Connect with us

ΙΣΤΟΡΙΑ

Πώς και πότε γιορτάστηκε για πρώτη φορά η 25η Μαρτίου

Δημοσιεύτηκε

στις

Το 1838 στην Αθήνα γιορτάστηκε για πρώτη φορά η 25η Μαρτίου, ως μέρα μνήμης των Ελλήνων Αγωνιστών του 1821 και από τότε καθιερώθηκε με θρησκευτική ευλάβεια σε όλο το πανελλήνιο.

 
Η 25η Μαρτίου, ως ημέρα της Εθνικής Παλιγγενεσίας, γιορτάστηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα του 1838 και από τότε καθιερώθηκε με θρησκευτική ευλάβεια σε όλο το πανελλήνιο. Η καθιέρωση της εορτής οφείλεται στην επιμονή και το πείσμα του Δημάρχου της Αθήνας, Δημητρίου Καλλιφρονά (1805-1897). 

Ο Δήμαρχος ήρθε σε ρήξη με τη βαυαρική διοίκηση και συγκεκριμένα με το Υπουργείο των Εσωτερικών το οποίο δεν επιθυμούσε έξοδα για γιορτές όταν οι αγωνιστές δεν είχαν να φάνε.

Κατά μία άλλη εκδοχή το Παλάτι, μάλλον, δεν επιθυμούσε να συνδέσει την εθνική εορτή με την Ορθοδοξία, για να μη δώσει την ευκαιρία στην Εκκλησία να καπηλευτεί την επανάσταση των Ελλήνων. Τελικά, ο Δήμαρχος θα οργανώσει μόνος του τον εορτασμό και εκ του αποτελέσματος κατάφερε να δώσει πανηγυρική ατμόσφαιρα, που ευχαρίστησε τους 17.000 Αθηναίους, οι οποίοι κατοικούσαν τότε στην πρωτεύουσα. 

Δημήτριος Καλλιφρονάς
Δήμαρχος Αθηναίων την περίοδο 1837-1841

Συγκεκριμένα, σημαιοστόλισε την πόλη και καθάρισε τις, λιγοστές τότε, πλατείες. Ο εορτασμός άρχισε την παραμονή το βράδυ με 21 κανονιοβολισμούς. Και την άλλη μέρα, Παρασκευή πρωί ανήμερα του Ευαγγελισμού, η Αθήνα ξύπνησε με 21 νέους κανονιοβολισμούς. Αριθμός συμβολικός που συνδυάζεται με το ’21 της Επανάστασης. Άρχισαν έπειτα να χτυπούν πανηγυρικά οι καμπάνες των εκκλησιών.

Το πρωί της 25ης Μαρτίου 1838, εψάλη δοξολογία στον τότε Μητροπολιτικό Ναό της Αγίας Ειρήνης (στην οδό Αιόλου) στην οποία, και μόνο εκεί, παραβρέθηκε και ο Όθων ντυμένος με την παραδοσιακή φουστανέλα. 

Μπροστά στα Παλαιά Ανάκτορα, στη σημερινή Πλατεία Κλαυθμώνος, ο Δήμος Αθηναίων είχε στήσει αψίδα γιορταστική και εκεί άρχισε, μετά την Δοξολογία, το μεγάλο γιορταστικό πανηγύρι, με χορούς και τραγούδια, στο οποίο συμμετείχαν όλοι οι νέοι της πόλης ανεξάρτητα από την κοινωνική τους τάξη και τους παρακολούθησαν πολλοί από τους Αγωνιστές του 1821. Τη νύχτα ο Δήμαρχος φωταγώγησε με λαδοφάναρα τους κεντρικούς δρόμους και την Ακρόπολη.

Είναι αξιοσημείωτο να τονιστεί ότι τότε η πρωτεύουσα, φωτιζόταν με 70 – 80 λαδοφάναρα του Δήμου και όταν φυσούσε δυνατός άνεμος έσβηναν όλα. Για να περιοριστούν τα περιττά έξοδα (για το φωτισμό ο Δήμος δαπανούσε το 5% του προϋπολογισμού του), κατά τις νύχτες με φεγγάρι άναβαν μόνο 20 – 25 λαδοφάναρα.

Τέλος, οι Αθηναίοι έμειναν αποσβολωμένοι από το υπερθέαμα, όταν αντίκρισαν στο Λυκαβηττό φαναράκια που τα κρατούσαν νεολαίοι της εποχής και σχημάτιζαν ένα τεράστιο φωτεινό σταυρό με τις λέξεις «Εν τούτω Νίκα».

Ιδού και μια συνοπτική περιγραφή της γιορτής που μας διασώζει ο λόγιος και πολιτικός Ρήγας Παλαμήδης:

«Η τελετή εγένετο μεθ’ όλης της πομπής και επισημότητας – είχον δε συνέλθει ενταύθα άπασαι σχεδόν αι δημοτικοί αρχαί της Αττικής και πλήθος λαού των περιχώρων μετά των σημαιών, όπλων και τυμπάνων ώστε η πόλις των Αθηνών παριστά μέχρι της εσπέρας της επιούσης το θέαμα μεγαλοπρεπούς και τερπνής πανηγύρεως, εν πλήρει τάξει και ησυχία τελούμενης».

Βαυαρός δημοσιογράφος που παρακολούθησε τις εκδηλώσεις έγραφε σε ρεπορτάζ του: «Κατά την τριετή παραμονή μου στην Ελλάδα, δεν έτυχε να ζήσω παρόμοιες σκηνές ενθουσιασμού και διθυραμβικών εκδηλώσεων όπως εκείνη την ημέρα της 25ης Μαρτίου που γιορτάστηκε για πρώτη φορά ως Εθνική Εορτή του Ελληνισμού στην Εκκλησία της Αγίας Ειρήνης στην Αθήνα. Οι Αρβανίτες είχαν κατεβεί με τις σημαίες τους από τα βουνά, οι αγρότες της περιοχής έκαναν παρέλαση με τα νταούλια και το ζουρνά τους αθρόοι στην πόλη, οι συντεχνίες με τα λάβαρα των επαγγελμάτων τους άφηναν χαρούμενοι τις μεταξένιες σημαιούλες τους να κυματίζουν στον αέρα».

Έτσι, το 1838 γιορτάστηκε για πρώτη φορά η 25η Μαρτίου, ως μέρα μνήμης των Ελλήνων Αγωνιστών του 1821. Και τούτη η γιορτή έγινε με γκρίνια, με διαφωνίες και με πλουσιοπάροχη μεγαλοπρέπεια (ενώ χρήματα δεν υπήρχαν), κατά την πατροπαράδοτη συνήθεια μας. Οι κακές γλώσσες λένε ότι για τη γιορτή ετούτη δαπανήθηκε μέρος των χρημάτων, που προοριζόταν για την ανέγερση του Πανεπιστημίου.

Σημείωση: Στους ιστορικούς μελετητές είναι γνωστό το κείμενο του “Διατάγματος 980/1838” της 15ης Μαρτίου 1838 του Δημάρχου της Αθήνας Δημητρίου Καλλιφρονά, μετά από πρόταση του Γραμματέα της Επικρατείας επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίου Εκπαιδεύσεως Γεώργιου Γλαράκη, που καθιέρωνε τη μεγάλη εθνική εορτή, αλλά το κείμενο τούτο κυκλοφόρησε μόνο στον Τύπο και δε δημοσιεύτηκε ποτέ στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης (συνεπώς δεν πρόκειται για Διάταγμα). 

Το κείμενο του “Διατάγματος” έχει ως εξής:

 
Επί τη προτάσει της Ημετέρας επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίου Εκπαιδεύσεως Γραμματείας, θεωρήσαντες ότι η ημέρα της 25ης Μαρτίου, λαμπρά καθ’ εαυτήν εις πάντα Έλληνα, διά την εν αυτή τελουμένην εορτήν του Ευαγγελισμού της Υπεραγιας Θεοτόκου, είναι προσέτι λαμπρά και χαρμόσυνος, διά την κατ’ αυτήν έναρξιν του υπέρ ανεξαρτησίας αγώνος του Ελληνικού Έθνους, καθιερούμεν την ημέραν ταύτην εις το διηνεκές ως ημέραν Εθνικής Εορτής και διατάττομεν την διαληφθείσαν Γραμματείαν να δημοσιεύση και ενεργήση το παρόν Διάταγμα.

Δύο μέρες μετά την έκδοση του διατάγματος εκδόθηκε από την Γραμματεία της Επικρατείας Εγκύκλιος που κοινοποιούσε το διάταγμα στην Περιφερειακή Διοίκηση και έδινε οδηγίες για τον εορτασμό της μεγάλης ιστορικής ημέρας σε όλη την Ελλάδα.

Η Εγκύκλιος, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΦΗΜΗ στις 19 Μαρτίου 1838 έχει ως εξής:

 
Η επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίου Εκπαιδεύσεως Γραμματεία της Επικρατείας 

Προς τας Διοικητικάς αρχάς του Κράτους

Η Α. Μ. ο Σ. ημών Βασιλεύς, λαβών υπ’ όψιν, ότι η ημέρα της 25ης Μαρτίου, λαμπρά καθ’ εαυτήν εις πάντα Έλληνα δια την εν αυτή τελουμένην εορτήν του Ευαγγελισμού της Υπεραγϊας Θεοτόκου, είναι προσέτι λαμπρά και χαρμόσυνος, δια την κατ’ αυτήν ταύτην την ημέραν έναρξιν του υπέρ της Ανεξαρτησίας αγώνος του Ελληνικού Έθνους, ηυδόκησεν δια Β. Διατάγματος εκδοθέντος την 15ην του παρόντος μηνός υπ. αρ. 980, να καθιέρωση την ημέραν ταύτην εις το διηνεκές ως ημέραν ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΟΡΤΗΣ. Τούτο γνωοτοποιούντες εις υμάς δια της παρούσης, σας προσκαλούμε, κύριε Διοικητά, συνεννοούμενοι με την Επιτόπιον Εκκλησιαστικήν Αρχήν, να κάμετε γνωστήν εις τους υπό την ημετέραν Διοίκησιν διατελούντες λαούς την Υ. (=Υψηλοτάτην) ταύτην της Α.Μ. απόφασιν, πανηγυρίζοντες λαμπρώς την Εορτήν ταύτην, προσεγγίζουσα ήδη κατά το ενεστώς έτος και μέλλουσαν να τελήται ενιαυσϊως εις το διηνεκές.

Εν Αθήναις τη 17 Μαρτίου 1838
Ο Γραμματεύς Γ. Γλαράκης

Πηγές: 24grammata.com (Γ. Δαμιανός), Περιοδικό «Ιστορία Εικονογραφημένη» τ. 345 (1997) 

Alexandroupoli Online 

ΥΠΟΒΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Απάντηση

ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ

Γλύκατζη-Αρβελέρ | Ξυπνήστε! Έχουμε τον Μέγα Αλέξανδρο θαμμένο στη Βεργίνα

Δημοσιεύτηκε

στις

Ακόμη μία ανατρεπτική τοποθέτηση για το πού βρίσκεται ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου έκανε η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, σε συνέντευξή της στο Πρακτορείο Magazine με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου «Ο Μέγας Αλέξανδρος των Βυζαντινών».

Η 92χρονη ιστορικός επιμένει πως ο Μέγας Αλέξανδρος είναι θαμμένος στον τάφο του Φιλίππου στη Βεργίνα λέγοντας, μάλιστα, πως «συμφωνεί απόλυτα με τα ευρήματα των Αμερικανών».

«Οι Αμερικανοί λένε ότι αποκλείεται να είναι ο Φίλιππος στον τάφο της Βεργίνας», λέει και αποκαλύπτει ότι στον σκελετό του λεγόμενου Φιλίππου βρέθηκαν ίχνη ενός ορυκτού, που λέγεται χουντίτις. «Κανείς δεν ήξερε τι ήταν και το έστειλαν στον Δημόκριτο και ο υπεύθυνος είπε ότι το ορυκτό είναι μόνο αιγυπτιακό και το χρησιμοποιούσαν στην Αίγυπτο για τις μούμιες», σημειώνει.

«Από κάτι τέτοια λέω να ξυπνήσουμε. Έχουμε τον Μέγα Αλέξανδρο στη Βεργίνα», υπογραμμίζει χαρακτηριστικά.

Χαρακτηριστικά η κυρία Αρβελέρ αναφέρει στη συνέντευξή της:

«Στο νεκροκρέβατο του λεγομένου Φιλίππου (στη Βεργίνα) βλέπουμε ένα Διόνυσο και έναν σάτυρο. Όταν ο Αλέξανδρος φτάνει στην Τύρο, συναντά τέτοια αντίσταση που νομίζει ότι πρέπει να την εγκαταλείψει. Το βράδυ, βλέπει στον ύπνο του έναν σάτυρο και ως μαθητής του Αριστοτέλη καταλαβαίνει σα- τύρος, ότι η “Τύρος δική σου”. Μένει και παίρνει την Τύρο. Όταν ο Αλέξανδρος έγινε ο κατακτητής των κατακτητών έστειλε στους Έλληνες μία προσταγή: να τον κάνουν θεό.

Οι Σπαρτιάτες είπαν ότι αφού θέλει να γίνει θεός ας γίνει. Οι Αθηναίοι άρχισαν κουβέντα. Ο Δημάδης, αν θυμάμαι καλά, φίλος του Αλεξάνδρου, τους είπε να τον κάνουν 13ο Ολύμπιο. Οι Αθηναίοι θύμωσαν και έβαλαν πρόστιμο στο Δημάδη. Και αυτός τους είπε: “Όποιος κρατάει τον ουρανό, χάνει τη γη”.

Οι Αθηναίοι φοβήθηκαν ότι ο Αλέξανδρος θα έστελνε ένα άγημα και έτσι τον έκαναν Διόνυσο. Και βγήκε ο περίφημος ο Διογένης και είπε: “Αν κάνατε αυτόν Διόνυσο, εμένα να με κάνετε σέραπι”. Διόνυσος και σέραπις επάνω στο νεκροκρέβατο (στον βασιλικό τάφο στη Βεργίνα) καταλαβαίνουμε ότι θα μπορούσε να είναι μόνο του Αλεξάνδρου και όχι του Φιλίππου».

Ποια είναι η σύνδεση του Μεγάλου Αλεξάνδρου με τους Βυζαντινούς;

«Οι Βυζαντινοί είναι συνέχεια των Ρωμαίων. Οι Ρωμαίοι θεωρούσαν τον Μέγα Αλέξανδρο ως το μεγαλύτερο κατακτητή, τον αήττητο στρατάρχη και στην Αλεξάνδρεια, όπου ήταν το μαυσωλείο, είχαμε επισκέψεις Ρωμαίων αυτοκρατόρων, νομίζοντας ότι είναι εκεί ο Αλέξανδρος. Είμαι πεπεισμένη ότι δεν ήταν εκεί».

Γιατί η Ελένη Αρβελέρ πιστεύει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος δεν ήταν θαμμένος στην Αλεξάνδρεια;

«Στο “χρονικό της Βεργίνας” ο Ανδρόνικος λέει: “όταν είδα τον Μεγαλέξανδρο στη ζωφόρο, στεφανηφόρο, είπα ‘Μεγαλέξανδρος’, αλλά όντας σίγουρος ότι ο Μεγαλέξανδρος είναι θαμμένος στην Αλεξάνδρεια τον απέκλεισα κι έτσι απέκλεισα τον Φίλιππο Γ’, γιατί αυτός ήταν απόλεμος, καθυστερημένος… οπότε δε μου έμενε παρά ο Φίλιππος Β’…”Κι έτσι έχουμε όλη τη Βεργίνα ως μνημείο του Φίλιππου Β’, γιατί όλοι είναι πεπεισμένοι ότι ο Αλέξανδρος είναι στην Αλεξάνδρεια. Υπάρχουν πάνω από πενήντα μνείες ότι ο Αλέξανδρος είναι στην Αλεξάνδρεια. Τις έπιασα μία μία.

Όλες οι μνείες για την ταφή του Αλεξάνδρου στην Αλεξάνδρεια είναι τρεις αιώνες μετά. Μέσα στον τάφο του λεγομένου Φιλίππου υπάρχει το ομοίωμα του Αλεξάνδρου. Λέω στον Ανδρόνικο “Βρε Μανώλη, είναι δυνατόν βασιλεύς βασιλεύων να είναι μέσα σε τάφο, αν είναι ο Φίλιππος; Γιατί, αν ήταν ο Φίλιππος τότε ο Αλέξανδρος ήταν βασιλεύς βασιλεύων και τον βάζουν μέσα σε τάφο;”. “Έλα βρε Ελένη, ο Αλέξανδρος είναι θαμμένος στην Αλεξάνδρεια”, μου είπε».

Ένα από τα πιο σημαντικά ευρήματα που στηρίζουν τη θεωρία της για το πού βρίσκεται το τάφος του Αλέξανδρου είναι αυτά των Αμερικανών.

«Οι Αμερικανοί ανθρωπολόγοι, βρήκαν ένα σκελετό εκτός του τάφου, αλλά στη Βεργίνα. Ο σκελετός φέρνει ένα τραύμα στην κνήμη, ακριβώς όπως ήταν του Φιλίππου. Οπότε, ο σκελετός αυτός που είναι και μεγαλύτερος από το θώρακα που έχουν βρει στη Βεργίνα και ο οποίος θώρακας είναι ακριβώς ο ίδιος που φορούσε ο Μεγαλέξανδρος στη μάχη των Γαυγαμήλων, στο περίφημο ψηφιδωτό της Πομπηίας.

Οπότε, οι Αμερικανοί λένε ότι αποκλείεται να είναι ο Φίλιππος στον τάφο της Βεργίνας.

Επίσης, στον σκελετό του λεγόμενου Φιλίππου βρέθηκαν ίχνη ενός ορυκτού, που λέγεται χουντίτις. Κανείς δεν ήξερε τι ήταν και το έστειλαν στον Δημόκριτο και ο υπεύθυνος είπε ότι το ορυκτό είναι μόνο αιγυπτιακό και το χρησιμοποιούσαν στην Αίγυπτο για τις μούμιες.

Από κάτι τέτοια λέω να ξυπνήσουμε. Έχουμε τον Μέγα Αλέξανδρο στη Βεργίνα.

Άλλωστε, υπάρχει ένα ολόκληρο βιβλίο του Παπαζώη, ο οποίος από την αρχή φώναζε ότι ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος και όχι ο Φίλιππος. Όλοι δέχονται ότι σε έναν από τους βασιλικούς τάφους της Βεργίνας, υπάρχει ο σκελετός του μικρού Αλεξάνδρου, του γιου του δηλαδή. Αυτόν τον βρήκαν στεφανωμένο. Είναι όλοι σίγουροι ότι είναι ο μικρός.

Τι περιμένουν για να κάνουν την οστεϊκή ανάλυση του μικρού με τη Βεργίνα;

Την έχουν κάνει και είπαν ότι έχει σχέση. Βεβαίως, αν είναι ο μπαμπάς του έχει σχέση. Είπαν ότι έχει σχέση, επειδή είναι ο Φίλιππος, ο παππούς του.

Αν όμως κάνουν και την ανάλυση του «Αμερικανού» Φιλίππου θα ξέρουμε ότι αν και τα τρία συνάδουν, σίγουρα έχουμε τον Αλέξανδρο στη Βεργίνα. Αλλά δεν το κάνουν αυτό…».

Το θέμα της ταφής του Μεγάλου Αλεξάνδρου επανέρχεται συνεχώς – Η Αρβελέρ παραθέτει τα γεγονότα με χρονική ακολουθία:

«Όταν πεθαίνει ο Αλέξανδρος στη Βαβυλώνα, τον μεταφέρουν στη Δαμασκό. Αν πρόκειται να πάει να ταφεί στην Αλεξάνδρεια δεν είναι ο δρόμος από τη Βαβυλώνα στη Δαμασκό, αλλά από την άλλη μεριά.

Στη Δαμασκό, έχει πάει αντιπρόσωπος του Περδίκκα, αντιβασιλέα του Μακεδόνα, για να πάρει τον Αλέξανδρο.

Εκεί καταφθάνει ο Πτολεμαίος ο Αιγύπτιος και κλέβει τη σωρό και τη μεταφέρει στη Μέμφιδα, περιμένοντας να κάνει το μαυσωλείο στην Αλεξάνδρεια. Στη Μέμφιδα υπάρχουν δύο φρουροί Μακεδόνες. Το μαυσωλείο στην Αλεξάνδρεια γίνεται μετά από 20 χρόνια.

Η ελληνιστική εποχή είναι γεμάτη σκοτωμούς και φόνους. Είναι μία αιματηρή εποχή της ελληνικής ιστορίας.

Οι φρουροί Μακεδόνες μεταφέρουν τον Αλέξανδρο τον οποίο έχουν θάψει ελληνικό τω τρόπω, δηλαδή τον έχουν κάψει, χωρίς να καούν τα κόκκαλα και τον έχουν βάλει με τα πορφυρά μέσα, αυτά που βρήκαν στη Βεργίνα.

Οπότε φτάνει ξανά στη Δαμασκό και από εκεί η Ευρυδίκη και ο άντρας της ο Φίλιππος Γ’ τον μεταφέρουν στη Μακεδονία. Γιατί δε γίνεται ντόρος στη Μακεδονία; Γιατί η βασίλισσα Ευρυδίκη είναι αυτή που διοικεί και είναι η πρώτη εχθρός της Ολυμπιάδας.

Αν φτάσει ο Αλέξανδρος, γιος της Ολυμπιάδας στη Μακεδονία, η Ολυμπιάδα θα είναι η πρώτη των πρώτων, οπότε η Ευρυδίκη χάνει κάθε φήμη και αίγλη. Οπότε, ή κρατά στο σκελετό μυστικό ή τον θάβουν με διακριτικότητα.

Έχουμε ένα επίγραμμα του 1ου αιώνος από το Μακεδόνα ποιητή Αδαίο, που γράφει:

«Αν θέλεις να υμνήσεις τον τύμβο του Αλεξάνδρου ψάξε τον σε δύο ηπείρους”, η μία είναι η Αίγυπτος εκεί όπου όλος ο κόσμος νομίζει ότι θάφτηκε, η άλλη; Αυτά αναφέρω στο βιβλίο και κανείς δε μιλάει».

Ο Λουκιανός έχει γράψει ότι ο Αλέξανδρος θα ήθελε να ξαναζήσει για να δει όσα ιστορούνται για εκείνον.

«Λέει και κάτι άλλο πολύ σοβαρό. Ότι πολύς αγώνας θα γίνει μετά το θάνατό του μεταξύ των επιγόνων.

Ο Μέγας Αλέξανδρος ζούσε σε μία εποχή που ήξερε ότι γύρω του υπάρχουν φιλοδοξίες, ματαιοδοξία και όλα τα πράγματα τα τελείως ανθρώπινα, τα οποία κάνουν αυτή τη στιγμή και οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην ιστορία να μην έχουμε σίγουρη απάντηση».

Αισθάνεται ικανοποιημένη από τον τρόπο που διδάσκεται η ιστορία, η κυρία Αρβελέρ;

«Στην Ευρώπη διδάσκεται τέλεια. Στην Ελλάδα δεν ξέρω. Εμείς στα σχολεία στη Γαλλία, έχουμε για παράδειγμα για τη Γαλλική Επανάσταση τέσσερα – πέντε βιβλία.

Το ένα λέει ότι ήταν καλός ο Ροβεσπιέρος, το άλλο ότι ήταν εγκληματίας. Τα διδάσκουν όλα στα παιδιά. Και μαθαίνουν ότι υπάρχει αυτή η αντίθεση και ότι πρέπει να δημιουργηθεί κάποια κριτική σκέψη, ούτως ώστε να υπάρχει μία άποψη, η οποία αν και δεν είναι αντικειμενική, θα είναι άποψη ανθρώπων που γνωρίζουν και το μεν και το δε.

Εδώ δε γνωρίζεις ούτε το μεν ούτε το δε. Η ιστορία δεν είναι μονόδρομος. Αυτή η αντίθεση κάνει την ιστορία ένα ζωντανό μάθημα. Όταν δεν ξέρεις ιστορία, η ιστορία εκδικείται. Δεν επαναλαμβάνεται. Εκδικείται. Είναι τελείως διαφορετική».

Ποια είναι λοιπόν, η αλήθεια της ιστορίας;

«Η αλήθεια της ιστορίας είναι να ξέρεις όλη την αντίθεση και όχι μόνο τη μία άποψη. Η μία άποψη είναι οπωσδήποτε υποκειμενική. Ο διπλανός έχει πάντα και κάποιο δίκιο. Αυτό πρέπει να μάθουμε στα παιδιά.

Ο διπλανός δεν είναι πάντα ο βάρβαρος. Δεν είναι σίγουρο ότι όλοι οι εχθροί ήταν βάρβαροι, ούτε είναι σίγουρο ότι όλοι οι βασιλιάδες των Βυζαντινών ήταν ευσεβείς. Αυτές οι ολότητες και οι γενικότητες είναι μία παραχάραξη της ιστορίας».

Ποια είναι η πιο σημαντική ανάμνηση για την κυρία Αρβελέρ, έχοντας διαγράψει τη δική της πορεία από τα προσφυγικά του Βύρωνα μέχρι το Παρίσι; Μας απαντά:

«Η αντίσταση εναντίον των Γερμανών. Και δε λέω πια των Γερμανών, λέω των ναζιστών. Στην αντίσταση έμαθα ακριβώς ποια είναι η εθνική αλληλεγγύη και ποια είναι η υπόσταση του ανθρώπου που θέλει να μείνει όρθιος, να πεθάνει όρθιος και να μη ζήσει γονατιστός. Αυτό είναι για εμένα το περίφημο σύνθημα. Για εμένα το μεγαλύτερο μάθημα είναι η Εθνική Αντίσταση σε οποιοδήποτε της χρώμα».

Πηγή: voria

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

ΙΣΤΟΡΙΑ

Η διαχρονική θεωρία συνωμοσίας που επιμένει να πιστεύει πως δεν τέλειωσαν όλα με τη Σταύρωση

Δημοσιεύτηκε

στις

Ιερή Γενεαλογία τη λένε και είναι κάτι τελείως διαφορετικό από την επίσημη βιβλική γενεαλογία του Ιησού Χριστού που συναντάμε στις Γραφές.

Την ώρα που οι ευαγγελιστές Ματθαίος και Λουκάς καταγράφουν το γενεαλογικό δέντρο του Θεανθρώπου και η Αγία Γραφή περιέχει ακόμα και τα ονόματα των αδερφών του, κάποιοι επιχείρησαν να πουν μια ιστορία εντελώς διαφορετική.

Η Καινή Διαθήκη δεν κάνει εξάλλου ποτέ άμεση αναφορά στην οικογενειακή κατάσταση του Ιησού, υπαινίσσεται ωστόσο ότι δεν ήταν παντρεμένος. Αναφέρει αρκετές φορές την οικογένεια του Ιησού και παραπέμπει ακόμα και σε γυναίκες που τον συνόδευαν στη διακονία του, ενώ κάποιες ήταν παρούσες ακόμα και στη Σταύρωσή του. Πουθενά δεν λέει όμως ότι ο Ιησούς είχε σύζυγο, κάθε άλλο.

Καμιά τέτοια μαρτυρία δεν συναντάμε στα τέσσερα Ευαγγέλια του Κανόνα [Ματθαίος 12:46, 47 – Μάρκος 3:31, 32 & 15:40 – Λουκάς 8:2, 3, 19, 20 – Ιωάννης 19:25). Σύμφωνα μάλιστα με τον Ματθαίο, ο Ιησούς ισχυριζόταν ότι όσοι δεν παντρεύονται μπορούν να κάνουν περισσότερα στην υπηρεσία του Θεού: «Όποιος μπορεί να αφήσει χώρο στη ζωή του για αυτό, ας αφήσει» (Ματθαίος 19:10-12).

Και, κατά τον Ιωάννη, ο Χριστός υπερασπίστηκε με τη ζωή του τη διδασκαλία του, αρνούμενος τη συντροφικότητα προκειμένου να αφοσιωθεί πλήρως στον Θεό: «Διότι έθεσα το υπόδειγμα για εσάς ώστε, όπως έκανα εγώ σε εσάς, έτσι να κάνετε και εσείς» (13:15).

Αλλού πάλι (Κορινθίους 7:32-33), ο Ιησούς συμβουλεύει: «Θέλω να είστε απαλλαγμένοι από ανησυχίες. Ο ανύπαντρος ανησυχεί για τα πράγματα του Κυρίου, πώς να κερδίσει την επιδοκιμασία του Κυρίου. Αλλά ο παντρεμένος ανησυχεί για τα πράγματα του κόσμου, πώς να κερδίσει την επιδοκιμασία της συζύγου του», καταλήγοντας πως «Συνεπώς, όποιος παντρεύεται κάνει καλά, αλλά όποιος δεν παντρεύεται θα κάνει καλύτερα».

Στο τέλος μάλιστα της ζωής του, μας καταμαρτυρεί ο Ιωάννης (19:25-27), ανέθεσε σε έναν αγαπημένο μαθητή του τη φροντίδα της Παναγίας, κάτι που υποδεικνύει πως δεν είχε σύζυγο ή παιδιά για να μεριμνήσουν για τη μητέρα του.

Κι όμως, μια γραμμή αποκρυφιστικής σκέψης επιμένει να διατείνεται πως ο Ιησούς όχι μόνο είχε σύντροφο στη ζωή, αλλά απέκτησε κι ένα παιδί μαζί της. Με τη Μαρία τη Μαγδαληνή φυσικά, η οποία πήρε τον απόγονο του Χριστού στη Γαλλία, είτε όταν ήταν έγκυος είτε λίγο αργότερα, όταν γεννήθηκε το παιδί.

Από το ιερό αίμα του οποίου ξεπήδησε μια ολόκληρη γενιά απογόνων που θα έφταναν μερικούς αιώνες αργότερα να κυβερνήσουν τη Γαλλία. Και κάποιοι υποθέτουν πως μια σειρά από σκοτεινές σέχτες εργάζονται ώστε να ξαναέρθει στη βασιλεία η Ιερή Γενεαλογία του Ιησού, οι απόγονοι των Μεροβίγγειων, η μεγάλη Αγία Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορία, μια παντοκρατορία που θα εγκαινιάσει μια νέα παγκόσμια τάξη ειρήνης και ευημερίας.

Κι ενώ η θεωρία έχει βρει στα νεότερα χρόνια μας μια δεύτερη ζωή, μέσα και από το μπεστ-σέλερ ανάγνωσμα του Νταν Μπράουν «Κώδικας Ντα Βίντσι», η υπόθεση δεν είναι κατά κανέναν τρόπο καινούρια…

Ιησούς και Μαρία Μαγδαληνή

Κείμενα που απομακρύνονται από τα θεόπνευστα Ευαγγέλια της Αγίας Γραφής και μας διηγούνται διαφορετικές εκδοχές του Ιησού υπάρχουν πολλά και διάφορα. Σε ένα από αυτά, το γνωστικό Ευαγγέλιο του Φιλίππου, γραμμένο στα ελληνικά κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ. πιθανότατα από τον ίδιο τον μαθητή του Χριστού, Φίλιππο, συναντάμε τη φράση: «Μαρία λεγόταν η αδελφή του και η μητέρα του και η σύζυγός του».

Το κείμενο της συλλογής των Χειρόγραφων του Ναγκ Χαμαντί, στα οποία συναντάμε μια σειρά εναλλακτικών ευαγγελίων και αποκρυφιστικών κειμένων που δεν είναι αποδεκτά από το επίσημο χριστιανικό δόγμα, συνεχίζει ακόμα πιο χαρακτηριστικά: «Η σύζυγός του ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή. Ο Ιησούς την αγάπησε πολύ … Την αγαπούσε περισσότερο από όλους τους άλλους μαθητές και την φιλούσε συχνά στο στόμα».

Σε κάτι αντίστοιχο καταλήγει και το «Ευαγγέλιο της Μαρίας», ένα ακόμα απόκρυφο κείμενο (τμήμα του λεγόμενου Γνωστικού Κώδικα του Βερολίνου) από τον 5ο αιώνα μ.Χ. ή και παλιότερο: «Ο Πέτρος είπε στη Μαρία ‘‘Αδελφή, ξέρουμε ότι ο Σωτήρας σε αγαπούσε περισσότερο από τις υπόλοιπες γυναίκες’’».

Μια σειρά ακόμα αρχαίων παπύρων, που τίθενται εκτός των πατερικών κειμένων, μιλούν καθαρά για τη σχέση του Ιησού με τη Μαρία Μαγδαληνή και το ένα ή τα δυο παιδιά που είχαν αποκτήσει. Κι από δω ξεκινά ένα μεσσιανικό μυστήριο επικών προδιαγραφών που ήταν από την αρχή καταραμένο και αφορισμένο, συνωμοσιολογικό και ερμητικό.

Ο απόγονος της αποκρυφιστικής παράδοσης

Την ώρα που η μακρά παράδοση του γνωστικισμού εκεί στους πρώτους αιώνες μ.Χ. διατεινόταν συχνά-πυκνά ότι η ανθρώπινη φύση του Ιησού δεν είχε ξεφύγει από την πεπατημένη της εποχής, την οικογενειακή αποκατάσταση και τους απογόνους, το θέμα του παιδιού αναδύθηκε με μεγαλύτερη δυναμική κατά τον 13ο αιώνα. Οι Καθαροί μάλιστα, η αιρετική χριστιανική σέχτα της νότιας Γαλλίας, το έλεγαν χωρίς περιστροφές από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής τους.

Αλλά και οι Cistercians της καθολικής μοναστικής παράδοσης, που είχαν αποκοπεί από τους Βενεδικτίνους, πίστευαν σταθερά πως ο γήινος Ιησούς Χριστός όχι μόνο είχε σχέση με τη Μαρία τη Μαγδαληνή, την οποία αποκαλούσαν ερωμένη του, αλλά και η σχέση απέδωσε έναν καρπό.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο ευρωπαϊκός αποκρυφισμός έκανε πια λόγο για γάμο του Ιησού με τη Μαρία τη Μαγδαληνή και φυγή τους στα νότια της Γαλλίας με τον γιο τους παραμάσχαλα. Ή την κόρη του, ανάλογα την παράδοση. Ήδη από το 1886, το βιβλίο «Les Evangiles sans Dieu» του Γάλλου Louis Martin διατεινόταν πως ο γιος του Ιησού όχι μόνο επιβίωσε, αλλά και η γενιά του άκμασε και πλήθυνε.

Η Ιερή Γενεαλογία, με τη συνωμοσιολογική μορφή που την ξέρουμε σήμερα, άνθισε ωστόσο μετά τα μέσα του 20ού αιώνα. Σταθμός εδώ είναι το βιβλίο του Donovan Joyce «The Jesus Scroll» (1973), αλλά και το κλασικό πια «The Holy Blood and the Holy Grail» (1982) των Michael Baigent, Richard Leigh και Henry Lincoln, που έκανε δημοφιλή τη θεωρία των Μεροβίγγειων ως απογόνων του Ιησού.

Τέτοια ήταν η απήχηση της υπόθεσης πως η πανίσχυρη δυναστεία των φράγκων βασιλιάδων συνδέεται ευθέως με τη γενιά του Χριστού που μια μακρά σειρά βιβλίων καθιέρωσαν τελικά τη θεωρία στους συνωμοσιολογικούς κύκλους. Το 2003, όταν κυκλοφόρησε ο «Κώδικας Ντα Βίντσι» του Νταν Μπράουν, η πεποίθηση για τον απόγονο του Ιησού έμοιαζε πια καθιερωμένη…

Τι ήταν οι Μεροβίγγειοι της Φραγκίας και πώς συνδέονται με την Ιερή Γενεαλογία

Οι Μεροβίγγειοι ήταν μια δυναστεία σάλιων φράγκων βασιλιάδων που ηγεμόνευσαν τη Φραγκία, τη μεγαλύτερη βαρβαρική αυτοκρατορία της Δυτικής Ευρώπης, για τρεις ολόκληρους αιώνες, αρχής γενομένης από τα μέσα του 5ου αιώνα μ.Χ., στα εδάφη της αρχαίας Γαλατίας και στις ρωμαϊκές επαρχίες της Μεγάλης Γερμανίας (εκτός της Σαξονίας).

Οι φράγκοι πολέμαρχοι κατάγονταν από τον ημι-μυθικό Μεροβαίο (μισός άνθρωπος, μισός ταύρος), ήταν ωστόσο ο εγγονός του, Κλόβις Α’ (στα ελληνικά αναφέρεται και ως Χλωδοβίκος Α’), αυτός που ένωσε τους Φράγκους υπό την ηγεμονία του (481-511 μ.Χ.) και τους μετέστρεψε στον τριαδικό χριστιανισμό.

Παρά το γεγονός ότι μετά τον θάνατο του Χλωδοβίκου οι απόγονοί του μάχονταν συχνά για τον θρόνο, οι Μεροβίγγειοι κατέβαιναν πάντα ενωμένοι στον πόλεμο με τα γειτονικά φύλα. Η δυναστεία τους πήρε τέλος τον Μάρτιο του 752 μ.Χ., όταν ο Πάπας Ζαχαρίας εκθρόνισε τον τελευταίο βασιλιά της δυναστείας Χιλδέριχο Γ’, υποκινούμενος από τον Πεπίνο τον Βραχύ. Ποιος ήταν αυτός; Ο πατέρας του Καρλομάγνου (και γιος του Κάρολου Μαρτέλου), ο οποίος ηγεμόνευε τους Φράγκους από τη δική του πλέον δυναστεία των Καρολιδών.

Πώς συνδέεται όμως η ισχυρή φατρία των Φράγκων με τις εξωβιβλικές περιπέτειες του υιού του Ιησού; Μια γραμμή σκέψης θέλει τους «μακρυμάλληδες βασιλιάδες» (reges criniti στα λατινικά), όπως ήταν γνωστοί οι Μεροβίγγειοι με την πλούσια κόμη εκεί που οι υπήκοοί τους είχαν κοντά μαλλιά, να έχουν έρθει από τη θάλασσα, να διαθέτουν υπεράνθρωπες δυνάμεις και να συνδέονται εξ αίματος με τον Ιησού και τη Μαρία Μαγδαληνή.

Ο Μεροβαίος, όπως μας πληροφορεί το «Χρονικό του Φρέντεγκαρ», ήταν καρπός της συζύγου του Κλοντιόνε και ενός θαλάσσιου κήτους, του Ταύρου με τα Πέντε Κέρατα. Ένα πελώριο ψάρι δηλαδή, η δυναστεία προήλθε από ένα ψάρι, μια συμβολική παράσταση για το ιερό σύμβολο του χριστιανισμού, τον ιχθύ. Ο οίκος των Μεροβίγγειων αναγνώριζε με δυο λόγια το ιερό αίμα του Ιησού που έρρεε στις φλέβες του υιοθετώντας το απόλυτο σύμβολο των πρωτοχριστιανών.

Η ψευδο-ιστορική αυτή άποψη επιβίωσε στους αιώνες ως άλλος ένας θρύλος που αφορούσε στη μυστηριώδη καταγωγή των Μεροβίγγειων, μιας και ελάχιστα ιστορικά στοιχεία είναι γνωστά για το πώς εμφανίζεται στο προσκήνιο ο πρώτος μεγάλος φραγκικός οίκος. Ο Κλοντιόνε, ο υποτιθέμενος πατέρας του γενάρχη Μεροβαίου, αποτελεί εξίσου μεγάλο ιστορικό αίνιγμα.

Ο βυζαντινός ιστορικός Πρίσκος αναφέρει για τον Μεροβαίο ότι τον είδε στη Ρώμη ως «έναν νέο χωρίς χνούδι ακόμη στα μάγουλά του, με ξανθά μαλλιά χυτά ως τους ώμους του, που ο Αέτιος τον είχε κάνει υιοθετημένο γιο του». Ο Ρωμαίος Φλάβιος Αέτιος είχε πολεμήσει κατά του Κλοντιόνε στο Αρτουά το 448 μ.Χ. και τον είχε νικήσει μάλιστα.

Η Ιερή Γενεαλογία είναι μια θεωρία συνωμοσίας που αντέχει στον χρόνο, καθώς ούτε να επιβεβαιωθεί μπορεί ούτε να καταρριφθεί. Οι υπέρμαχοί της ισχυρίζονται σταθερά πως είναι μια αλήθεια που ο παπισμός κατάφερε να κρύψει για 2.000 χρόνια, φοβούμενος τη δύναμη του ιερού αίματος του Χριστού.

Πολλές μυστικιστικές σέχτες και μασονικές στοές περιέχουν την Ιερή Γενεαλογία στα άρθρα πίστης τους και κάποιοι μάλιστα διατείνονται πως είναι οι πραγματικοί απόγονοι της βασιλικής αυτής γενιάς που κρατάει από τον Ιησού. Στη μυθιστορία μπλέκονται μάλιστα και οι πανταχού παρόντες Ναΐτες Ιππότες, οι οποίοι ήταν άλλοτε επιφορτισμένοι με την προστασία των σεπτών απογόνων των Μεροβίγγειων.

Γι’ αυτό έπεσαν κι αυτοί, θύματα της συνωμοσίας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας να εξοντωθεί όλη η γενιά των άμεσων απογόνων του Θεανθρώπου. Αυτό έκανε εξάλλου και η Ιερά Εξέταση, μας λένε οι συνωμοσιολόγοι, ξέκανε έναν-έναν όσους συνδέονταν με τον φράγκικο οίκο.

Κάποιοι περιμένουν σήμερα τον απόγονο του Ιησού να επιστρέψει ως μεσσίας, ως ένας πανίσχυρος μονάρχης που με την Αγία Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορία του θα επιφέρει μια νέα τάξη πραγμάτων σε μια μυστικιστική Δευτέρα Παρουσία…

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

ΙΣΤΟΡΙΑ

Τι απέγιναν οι άνθρωποι που πήραν μέρος στη Σταύρωση του Θεανθρώπου

Δημοσιεύτηκε

στις

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

ΙΣΤΟΡΙΑ

Η ιστορία του άπιστου Θωμά και ο φρικτός θάνατός του

Δημοσιεύτηκε

στις

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ
teliko filiagkos-plio
HOLIDAY-Car-Rental-banner
aigaion
Island-thassos-banner
professional camera ad
filippidis marmara banner
post_head_image
300x250_ANOIKSI

300x250_ANOIKSI

karta 1
geotech_banner
old_town_inn
ergasia_syn
epikairotita

Social

Facebook
INSTAGRAM
Twitter
YOUTUBE



ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΑ

Δρομολόγια Πλοίων από και προς Καβάλα

Γιατροί ΕΟΠΥΥ ΚΑΒΑΛΑΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠIΣHΣ

ΙΣΤΟΡΙΑ

Πώς και πότε γιορτάστηκε για πρώτη φορά η 25η Μαρτίου

Δημοσιεύτηκε

στις

Η 25η Μαρτίου, ως ημέρα της Εθνικής Παλιγγενεσίας, γιορτάστηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα του 1838 και από τότε καθιερώθηκε με θρησκευτική ευλάβεια σε όλο το πανελλήνιο. Η καθιέρωση της εορτής οφείλεται στην επιμονή και το πείσμα του Δημάρχου της Αθήνας, Δημητρίου Καλλιφρονά (1805–1897).

Ο Δήμαρχος ήρθε σε ρήξη με τη βαυαρική διοίκηση και συγκεκριμένα με το Υπουργείο των Εσωτερικών το οποίο δεν επιθυμούσε έξοδα για γιορτές… όταν οι αγωνιστές δεν είχαν να φάνε.

Κατά μία άλλη εκδοχή το Παλάτι, μάλλον, δεν επιθυμούσε να συνδέσει την εθνική εορτή με την Ορθοδοξία, για να μη δώσει την ευκαιρία στην Εκκλησία να καπηλευτεί την επανάσταση των Ελλήνων. Τελικά, ο Δήμαρχος θα οργανώσει μόνος του τον εορτασμό και εκ του αποτελέσματος κατάφερε να δώσει πανηγυρική ατμόσφαιρα, που ευχαρίστησε τους 17.000 Αθηναίους, οι οποίοι κατοικούσαν τότε στην πρωτεύουσα.

Συγκεκριμένα, σημαιοστόλισε την πόλη και καθάρισε τις, λιγοστές τότε, πλατείες. Ο εορτασμός άρχισε την παραμονή το βράδυ με 21 κανονιοβολισμούς. Και την άλλη μέρα, Παρασκευή πρωί ανήμερα του Ευαγγελισμού, η Αθήνα ξύπνησε με 21 νέους κανονιοβολισμούς. Αριθμός συμβολικός που συνδυάζεται με το ’21 της επανάστασης. Άρχισαν έπειτα να χτυπούν πανηγυρικά οι καμπάνες των εκκλησιών.

Το πρωί της 25ης Μαρτίου 1838, εψάλη δοξολογία στον τότε Μητροπολιτικό Ναό της Αγίας Ειρήνης (στην οδό Αιόλου) στην οποία, και μόνο εκεί, παραβρέθηκε και ο Όθων ντυμένος με την παραδοσιακή φουστανέλα. Το απόγευμα οργανώθηκε από το Δήμο χορός στην πλατεία των παλαιών Ανακτόρων στον οποίο συμμετείχαν όλοι οι νέοι της πόλης ανεξάρτητα από την κοινωνική τους τάξη και τους παρακολούθησαν πολλοί από τους Αγωνιστές του 1821. Τη νύχτα ο Δήμαρχος φωταγώγησε με λαδοφάναρα τους κεντρικούς δρόμους και την Ακρόπολη.

Είναι αξιοσημείωτο να τονιστεί ότι τότε η πρωτεύουσα, φωτιζόταν με 70 – 80 λαδοφάναρα του Δήμου και όταν φυσούσε δυνατός άνεμος έσβηναν όλα. Για να περιοριστούν τα περιττά έξοδα (για το φωτισμό ο Δήμος δαπανούσε το 5% του προϋπολογισμού του), κατά τις νύχτες με φεγγάρι άναβαν μόνο 20 – 25 λαδοφάναρα.

Τέλος, οι Αθηναίοι έμειναν αποσβολωμένοι από το υπερθέαμα, όταν αντίκρισαν στο Λυκαβηττό φαναράκια που τα κρατούσαν νεολαίοι της εποχής και σχημάτιζαν ένα τεράστιο φωτεινό σταυρό με τις λέξεις «Εν τούτω Νίκα».

Έτσι, το 1838 γιορτάστηκε για πρώτη φορά η 25η Μαρτίου, ως μέρα μνήμης των Ελλήνων Αγωνιστών του 1821. Και τούτη η γιορτή έγινε με γκρίνια, με διαφωνίες και με πλουσιοπάροχη μεγαλοπρέπεια (ενώ χρήματα δεν υπήρχαν), κατά την πατροπαράδοτη συνήθεια μας. Οι κακές γλώσσες λένε ότι για τη γιορτή ετούτη δαπανήθηκε μέρος των χρημάτων, που προοριζόταν για την ανέγερση του Πανεπιστημίου.

Σημείωση: Στους ιστορικούς μελετητές είναι γνωστό το κείμενο του “Διατάγματος 980/1838” του Δημάρχου της Αθήνας Δημητρίου Καλλιφρονά, που καθιέρωνε τη μεγάλη εθνική εορτή, αλλά το κείμενο τούτο κυκλοφόρησε μόνο στον Τύπο και δε δημοσιεύτηκε ποτέ στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης (συνεπώς δεν πρόκειται για Διάταγμα).

Το κείμενο έχει ως εξής:
«Επί τη προτάσει της Ημετέρας επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίου Εκπαιδεύσεως Γραμματείας, θεωρήσαντες ότι η ημέρα της 25ης Μαρτίου, λαμπρά καθ’ εαυτήν εις πάντα Έλληνα, διά την εν αυτή τελουμένην εορτήν του Ευαγγελισμού της Υπεραγιας Θεοτόκου, είναι προσέτι λαμπρά και χαρμόσυνος, διά την κατ’ αυτήν έναρξιν του υπέρ ανεξαρτησίας αγώνος του Ελληνικού Έθνους, καθιερούμεν την ημέραν ταύτην εις το διηνεκές ως ημέραν Εθνικής Εορτής και διατάττομεν την διαληφθείσαν Γραμματείαν να δημοσιεύση και ενεργήση το παρόν Διάταγμα».

Πηγή: 24grammata.com (Γιώργος Δαμιανός)

ΥΠΟΒΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Απάντηση

ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ

Γλύκατζη-Αρβελέρ | Ξυπνήστε! Έχουμε τον Μέγα Αλέξανδρο θαμμένο στη Βεργίνα

Δημοσιεύτηκε

στις

Ακόμη μία ανατρεπτική τοποθέτηση για το πού βρίσκεται ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου έκανε η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, σε συνέντευξή της στο Πρακτορείο Magazine με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου «Ο Μέγας Αλέξανδρος των Βυζαντινών».

Η 92χρονη ιστορικός επιμένει πως ο Μέγας Αλέξανδρος είναι θαμμένος στον τάφο του Φιλίππου στη Βεργίνα λέγοντας, μάλιστα, πως «συμφωνεί απόλυτα με τα ευρήματα των Αμερικανών».

«Οι Αμερικανοί λένε ότι αποκλείεται να είναι ο Φίλιππος στον τάφο της Βεργίνας», λέει και αποκαλύπτει ότι στον σκελετό του λεγόμενου Φιλίππου βρέθηκαν ίχνη ενός ορυκτού, που λέγεται χουντίτις. «Κανείς δεν ήξερε τι ήταν και το έστειλαν στον Δημόκριτο και ο υπεύθυνος είπε ότι το ορυκτό είναι μόνο αιγυπτιακό και το χρησιμοποιούσαν στην Αίγυπτο για τις μούμιες», σημειώνει.

«Από κάτι τέτοια λέω να ξυπνήσουμε. Έχουμε τον Μέγα Αλέξανδρο στη Βεργίνα», υπογραμμίζει χαρακτηριστικά.

Χαρακτηριστικά η κυρία Αρβελέρ αναφέρει στη συνέντευξή της:

«Στο νεκροκρέβατο του λεγομένου Φιλίππου (στη Βεργίνα) βλέπουμε ένα Διόνυσο και έναν σάτυρο. Όταν ο Αλέξανδρος φτάνει στην Τύρο, συναντά τέτοια αντίσταση που νομίζει ότι πρέπει να την εγκαταλείψει. Το βράδυ, βλέπει στον ύπνο του έναν σάτυρο και ως μαθητής του Αριστοτέλη καταλαβαίνει σα- τύρος, ότι η “Τύρος δική σου”. Μένει και παίρνει την Τύρο. Όταν ο Αλέξανδρος έγινε ο κατακτητής των κατακτητών έστειλε στους Έλληνες μία προσταγή: να τον κάνουν θεό.

Οι Σπαρτιάτες είπαν ότι αφού θέλει να γίνει θεός ας γίνει. Οι Αθηναίοι άρχισαν κουβέντα. Ο Δημάδης, αν θυμάμαι καλά, φίλος του Αλεξάνδρου, τους είπε να τον κάνουν 13ο Ολύμπιο. Οι Αθηναίοι θύμωσαν και έβαλαν πρόστιμο στο Δημάδη. Και αυτός τους είπε: “Όποιος κρατάει τον ουρανό, χάνει τη γη”.

Οι Αθηναίοι φοβήθηκαν ότι ο Αλέξανδρος θα έστελνε ένα άγημα και έτσι τον έκαναν Διόνυσο. Και βγήκε ο περίφημος ο Διογένης και είπε: “Αν κάνατε αυτόν Διόνυσο, εμένα να με κάνετε σέραπι”. Διόνυσος και σέραπις επάνω στο νεκροκρέβατο (στον βασιλικό τάφο στη Βεργίνα) καταλαβαίνουμε ότι θα μπορούσε να είναι μόνο του Αλεξάνδρου και όχι του Φιλίππου».

Ποια είναι η σύνδεση του Μεγάλου Αλεξάνδρου με τους Βυζαντινούς;

«Οι Βυζαντινοί είναι συνέχεια των Ρωμαίων. Οι Ρωμαίοι θεωρούσαν τον Μέγα Αλέξανδρο ως το μεγαλύτερο κατακτητή, τον αήττητο στρατάρχη και στην Αλεξάνδρεια, όπου ήταν το μαυσωλείο, είχαμε επισκέψεις Ρωμαίων αυτοκρατόρων, νομίζοντας ότι είναι εκεί ο Αλέξανδρος. Είμαι πεπεισμένη ότι δεν ήταν εκεί».

Γιατί η Ελένη Αρβελέρ πιστεύει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος δεν ήταν θαμμένος στην Αλεξάνδρεια;

«Στο “χρονικό της Βεργίνας” ο Ανδρόνικος λέει: “όταν είδα τον Μεγαλέξανδρο στη ζωφόρο, στεφανηφόρο, είπα ‘Μεγαλέξανδρος’, αλλά όντας σίγουρος ότι ο Μεγαλέξανδρος είναι θαμμένος στην Αλεξάνδρεια τον απέκλεισα κι έτσι απέκλεισα τον Φίλιππο Γ’, γιατί αυτός ήταν απόλεμος, καθυστερημένος… οπότε δε μου έμενε παρά ο Φίλιππος Β’…”Κι έτσι έχουμε όλη τη Βεργίνα ως μνημείο του Φίλιππου Β’, γιατί όλοι είναι πεπεισμένοι ότι ο Αλέξανδρος είναι στην Αλεξάνδρεια. Υπάρχουν πάνω από πενήντα μνείες ότι ο Αλέξανδρος είναι στην Αλεξάνδρεια. Τις έπιασα μία μία.

Όλες οι μνείες για την ταφή του Αλεξάνδρου στην Αλεξάνδρεια είναι τρεις αιώνες μετά. Μέσα στον τάφο του λεγομένου Φιλίππου υπάρχει το ομοίωμα του Αλεξάνδρου. Λέω στον Ανδρόνικο “Βρε Μανώλη, είναι δυνατόν βασιλεύς βασιλεύων να είναι μέσα σε τάφο, αν είναι ο Φίλιππος; Γιατί, αν ήταν ο Φίλιππος τότε ο Αλέξανδρος ήταν βασιλεύς βασιλεύων και τον βάζουν μέσα σε τάφο;”. “Έλα βρε Ελένη, ο Αλέξανδρος είναι θαμμένος στην Αλεξάνδρεια”, μου είπε».

Ένα από τα πιο σημαντικά ευρήματα που στηρίζουν τη θεωρία της για το πού βρίσκεται το τάφος του Αλέξανδρου είναι αυτά των Αμερικανών.

«Οι Αμερικανοί ανθρωπολόγοι, βρήκαν ένα σκελετό εκτός του τάφου, αλλά στη Βεργίνα. Ο σκελετός φέρνει ένα τραύμα στην κνήμη, ακριβώς όπως ήταν του Φιλίππου. Οπότε, ο σκελετός αυτός που είναι και μεγαλύτερος από το θώρακα που έχουν βρει στη Βεργίνα και ο οποίος θώρακας είναι ακριβώς ο ίδιος που φορούσε ο Μεγαλέξανδρος στη μάχη των Γαυγαμήλων, στο περίφημο ψηφιδωτό της Πομπηίας.

Οπότε, οι Αμερικανοί λένε ότι αποκλείεται να είναι ο Φίλιππος στον τάφο της Βεργίνας.

Επίσης, στον σκελετό του λεγόμενου Φιλίππου βρέθηκαν ίχνη ενός ορυκτού, που λέγεται χουντίτις. Κανείς δεν ήξερε τι ήταν και το έστειλαν στον Δημόκριτο και ο υπεύθυνος είπε ότι το ορυκτό είναι μόνο αιγυπτιακό και το χρησιμοποιούσαν στην Αίγυπτο για τις μούμιες.

Από κάτι τέτοια λέω να ξυπνήσουμε. Έχουμε τον Μέγα Αλέξανδρο στη Βεργίνα.

Άλλωστε, υπάρχει ένα ολόκληρο βιβλίο του Παπαζώη, ο οποίος από την αρχή φώναζε ότι ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος και όχι ο Φίλιππος. Όλοι δέχονται ότι σε έναν από τους βασιλικούς τάφους της Βεργίνας, υπάρχει ο σκελετός του μικρού Αλεξάνδρου, του γιου του δηλαδή. Αυτόν τον βρήκαν στεφανωμένο. Είναι όλοι σίγουροι ότι είναι ο μικρός.

Τι περιμένουν για να κάνουν την οστεϊκή ανάλυση του μικρού με τη Βεργίνα;

Την έχουν κάνει και είπαν ότι έχει σχέση. Βεβαίως, αν είναι ο μπαμπάς του έχει σχέση. Είπαν ότι έχει σχέση, επειδή είναι ο Φίλιππος, ο παππούς του.

Αν όμως κάνουν και την ανάλυση του «Αμερικανού» Φιλίππου θα ξέρουμε ότι αν και τα τρία συνάδουν, σίγουρα έχουμε τον Αλέξανδρο στη Βεργίνα. Αλλά δεν το κάνουν αυτό…».

Το θέμα της ταφής του Μεγάλου Αλεξάνδρου επανέρχεται συνεχώς – Η Αρβελέρ παραθέτει τα γεγονότα με χρονική ακολουθία:

«Όταν πεθαίνει ο Αλέξανδρος στη Βαβυλώνα, τον μεταφέρουν στη Δαμασκό. Αν πρόκειται να πάει να ταφεί στην Αλεξάνδρεια δεν είναι ο δρόμος από τη Βαβυλώνα στη Δαμασκό, αλλά από την άλλη μεριά.

Στη Δαμασκό, έχει πάει αντιπρόσωπος του Περδίκκα, αντιβασιλέα του Μακεδόνα, για να πάρει τον Αλέξανδρο.

Εκεί καταφθάνει ο Πτολεμαίος ο Αιγύπτιος και κλέβει τη σωρό και τη μεταφέρει στη Μέμφιδα, περιμένοντας να κάνει το μαυσωλείο στην Αλεξάνδρεια. Στη Μέμφιδα υπάρχουν δύο φρουροί Μακεδόνες. Το μαυσωλείο στην Αλεξάνδρεια γίνεται μετά από 20 χρόνια.

Η ελληνιστική εποχή είναι γεμάτη σκοτωμούς και φόνους. Είναι μία αιματηρή εποχή της ελληνικής ιστορίας.

Οι φρουροί Μακεδόνες μεταφέρουν τον Αλέξανδρο τον οποίο έχουν θάψει ελληνικό τω τρόπω, δηλαδή τον έχουν κάψει, χωρίς να καούν τα κόκκαλα και τον έχουν βάλει με τα πορφυρά μέσα, αυτά που βρήκαν στη Βεργίνα.

Οπότε φτάνει ξανά στη Δαμασκό και από εκεί η Ευρυδίκη και ο άντρας της ο Φίλιππος Γ’ τον μεταφέρουν στη Μακεδονία. Γιατί δε γίνεται ντόρος στη Μακεδονία; Γιατί η βασίλισσα Ευρυδίκη είναι αυτή που διοικεί και είναι η πρώτη εχθρός της Ολυμπιάδας.

Αν φτάσει ο Αλέξανδρος, γιος της Ολυμπιάδας στη Μακεδονία, η Ολυμπιάδα θα είναι η πρώτη των πρώτων, οπότε η Ευρυδίκη χάνει κάθε φήμη και αίγλη. Οπότε, ή κρατά στο σκελετό μυστικό ή τον θάβουν με διακριτικότητα.

Έχουμε ένα επίγραμμα του 1ου αιώνος από το Μακεδόνα ποιητή Αδαίο, που γράφει:

«Αν θέλεις να υμνήσεις τον τύμβο του Αλεξάνδρου ψάξε τον σε δύο ηπείρους”, η μία είναι η Αίγυπτος εκεί όπου όλος ο κόσμος νομίζει ότι θάφτηκε, η άλλη; Αυτά αναφέρω στο βιβλίο και κανείς δε μιλάει».

Ο Λουκιανός έχει γράψει ότι ο Αλέξανδρος θα ήθελε να ξαναζήσει για να δει όσα ιστορούνται για εκείνον.

«Λέει και κάτι άλλο πολύ σοβαρό. Ότι πολύς αγώνας θα γίνει μετά το θάνατό του μεταξύ των επιγόνων.

Ο Μέγας Αλέξανδρος ζούσε σε μία εποχή που ήξερε ότι γύρω του υπάρχουν φιλοδοξίες, ματαιοδοξία και όλα τα πράγματα τα τελείως ανθρώπινα, τα οποία κάνουν αυτή τη στιγμή και οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην ιστορία να μην έχουμε σίγουρη απάντηση».

Αισθάνεται ικανοποιημένη από τον τρόπο που διδάσκεται η ιστορία, η κυρία Αρβελέρ;

«Στην Ευρώπη διδάσκεται τέλεια. Στην Ελλάδα δεν ξέρω. Εμείς στα σχολεία στη Γαλλία, έχουμε για παράδειγμα για τη Γαλλική Επανάσταση τέσσερα – πέντε βιβλία.

Το ένα λέει ότι ήταν καλός ο Ροβεσπιέρος, το άλλο ότι ήταν εγκληματίας. Τα διδάσκουν όλα στα παιδιά. Και μαθαίνουν ότι υπάρχει αυτή η αντίθεση και ότι πρέπει να δημιουργηθεί κάποια κριτική σκέψη, ούτως ώστε να υπάρχει μία άποψη, η οποία αν και δεν είναι αντικειμενική, θα είναι άποψη ανθρώπων που γνωρίζουν και το μεν και το δε.

Εδώ δε γνωρίζεις ούτε το μεν ούτε το δε. Η ιστορία δεν είναι μονόδρομος. Αυτή η αντίθεση κάνει την ιστορία ένα ζωντανό μάθημα. Όταν δεν ξέρεις ιστορία, η ιστορία εκδικείται. Δεν επαναλαμβάνεται. Εκδικείται. Είναι τελείως διαφορετική».

Ποια είναι λοιπόν, η αλήθεια της ιστορίας;

«Η αλήθεια της ιστορίας είναι να ξέρεις όλη την αντίθεση και όχι μόνο τη μία άποψη. Η μία άποψη είναι οπωσδήποτε υποκειμενική. Ο διπλανός έχει πάντα και κάποιο δίκιο. Αυτό πρέπει να μάθουμε στα παιδιά.

Ο διπλανός δεν είναι πάντα ο βάρβαρος. Δεν είναι σίγουρο ότι όλοι οι εχθροί ήταν βάρβαροι, ούτε είναι σίγουρο ότι όλοι οι βασιλιάδες των Βυζαντινών ήταν ευσεβείς. Αυτές οι ολότητες και οι γενικότητες είναι μία παραχάραξη της ιστορίας».

Ποια είναι η πιο σημαντική ανάμνηση για την κυρία Αρβελέρ, έχοντας διαγράψει τη δική της πορεία από τα προσφυγικά του Βύρωνα μέχρι το Παρίσι; Μας απαντά:

«Η αντίσταση εναντίον των Γερμανών. Και δε λέω πια των Γερμανών, λέω των ναζιστών. Στην αντίσταση έμαθα ακριβώς ποια είναι η εθνική αλληλεγγύη και ποια είναι η υπόσταση του ανθρώπου που θέλει να μείνει όρθιος, να πεθάνει όρθιος και να μη ζήσει γονατιστός. Αυτό είναι για εμένα το περίφημο σύνθημα. Για εμένα το μεγαλύτερο μάθημα είναι η Εθνική Αντίσταση σε οποιοδήποτε της χρώμα».

Πηγή: voria

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

ΙΣΤΟΡΙΑ

Η διαχρονική θεωρία συνωμοσίας που επιμένει να πιστεύει πως δεν τέλειωσαν όλα με τη Σταύρωση

Δημοσιεύτηκε

στις

Ιερή Γενεαλογία τη λένε και είναι κάτι τελείως διαφορετικό από την επίσημη βιβλική γενεαλογία του Ιησού Χριστού που συναντάμε στις Γραφές.

Την ώρα που οι ευαγγελιστές Ματθαίος και Λουκάς καταγράφουν το γενεαλογικό δέντρο του Θεανθρώπου και η Αγία Γραφή περιέχει ακόμα και τα ονόματα των αδερφών του, κάποιοι επιχείρησαν να πουν μια ιστορία εντελώς διαφορετική.

Η Καινή Διαθήκη δεν κάνει εξάλλου ποτέ άμεση αναφορά στην οικογενειακή κατάσταση του Ιησού, υπαινίσσεται ωστόσο ότι δεν ήταν παντρεμένος. Αναφέρει αρκετές φορές την οικογένεια του Ιησού και παραπέμπει ακόμα και σε γυναίκες που τον συνόδευαν στη διακονία του, ενώ κάποιες ήταν παρούσες ακόμα και στη Σταύρωσή του. Πουθενά δεν λέει όμως ότι ο Ιησούς είχε σύζυγο, κάθε άλλο.

Καμιά τέτοια μαρτυρία δεν συναντάμε στα τέσσερα Ευαγγέλια του Κανόνα [Ματθαίος 12:46, 47 – Μάρκος 3:31, 32 & 15:40 – Λουκάς 8:2, 3, 19, 20 – Ιωάννης 19:25). Σύμφωνα μάλιστα με τον Ματθαίο, ο Ιησούς ισχυριζόταν ότι όσοι δεν παντρεύονται μπορούν να κάνουν περισσότερα στην υπηρεσία του Θεού: «Όποιος μπορεί να αφήσει χώρο στη ζωή του για αυτό, ας αφήσει» (Ματθαίος 19:10-12).

Και, κατά τον Ιωάννη, ο Χριστός υπερασπίστηκε με τη ζωή του τη διδασκαλία του, αρνούμενος τη συντροφικότητα προκειμένου να αφοσιωθεί πλήρως στον Θεό: «Διότι έθεσα το υπόδειγμα για εσάς ώστε, όπως έκανα εγώ σε εσάς, έτσι να κάνετε και εσείς» (13:15).

Αλλού πάλι (Κορινθίους 7:32-33), ο Ιησούς συμβουλεύει: «Θέλω να είστε απαλλαγμένοι από ανησυχίες. Ο ανύπαντρος ανησυχεί για τα πράγματα του Κυρίου, πώς να κερδίσει την επιδοκιμασία του Κυρίου. Αλλά ο παντρεμένος ανησυχεί για τα πράγματα του κόσμου, πώς να κερδίσει την επιδοκιμασία της συζύγου του», καταλήγοντας πως «Συνεπώς, όποιος παντρεύεται κάνει καλά, αλλά όποιος δεν παντρεύεται θα κάνει καλύτερα».

Στο τέλος μάλιστα της ζωής του, μας καταμαρτυρεί ο Ιωάννης (19:25-27), ανέθεσε σε έναν αγαπημένο μαθητή του τη φροντίδα της Παναγίας, κάτι που υποδεικνύει πως δεν είχε σύζυγο ή παιδιά για να μεριμνήσουν για τη μητέρα του.

Κι όμως, μια γραμμή αποκρυφιστικής σκέψης επιμένει να διατείνεται πως ο Ιησούς όχι μόνο είχε σύντροφο στη ζωή, αλλά απέκτησε κι ένα παιδί μαζί της. Με τη Μαρία τη Μαγδαληνή φυσικά, η οποία πήρε τον απόγονο του Χριστού στη Γαλλία, είτε όταν ήταν έγκυος είτε λίγο αργότερα, όταν γεννήθηκε το παιδί.

Από το ιερό αίμα του οποίου ξεπήδησε μια ολόκληρη γενιά απογόνων που θα έφταναν μερικούς αιώνες αργότερα να κυβερνήσουν τη Γαλλία. Και κάποιοι υποθέτουν πως μια σειρά από σκοτεινές σέχτες εργάζονται ώστε να ξαναέρθει στη βασιλεία η Ιερή Γενεαλογία του Ιησού, οι απόγονοι των Μεροβίγγειων, η μεγάλη Αγία Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορία, μια παντοκρατορία που θα εγκαινιάσει μια νέα παγκόσμια τάξη ειρήνης και ευημερίας.

Κι ενώ η θεωρία έχει βρει στα νεότερα χρόνια μας μια δεύτερη ζωή, μέσα και από το μπεστ-σέλερ ανάγνωσμα του Νταν Μπράουν «Κώδικας Ντα Βίντσι», η υπόθεση δεν είναι κατά κανέναν τρόπο καινούρια…

Ιησούς και Μαρία Μαγδαληνή

Κείμενα που απομακρύνονται από τα θεόπνευστα Ευαγγέλια της Αγίας Γραφής και μας διηγούνται διαφορετικές εκδοχές του Ιησού υπάρχουν πολλά και διάφορα. Σε ένα από αυτά, το γνωστικό Ευαγγέλιο του Φιλίππου, γραμμένο στα ελληνικά κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ. πιθανότατα από τον ίδιο τον μαθητή του Χριστού, Φίλιππο, συναντάμε τη φράση: «Μαρία λεγόταν η αδελφή του και η μητέρα του και η σύζυγός του».

Το κείμενο της συλλογής των Χειρόγραφων του Ναγκ Χαμαντί, στα οποία συναντάμε μια σειρά εναλλακτικών ευαγγελίων και αποκρυφιστικών κειμένων που δεν είναι αποδεκτά από το επίσημο χριστιανικό δόγμα, συνεχίζει ακόμα πιο χαρακτηριστικά: «Η σύζυγός του ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή. Ο Ιησούς την αγάπησε πολύ … Την αγαπούσε περισσότερο από όλους τους άλλους μαθητές και την φιλούσε συχνά στο στόμα».

Σε κάτι αντίστοιχο καταλήγει και το «Ευαγγέλιο της Μαρίας», ένα ακόμα απόκρυφο κείμενο (τμήμα του λεγόμενου Γνωστικού Κώδικα του Βερολίνου) από τον 5ο αιώνα μ.Χ. ή και παλιότερο: «Ο Πέτρος είπε στη Μαρία ‘‘Αδελφή, ξέρουμε ότι ο Σωτήρας σε αγαπούσε περισσότερο από τις υπόλοιπες γυναίκες’’».

Μια σειρά ακόμα αρχαίων παπύρων, που τίθενται εκτός των πατερικών κειμένων, μιλούν καθαρά για τη σχέση του Ιησού με τη Μαρία Μαγδαληνή και το ένα ή τα δυο παιδιά που είχαν αποκτήσει. Κι από δω ξεκινά ένα μεσσιανικό μυστήριο επικών προδιαγραφών που ήταν από την αρχή καταραμένο και αφορισμένο, συνωμοσιολογικό και ερμητικό.

Ο απόγονος της αποκρυφιστικής παράδοσης

Την ώρα που η μακρά παράδοση του γνωστικισμού εκεί στους πρώτους αιώνες μ.Χ. διατεινόταν συχνά-πυκνά ότι η ανθρώπινη φύση του Ιησού δεν είχε ξεφύγει από την πεπατημένη της εποχής, την οικογενειακή αποκατάσταση και τους απογόνους, το θέμα του παιδιού αναδύθηκε με μεγαλύτερη δυναμική κατά τον 13ο αιώνα. Οι Καθαροί μάλιστα, η αιρετική χριστιανική σέχτα της νότιας Γαλλίας, το έλεγαν χωρίς περιστροφές από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής τους.

Αλλά και οι Cistercians της καθολικής μοναστικής παράδοσης, που είχαν αποκοπεί από τους Βενεδικτίνους, πίστευαν σταθερά πως ο γήινος Ιησούς Χριστός όχι μόνο είχε σχέση με τη Μαρία τη Μαγδαληνή, την οποία αποκαλούσαν ερωμένη του, αλλά και η σχέση απέδωσε έναν καρπό.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο ευρωπαϊκός αποκρυφισμός έκανε πια λόγο για γάμο του Ιησού με τη Μαρία τη Μαγδαληνή και φυγή τους στα νότια της Γαλλίας με τον γιο τους παραμάσχαλα. Ή την κόρη του, ανάλογα την παράδοση. Ήδη από το 1886, το βιβλίο «Les Evangiles sans Dieu» του Γάλλου Louis Martin διατεινόταν πως ο γιος του Ιησού όχι μόνο επιβίωσε, αλλά και η γενιά του άκμασε και πλήθυνε.

Η Ιερή Γενεαλογία, με τη συνωμοσιολογική μορφή που την ξέρουμε σήμερα, άνθισε ωστόσο μετά τα μέσα του 20ού αιώνα. Σταθμός εδώ είναι το βιβλίο του Donovan Joyce «The Jesus Scroll» (1973), αλλά και το κλασικό πια «The Holy Blood and the Holy Grail» (1982) των Michael Baigent, Richard Leigh και Henry Lincoln, που έκανε δημοφιλή τη θεωρία των Μεροβίγγειων ως απογόνων του Ιησού.

Τέτοια ήταν η απήχηση της υπόθεσης πως η πανίσχυρη δυναστεία των φράγκων βασιλιάδων συνδέεται ευθέως με τη γενιά του Χριστού που μια μακρά σειρά βιβλίων καθιέρωσαν τελικά τη θεωρία στους συνωμοσιολογικούς κύκλους. Το 2003, όταν κυκλοφόρησε ο «Κώδικας Ντα Βίντσι» του Νταν Μπράουν, η πεποίθηση για τον απόγονο του Ιησού έμοιαζε πια καθιερωμένη…

Τι ήταν οι Μεροβίγγειοι της Φραγκίας και πώς συνδέονται με την Ιερή Γενεαλογία

Οι Μεροβίγγειοι ήταν μια δυναστεία σάλιων φράγκων βασιλιάδων που ηγεμόνευσαν τη Φραγκία, τη μεγαλύτερη βαρβαρική αυτοκρατορία της Δυτικής Ευρώπης, για τρεις ολόκληρους αιώνες, αρχής γενομένης από τα μέσα του 5ου αιώνα μ.Χ., στα εδάφη της αρχαίας Γαλατίας και στις ρωμαϊκές επαρχίες της Μεγάλης Γερμανίας (εκτός της Σαξονίας).

Οι φράγκοι πολέμαρχοι κατάγονταν από τον ημι-μυθικό Μεροβαίο (μισός άνθρωπος, μισός ταύρος), ήταν ωστόσο ο εγγονός του, Κλόβις Α’ (στα ελληνικά αναφέρεται και ως Χλωδοβίκος Α’), αυτός που ένωσε τους Φράγκους υπό την ηγεμονία του (481-511 μ.Χ.) και τους μετέστρεψε στον τριαδικό χριστιανισμό.

Παρά το γεγονός ότι μετά τον θάνατο του Χλωδοβίκου οι απόγονοί του μάχονταν συχνά για τον θρόνο, οι Μεροβίγγειοι κατέβαιναν πάντα ενωμένοι στον πόλεμο με τα γειτονικά φύλα. Η δυναστεία τους πήρε τέλος τον Μάρτιο του 752 μ.Χ., όταν ο Πάπας Ζαχαρίας εκθρόνισε τον τελευταίο βασιλιά της δυναστείας Χιλδέριχο Γ’, υποκινούμενος από τον Πεπίνο τον Βραχύ. Ποιος ήταν αυτός; Ο πατέρας του Καρλομάγνου (και γιος του Κάρολου Μαρτέλου), ο οποίος ηγεμόνευε τους Φράγκους από τη δική του πλέον δυναστεία των Καρολιδών.

Πώς συνδέεται όμως η ισχυρή φατρία των Φράγκων με τις εξωβιβλικές περιπέτειες του υιού του Ιησού; Μια γραμμή σκέψης θέλει τους «μακρυμάλληδες βασιλιάδες» (reges criniti στα λατινικά), όπως ήταν γνωστοί οι Μεροβίγγειοι με την πλούσια κόμη εκεί που οι υπήκοοί τους είχαν κοντά μαλλιά, να έχουν έρθει από τη θάλασσα, να διαθέτουν υπεράνθρωπες δυνάμεις και να συνδέονται εξ αίματος με τον Ιησού και τη Μαρία Μαγδαληνή.

Ο Μεροβαίος, όπως μας πληροφορεί το «Χρονικό του Φρέντεγκαρ», ήταν καρπός της συζύγου του Κλοντιόνε και ενός θαλάσσιου κήτους, του Ταύρου με τα Πέντε Κέρατα. Ένα πελώριο ψάρι δηλαδή, η δυναστεία προήλθε από ένα ψάρι, μια συμβολική παράσταση για το ιερό σύμβολο του χριστιανισμού, τον ιχθύ. Ο οίκος των Μεροβίγγειων αναγνώριζε με δυο λόγια το ιερό αίμα του Ιησού που έρρεε στις φλέβες του υιοθετώντας το απόλυτο σύμβολο των πρωτοχριστιανών.

Η ψευδο-ιστορική αυτή άποψη επιβίωσε στους αιώνες ως άλλος ένας θρύλος που αφορούσε στη μυστηριώδη καταγωγή των Μεροβίγγειων, μιας και ελάχιστα ιστορικά στοιχεία είναι γνωστά για το πώς εμφανίζεται στο προσκήνιο ο πρώτος μεγάλος φραγκικός οίκος. Ο Κλοντιόνε, ο υποτιθέμενος πατέρας του γενάρχη Μεροβαίου, αποτελεί εξίσου μεγάλο ιστορικό αίνιγμα.

Ο βυζαντινός ιστορικός Πρίσκος αναφέρει για τον Μεροβαίο ότι τον είδε στη Ρώμη ως «έναν νέο χωρίς χνούδι ακόμη στα μάγουλά του, με ξανθά μαλλιά χυτά ως τους ώμους του, που ο Αέτιος τον είχε κάνει υιοθετημένο γιο του». Ο Ρωμαίος Φλάβιος Αέτιος είχε πολεμήσει κατά του Κλοντιόνε στο Αρτουά το 448 μ.Χ. και τον είχε νικήσει μάλιστα.

Η Ιερή Γενεαλογία είναι μια θεωρία συνωμοσίας που αντέχει στον χρόνο, καθώς ούτε να επιβεβαιωθεί μπορεί ούτε να καταρριφθεί. Οι υπέρμαχοί της ισχυρίζονται σταθερά πως είναι μια αλήθεια που ο παπισμός κατάφερε να κρύψει για 2.000 χρόνια, φοβούμενος τη δύναμη του ιερού αίματος του Χριστού.

Πολλές μυστικιστικές σέχτες και μασονικές στοές περιέχουν την Ιερή Γενεαλογία στα άρθρα πίστης τους και κάποιοι μάλιστα διατείνονται πως είναι οι πραγματικοί απόγονοι της βασιλικής αυτής γενιάς που κρατάει από τον Ιησού. Στη μυθιστορία μπλέκονται μάλιστα και οι πανταχού παρόντες Ναΐτες Ιππότες, οι οποίοι ήταν άλλοτε επιφορτισμένοι με την προστασία των σεπτών απογόνων των Μεροβίγγειων.

Γι’ αυτό έπεσαν κι αυτοί, θύματα της συνωμοσίας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας να εξοντωθεί όλη η γενιά των άμεσων απογόνων του Θεανθρώπου. Αυτό έκανε εξάλλου και η Ιερά Εξέταση, μας λένε οι συνωμοσιολόγοι, ξέκανε έναν-έναν όσους συνδέονταν με τον φράγκικο οίκο.

Κάποιοι περιμένουν σήμερα τον απόγονο του Ιησού να επιστρέψει ως μεσσίας, ως ένας πανίσχυρος μονάρχης που με την Αγία Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορία του θα επιφέρει μια νέα τάξη πραγμάτων σε μια μυστικιστική Δευτέρα Παρουσία…

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

ΙΣΤΟΡΙΑ

Τι απέγιναν οι άνθρωποι που πήραν μέρος στη Σταύρωση του Θεανθρώπου

Δημοσιεύτηκε

στις

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

ΙΣΤΟΡΙΑ

Η ιστορία του άπιστου Θωμά και ο φρικτός θάνατός του

Δημοσιεύτηκε

στις

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠIΣHΣ