

Ηλεκτρονική Αθηνών

Η ιστορία της πασίγνωστης εταιρείας ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών ειδών ξεκινά το 1950. Τότε το ξεκίνημα υπήρξε ως ένα κατάστημα ηλεκτρικών ειδών. Από το 1989 και μετά την εξαγορά της από τον Ιωάννη Στρούτση μπήκε στην σύγχρονη εμπορική της υπόσταση.

Το 1999 η εταιρεία εισήχθη στο Χρηματιστήριο Αθηνών, όμως από την 1η Οκτωβρίου 2012 είχε ανασταλεί η διαπραγμάτευση της μετοχής της.

Η επίσημη πτώχευση της εταιρείας έγινε μέσα σε πέντε ημέρες τον Απρίλιο του 2016 όταν και το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών κήρυξε την εταιρεία σε κατάσταση πτώχευσης και κλείνοντας έτσι τα 45 καταστήματα της αλυσίδας πανελλαδικά.

Η εταιρεία απέδωσε το «λουκέτο» στο γεγονός ότι το σχέδιο αναδιάρθρωσης που περιελάμβανε και νέο τραπεζικό δανεισμό ακυρώθηκε μετά τις δραματικές εξελίξεις εκείνου του αρκετά δύσκολου καλοκαιριού και την επιβολή των capital controls. Η πορεία της οικονομίας, η περαιτέρω αποδυνάμωση της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών, τα capital controls σε συνδυασμό με την στάση των δανειστριών τραπεζών είναι οι λόγοι που οδήγησαν την εταιρεία στο λουκέτο.

Sprider Stores

H εταιρεία Sprider Stores ιδρύθηκε το 1971 από τους Αθανάσιο και Σπύρο Αργυρό, ενώ το 1999, το 80% εξαγοράστηκε από τον όμιλο Χατζηιωάννου.

Σιγά σιγά ξεκίνησε και η επέκτασή της και τα υποκαταστήματα στην Αθήνα και την επαρχία άνοιγαν το ένα το άλλο. Σε αρκετά μικρό χρονικό διάστημα έγινε «η μεγαλύτερη ελληνική πολυεθνική αλυσίδα “Οικονομικής Μόδας”, όπως ανέφερε και η ιστοσελίδα της.

Στα τέλη Αυγούστου του 2013 η Sprider Stores είχε 44 μαγαζιά στην Ελλάδα, 3 στη Ρουμανία και ένα στη Βουλγαρία, έχοντας ήδη κλείσει από την αρχή της χρονιάς 45 καταστήματα. Το οριστικό λουκέτο ήρθε την 1η Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς.

Η Sprider στην ακμή της είχε αναπτυχθεί σημαντικά, ανοίγοντας δεκάδες καταστήματα σε όλη την Ελλάδα και μπαίνοντας μάλιστα και στο Χρηματιστήριο Αθηνών το 2004.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της εταιρείας τότε κάποιοι από τους λόγους του λουκέτου ήταν «η αδιάλλακτη στάση και η άρνηση των τραπεζών, να συνεχίσουν την υφιστάμενη έως τώρα χρηματοδότηση. Παράλληλα, η παρατεταμένη ύφεση της ελληνικής οικονομίας η οποία έχει πλήξει σημαντικότατα και τον κλάδο μας, ο περιορισμός του διαθέσιμου εισοδήματος των καταναλωτών, η αύξηση του κόστους χρηματοδότησης, οι καταστροφικές συνέπειες της πυρκαγιάς στις κεντρικές αποθήκες και εγκαταστάσεις της εταιρείας, η άρνηση των ασφαλιστικών εταιρειών να μας αποζημιώσουν έστω και μερικώς, αλλά και η αίτηση πτώχευσης που κατέθεσε προμηθευτής της Sprider Stores».

Softex

Εταιρεία που έμεινε χαραγμένη στη συνείδηση των καταναλωτών ως μία από τις προεξέχουσες στον χώρο της χαρτοποιίας.

Tο ξεκίνημα της Softex, μας φέρνει πίσω στο 1936 όπου ιδρύθηκε από την οικογένεια Κεφάλα και στο 1937 που ξεκίνησε να λειτουργεί στο Βοτανικό. Η πορεία της από την αρχή ήταν ανοδική εκτινάσσοντας την παραγωγή χαρτιού από 1.250 τόνους το 1950 σε 59.000 τόνους το 1968.

Με συνεχή δάνεια και μεγάλες επενδύσεις μέχρι το 1974 η βιομηχανία θα έχει πλέον 9 μηχανές χαρτιού, ενώ οι 88 εργατοϋπάλληλοι του 1945, θα φθάσουν τους 1.030 το 1969, και οι 1.250 τόνοι χαρτιού του 1950 θα φθάσουν τους 59.000 περίπου το 1968 και τους 94.000 το 1972. Η πτώχευση της χαρτοβιομηχανίας ήρθε σε μια εποχή με έντονη κρατική παρέμβαση και πέρασε στον έλεγχο του Δημοσίου. Εξέλιξη που δεν βελτίωσε ιδιαίτερα την κατάστασή της.

Το 1999 μεταβιβάστηκε στην ιταλική πολυεθνική Bolton Group. Ούτε όμως αυτή η κίνηση απέδωσε καρπούς καθώς μέχρι το 2015 η εταιρεία είχε βάλει λουκέτο αφήνοντας άνεργους εκατοντάδες εργαζόμενους. Είχε προηγηθεί στον ίδιο κλάδο και το κλείσιμο της Diana το 2012, ύστερα από 32 χρόνια λειτουργίας.

Η Softex σαν επωνυμία είναι η μόνη από τις περιπτώσεις που καταπιαστήκαμε, που με άλλη σύσταση και νέα διοίκηση άνοιξε ξανά εν μέσω κρίσης. Η Intertrade Hellas, ιδρύοντας μια νέα εταιρεία με το όνομα Softex, ανέλαβε την ανάπτυξη του brand name της Softex ρίχνοντας και πάλι το όνομα στην ελληνική αγορά.

ΑΓΝΟ

Ανάλογη ήταν η τύχη μιας ιστορικής γαλακτοβιομηχανίας, της ΑΓΝΟ, που έβαλε λουκέτο οδηγώντας στην ανεργία 375 εργαζομένους.

Η γαλακτοβιομηχανία οδηγήθηκε σε αυτή την κίνηση το 2012, καθώς τα σοβαρά προβλήματα ρευστότητας που αντιμετώπιζε, είχαν ως αποτέλεσμα να υπάρχουν μεγάλες καθυστερήσεις στην καταβολή των πληρωμών προς τους παραγωγούς και τους εργαζόμενούς της.

Μέσα στα επόμενα χρόνια και από διάφορες δικαστικές διαμάχες του ιδιοκτήτη με πιστωτές, το κράτος και εργαζόμενους, η εταιρεία παραμένει ανενεργή και σε καθεστώς πτώχευσης, με τον τελευταίο πλειστηριασμό τον Νοέμβριο του 2018 να καταλήγει άκαρπος.

Σούπερ Μάρκετ «Ατλάντικ»

Την περίοδο της κρίσης ο χώρος των σούπερ μάρκετ δέχτηκε ένα καίριο πλήγμα. Όπως και οι περισσότεροι τομείς επιχειρηματικότητας στη χώρα άλλωστε.

Το μεγαλύτερο λουκέτο, που προκάλεσε αναστάτωση σε ολόκληρη την αγορά με την κατάρρευση ήταν αυτό της αλυσίδας Ατλάντικ.

Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1980 και το 1985 είχε 5 καταστήματα με τζίρο 16,7 εκατ. ευρώ ενώ το 2009 έκλεισε με τζίρο 573 εκατ. ευρώ.

Διέθετε 151 καταστήματα Ατλάντικ, είχε 21 cash & Carry και 545 καταστήματα franchise. Τα προβλήματα για την γνωστή αλυσίδα ξεκίνησαν το 2010 και η αυλαία έπεσε οριστικά το καλοκαίρι του 2011.

Fokas

H Fokas ήταν η μετεξέλιξη της εταιρείας ενδυμάτων «Βεργόπουλος» που είχε ιδρυθεί το 1936 από τρία αδέρφια, τον Απόστολο, τον Λέανδρο και τον Οδυσσέα Φωκά.

Η εταιρεία μετονομάστηκε το 1958 και το 1978 εγκαινίασε το πολυκατάστημα της οδού Τσιμισκή 7.500 τμ. Το 1990 η Φωκάς συνέχισε να επεκτείνεται και προχώρησε σε συμφωνία με την Esprit ενώ το 2000 η εταιρεία σχεδίαζε την είσοδο της στο Χρηματιστήριο.

Η επέλαση του μνημονίου ωστόσο ήταν σαρωτική και το 2014 οδήγησε μία από τις ισχυρότερες εταιρείες ένδυσης και υπόδησης στην πτώχευση τον Μάρτιο του 2014 αφήνοντας πολλά εκατομμύρια χρέη σε προμηθευτές, τραπεζες και εργαζόμενους.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

Κύμα Γερμανικών επενδύσεων στην βόρεια Ελλάδα

Δημοσιεύτηκε

στις

Το πιο hot όνομα που σκανάρει την αγορά της Βόρειας Ελλάδας είναι ο πολυεθνικός κολοσσός TeamViewer. Οι γερμανικές εταιρείες που έφθασαν ήδη.

Κάτι που μοιάζει με κύμα γερμανικών επενδύσεων στον κλάδο της πληροφορικής και του λογισμικού αρχίζει να διαμορφώνεται στη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για την πολυπόθητη αναστροφή του brain drain σε brain gain. Το πιο hot όνομα που σκανάρει την αγορά της είναι ο πολυεθνικός κολοσσός TeamViewer, γνωστός για το δωρεάν λογισμικό διασύνδεσης υπολογιστών που χρησιμοποιούν εκατομμύρια χρήστες σε όλο τον κόσμο. Η εταιρεία ανήκει στο επενδυτικό fund Permira όπως και η πολυεθνική εταιρεία λογισμικού για τον δημόσιο τομέα P&I, που ίδρυσε θυγατρική στα Γιάννενα το 2017 και απασχολεί περίπου 48 άτομα.

Σύμφωνα με τον διευθυντή παραρτήματος Βορείου Ελλάδος του Ελληνογερμανικού Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου, Ματίας Χόφμαν, η λειτουργία της P&I στα Γιάννενα και το αξιόλογο απόθεμα σε βιογραφικά λειτουργεί ως κίνητρο για την έλευση της TeamViewer στην Ελλάδα. Μία προοπτική που αν ευοδωθεί θα οδηγήσει στη δημιουργία ενός τεχνολογικού πόλου στην περιοχή της Ηπείρου με τις δύο εταιρείες να απασχολούν μαζί περί τους 300-400 developers. Οι αποφάσεις αναμένεται να ληφθούν μέσα στο πρώτο εξάμηνο του έτους.

Εξάλλου, στη Θεσσαλονίκη ήδη δραστηριοποιείται η γερμανική εταιρεία σχεδιασμού και παραγωγής λογισμικού για επιχειρήσεις Prodyna, η οποία απασχολεί περί τα 15 άτομα και βρίσκεται σε αναζήτηση 50 νέων υπαλλήλων στον κλάδο του software engineering μεταξύ αυτών και senior developers.  Επίσης, γραφείο στη Θεσσαλονίκη στο Cosmos Center άνοιξε η γερμανική εταιρεία software testing Comquent, όπου απασχολεί προς το παρόν 6-7 άτομα.

Στη Θεσσαλονίκη επένδυσε και η Consolut, η οποία ειδικεύεται στην εγκατάσταση και διαχείριση των συστημάτων ERP της SAP.

Σημειώνεται ακόμη ότι από τον κλάδο της υποστήριξης επιχειρήσεων και call center έχουν επεκταθεί στη Θεσσαλονίκη οι εταιρείες Exciting και Time Frame, που απασχολούν 70 άτομα περίπου έκαστη.

Για την εγκατάσταση των εταιρειών στη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα μεσολαβεί υποβοηθητικά το Ελληνογερμανικό Εμπορικό & Βιομηχανικό Επιμελητήριο. Όπως τόνισε ο ο κ.Χόφμαν στη διάρκεια συνάντησης των δημοσιογράφων με γερμανικούς φορείς στη Θεσσαλονίκη, οι θέσεις που προσφέρονται παρέχουν μισθούς υψηλότερους από τον μέσο όρο στην Ελλάδα.

Παράλληλα, επενδυτικό ενδιαφέρον από τη Γερμανία υπάρχει για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, την αγορά βιοαερίου και την εξοικονόμηση ενέργειας στον τομέα των τροφίμων.

Τη στήριξη του Προξενείου της Γερμανίας στη Θεσσαλονίκη στην προώθηση των ελληνογερμανικών επιχειρηματικών σχέσεων εξέφρασε στη συνάντηση ο οικοδεσπότης της εκδήλωσης, πρόξενος Βάλτερ Στέχελ. Ο ίδιος αναφέρθηκε στις πρωτοβουλίες του Προξενείου για τη σύσφιξη των σχέσεων των δύο χωρών και την ενίσχυση της κοινής μνήμης του παρελθόντος και την καλλιέργεια ελληνογερμανικής κουλτούρας μνήμης. Σε αυτή την κατεύθυνση στοχεύει, εξάλλου, και το Μουσείο Ολοκαυτώματος το οποίο θα ανεγερθεί στη Θεσσαλονίκη, έργο στο οποίο συμμετέχει η Γερμανία με χρηματοδότηση 10 εκατ.ευρώ.

Τις δράσεις και τα προγράμματα των γερμανικών φορέων της Θεσσαλονίκης για το 2019 εκτός από το Ελληνογερμανικό Επιμελητήριο παρουσίασαν και:
-η διευθύντρια της Γερμανικής Σχολής Θεσσαλονίκης Birgit Becker
-ο υπεύθυνος για πολιτιστικά θέματα Άρης Καλόγηρος

  • η διευθύντρια του Ιδρύματος Heinrich Boell, Όλγα Δρόσου
    -ο διευθυντής του γραφείου της Ελληνογερμανικής Συνέλευσης για την Ελλάδα Χρήστος Λαζαρίδης
    και η ιερέας της Ευαγγελικής Εκκλησίας Γερμανόγλωσσων στη Θεσσαλονίκη, Brigitte Bittermann.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

Συνεχίζονται οι συζητήσεις με KINGSLEY για την αγορά της EBZ

Δημοσιεύτηκε

στις

Ο χρόνος μετρά αντίστροφα για την τύχη της ζαχαροβιομηχανίας – Την ερχόμενη Τρίτη θα βρεθούν στο τραπέζι των συζητήσεων όλοι οι εμπλεκόμενοι

Με το χρόνο να μετρά αντίστροφα για την τύχη της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης, η κυβέρνηση συνεχίζει τις διαπραγματεύσεις με την αγγλοαμερικανική κοινοπραξία Kingsley Capital Partners. Η κοινοπραξία αποτελεί παλιό γνώριμο των εμπλεκομένων στην ΕΒΖ, ωστόσο επανέρχεται στο προσκήνιο καθώς αναμένεται την επόμενη εβδομάδα και συγκεκριμένα την ερχόμενη Τρίτη, να καθίσει εκ νέου στο τραπέζι των συζητήσεων.

Αν, πάντως, μέχρι το τέλος του μήνα δεν βρεθεί επενδυτής, οπότε αναμένεται να κατατεθεί στο δικαστήριο το αίτημα για υπαγωγή της εταιρείας στις πρόνοιες της Προπτωχευτικής Διαδικασίας Εξυγίανσης του άρθρου 106δ, την εξυγίανση της εταιρείας θα αναλάβει ο μεγαλύτερος πιστωτής της, η Τράπεζα Πειραιώς.

Όπως διεμήνυσε, μάλιστα ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης, Στέργιος Πιτσιόρλας, στην πρόσφατη συνάντηση που είχε με τευτλοπαραγωγούς, «αν η Πειραιώς αναλάβει την εξυγίναση της ΕΒΖ, αυτό θα σημάνει πως για έναν-ενάμιση χρόνο δεν θα ανάψουν τα φουγάρα των εργοστασίων, δεν θα σπαρθούν τεύτλα. Αντίθετα, αν η εξυγίανση της εταιρείας προχωρήσει με στρατηγικό επενδυτή, τότε η καλλιέργεια θα συνεχίσει απρόσκοπτα».

Αξίζει να σημειωθεί πως οι τευτλοπαραγωγοί μία ημέρα πριν τη συνάντηση με την Kingsley, αναμένουν τη Δευτέρα 28 Ιανουαρίου, μία απάντηση για το τι μέλλει γενέσθαι με το ΦΠΑ που τους οφείλει η ζαχαροβιομηχανία.

Υπενθυμίζεται πως η προσφορά που είχε καταθέσει η Kingsley, στα μέσα του  2018 για την εξαγορά της βαθύτατα ζημιογόνου βιομηχανίας ήταν ύψους περίπου 70 εκατ. ευρώ.

Το βέβαιο είναι πως η εταιρεία βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο και όπως λένε γνώστες των συζητήσεων ακόμη και αν προκύψει στρατηγικός επενδυτής θα απαιτηθεί χρόνος προκειμένου να γίνουν οι σχετικοί ελέγχοι και οι απαραίτητες διαδικασίες ώστε να οδηγηθεί η ΕΒΖ στην επόμενη ημέρα.    

Πηγή: https://www.voria.gr/article/sinechizonte-i-sizitisis-me-kingsley-gia-tin-exagora-tis-evz

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ
post_head_image
old_town_inn
ergasia_syn
epikairotita

Social

Facebook
INSTAGRAM
Twitter
YOUTUBE



ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΑ

Δρομολόγια Πλοίων από και προς Καβάλα

Γιατροί ΕΟΠΥΥ ΚΑΒΑΛΑΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠIΣHΣ

Αρέσει σε %d bloggers: