Connect with us

ΑΜΥΝΑ

Η Ελλάς σε έναν «κύκλο φωτιάς – Η Τουρκία στα Δυτικά Βαλκάνια

του Γιώργου Τσακίρη

Η είδηση της έγκρισης από το Αλβανικό Κοινοβούλιο της στρατιωτικής συμφωνίας μεταξύ Αλβανίας και Τουρκίας, η 26η τέτοιου είδους τα τελευταία 22 χρόνια μεταξύ των δύο χωρών, με την συντριπτική μάλιστα πλειοψηφία των 105 «Ναι», ήταν απόλυτα αναμενόμενη.

Ήταν μάλιστα η δεύτερη τέτοια συμφωνία εντός του 2020. Τον περασμένο Φεβρουάριο ο Γενικός Δ/ντής  Αμυντικής Πολιτικής της Αλβανίας Φλ. Καλί και ο Τούρκος συνταγματάρχης Σ. Τζουμχούρ Σομέρ, στρατιωτικός ακόλουθος  της Τουρκίας στα Τίρανα, είχαν υπογράψει μνημόνιο Αμυντικής Συνεργασίας, σε συνέχεια και υλοποίηση του απόρρητου «Σχέδιου Συνεργασίας για το 2020» που είχε υπογραφεί μεταξύ των υπουργείων Άμυνας των δύο χωρών.

Μόλις τον περασμένο Μάιο δε, το αλβανικό Κοινοβούλιο είχε επικυρώσει αυτήν την Συμφωνία, μαζί με το πρωτόκολλο οικονομικής βοήθειας από την Άγκυρα προς τα Τίρανα. Ένα πενταετές σχέδιο το οποίο προβλέπει και την οικονομική ενίσχυση με 100 εκ. τουρκικές λίρες (16,5 εκ. δολάρια) που θα χρησιμεύσει για τον περαιτέρω εκσυγχρονισμό των αλβανικών Ενόπλων Δυνάμεων. Παράλληλα, τον Ιούνιο, το τουρκικό υπουργείο Άμυνας ανέφερε πως 39 στελέχη των Αλβανικών Ενόπλων Δυνάμεων, είχαν μεταφερθεί με τουρκικό μεταγωγικό αεροσκάφος από τα Τίρανα στην Καμπούλ, όπου θα υπηρετούσαν εντός της Τουρκικής Ειδικής Ομάδας στο Αφγανιστάν.

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας Ε. Ράμα άλλωστε, αναφερόμενος στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, έχει δηλώσει πως «Η αλβανική κυβέρνηση έχει συμπεριλάβει στην γραμμή της εξωτερικής της πολιτικής την Τουρκία ως στρατηγικό εταίρο […] χωρίς καμία αμφιβολία θεωρούμε την Τουρκία ως δύναμη με ιδιαίτερη σημασία στην περιοχή μας…», μία άποψη που συμμερίζεται και ο Αλβανός πρόεδρος Ι. Μέτα.

Ιστορικά, η περιοχή της σημερινής Αλβανίας, είχε υποταχθεί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1517 και βρισκόταν υπό τον έλεγχο της  έως το 1912. Με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Αλβανίας το 1913 και την είσοδό της στην Κοινωνία των Εθνών τον Δεκέμβριο του 1920, οι διπλωματικές σχέσεις των δύο χωρών ξεκίνησαν το 1923, με την δημιουργία του σύγχρονου τουρκικού κράτους, διακόπηκαν το 1928 λόγω της μη αναγνώρισης του βασιλείου της Αλβανίας υπό τον βασιλιά Ζογκ από τον Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος όμως μόλις τρία χρόνια αργότερα, το 1931, αναγνωρίζοντας τον εξαιρετικά σημαντικό ρόλο της χώρας στον έλεγχο της Αδριατικής, αναθέρμανε τις μεταξύ τους σχέσεις. Σχέσεις οι οποίες, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, δεν διακόπηκαν ποτέ από τότε.

Η Τουρκία, χρησιμοποιώντας κάθε τρόπο και μέσο, δεν αφήνει καμία ευκαιρία να πάει χαμένη, όσον αφορά στην εδραίωση και αύξηση της επιρροής της, τόσο στην Αλβανία, όσο και -είτε μέσω αυτής, είτε όχι- στην ευρύτερη περιοχή.

Μόνο μέσα στον Ιούλιο του 2020, ανέλαβε δύο πρωτοβουλίες. Η πρώτη ανακοινώθηκε στις αρχές του μήνα και αφορούσε στην Συμφωνία Συνεργασίας μεταξύ του υπουργείου Ανασυγκρότησης της Αλβανίας και του υπουργείου Περιβάλλοντος και Αστικοποίησης της Τουρκίας, για το κατασκευαστικό έργο 522 οικιών για τις οικογένειες που επλήγησαν από τον σεισμό της 26ης Νοεμβρίου του 2019 στο Λάτσι (στην βορειοδυτική Αλβανία), αλλά και την αποκατάσταση της κεντρικής πλατείας της πόλης, του κτιρίου του Δημαρχείου και ενός σχολείου.  Όλα ενταγμένα σε ένα ευρύτερο σχέδιο οικιστικής ανάπτυξης της πόλης, το οποίο, μεταξύ άλλων, θα περιλαμβάνει ένα υπόγειο parking, ένα εμπορικό κέντρο και χώρους πρασίνου.

Στα τέλη του ίδιου μήνα, σε ειδική τελετή, η υπουργός Άμυνας της Αλβανίας παρέλαβε από τον πρέσβη της Τουρκίας στα Τίρανα, την δωρεά ειδικού εξοπλισμού, οχημάτων και στολών για την αλβανική Πολιτική Προστασία, συνολικής αξίας 1,5 εκ. δολαρίων, ενώ μόλις τον περασμένο Μάϊο, είχε προηγηθεί η δωρεά δεκάδων χιλιάδων χειρουργικών μασκών, γαντιών, ιατρικών στολών και προστατευτικών γυαλιών, στο πλαίσιο αντιμετώπισης του νέου κορωνοϊού. Στο ίδιο πλαίσιο, η Τουρκία έστειλε επίσης αντίστοιχες δωρεές στις κυβερνήσεις στο Βελιγράδι, στο Σαράγεβο, στην Ποντογκόριτσα, στα Σκόπια και στην Πρίστινα.

Πριν έναν περίπου χρόνο, έγινε γνωστό πως Τούρκοι αστυνομικοί εκπαίδευσαν την αλβανική δύναμη ταχείας επέμβασης σε αποστολές καταστολής πλήθους. Έχει ήδη αναφερθεί σε προηγούμενο κείμενο, ότι ο πρωθυπουργός της χώρας Έ. Ράμα αντιμετωπίζει μία εξαιρετικά σοβαρή πολιτική αναταραχή στην χώρα του, με συνεχείς και -πολλές φορές- βίαιες διαδηλώσεις.

Η στενότατη αυτή συνεργασία μεταξύ των τουρκικών αστυνομικών υπηρεσιών με τις αντίστοιχες αλβανικές, επεκτείνεται και στην ανταλλαγή πληροφοριών, κάτι που ίσως δεν θα πρέπει να αφήνει αδιάφορη την Ελλάδα.

Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, είναι ότι η όλη ενέργεια, ήταν και υπό την εποπτεία της Τουρκικής Υπηρεσίας Συνεργασίας και Συντονισμού, γνωστής και με το ακρωνύμιο “ΤΙΚΑ”.

Γι΄ αυτήν την, ιδρυθείσα με νόμο του υπουργείου Εξωτερικών, υπαγόμενη απευθείας στον πρωθυπουργό και λειτουργούσα υπό την αιγίδα του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού υπηρεσία όμως, θα μιλήσουμε λίγο πιο κάτω.

Είναι γεγονός ότι, εδώ και δεκαετίες, η τουρκική εξωτερική πολιτική δεν έκρυψε ότι επιδιώκει έναν αναβαθμισμένο ρόλο στα Βαλκάνια. Μία περιοχή με ιδιαίτερα σημαντικό γεωπολιτικό ενδιαφέρον. Μια περιοχή που -διαχρονικά- υπήρξε πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. Στην σύγχρονη δε εποχή, Ηνωμένες Πολιτείες, Ρωσία και πρόσφατα η Κίνα, δείχνουν με κάθε τρόπο το ενδιαφέρον τους. Η Τουρκία, διεκδικεί όχι απλά μερίδιο επιρροής, αλλά τον ρόλο του ρυθμιστή των καταστάσεων.

Και αυτό, ιδιαίτερα στα Βαλκάνια, γνωρίζοντας την ιδιοσυγκρασία και τον χαρακτήρα των λαών της περιοχής, δεν προσπαθεί να το καταφέρει τόσο με την εμφάνισή της ως μεγάλης στρατιωτικής δύναμης, που με την ισχύ της θα επιβάλει τα θέλω της, όσο με την αργή, σταθερή και πάντα παρούσα προσπάθεια διείσδυσής της στις τοπικές κοινωνίες. Πότε εκμεταλλευόμενη την ύπαρξη πολιτιστικών μνημείων από την περίοδο της οθωμανικής κατοχής, πότε μέσω της εκπαίδευσης ιδρύοντας και συντηρώντας σχολεία και πότε -ίσως κυρίως- μέσω της μουσουλμανικής θρησκείας κλπ. Κι ας μην ξεχνάμε ότι οι κοινωνίες, οι λαοί, εκλέγουν τις κυβερνήσεις που αποφασίζουν τις πολιτικές που θα εφαρμοστούν.

Κι εδώ, έρχονται ως «υποστηρικτικές», ή ορθότερα «εκτελεστικές» δυνάμεις, οι ειδικές υπηρεσίες και τα ιδρύματα της Τουρκίας, που έχουν δημιουργηθεί για να επιτελέσουν το έργο, ακριβώς όσων περιγράφηκαν πιο πάνω.

Μία, και ίσως η σημαντικότερη από αυτές, είναι η ΤΙΚΑ. Μία Υπηρεσία για την οποία η Τουρκία δεν κρύβει ότι η αποτελεί έναν ενδιάμεσο φορέα της εξωτερικής της πολιτικής.

Κατ’ αρχήν, η ανάγκη δημιουργίας αυτής της Υπηρεσίας, προέκυψε το 1992 με την διάλυση της πρώην ΕΣΣΔ. Η ορθή πολιτική, όπως και η φύση, απεχθάνονται τα «κενά». Με την ανεξαρτητοποίηση μιας σειράς κρατών με τα οποία η Τουρκία πίστευε και πιστεύει πως μοιράζονται «… μια κοινή γλώσσα και μια κοινή κοινωνική μνήμη και πολιτισμό…» όπως αναφέρεται στην επίσημη ιστοσελίδα της Υπηρεσίας, η Τουρκία έσπευσε να το εκμεταλλευθεί . Οι χώρες αυτές, οι οποίες χαρακτηρίζονται από την Τουρκία ως «ένα έθνος (εννοεί φυσικά το τουρκικό) που περιέχει διαφορετικές χώρες», είναι το Καζακστάν, το Τατζικιστάν, το Ουζμπεκιστάν, το Αζερμπαϊτζάν και το Κιργιζιστάν.

Η ΤΙΚΑ έλαβε την πλήρη νομική της μορφή το 1999 με νόμο του υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας για να υπαχθεί απευθείας στον πρωθυπουργό της χώρας, όπως έχει ήδη αναφερθεί. Μόλις το 2018 χαρακτηρίστηκε ως δημόσιος νομικός φορέας, με ιδιωτικό όμως προϋπολογισμό, και αποφασίσθηκε να διεξάγει τις δραστηριότητές της ως υπηρεσία του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού. Σήμερα η ΤΙΚΑ υλοποιεί έργα σε 150 χώρες, με 62 Γραφεία Συντονισμού Προγράμματος σε 60 χώρες, από την Κεντρική Ασία και τα Βαλκάνια έως την Αφρική, την Λατινική Αμερική και τα νησιά του Ειρηνικού. Ο σημερινός πρόεδρος της Υπηρεσίας Σερντάρ Τσαμ (διορίσθηκε το 2011), αποτελεί έναν από τους πιο έμπιστους και στενούς συνεργάτες του Τούρκου προέδρου Ερντογάν.

Συνοπτικά, οι κύριοι στόχοι της Υπηρεσίας, αφορούν στην οικονομική, εμπορική,  κοινωνική, πολιτιστική αλλά και στην εκπαιδευτική συνεργασία μεταξύ των κοινοτήτων ενδιαφέροντος της Τουρκίας. Κοινότητες οι οποίες μοιράζονται ένα τουλάχιστον κοινό χαρακτηριστικό. Είναι μουσουλμανικές. Η αναφορά άλλωστε στην «διατήρηση της κοινής πολιτιστικής και κοινωνικής κληρονομιάς και αξιών μεταξύ τους» δεν είναι καθόλου τυχαία.

Σε αυτό το πλαίσιο και σύμφωνα με τις ετήσιες εκθέσεις της, η TIKA έχει  πραγματοποιήσει πάνω από 500 σημαντικά έργα στην Αλβανία, στην διάρκεια των 25 ετών παρουσίας της στην χώρα.

Παράλληλες δράσεις έχουν αναληφθεί στο Μαυροβούνιο, μία χώρα στην οποία η ΤΙΚΑ λειτουργεί από το 2007. Αναστηλώσεις μνημείων από την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας (χαμάμ, τζαμιά κ.α.), εκπαιδεύσεις σε αστυνομικό και στρατιωτικό προσωπικό, αλλά και δωρεάν παραχώρηση θερμοκηπίων σε οικογένειες αγροτών στο βόρειο τμήμα της χώρας που κατοικείται κυρίως από οικογένειες Βοσνίων και Αλβανών. Μόλις τον περασμένο Φεβρουάριο άλλωστε, ο Μαυροβούνιος πρωθυπουργός Ντούσκο Μάρκοβιτς και ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, τόνισαν τις θετικές προοπτικές της οικονομικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών, κατά την διάρκεια επίσημης επίσκεψης του τελευταίου στην χώρα.

Η ίδια περίπου δραστηριότητα και στους ίδιους τομείς, έχει ενεργοποιηθεί από την ΤΙΚΑ και στο γειτονικό Κόσσοβο, με έμφαση κυρίως στον τομέα της γεωργίας, της αναστήλωσης οθωμανικών μνημείων αλλά και της εκπαίδευσης.

Φαίνεται δε πως η Συμφωνία των Πρεσπών, δεν ανέστειλε κατά κανέναν τρόπο το έργο της ΤΙΚΑ και στην Βόρειο γείτονα. Στα τέλη του 2019 και με την ευκαιρία των εγκαινίων ενός ακόμη σχολείου που κατασκεύασε η ΤΙΚΑ στο Βαλάντοβο, μια πόλη στα νοτιοανατολικά της χώρας, ο συντονιστής της τοπικής Υπηρεσίας Αϊτέκιν Άιντεν δήλωσε ότι έχουν υλοποιήσει σχεδόν χίλια έργα σε διαφορετικές περιοχές της χώρας από το 2005, και ότι η TİKA έχει δωρίσει 40 σχολεία, συμπεριλαμβανομένων νέων κτιρίων, ανακαινίσεων ήδη υπαρχόντων και παροχής υλικοτεχνικού εξοπλισμού.

Ακόμη και ο ίδιος ο πρόεδρος της χώρας Στ. Πενταρόφσκι έχει εξάρει τον ρόλο της ΤΙΚΑ, αναφέροντας ότι «… έχει γίνει το σύμβολο του πνεύματος της τουρκικής αλληλεγγύης και της συνεισφοράς στην διάρκεια των ετών, και δεν αφορά μόνο τους Τούρκους ή μουσουλμάνους, αλλά όλους τους πολίτες της χώρας ανεξαρτήτως εθνικότητας θρησκείας η γλώσσας». Έτσι, δεν είναι περίεργο που ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν είναι «ο πιο αγαπημένος παγκόσμιος ηγέτης» στην γειτονική χώρα, σύμφωνα τουλάχιστον με σχετικά πρόσφατη (Φεβρουάριος 2020) δημοσκόπηση που πραγματοποίησε ο Οργανισμός Έρευνας Brima μέλος της διεθνούς εταιρίας έρευνας Gallup International Association (GIA).

Ίσως δικαιολογημένα λοιπόν, τον περασμένο Ιούνιο οι επόπτες του Δήμου της Ιερουσαλήμ αφαίρεσαν ταμπέλες της τουρκικής οργάνωσης ΤΙΚΑ, η οποία λειτουργεί μεταξύ των Αράβων της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, με σκοπό την εδραίωση και την ενίσχυση της τουρκικής παρουσίας στην ισραηλινή πρωτεύουσα. Αυτό τουλάχιστον ανέφερε η ιστοσελίδα Israel Hayom σε άρθρο της με τίτλο “Ο αγώνας κατά της τουρκικής οργάνωσης ΤΙΚΑ στην Ιερουσαλήμ”. Όπως είναι γνωστό, έγραφε η ιστοσελίδα, η ΤΙΚΑ έχει διοχετεύσει τα τελευταία χρόνια πολλά χρήματα στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και στην περιοχή του Όρους του Ναού.

Θα ήταν ίσως παράλειψη εάν από αυτό το κείμενο έλειπε έστω και μία μικρή αναφορά σε μια άλλη παρόμοια «υπηρεσία», στην Diyanet, την Διεύθυνση -δηλαδή- Θρησκευτικών Ζητημάτων στην Τουρκία. Πρόκειται για μια κρατική υπηρεσία που απασχολεί πάνω από 107.000 εργαζομένους, έχει παραρτήματα σε 145 χώρες και επιδίδεται κυρίως σε πολιτιστικές, εκπαιδευτικές και φιλανθρωπικές δράσεις. Πρόεδρος της Diyanet είναι ο Αλί Ερμπάς, ο ισχυρός θρησκευτικός ηγέτης της Τουρκίας, στην δικαιοδοσία του οποίου βρίσκεται πλέον η Αγία Σοφία Κωνσταντινουπόλεως. Είναι εκείνος που ανέβηκε στον άμβωνα κρατώντας ένα ξίφος στο χέρι. «Όχι οποιοδήποτε ξίφος, αλλά ένα οθωμανικό γιαταγάνι στην λάμα του οποίου είναι χαραγμένος ένας στίχος από το Κοράνι», όπως έγραψε η ανταποκρίτρια της γαλλικής εφημερίδας Le Monde στην Κωνσταντινούπολη, Marie Jégo.

Όπως δε αναφέρει σε δημοσίευμα της η ιστοσελίδα Foreign Affairs, oι ευρωπαϊκές χώρες ανησυχούν διότι ο πρόεδρος της Τουρκίας, μέσω της Diyanet, μπόρεσε να επεκτείνει την επιρροή του μεταξύ της τουρκικής διασποράς σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η Diyanet πληρώνει τους μισθούς των ιμάμηδων που αποστέλλονται από την Τουρκία και ελέγχει αυστηρά τα μηνύματα που εκπέμπουν. Τα εβδομαδιαία κηρύγματα της Παρασκευής είναι τα ίδια με αυτά που εκφωνούνται στην Τουρκία, τα οποία εκδίδονται από την έδρα της Diyanet στην Άγκυρα. Αυτό, αναφέρει η ιστοσελίδα, ήταν βαθύτατα ανησυχητικό για τους Ευρωπαίους αξιωματούχους, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι η παρέμβαση της Τουρκίας στην θρησκευτική ζωή των μεταναστών, αποτρέπει την επιτυχή ενσωμάτωσή τους

Παράλειψη θα ήταν επίσης και η μη αναφορά στο Ίδρυμα Maarif (TMV). Έναν εκπαιδευτικό οργανισμό ο οποίος ιδρύθηκε το 2016, σχεδόν αμέσως μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία, με σκοπό την ίδρυση τουρκικών σχολείων στο εξωτερικό. Μία από τις αποστολές του Maarif, ήταν και παραμένει το να αναλάβει το διεθνές δίκτυο εκπαιδευτικών ιδρυμάτων που λειτουργούσαν ή ακόμη λειτουργούν από την οργάνωση FETÖ του ισλαμιστή ιερέα Φετουλάχ Γκιουλέν, τον οποίο η Τουρκία κατηγορεί ως τον βασικό διοργανωτή του πραξικοπήματος. Το Ίδρυμα Μααρίφ δραστηριοποιείται πλέον σε 43 χώρες με 332 σχολεία και κοιτώνες, από απλά κέντρα εκπαίδευσης έως πανεπιστήμια, που εξυπηρετούν 38.846 μαθητές. Πολλά δε εξ αυτών και στα Δυτικά Βαλκάνια. Στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος, ως βασικός στόχος αναφέρεται η «αντανάκλαση των μεγάλων στόχων της μεγάλης Τουρκίας», ενώ ο επικεφαλής του, καθηγητής Μπιρόλ Ακγκιούν, σε παλαιότερη συνέντευξή του στην εφημερίδα «Σαμπάχ» εξηγούσε ότι η δημιουργία του TMV συμβάλλει «στη ζύμωση και προώθηση βασικών προτεραιοτήτων της σύγχρονης Τουρκίας, στην εξωτερική πολιτική».

Πλησιάζοντας στο τέλος του -αρκετά μεγάλου- αυτού κειμένου, έχοντας κανείς υπ’ όψιν του όλα όσα έχουν αναφερθεί, αλλά και πολλά περισσότερα τα οποία μπορεί να βρει εάν «ξοδέψει» λίγο χρόνο για την άντληση κι άλλων -σχεδόν αμέτρητων- πληροφοριών που αφορούν όσα το κείμενο αυτό πραγματεύεται, προκύπτει η απορία «ποιος ο λόγος του να επιμένει κανείς πως η Τουρκία θεωρεί πρωταρχικό της στόχο την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ως πλήρες της μέλος;»

Κατά την προσωπική άποψη, η Τουρκία δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να επιθυμεί την πλήρη ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εάν (ή όταν) ολοκληρωθούν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις των Βρυξελλών με τις κυβερνήσεις στα Τίρανα, την Ποντγκόριτσα και τα Σκόπια, ή ακόμη χειρότερα, ξεκινήσουν αυτές με την Πρίστινα ή και το Σεράγεβο, η Τουρκία θα έχει όχι απλά επιτύχει τον στόχο της, διαθέτοντας πλέον και θεσμικά μία ισχυρή «φωνή» υποστήριξης των συμφερόντων της στην περιοχή, αλλά θα βρίσκεται ένα ακόμη βήμα πιο κοντά στην ολοκλήρωση του στρατηγικού της σχεδιασμού. Της αναβίωσης, με τα σύγχρονα δεδομένα,  του ευρωπαϊκού τμήματος της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Click to comment

Απάντηση

ΑΜΥΝΑ

Ημέρα της Νίκης | Η πολυσήμαντη ομιλία του Πούτιν και ο «Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος»

Γνωστή ως η Ημέρα της Νίκης, η 9η Μαϊου είναι η μέρα που τα ρωσικά στρατεύματα θριάμβευσαν επί της ναζιστικής Γερμανίας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, σε πολλές πόλεις της Ρωσίας, τανκς και στρατιωτικά οχήματα με συστοιχίες ρωσικών αντιαεροπορικών πυραύλων παρελαύνουν στους κεντρικούς δρόμους. Στρατιώτες κάνουν πορεία στις κεντρικές πλατείες και μαχητικά αεροσκάφη κάνουν επίδειξη στους ουρανούς.

Εδώ και χρόνια, η Μόσχα χρησιμοποιεί την επέτειο για να επιδείξει τη στρατιωτική της ισχύ με μεγαλειώδεις παρελάσεις και στρατιώτες ντυμένους με αναμνηστικά που βαδίζουν στους δρόμους της πρωτεύουσας. Δεκάδες χιλιάδες Ρώσοι πολίτες συμμετέχουν επίσης στις παρελάσεις, μεταφέροντας πορτρέτα συγγενών που έχασαν τη ζωή τους σε αυτό που οι Σοβιετικοί αποκαλούν «Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο».

Φέτος, καθώς συνεχίζεται η επίθεση του ρωσικού στρατού στην Ουκρανία, η ημέρα έχει ιδιαίτερη απήχηση, καθώς πολλοί αναμένουν μια δραματική ανακοίνωση από τον Πούτιν, είτε κηρύσσοντας τη νίκη στην Ουκρανία είτε αυξάνοντας περαιτέρω το διακύβευμα, κινητοποιώντας όλους τους στρατιώτες και τους εφέδρους της χώρας για τον πόλεμο.

Τι θα πει ο Πούτιν

Ο Πούτιν αναμένεται να προειδοποιήσει για μία ακόμη φορά τη Δύση την «Ημέρα της Κρίσης», όταν θα ηγηθεί των εορτασμών για την 77η επέτειο από τη νίκη της Σοβιετικής Ένωσης επί της ναζιστικής Γερμανίας, κραδαίνοντας την τεράστια δύναμη πυρός της Ρωσίας ενώ οι δυνάμεις της χώρας πολεμούν στην Ουκρανία.

Επικριτικός απέναντι στη βαθιά απομόνωση που διέταξε η Δύση, από τότε που διέταξε την εισβολή στη γείτονα της Ρωσίας, ο Πούτιν θα μιλήσει στην Κόκκινη Πλατεία πριν από τη μεγάλη παρέλαση στρατευμάτων, αρμάτων μάχης, ρουκετών και διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η ομιλία του Ρώσου προέδρου αναμένεται να γίνει μετά την ολοκλήρωση της παρέλασης, μετά τις 12 το μεσημέρι.

Speculations about Putin’s announcements on Russia’s Victory Day | DW News

Μια πτήση πάνω από τον καθεδρικό ναό του Αγίου Βασιλείου θα περιλαμβάνει υπερηχητικά μαχητικά, στρατηγικά βομβαρδιστικά Tu-160 και, για πρώτη φορά από το 2010, το αεροσκάφος-θηρίο Il-80 «Doomsday» της Ρωσίας. Το Ilyushin Il-80 με το προσωνύμιο «ιπτάμενο Κρεμλίνο» μπορεί να φιλοξενήσει τον Πούτιν, την οικογένεια του και μεγάλο μέρος της κυβέρνησής του σε περίπτωση πυρηνικού πολέμου.

Το Il-80 έχει σχεδιαστεί για να γίνει το κέντρο διοίκησης για τον Ρώσο πρόεδρο, σε περίπτωση κρίσης. Θα πετάξει σε χαμηλή πτήση κατά τη διάρκεια της παρέλασης, αποστέλλοντας πολλαπλά μηνύματα τόσο στο εξωτερικό, όσο και στο εσωτερικό.

Ο Πούτιν θεωρεί τον πόλεμο στην Ουκρανία ως μια μάχη για την προστασία των Ρωσόφωνων στις περιοχές που εκδιώχθηκαν από τους Ναζί και την προστασία από την απειλή των ΗΠΑ και τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ. Η Ουκρανία και η Δύση απορρίπτουν τον ισχυρισμό του φασισμού ως «ανοησία» και λένε ότι ο Πούτιν διεξάγει έναν απρόκλητο επιθετικό πόλεμο.

Η Σοβιετική Ένωση έχασε 27 εκατομμύρια ανθρώπους στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, περισσότερους από οποιαδήποτε άλλη χώρα, και ο Πούτιν έχει εκφραστεί τα τελευταία χρόνια για αυτό που η Μόσχα θεωρεί ως προσπάθειες στη Δύση να αναθεωρήσει την ιστορία του πολέμου για να υποτιμήσει τη σοβιετική νίκη.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία θα ρίξει μεγάλη σκιά στη σημερινή Ημέρα της Νίκης, καθώς έχει σκοτώσει χιλιάδες ανθρώπους και έχει εκτοπίσει σχεδόν 10 εκατομμύρια. Έχει επίσης αφήσει τη Ρωσία στη λαβή σκληρών δυτικών κυρώσεων, εγείροντας φόβους για μια ευρύτερη αντιπαράθεση μεταξύ της Ρωσίας και των ΗΠΑ που είναι μεγαλύτερες πυρηνικές δυνάμεις του κόσμου.

Το Κρεμλίνο δεν πέτυχε γρήγορη νίκη και η ρωσική οικονομία που δοκιμάστηκε σκληρά από τις κυρώσεις αντιμετωπίζει τη χειρότερη συρρίκνωση από τα χρόνια που ακολούθησαν την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.

Λίγες ώρες πριν απο την πολυαναμενόμενη ομιλία οι εικασίες δίνουν και παίρνουν στη Μόσχα και τις δυτικές πρωτεύουσες ότι ο Πούτιν ετοιμάζει κάποιο είδος ειδικής ανακοίνωσης για την Ουκρανία, ίσως μια ξεκάθαρη κήρυξη πολέμου ή ακόμη και μια εθνική κινητοποίηση. Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ απέρριψε αυτές τις προτάσεις την Τετάρτη, χαρακτηρίζοντάς τις ως «ανοησίες».

Το Κρεμλίνο δεν απάντησε στα αιτήματα για σχολιασμό σχετικά με το τι θα μπορούσε να πει ο Πούτιν στην ομιλία του, που θα παραδοθεί από την κερκίδα της Κόκκινης Πλατείας μπροστά από το Μαυσωλείο του Βλαντιμίρ Λένιν. Πέρυσι, ο Πούτιν επέκρινε τον δυτικό εξαιρετισμό και την άνοδο του νεοναζισμού και της ρωσοφοβίας οπως είπε – τάσεις στις οποίες επιστρέφει ξανά και ξανά όταν ασχολείται με το ζήτημα της Ουκρανίας.

Το ιδεολογικό υπόβαθρο της 9ης Μαϊου

Ο 69χρονος ηγέτης του Κρεμλίνου έχει επανειλημμένα παρομοιάσει τον πόλεμο στην Ουκρανία με την πρόκληση που αντιμετώπισε η Σοβιετική Ένωση όταν οι Ναζί του Αδόλφου Χίτλερ εισέβαλαν το 1941.

Η απήχηση της σημερινής ημέρας δίνει τη δυνατότητα στον Βλαντιμίρ Πούτιν να εκμεταλλευτεί τα πατριωτικά αισθήματα του έθνους, σύμφωνα με παρατηρητές, σε μία ημέρα που κορυφώνεται παραδοσιακά με την ετήσια τηλεοπτική ομιλία του Ρώσου προέδρου. Φέτος, δεν θα παρακολουθούν στενά την ομιλία μόνο οι Ρώσοι, αλλά και ολόκληρος ο πλανήτης.

Άλλωστε μετά την ευρείας κλίμακας εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου, το Κρεμλίνο έχει χρησιμοποιήσει τη γλώσσα και τις εικόνες του ‘Β παγκόσμιου πολέμου για να περιγράψει την επίθεση στον γείτονά του. Ο Πούτιν, όταν εξαπέλυσε την εισβολή, περιέγραψε έναν από τους κύριους στόχους του την «απαναζιστικοποίηση» της χώρας.

Στα μέσα Μαρτίου, όταν μίλησε στο πλήθος που κυμάτιζε σημαίες στο Στάδιο Λουζνίκι της Μόσχας, τα πανό του πλήθους υπόσχονταν έναν «κόσμο χωρίς φασισμό». Οι στρατιώτες του φορούν συχνά την πορτοκαλί-μαύρη κορδέλα του Αγίου Γεωργίου, η οποία έχει γίνει σύμβολο τόσο της νίκης του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου όσο και του πολέμου στην Ουκρανία.

Αυτές τις μέρες, σχεδόν κάθε συνέντευξη με Ρώσο αξιωματούχο για τα τρέχοντα γεγονότα θα περιέχει αναφορές στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Το υπουργείο Εξωτερικών κάνει σχετικά tweet σχεδόν καθημερινά. Ο ισχυρός έμπιστος του Πούτιν, Νικολάι Πατρούσεφ, κατηγόρησε πρόσφατα τη Δύση για την άνοδο του Χίτλερ και πρότεινε ότι ο σημερινός δυτικός κόσμος (και οι ουκρανικές «μαριονέτες» τους) είναι οι πραγματικοί κληρονόμοι των Ναζί.

«Δεν πρέπει να σας ξεγελάει η αγγλοσαξονική αξιοπρέπεια. Ακόμη και ένα κοστούμι… δεν μπορεί να κρύψει το μίσος, τον θυμό και την απανθρωπιά», είπε. Η εικόνα των «Ναζί» γίνεται επίσης όλο και πιο θολή. Τα ρωσικά βιβλία ιστορίας μιλούν ελάχιστα για την πολιτική του Χίτλερ, την άνοδό του στην εξουσία, τον αντισημιτισμό του ή το Ολοκαύτωμα. Αντίθετα, το κύριο χαρακτηριστικό των «Ναζί» είναι ότι επιτέθηκαν στη Σοβιετική Ένωση. Με αυτή τη λογική όλοι όσοι απειλούν τη σύγχρονη Ρωσία είναι Ναζί.

Aυτή η διαδικασία εξελίχθηκε σταδιακά κατά τη διάρκεια των μακρών χρόνων στην εξουσία του Πούτιν. Το 2000, η ​​Ημέρα της Νίκης τιμήθηκε μόλις δύο ημέρες μετά την ορκωμοσία του Πούτιν ως προέδρου για πρώτη φορά. Απευθυνόμενος σε μια ομάδα βετεράνων, ο νέος ηγέτης της Ρωσίας εξήγησε τη σημασία της ιστορικής νίκης: «Μέσα από εσάς συνηθίσαμε να είμαστε νικητές. Αυτό μπήκε στο αίμα μας. Δεν είναι μόνο η στρατιωτική νίκη, αλλά ειναι και το γεγονός οτι βοηθήσει επίσης τη γενιά μας σε ειρηνικούς καιρούς, θα μας βοηθήσει να οικοδομήσουμε μια ισχυρή και ακμάζουσα χώρα».

Η κληρονομιά της νίκης του πολέμου και η αναφορά του Πούτιν σε «νικητές» ήταν επίσης ένα σπάνιο ιστορικό φωτεινό σημείο για έναν πληθυσμό που είχε τραυματιστεί από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και το οικονομικό χάος της δεκαετίας του 1990. Και φυσικά, η Ρωσία δεν είναι η μόνη χώρα που έχει παγιδευτεί στις αφηγήσεις της για τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Σταδιακά, όμως η Ημέρα της Νίκης έχει γίνει λιγότερο επέτειος μνήμης για το παρελθόν και περισσότερο αφορμή για την προβολή της δύναμης της νέας Ρωσίας του Πούτιν. Το 2008, η παρέλαση της Ημέρας της Νίκης παρουσίασε βαρύ οπλισμό για πρώτη φορά μετά τη σοβιετική κατάρρευση. Τρεις μήνες αργότερα, η Ρωσία εισέβαλε στη Γεωργία.

Ο υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ είπε πρόσφατα οτι ο Αδόλφος Χίτλερ είχε εβραϊκές ρίζες, όταν ρωτήθηκε πώς η Ουκρανία μπορεί να είναι ναζιστικό κράτος όταν ο πρόεδρος του είναι Εβραίος. Στη συνέχεια, το υπουργείο Εξωτερικών δημοσιοποίησε μια δήλωση που περιγράφει λεπτομερώς «τραγικά παραδείγματα συνεργασίας μεταξύ Εβραίων και Ναζί», σε μία διαδικασία που εξόργισε το Ισραήλ, το οποίο μέχρι στιγμής ήταν σε μεγάλο βαθμό ουδέτερο στη σύγκρουση. Αρκετές μέρες αργότερα ο Πούτιν ζήτησε συγγνώμη από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, Ναφτάλι Μπένετ.

Πηγη: newsbomb.gr

Continue Reading

ΑΜΥΝΑ

Συνάντηση ΥΕΘΑ με τον απερχόμενο Πρέσβη των ΗΠΑ κ. Τζέφρυ Πάιατ

O Υπουργός Εθνικής Αμύνης κ. Νικόλαος Παναγιωτόπουλος είχε σήμερα Τετάρτη 4 Μαΐου 2022, αποχαιρετιστήρια συνάντηση με τον απερχόμενο Πρέσβη των ΗΠΑ κ. Τζέφρυ Πάιατ (Geoffrey Pyatt).

Στη συνάντηση συμμετείχαν ο  Υφυπουργός Εθνικής Αμύνης κ. Νικόλαος Χαρδαλιάς, οι Αρχηγοί ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Κωνσταντίνος Φλώρος, ΓΕΣ Αντιστράτηγος Χαράλαμπος Λαλούσης, ΓΕΝ Αντιναύαρχος Στυλιανός Πετράκης ΠΝ και ΓΕΑ Αντιπτέραρχος (Ι) Θεμιστοκλής Μπουρολιάς.

Ο Υπουργός ανέδειξε την μείζονα και κομβική συνεισφορά του Πρέσβυ κ. Πάιατ, η οποία οδήγησε σε εξαιρετικά υψηλό επίπεδο την στρατηγική αμυντική σχέση Ελλάδος και Η.Π.Α.

Τόνισε επίσης ότι η Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA) και τα δύο Πρωτόκολλα Τροποποίησής της, θωρακίζουν και τις δύο χώρες και αντανακλούν την κοινή θέληση τους να περιφρουρούν και να προστατεύουν αμοιβαίως την ασφάλεια τους, να αντιμετωπίσουν προκλήσεις και απειλές, και να οικοδομήσουν περιφερειακή σταθερότητα και ευημερία.

Ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης παρέθεσε, επίσης, αποχαιρετιστήριο γεύμα προς τιμήν του αποχωρούντος Πρέσβυ κ. Πάιατ.

Continue Reading

ΑΜΥΝΑ

Μάταια! Το τουρκικό F-16 παλεύει, αλλά το ελληνικό Mirage “το έχει” (vid.)

Ένα εκπληκτικό βίντεο κυκλοφόρησε στα κοινωνικά δίκτυα που αποκαλύπτει την σφοδρότητα των αερομαχιών που σημειώθηκαν αυτές τις ημέρες στο Αιγαίο. Το βίντεο ανάρτησε στον προσωπικό του λογαριασμό ο Ιρανός αμυντικός αναλυτής Babak Taghvaee.

Στο βίντεο καταγράφεται η απεγνωσμένη προσπάθεια ενός τουρκικού F-16C να ξεφύγει από ελληνικό Mirage 2000-5EG της 331ης Μοίρας “Θησεάς”. Τις τελευταίες ημέρες οι Τούρκοι προσχώρησαν σε μαζικές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου και σε υπερπτήσεις. Πάντοτε όμως βρήκαν απέναντί τους τους Έλληνες αετούς, οι οποίοι, αν επρόκειτο για πολεμικές επιχειρήσεις, θα τους είχαν εξουδετερώσει.

 

Continue Reading

Κατοικία


newsletter



Καιρος

Πρωτοσέλιδα

Χρήσιμα

Δρομολόγια Πλοίων από και προς Καβάλα

Γιατροί ΕΟΠΥΥ ΚΑΒΑΛΑΣ

el Greek
X
Αρέσει σε %d bloggers: