Connect with us

ΑΠΟΨΕΙΣ

Οι Πρέσπες είναι ΟΛΑ

Γράφει ο Γιώργος Φλωρίδης

Αν επιχειρήσει κάποιος ν’ αναδείξει το «σημείο- κλειδί» της τετραετούς πολιτικής Τσίπρα, αυτό βρίσκεται στη συνθήκη των Πρεσπών. Όχι μόνο στο περιεχόμενό της, αλλά στην πολιτική που εξυφάνθηκε και υλοποιήθηκε γύρω από τη συμφωνία και επ’ ευκαιρία αυτής της συμφωνίας.

Η υπόθεση «Πρέσπες» χρησιμοποιήθηκε από τον Τσίπρα ως το μέσο για να γίνει αποδεκτός και χρήσιμος στον ξένο παράγοντα και, ταυτόχρονα, να θέσει τις βάσεις της εγχώριας επικυριαρχίας του με την ανασύνθεση του πολιτικού συστήματος. Όλα αυτά όμως, με σοβαρότατο εθνικό και μεταρρυθμιστικό κόστος στην πορεία της ανασυγκρότησης της πτωχευμένης Ελλάδας.

Η εθνική διάσταση

Με την συμφωνία είναι βέβαιο, ότι οδηγούμαστε σε στρατηγική ήττα, σε ένα σημαντικό και χρονίζον εθνικό πρόβλημα. Ό,τι δεν κατάφεραν οι Βαλκανικοί πόλεμοι, ο Στάλιν και η Κομμουνιστική Διεθνής, η ιστορική αφέλεια του ΚΚΕ και ο ηγεμονισμός του Τίτο, το «κατάφερε» η αριστερή λαϊκιστική κυβέρνηση του Τσίπρα και των συνεταίρων του. Νομιμοποίησε με την υπογραφή της Ελλάδας, την εθνικά επικίνδυνη ιδεολογία στα βόρεια σύνορα της χώρας, δηλαδή τον αυτόνομο «μακεδονισμό», με όχημα το κράτος των Σκοπίων. Αναγνώρισε, με βούλα και υπογραφή, ότι υπάρχει το μοναδικό, αυτόνομο «μακεδονικό» έθνος στην διεθνή κοινότητα και αυτό δια μέσου της «μακεδονικής» γλώσσας που μιλούν μόνο οι Σκοπιανοί και της «μακεδονικής» εθνότητας στην οποία ανήκουν μόνο οι Σκοπιανοί πολίτες.

Στην πραγματικότητα με τη συμφωνία των Πρεσπών, διαγράφηκε μία ενιαία εθνική πολιτική ενός ολόκληρου αιώνα, την οποία υπηρέτησαν αταλάντευτα όσοι κυβέρνησαν την Ελλάδα. Η αναγνώριση του «μακεδονισμού», με αυτόνομη κρατική μορφή και υπόσταση , σε μία περίοδο διεθνών ανακατατάξεων και γεωπολιτικών συγκρούσεων στο χώρο των Βαλκανίων, μπορεί ν’ αποβεί μοιραία για τον ελληνισμό.

Οι θριαμβολογούντες για τη συμφωνία, απαντούν στους επικριτές της ότι δεν είναι δυνατό ένα μικρό και αδύναμο κράτος, όπως τα Σκόπια, να συνιστά κίνδυνο και απειλή για την Ελλάδα. Παραγνωρίζουν προφανώς ότι τα αδύναμα κράτη, γίνονται πολλές φορές, μέσα από καιροσκοπικές συμμαχίες, όργανα και εργαλεία ισχυρότερων δυνάμεων που επιδιώκουν ευρύτερες γεωπολιτικές ανακατατάξεις.

Και ποια θα είναι η αντίδρασή μας, όταν σε λίγο στους νομούς της Ελληνικής Μακεδονίας, θ’ αρχίσουν να φυτρώνουν οι Στέγες Προστασίας του «Μακεδονικού» Πολιτισμού και θα ακούγονται οι φωνές για «Μακεδονική» εθνική μειονότητα στην Ελλάδα;

Ισχυρίζονται δε, ότι έπρεπε να κλείσει αυτό το εθνικό ζήτημα ώστε να επικεντρωθούμε στο μονίμως ανοικτό ζήτημα με την Τουρκία. Προφανώς και το ζήτημα αυτό θα έπρεπε να οδηγηθεί σε λύση. Όμως, κανένας Έλληνας δεν διανοήθηκε να αποδεχτεί μία πρόχειρη λύση, που θα συντηρήσει το πρόβλημα στο μέλλον με δυσμενέστερους και δυνάμει καταστροφικούς όρους για την Ελλάδα.

Η πολιτική διάσταση

Η συμφωνία των Πρεσπών, όμως, δεν αποτέλεσε απλά το βασικό όχημα της εθνικής πολιτικής των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Έπαιξε ευρύτερο πολιτικό ρόλο στην τετραετή θητεία της απερχόμενης κυβέρνησης. Ο Τσίπρας προχώρησε μια άτυπη και άρρητη συναλλαγή αμοιβαίων συμφερόντων με τις ξένες δυνάμεις. Είναι απ’ αυτά που γίνονται, δεν γράφονται και βεβαίως δεν ομολογούνται. Ο ξένος παράγοντας πήρε σοβαρές διευκολύνσεις από την εξωτερική πολιτική Τσίπρα – Κοτζιά στο γεωστρατηγικό πεδίο, με αιχμή τις Πρέσπες, και του έδωσε χώρο για υποβάθμιση, παράκαμψη και ακύρωση της μεταρρυθμιστικής πορείας της χώρας.

Πέραν της κυβερνητικής προαναγγελίας για την μη περικοπή των συντάξεων που η ίδια προηγουμένως είχε δεχτεί να κοπούν, οι σύμμαχοι, εταίροι και δανειστές, μείωσαν την πίεση για εξυγίανση του κράτους, των τραπεζών με τα κόκκινα δάνεια, των ιδιωτικοποιήσεων, της επίσπευσης των εμβληματικών και αναγκαίων για τη χώρα μεγάλων επενδύσεων, όπως το Ελληνικό. Με μεγάλη ευκολία ανέχτηκαν τους χιλιάδες διορισμούς από το παράθυρο και την συστηματική διάλυση της παιδείας. Το κόστος αυτής της αντιμεταρρύθμισης, που συντελέστηκε με την σιωπηρή ανοχή αν όχι συγκατάθεση του ξένου παράγοντα, είναι ήδη τεράστιο για τη χώρα, η οποία πλέον κινείται ολοταχώς προς ένα νέο 2010.

Ταυτόχρονα, με την εκκίνηση αυτής της συμφωνίας, η κυβέρνηση Τσίπρα ομολόγησε επισήμως ότι στοχεύει ευθέως στην ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού. Όντως προσπάθησε να οικοδομήσει νέες συνθήκες της πολιτικής του επικυριαρχίας, στοχεύοντας, κατ’ αρχάς, στη διάσπαση της Ν.Δ. Λόγω της εθνικά σωστής αντίδρασης της Ν.Δ. αυτό δεν το κατάφερε. Η δεύτερη επιδίωξή του ήταν να αλλάξει κυβερνητικό εταίρο και να τον αντικαταστήσει με την «πρόθυμη» κεντροαριστερά. Αυτή τη φάση του έργου παρακολουθούμε σήμερα με την προσπάθεια «αποκαμμενοποίησης», κάτι που φαίνεται να «καταφέρνει» μέσα σε συνθήκες απόλυτου πολιτικού ξεπεσμού και εξευτελισμού.

Είναι ενδιαφέρον ότι στην προσπάθειά του αυτή, συνδράμει και ένας αριθμός στελεχών του ρηχού, επιδερμικού και ανιστόρητου εκσυγχρονισμού, κάτω από το πρόσχημα της υποστήριξης της συμφωνίας των Πρεσπών. Ας σημειώσουμε, όμως, ότι αυτή η φτωχή συνδρομή, πραγματοποιείται σε ευθεία αντίθεση με το κύριο μέρος των δυνάμεων του πολιτικού και κοινωνικού εκσυγχρονισμού στη χώρα μας, οι οποίες συμπορεύονται και πρωταγωνιστούν στο διαρκώς ογκούμενο αντικυβερνητικό ρεύμα.

Σε κάθε περίπτωση, οι «Πρέσπες» αποτέλεσαν τον ομφάλιο λώρο της τετραετούς πολιτικής Τσίπρα. Μέσα από εκεί προσπάθησε να θεμελιώσει την πολιτική του νομιμοποίηση και να αναπαράγει την κυριαρχία του στο πολιτικό παιχνίδι. Το αντίτιμο για την χώρα ήταν εθνικές ήττες και οικονομική και κοινωνική καθήλωση και οπισθοδρόμηση.

Από αυτή την άποψη αντιλαμβάνεται κανείς, πόσο παραπλανητική και έωλη είναι η θέση «υποστηρίζουμε τη συμφωνία, αλλά καταψηφίζουμε την κυβέρνηση» ή «καταψηφίζουμε τη συμφωνία και υποστηρίζουμε την κυβέρνηση». Όπως φάνηκε καθαρά, αυτά τα δύο είναι αδιάσπαστα και αδιαίρετα. Η απάντηση, όμως, θα δοθεί από τον ελληνικό λαό στις επικείμενες εκλογές και θα είναι ευθέως ανάλογη όχι μόνο των προσωπικών μεθοδεύσεων του καθενός, αλλά κυρίως των πολιτικών επιλογών και ευθυνών για την καταστροφική πορεία οπισθοδρόμησης της χώρας.

Click to comment

Απάντηση

ΑΠΟΨΕΙΣ

Δυο αγκάθια της χώρας | Δημόσιο Χρέος και Διαφθορά

*Γράφει ο Δημήτρης Μάρδας

-Ο εφιάλτης του άδειου κρατικού ταμείου δεν έχει χαθεί στα νέφη των ελλειμμάτων του κρατικού προϋπολογισμού και του δημοσίου χρέους. Το χρέος της χώρας ανέρχεται σε 380,79 δις ευρώ, με συνολική ετήσια εγχώρια παραγωγή (ΑΕΠ) 168 δις ευρώ.

Πρώτη δύσκολη χρονιά αποπληρωμής του χρέους μας είναι το 2023 και επόμενες υψηλές κορυφές αποπληρωμής του, το 2028, 2030, 2033, 2035, 2037. Πρωταγωνιστές στο μερίδιο του χρέους των εν λόγω περιόδων είναι τα ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου, το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) και τα διμερή δάνεια από Ευρωπαϊκές χώρες. Ετήσιο ποσό αποπληρωμής του, από 10,4 – 12,2 δις ευρώ, περίπου όσο θα στοιχίσει το νέο κανάλι του Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη. Οπότε εύκολα φαντάζεται κάθε άτομο τι χάνει η χώρα μας σε όρους ανάπτυξης με την αιμορραγία δισεκατομμυρίων κάθε έτος για τόκους και χρεολύσια.

Τον εφιάλτη του άδειου κρατικού ταμείου του 2015 (1,6 δις ευρώ τον Ιανουάριο εκείνου του έτους και με υποχρεώσεις 5 δις περίπου κάθε μήνα), ουδείς θέλει να τον ξαναζήσει. Η διόγκωση όμως του χρέους, παρά την ομαλοποίηση του και την απουσία υψηλών ετήσιων κορυφών ως προς την αποπληρωμή του, αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα όχι μόνο στη δυσμενή διαχείριση των εσόδων-δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού αλλά και αλλού. Έχει πρόσθετα ιδιαίτερα αντιαναπτυξιακές επιπτώσεις. Και το αγκάθι αυτό, δεν είναι το μόνο που οδηγεί σε απώλεια πόρων.

-Αδυνατώντας να βρεθούμε στις ελάχιστα διεφθαρμένες χώρες του πλανήτη (η 2 η πιο διεφθαρμένη εντός της ΕΕ) και παλεύοντας εδώ και μια δεκαετία την 57 η -67 η θέση ως πιο διεφθαρμένο κράτος σε σύνολο 180 χωρών, η χώρα δέχεται ραπίσματα από παντού. Σύμφωνα με τα ανωτέρω λοιπόν, η Διεθνής Διαφάνεια μας κατατάσσει σε όχι ιδιαίτερα καλή θέση ως προς την έκταση της διαφθοράς διαχρονικά. Και αυτή κινείται σε ένα πολιτικό περιβάλλον, που αποφασίζει να τη στιγματίσει περιπτωσιακά μόνο όταν ξεπεράσει κάποια υπερβολικά υψηλά όρια. Το νομικό μας καθεστώς, το χρονικά βραχύ καθεστώς των παραγραφών, το διαβόητο «πόθεν έσχες» υπουργών βουλευτών κ.λπ με τις ακατάλληλες διαδικασίες εποπτείας που το διαπερνούν, δεν δίνουν πολλά περιθώρια αποκάλυψης της διαφθοράς σε αιρετούς που πλούτισαν απότομα κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Και όλα αυτά συμπληρώνονται από εικόνες που μάλλον προσβάλλουν τη χώρα.

Αναλυτικότερα, το Global Competitiveness Report δίνει, εκτός των άλλων, μια απογοητευτική εικόνα για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και του Τύπου που δεν μας τιμά φυσικά. Επίσης, πρόσφατα, ομόφωνο ψήφισμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης Δικαστών με θέμα τον αποκλεισμό των Ελληνικών Δικαστικών Ενώσεων από επιτροπές του Υπουργείου Δικαιοσύνης θέτει εκ νέου πολλά ερωτήματα που αφορούν τον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας…

Και βέβαια όλα τα προαναφερθέντα σε συνδυασμό με σωρεία υποθέσεων διαφθοράς (και με διεθνή εμβέλεια, βλ. Novartis) ευχόμαστε μην μας ταυτίσουν στο ελάχιστο με την Τουρκία κάποια εποχή…παρά την κακή θέση που κατέχουμε στο εξεταζόμενο θέμα! Να σημειώσουμε ότι σε παλιότερο τεύχος του στο Foreign Αffairs ο καθηγητής και συγγραφέας Ryan Gingeras, σημείωνε ότι η Τουρκία βρίσκεται στο δρόμο της μετατροπής της σε μαφιόζικο κράτος!

…Και υπάρχουν καθηγητές πανεπιστημίου που δεν έχουν μάθει να κλείνουν το στόμα τους…ούτε να εξαγοράζονται για να σωπαίνουν! Η θέση μας στην κλίμακα της διαφθοράς μας στοιχίζει σε όρους απώλειας Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος με ποσό που εκτιμάται στα 14 δις ευρώ ετησίως, ποσό που χάνεται στο βάραθρο μιας απερίγραπτης γραφειοκρατίας, αποτελώντας την κινητήρια δύναμη της διαφθοράς.

*Ο Δημήτρης Μάρδας είναι Καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών, π. Αν. Υπουργού Οικονομικών και Υφ/γού Εξωτερικών

Continue Reading

ΑΜΥΝΑ

Αντιμετώπιση απειλών, εξοπλιστική ενίσχυση, στήριξη της Πολιτείας

*Γραφει ο Νίκος Παναγιωτόπουλος

Μετά την εκλογική νίκη της 7ης Ιουλίου 2019, η Νέα Δημοκρατία είχε να κερδίσει ένα μεγάλο στοίχημα. Έπρεπε να σταθεί με σοβαρότητα και ειλικρίνεια απέναντι στον Ελληνικό Λαό, να πείσει για το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμά της και να κερδίσει την εμπιστοσύνη όλων των Ελλήνων. Πρώτος απ’ όλους μας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε το παράδειγμα να εργαστούμε και να οικοδομήσουμε μια ισχυρή Πατρίδα, τιμώντας την καθαρή και ισχυρή εντολή που έδωσε ο λαός στη Νέα Δημοκρατία.

Σ’ αυτό το πλαίσιο εργαζόμαστε σκληρά, καθημερινά, αταλάντευτα στο στόχο μας να επαναφέρουμε την Ελλάδα στην κανονικότητα, τη σταθερότητα, την ανάπτυξη και την πραγματική ευημερία. Για να υλοποιηθεί αυτός ο αντικειμενικός σκοπός απαιτείται πρωτίστως η βασική συνθήκη ειρήνης, ασφαλείας και σταθερότητας μέσα από ένα ισχυρό μηχανισμό αποτροπής κάθε απειλής.

Αυτή είναι και η αποστολή της Πολιτικής Ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης καθημερινώς, 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα με την αμέριστη στήριξη της Στρατιωτικής Ηγεσίας, των αξιωματικών, των υπαξιωματικών και των οπλιτών.

Με απόλυτη επίγνωση του μεγάλου χρέους μας, από την πρώτη στιγμή ενημερωθήκαμε για την κατάσταση που παραλάβαμε, τις εκκρεμότητες και τις άμεσες ανάγκες ώστε οι Ένοπλες Δυνάμεις να επιτελέσουν το καθήκον τους τόσο σε στρατιωτικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.

Αυτό φάνηκε όταν το χειμώνα του 2020 η Πατρίδα μας κλήθηκε να αντιμετωπίσει σοβαρές εξωγενείς προκλήσεις, τόσο με την προσχεδιασμένη επιχείρηση αθρόας παράνομης εισόδου μεταναστών από τα χερσαία και τα θαλάσσιά σύνορά μας. Όσο και με την υγειονομική κρίση που προκάλεσε το στέλεχος του κορωνοϊού “Covid-19”.

Οι άνδρες και οι γυναίκες των Ενόπλων Δυνάμεις ήταν στις θέσεις τους. Απέκρουσαν με αποφασιστικότητα, ψυχραιμία, αλλά και ενεργοποίηση συμμαχιών την απόπειρα δημιουργίας τετελεσμένων στην Ανατολική Μεσόγειο. Διεθνοποιήσαμε την παραβατική συμπεριφορά της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο ως ζήτημα ζωτικών συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εντάσσοντάς την στο πλαίσιο των ευρωτουρκικών σχέσεων.

Ενισχύσαμε και διευρύναμε τις στρατηγικές συνεργασίες στην περιοχή. Καταδείξαμε ότι τα σύνορα της Ελλάδας είναι τα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης ενώ προωθήσαμε τη συνεργασία με άλλες χώρες της ευρύτερης περιοχής (όπως είναι η Γαλλία, η Κύπρος, το Ισραήλ, η Αίγυπτος, τα ΗΑΕ, η Σαουδική Αραβία) που όπως και η Ελλάδα επιζητούν την ειρήνη, την ασφάλεια και τη σταθερότητα.

Παράλληλα δώσαμε αγώνα να αντιμετωπίσουμε τη νέα παγκόσμια απειλή της πανδημίας. Το ιατρικό, νοσηλευτικό και επικουρικό υγειονομικό προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά και τα στρατιωτικά εργοστάσια προσαρμόστηκαν σε ένα πρωτοφανές σχέδιο εκστρατείας για την αντιμετώπιση της υγειονομικής κρίσης. Τα αποτελέσματα ως τώρα έδειξαν ότι τα πήγαμε καλά.

Δεν εφησυχάζουμε και προχωρούμε. Οι Ένοπλες Δυνάμεις έχουν αναλάβει το κύριο βάρος της εμβολιαστικής επιχείρησης στη χώρα και συνεχίζουν να συνδράμουν στην εθνική προσπάθεια.

Άλλωστε οι πέντε βασικοί άξονες της πολιτικής μας είναι σταθεροί και πάνω σ’ αυτούς εξελίσσουμε τις πρωτοβουλίες και τις δραστηριότητές μας.

Συγκεκριμένα, εξασφαλίζουμε με την πολιτική μας την επάρκεια του αμυντικού εξοπλισμού δίδοντας Ιδιαίτερη έμφαση στην τεχνολογική υπεροχή του και στην αξιοποίηση σύγχρονων πληροφοριακών συστημάτων και συστημάτων διοικήσεως. Σ’ αυτό το πλαίσιο προχωρήσαμε την αναβάθμιση και την υποστήριξη βασικών οπλικών συστημάτων των Ενόπλων Δυνάμεων σε συνεννόηση με τα Γενικά Επιτελεία.

Προχωρούμε, παράλληλα, στην πρόσκτηση νέων οπλικών συστημάτων που θα αναβαθμίσουν την επιχειρησιακή δυνατότητα και τη λειτουργική ετοιμότητα, σε χρόνους – ρεκόρ, όχι μόνο για τα ελληνικά δεδομένα.

Αυτές οι ενέργειες συνδυάζονται με την αναδιοργάνωση της δομής των Ενόπλων Δυνάμεων που βρίσκεται σε εξέλιξη. Μεταρρυθμίζουμε ένα ξεπερασμένο μοντέλο διοικήσεως αποβλέποντας σε αύξηση της διαθεσιμότητας σε έμψυχο δυναμικό.

Αφ’ ενός ενισχύουμε τις Ένοπλες Δυνάμεις με το αναγκαίο στρατιωτικό προσωπικό, ενώ αφ’ ετέρου θεσμοθετούμε ένα αντικειμενικό σταθερό πλαίσιο σταδιοδρομικής εξελίξεως κι ένα σύστημα αξιολογήσεως των στελεχών, ώστε να εξασφαλίζεται με τον πιο αξιοκρατικό τρόπο η ιεραρχική εξέλιξή τους.

Υλοποιώντας με απόλυτη διαφάνεια και πλήρη ενημέρωση προς τη Βουλή, τις αρμόδιες Επιτροπές και τον ελληνικό λαό ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα που δίνει πνοή ζωής στις Ένοπλες Δυνάμεις, προχωρήσαμε και στη μεταρρύθμιση της αλλαγής του νομικού πλαισίου για τις αμυντικές προμήθειες.

Παράλληλα, κάνουμε τις σοβαρότερες προσπάθειες εδώ και δεκαετίες για την ενίσχυση της εγχώρια αμυντικής βιομηχανίας με βάση αντιλήψεις της σύγχρονης επιχειρηματικότητας και οικονομίας. Για να διατηρήσουμε υψηλές επιχειρησιακές δυνατότητες στο Στράτευμα θέλουμε νέα μοντέλα παραγωγής, υποστήριξης Logistics, τυποποίησης και ασφάλειας εφοδιασμού. Επίσης, εργαζόμαστε ώστε να γίνουν συμπράξεις και συνέργειες μεταξύ των επιχειρήσεων Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα.

Όσον αφορά στη στρατιωτική εκπαίδευση, έχουμε αυξήσει το ποσοστό εισακτέων στις στρατιωτικές σχολές, ενισχύουμε τη συνεργασία των Ανωτάτων Στρατιωτικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων και Σχολών με τα ΑΕΙ της χώρας και στην αξιοποίηση της σωρευτικής επιστημονικής γνώσης και εμπειρίας των δεξαμενών σκέψης, καθώς και με αντίστοιχες σχολές του εξωτερικού, στο πλαίσιο διεθνών συνεργασιών.

Παράλληλα αναβαθμίζουμε τη στρατιωτική θητεία ως μηχανισμό απόκτησης καθοριστικών προσόντων από τους στρατεύσιμους ώστε να λάβουν τα κατάλληλα εμπόδιο για την είσοδό τους στην αγορά εργασίας.

*Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, είναι υπουργός Εθνικής Άμυνας και βουλευτής Καβάλας.

Continue Reading

ΑΠΟΨΕΙΣ

Γιατί δεν επισκέφτηκε ποτέ το Κάστρο και το Αρχαιολογικό Μουσείο Καβάλας η Πρόεδρος της Δημοκρατίας;

*Γράφει ο Γιάννης Κιουρτσόγλου

Μέσα στην πόλη της Καβάλας, το μνημείο με την μεγαλύτερη επισκεψιμοτητα είναι το Κάστρο στην παλιά πόλη (χερσόνησος Παναγίας). Ο χώρος ο οποίος τελουσε για δεκαετίες αφυλαχτος, παραμελημενος και μόνιμα ανοιχτός, οπότε και όλα τα παιδιά της γειτονιάς μεγαλώσαμε παίζοντας σε όλη την διάρκεια της παιδικής μας ηλικίας, κάποια στιγμή γνώρισε την μέριμνα και μετά από πρωτοβουλίες κάποιων ανθρώπων, “σουλουπωθηκε” και κατέστη επισκεψιμο μνημείο με το ανάλογο αντίτιμο εισόδου. Το “Φρούριο” όπως αποκαλείται από τς καβαλιωτς, τελεί υπό την ευθύνη του δήμου Καβάλας (Δημωφελεια), χωρίς να γνωρίζω λεπτομέρειες τί είδους δικαιοδοσία έχει η αρχαιολογική υπηρεσία στα της συντήρησης του. Εκείνο που γνωρίζω και μπορώ να πω με σιγουριά, είναι πως ο επισκέπτης που ανεβαίνει με κόπο να θαυμάσει την θέα, αντικρυζει έναν σχεδόν παρατημένο αρχαιολογικό χώρο. Αν δεν έχουν την τύχη να συνοδεύονται από έναν/μία ξεναγό, ώστε να καταλάβουν την σημασία της θέσης, την ιστορική συνέχεια και να ακούσει για το μνημείο ως φορέα συλλογικής μνήμης πολλών γενιών, οι επισκέπτες/-ριες θα αρκεστούν να βγάλουν φωτογραφίες, να επισκεφτούν διαφορετικά σημεία μετά από υπόδειξη του ευγενικου φυλακτικου προσωπικού και να αντικρυσουν την απαράδεκτη εικόνα γκρεμισμενων τοίχων του μικρού τεμένους των οθωμανικων χρόνων – συντρίμμια που κόβουν την θέα της υπέροχης δεξαμενής που υπάρχει από κάτω και πολύ φοβάμαι ότι θα την δούμε να καταρρέει από την αμέλειά μας τα επόμενα χρόνια. Για να μην γίνω προφήτης των χειρότερων, ελπίζω όχι με θύματα επισκέπτες με τα παιδιά τους, οι οποίοι κατά χιλιάδες συρρεουν κάθε χρόνο και τους οποίους αποτρέπει μία ντροπιαστική πλαστική αλυσίδα και πλαστικές ταινίες από το να πλησιάσουν.
Ταυτόχρονα, όλα τα προηγούμενα χρόνια, η “επιτακτική ανάγκη” να τοποθετηθούν στον δημόσιο χώρο της πόλης ανδριάντες διαφόρων μορφών της ιστορίας, τοπικής και εθνικής, εκφράστηκε κυρίως μετά από την συμφωνία των Πρεσπων και αποτελούν την μοναδική ίσως “έγνοια” γλυπτικής τέχνης στο δημόσιο χώρο αυτής της ελληνικής μεγαλούπολης – τα γεγονότα και η ιστορία καταγράφονται και ο χρόνος συνιστά καθαρότερη εξέταση από απόσταση για την εξαγωγή συμπερασματων. Αναφισβητητα ντροπή, όμως, αποτελεί το γλυπτό του στρατιώτη των βαλκανικών πολέμων στο κέντρο της πόλης – όχι μόνο γιατί είναι ένα κακό γλυπτό, το οποίο έστεκε στην πόλη παλιότερα αλλά καθαιρεθηκε και πετάχτηκε στην θάλασσα από τους Βούλγαρους κατακτητές στον Β παγκόσμιο πόλεμο, αλλά γιατί ξεκάθαρα και ανεξάρτητα από το κείμενο που απευθύνεται σε αφελείς, το 2016 εμφανίστηκε από το πουθενά στο κέντρο της Καβάλας συνοδευόμενο από πληροφορίες στα ελληνικά, αγγλικά και βουλγαρικα – ανορθόγραφη προχειροδουλεια που θυμίζει αυτόματη μετάφραση του διαδικτύου, αλλά φέρει το λογότυπο του φορέα που ειναι ο δήμος Καβάλας (αλλά όχι την υπογραφή των συντακτών και μεταφραστών).
Για να μην γίνει μεγαλύτερο το κείμενο, θα θέσω ένα ακόμη απλό ερώτημα δημόσια – γιατί δεν λειτουργεί η μόνιμη έκθεση του δεύτερου ορόφου του αρχαιολογικου μουσείου Καβάλας. Η επέκταση του κτηρίου με την ολοκληρωμένη πτέρυγα, κοντεύει να φτάσει σε κατάσταση ανάγκης βελτιωτικών παρεμβάσεων, κάποιοι ήμασταν νέοι και γεράσαμε και όμως ακόμη κάτι που θα χρειαζότανε, ένα; δύο; αντε τρία χρόνια, για να γίνουμε large επειδή είμαστε στην Ελλάδα δηλ η επανεκθεση των σπουδαίων αντικειμένων όπως τα διαβάζουμε στους παλιούς οδηγούς ή τα έχουμε δει σε προσωρινές εκθέσεις άλλων μουσείων, ακόμη δεν λέει να ολοκληρωθεί.
Μπορεί κάποιος/κάποια υπεύθυνα να δώσει κάποιες απαντήσεις στα ερωτήματα ή απλά θα πορευτουμε με το μίσος του βαλκανικου εκδικητικού συνδρόμου; Θα παραδώσει κάποιος στις επόμενες γενιές κάτι όμορφο για να γαλουχουνται αυτές με ουσιαστική γνώση που δεν θα οδηγεί στο μίσος αλλά στην αγάπη; Και τελικά θα μας κάνει το Ωραίο, το Καλό να θυμόμαστε ή μας φτάνει μόνο να θέλουμε σφιχτά χείλη και μισοκλειστα μάτια τυφλωμενων ανθρώπων ποτισμενων με τα συμπλέγματα της προηγούμενης γενιάς;

*Ο Γιάννης Κιουρτσόγλου είναι διπλωματούχος ξεναγός

Continue Reading

Κατοικία

newsletter



Καιρος

Πρωτοσέλιδα

Χρήσιμα

Δρομολόγια Πλοίων από και προς Καβάλα

Γιατροί ΕΟΠΥΥ ΚΑΒΑΛΑΣ

Αρέσει σε %d bloggers: