Connect with us

ΑΠΟΨΕΙΣ

Η απαγορευμένη πορεία του Πολυτεχνείου μέσα από τα μάτια ενός δημοσιογράφου

Published

on

Εκείνο το πρωινό της προηγούμενης Τρίτης πρέπει να κοιμήθηκα ελάχιστα. Δύσκολα μπορώ να θυμηθώ έστω και μια φορά να πετάγομαι από το κρεβάτι τόσο εύκολα όταν χτυπά το ξυπνητήρι. Φαντάζομαι πως ο οργανισμός μου είχε μπει σε «λειτουργία πτήσης». Ούτε ακριβώς «σβηστός», δηλαδή, αλλά ούτε και σε πλήρη λειτουργία.

Γράφει ο Νίκος Δεμισιώτης

Ντύθηκα αδιανόητα γρήγορα και αμέσως πήρα το δρόμο για τον σταθμό του ηλεκτρικού. Ούτε το συνηθισμένο πρώτο τσιγάρο της ημέρας δεν έκατσα να κάνω. Βγήκα από το σπίτι και κοίταξα προς κάθε κατεύθυνση πολύ προσεκτικά. Με ματιά διερευνητική. Σα να ήμουν σίγουρος πως κάποιος με παρακολουθούσε. Ακόμα μπορώ να θυμηθώ τα πρόσωπα εκείνων που συνάντησα. Όταν σιγουρεύτηκα πως όλα ήταν καλά, ξεκίνησα.

Έφτασα στο τρένο και μπήκα μέσα. Συνειδητοποίησα πως κάνεις άλλος μέσα σε εκείνο το βαγόνι δεν είχε τη δική μου (στα όρια του ψυχωτικού) συμπεριφορά.

Όλα ήταν φυσιολογικά. Όσο φυσιολογικά μπορεί να είναι μέσα σε συνθήκες lockdown.

Τότε; Είναι δεδομένο πως το μυαλό παίζει διάφορα παιχνίδια. Κάποια από αυτά τόσο επικίνδυνα που μπορεί να σε αποτραβήξουν από την πραγματικότητα.

Στη διαδρομή, τσέκαρα πως είχα μαζί μου την ταυτότητα αλλά και το χαρτί που βεβαίωνε πως ως δημοσιογράφος μπορώ και πρέπει να κινούμαι ελεύθερα στο κέντρο της Αθήνας για την κάλυψη των γεγονότων.

Απαγόρευση 40 χρόνια μετά

Ελεύθερα! Τι περίεργη λέξη. Πόση φόρτιση κουβαλάει μαζί της και πόσο εύκολα -σαν μια πέτρα που κάποιος έσκυψε και πήρε από το δρόμο- μπορεί να γκρεμίσει τη βιτρίνα που έχεις μπροστά σου. Μαζί με το είδωλό της.

Αυτή ήταν η 20ή πορεία για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, που θα κάλυπτα ως ρεπόρτερ. Καμία προηγούμενη, ωστόσο, δεν ήταν σαν κι αυτή. Αυτό το ήξερα από την πρώτη στιγμή που μου πέρασε από το μυαλό πως θα είναι μια απαγορευμένη πορεία. Και η αλήθεια είναι πως το σκέφτηκα πολύ καιρό πριν. Όταν άρχισαν και πάλι να αυξάνονται τα κρούσματα.

Η ιδέα ήταν απλή: Όταν το «όχι» (του κράτους) γίνεται «ναι» (θέλω) γιατί «πρέπει» (να ενημερώσω το κοινό. Αυτή είμαι η δουλειά μου. Το μετερίζι το δικό μου).

Σε μια κουβέντα ένας φίλος το έβαλε ως πιθανό σενάριο. «Τι θα κάνουμε σε περίπτωση που απαγορευτεί η πορεία για το Πολυτεχνείο»;

Τη στιγμή εκείνη έτυχε να κοιτώ έναν άλλο φίλο που μόλις είχε τραβήξει μια μεγάλη τζούρα από το τσιγάρο του. «Θα είναι η πρώτη απαγορευμένη πορεία του Πολυτεχνείου, μετά από εκείνη του 1980 που σκότωσαν τον Κουμή και την Κανελλοπούλου», είπε και έβγαλε τον καπνό από μέσα του. Σαν ασπρόμαυρη εικόνα, βγαλμένη θαρρείς, από βιβλίο του Στέργιου Κατσαρού.

Μέσα σε εκείνο το βαγόνι, λοιπόν, και σε κάτι που έμοιαζε με αυτο-ψυχανάλυση κατάφερα να βρω τον λόγο για τον οποίο είχα εκείνη την συμπεριφορά. Εκείνο το «απαγορεύεται» ήταν που το δημιούργησε όλο αυτό. Ακόμα και σ’ εμένα που είχα μαζί μου  το χαρτί που μου επέτρεπε να κινούμαι «ελεύθερα».

Θυμήθηκα τις εικόνες από εκείνη την πορεία το Νοέμβρη του ‘80. Το σακατεμένο πρόσωπο του Κουμή. Το τσακισμένο κορμί της Κανελλοπούλου. Τις διηγήσεις και τις μαρτυρίες των παλαιότερων για το ατελείωτο ξύλο, για το δίχως κανένα έλεος κυνηγητό της αστυνομίας σε όσους τόλμησαν να αψηφήσουν το απαγορευτικό και βγήκαν στους δρόμους.

Το αποκλεισμένο κέντρο και οι διαδοχικοί έλεγχοι

«Έτσι θα είναι άραγε και σήμερα»; αναρωτήθηκα την ώρα που ανέβαινα με τις κυλιόμενες σκάλες για να βγω στην Πανεπιστημίου. Το πρώτο πράγμα που είδα να ξεπροβάλει ήταν τα καπέλα δυο αστυνομικών. «Καλώς όρισες στο απαγορευμένο κέντρο» σκέφτηκα.

Όταν ανακαλώ στη μνήμη μου εκείνες τις πρώτες στιγμές είμαι σχεδόν σίγουρος πως έκανε πάρα πολύ κρύο. Δεν θυμάμαι αν όντως είχε τόσο κρύο. Η αίσθηση πάντως ήταν αυτή…

Με το που στρίβω στην Πατησίων πέφτω πάνω στον πρώτο έλεγχο. «Καλά ξεκινήσαμε».

Ούτε 100 μέτρα αργότερα, δεύτερος έλεγχος. Ο τρίτος έλεγχος στο ύψος της Κάνιγγος έγινε από ασφαλίτη. Αντέδρασα, αντέδρασε, έγιναν οι απαραίτητες διευκρινήσεις για τα εκατέρωθεν νευράκια και συνέχισα τη μοναχική μου πορεία προς το Πολυτεχνείο. Τα πράγματα, πλέον, ήταν ξεκάθαρα. Αυτή θα ήταν μια πολύ δύσκολη ημέρα.

Στη γωνία της Πατησίων με τη Στουρνάρη με σταματάνε για τέταρτη φορά. Ίσως τους προκαλούσαν τα μαύρα ρούχα που φορούσα και τα μακριά γένια. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς.

Ευγενέστατος ο τελευταίος αστυνομικός, δεν μπορώ να πω. Αξιωματικός. Αργότερα και όσο η νύχτα μαζί με τις προστατευτικές μάσκες έκαναν τις μορφές πιο δυσδιάκριτες, με έλεγξε άλλες δυο φορές. Μέχρι την τελευταία που ακόμα και ο ίδιος έβαλε τα γέλια.

Είχε νυχτώσει πια. Στο κέντρο όλα είχαν επανέλθει στην πρωινή παγωμάρα και έτσι εγώ βρήκα την ευκαιρία να πιάσω συζήτηση μαζί του και να τον ρωτήσω αν όλο αυτό που έγινε ήταν φυσιολογικό και αν ο ίδιος το θεωρεί αναγκαίο. «Τι σημαίνει φυσιολογικό και πώς ορίζουμε το αναγκαίο», ήταν η μάλλον διπλωματική απάντησή του. Προσπάθησα να δω τα όρια του και τον ρώτησα αν θεωρεί ποτέ πως αυτό που γεννά τη βία είναι η βία. «Δυστυχώς η βία πολλές φορές είναι και αναγκαία και αναπόφευκτη».

Σε αυτό το παιχνίδι της γάτας και του ποντικού (χωρίς ακόμα να είμαι σίγουρος για το ποιος ήταν ποιος σε εκείνη την κουβέντα) μου πέρασε από το μυαλό να τον ρωτήσω για το πόσο αναπόφευκτη ήταν μια επίθεση με αύρες, ΜΑΤ και μοτοσικλετιστές της «ΔΡΑΣΗ» σε ανθρώπους που εμφανώς δεν είχαν καμία διάθεση για μάχη καθώς ήταν ξεκάθαρο ότι δεν είχαν προετοιμαστεί για κάτι τέτοιο. Δεν το έκανα. Δεν είχε και νόημα, άλλωστε.

Οι στιγμές ανάτασης μιας ψυχρής και βουβής ημέρας

Πριν τα δακρυγόνα γεμίσουν τα μάτια μας με «ξυραφάκια» και τα χημικά να κόψουν την ανάσα μας, είχα προλάβει να δω ένα μάλλον γυναικείο κεφάλι να ξεπροβάλει πίσω από κάτι στόρια σε ένα γραφείο πρώτου ορόφου σε πολυκατοικία στην Πανεπιστημίου. Την παρακολουθούσα αρκετή ώρα. Υποθέτω πως ο φόβος ήταν αυτός που δεν επέτρεψε σε εκείνη τη γυναίκα να σηκώσει τα στόρια ώστε να βλέπει με την άνεσή της αλλά προτίμησε απλά να τα παραμερίσει λίγο.

Φόβο που σίγουρα δεν είχε η κ. Μαρία. Η γυναίκα που πήγε να αφήσει ένα λουλούδι στην πόρτα του Πολυτεχνείου και λίγο έλειψε να της κοστίσει 300 ευρώ.

Όταν την είδα να περπατάει μόνη της και με βήμα σταθερό και σίγουρο προς την πύλη ήμουν σχεδόν σίγουρος πως δύσκολα θα την γλίτωνε. Είχαν περάσει κι άλλοι άνθρωποι (μεμονωμένα και με μάσκες) και είχαν αφήσει ένα λουλούδι και στη συνέχεια πέρασαν κι άλλοι. Κανείς δεν είχε τραβήξει τα βλέμματα των αστυνομικών έτσι. Για κανέναν δεν κινητοποιήθηκαν πέντε αστυνομικοί για να τον κυκλώσουν. Για κανέναν δεν ήρθε περιπολικό της Άμεσης Δράσης με υψηλόβαθμο αξιωματικό μέσα.

Το καλό με το να είσαι ρεπόρτερ χωρίς το «ματσούκι» της τηλεόρασης και τους μεγάλους και τρομακτικούς φωτογραφικούς φακούς, είναι πως οι άνθρωποι σου ανοίγονται πιο εύκολα. Όταν άφησε το λουλούδι την πλησίασα και την ρώτησα αν μπορεί να δικαιολογήσει την έξοδό της αυτή γιατί… «έρχονται μπελάδες». Μου είπε πως έχει τα απαραίτητα χαρτιά. Την είδα να κοιτά προς το μέρος των αστυνομικών που ολοένα και την πλησίαζαν. Της είπα πως δεν έχει να φοβηθεί κάτι και πως είμαστε και εμείς εδώ. Εκείνη με αποστόμωσε λέγοντας μου: «δεν φοβάμαι κανέναν. Είμαι εδώ που έπρεπε να είμαι. Δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς».

Αυτή ήταν η μοναδική στιγμή ανάτασης εκείνη την ημέρα. Ψέματα! Υπήρχε και μια ακόμα.

Η στιγμή που το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών από το μπαλκόνι της πολυκατοικίας στην οδό Στουρνάρη άνοιξε την μικροφωνική που είχε στήσει και έσπασε εκείνη την παγωμένη σιωπή που είχε καλύψει τα πάντα. Διάβαζαν αποσπάσματα από τους «Ανθρωποφύλακες» του αξέχαστου Περικλή Κοροβέση και έβαζαν στη διαπασών τα τραγούδια από το θρυλικό «Μεγάλο μας Τσίρκο» όπου ο Ξυλούρης και η συγκλονιστική Τζένη Καρέζη προειδοποιούσαν τον λαό πως «οι αγώνες πού ‘χεις κάνει δε φελάνε, το αίμα το χυμένο αν δεν ξοφλάνε».

Όταν την επόμενη ημέρα με ρώτησε ο γιος μου πώς ήταν στο Πολυτεχνείο, ήθελα να του τα πω όλα για να ξέρει. Σχεδόν ταυτόχρονα σκέφτηκα πως με την ψυχολογία στο ναδίρ αφού το σχολείο έκλεισε και δεν μπορεί πλέον να δει τους φίλους του, μια τέτοια κουβέντα θα ήταν λάθος.

«Καλά ήταν. Αλλά θα ήταν ακόμα καλύτερα αν ήσουν εσύ και η αδερφή σου εκεί. Άντε να κάνουμε λίγο υπομονή, να τελειώσουμε με τον κορονοϊό και τις απαγορεύσεις και του χρόνου να πάμε πάλι όλοι μαζί» του είπα. Μου χαμογέλασε, μου έκλεισε το μάτι και πήγε να κάνει μια ακόμα προσπάθεια μπας και καταφέρει να μπει στο Webex για να κάνει μάθημα.

Click to comment

Απάντηση

ΑΠΟΨΕΙΣ

Οχυρώνοντας την άμυνα, κατοχυρώνουμε την ειρήνη!

Published

on

Του Μακάριου Β. Λαζαρίδη
Βουλευτή Π.Ε. Καβάλας Νέας Δημοκρατίας

Δεν πρωτοτυπώ λέγοντας ότι για να εξασφαλίζεις την ειρήνη, πρέπει να κρατάς τα όπλα σου ακονισμένα. Αυτό είναι γνωστό από τον καιρό των Λατίνων, οι οποίοι έλεγαν ότι εάν επιδιώκεις την ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμο. Και αυτό που εννοούσαν είναι ότι η επένδυση στην ειρήνη περνά μέσα από την επένδυση στην ενίσχυση της αποτρεπτικής ικανότητας, προκειμένου ο αντίπαλος να μην μπει καν στη σκέψη ότι μπορεί να σε πλήξει. Είμαι από εκείνους που πιστεύουν ακράδαντα ότι το μεγαλύτερο όπλο της χώρας είναι η εθνική της ομοψυχία. Και η εθνική ομοψυχία δεν είναι στατική έννοια. Είναι δυναμική. Ανανεώνεται και αντικατοπτρίζεται στην αδιαπραγμάτευτη βούληση – αλλά και εντολή – του ελληνικού λαού για ετοιμότητα και αποφασιστικότητα απέναντι σε οποιαδήποτε πρόκληση δέχεται η πατρίδα μας. Και αυτό ακριβώς κάνει η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και μάλιστα με τεράστια επιτυχία. Ανταποκρίνεται καίρια και αποτελεσματικά σε όλα τα επίπεδα που συναπαρτίζουν την εθνική μας ασφάλεια. Το υγειονομικό, το οικονομικό, το κοινωνικό, το εθνικό. Και μπορεί εμείς να θέτουμε ως πρώτη μας προτεραιότητα την επίμονη επένδυση στη διπλωματία.

Μια επένδυση που ήδη έχει φέρει καρπούς που δεν είχαν έρθει ποτέ μέχρι σήμερα. Όπως έγινε με τις συμφωνίες για οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών και χάραξη αποκλειστικής οικονομικής ζώνης με την Ιταλία και την Αίγυπτο, με την επένδυση στα πολυδιάστατα σχήματα τριμερών και τετραμερών συνεργασιών με Ισραήλ, Κύπρο και Αίγυπτο. Αλλά και με την επικείμενη επανέναρξη των διερευνητικών εντολών με την Τουρκία, το ξεκίνημα των οποίων ελπίζουμε να έχει ουσιαστική συνεισφορά στη βελτίωση των σχέσεών μας και να μην αποτελεί προσχηματική κίνηση από την πλευρά της Τουρκίας. Ωστόσο, οι καιροί είναι πονηροί. Το ζενίθ προκλητικότητας που ζήσαμε, άλλωστε, τον περασμένο Μάρτιο στον Έβρο αλλά και τον Αύγουστο στο Αιγαίο αποτελούν κορυφώσεις μιας επιθετικότητας η οποία συντηρείται καθημερινά τα τελευταία δύο χρόνια. Για τους λόγους αυτούς, στον παραλογισμό των απειλών να απαντάμε με ενδυνάμωση της αποτρεπτικότητας της ισχύος μας. Και νομίζω ότι όλες οι Ελληνίδες και όλοι οι Έλληνες μπορούν να αισθάνονται ασφαλείς και σίγουροι, καθώς προχωράμε απρόσκοπτα στην ενδυνάμωση και την αναβάθμιση των όρων άμυνας της χώρας. Αυτό κάναμε και πρόσφατα στη Βουλή των Ελλήνων με την ψήφιση του σχεδίου νόμου για την αγορά 18 γαλλικών μαχητικών Rafale. Μια προσθήκη που έρχεται μετά από την συμφωνία για την αναβάθμιση των F – 16 και τις αμυντικές συμφωνίες με Η.Π.Α. και Ισραήλ και ασφαλώς δεν είναι και η τελευταία.

Μια προσθήκη που παρέχει στις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας μια σειρά από δυνατότητες: να αλλάξουμε τους όρους απέναντι την αντιμετώπιση εκείνου που εκστομίζει καθημερινά προκλήσεις και απειλές, να αποκτήσουμε ένα στρατηγικά κατάλληλο όπλο κομμένο και ραμμένο στις στρατηγικές ανάγκες της χώρας και τέλος να ανατρέψουμε θετικά για εμάς τις ισορροπίες σε Ανατολική Μεσόγειο, Κύπρο και Μέση Ανατολή. Και όλα αυτά μέσα από συμβάσεις που ολοκληρώθηκαν σε μόλις τέσσερις μήνες, ενώ παράλληλα εξασφαλίζουν και εγγυώνται τη νομιμότητα και τη διαφάνεια που πρέπει να αφορά μία τέτοιας σπουδαιότητας προμήθεια. Και εδώ αξίζουν συγχαρητήρια στο ΓΕΕΘΑ, στο Γ.Ε.Α., στη Γενική Διεύθυνση Αμυντικών Εξοπλισμών και Επενδύσεων και ιδιαιτέρως στον πολιτικό προϊστάμενο των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας κ. Νίκο Παναγιωτόπουλο. Για το λόγο αυτό, κατά τη διάρκεια της συζήτησης του σχεδίου νόμου που είχα την τιμή να εισηγούμαι εκ μέρους της κυβερνητικής πλειοψηφίας, είπα ότι η αγορά των γαλλικών Rafale είναι για την άμυνά μας ότι είναι το εμβόλιο για την πανδημία. Και να κάνω και ένα τελικό σχόλιο.

Η αδιάσειστη αξία της επιλογής των εν λόγω αεροσκαφών δημιούργησε και ένα θετικό προηγούμενο αναφορικά με τους όρους εμπέδωσης της εθνικής ενότητας. Καθώς στην εθνική γραμμή προσχώρησε τελικά και ο ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος δεν επανέλαβε τη σειρά εσφαλμένων επιλογών, ψηφίζοντας «παρών» στον προϋπολογισμό για τις δαπάνες του Υπουργείου Άμυνας, αλλά και στις προαναφερθείσες αμυντικές συμφωνίες.

Έτσι, η προμήθεια των γαλλικών Rafale πέρα από το γεγονός ότι αναβαθμίζει σημαντικά και θωρακίζει αποτελεσματικά την εθνική άμυνα της χώρας, ταυτόχρονα συμπληρώνει και το τρίπτυχο ισχύος που στηρίζεται στην εθνική ομοψυχία, την αποτρεπτική ισχύ και την διπλωματική κυριαρχία.

Continue Reading

ΑΠΟΨΕΙΣ

Κορονοϊός | Η πρεμιέρα του εμβολιασμού στην Ελλάδα και οι ενέσεις αισιοδοξίας

Published

on

Μετά από 10 μήνες υγειονομικής περιπέτειας, μιας πρωτόγνωρης κατάστασης παγκοσμίως στην οποία κλήθηκε να προσαρμοστεί η ελληνική κοινωνία με πολλαπλό κόστος.

Μετά από 10 μήνες συνύπαρξης με τον κορονοϊό, ασφυκτικής πίεσης στα δημόσια νοσοκομεία, τραγικού απολογισμού 4.553 νεκρών,  δύο lockdown και ολικής ανατροπής στην καθημερινότητα όλων των πολιτών, η σημερινή ημέρα αφήνει μία χαραμάδα αισιοδοξίας.

της Γεωργίας Αθ. Σκιτζή

Η έναρξη των εμβολιασμών στη χώρα μας αποτελεί το εφαλτήριο για τη σταδιακή επιστροφή στην κανονικότητα. Αυτό ακριβώς επιχειρεί να συμβολίσει και ο σημερινός εμβολιασμός του πρωθυπουργού σήμερα στις 14:30 στο Αττικό Νοσοκομείο.

Η κυβέρνηση στέλνει διπλό μήνυμα στην κοινωνία: 1) Το εμβόλιο είναι ασφαλές και αποτελεσματικό 2) Μόνο με το χτίσιμο ενός τείχους ανοσίας θα ανακτήσουμε τις ζωές μας πίσω.

«Η αρχή του τέλους της πανδημίας»

Η εκστρατεία για τον εμβολιασμό του πληθυσμού κατά της Covid-19 αποτελεί την «αρχή του τέλους της πανδημίας» όπως έχει δηλώσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης από το βήμα της βουλής. Και αυτό γιατί, η απειλή του κορονοϊού  θα καραδοκεί έως ότου εμβολιαστεί τουλάχιστον το 70% του πληθυσμού με δύο δόσεις. Μέχρι τότε θα φοράμε μάσκα. Θα φοράμε μάσκα πριν το εμβόλιο. Θα φοράμε μάσκα και μετά το εμβόλιο.

Εξηγώντας την τεχνολογία mRNA του εμβολίου των Pfizer-BioNTech, ο καθηγητής Λοιμωξιολογίας, Νίκος Σύψας είπε χαρακτηριστικά: “Είναι ένα τόσο δα μικρό μόριο το οποίο μπαίνει στο σώμα μας, δίνει το μήνυμα να φτιάξουμε από την πρωτεΐνη του κορονοϊού αντισώματα και αμέσως μετά αυτοκαταστρέφεται και αυτοδιαλύεται” και πρόσθεσε:  “είναι ό,τι πιο ασφαλές έχει φτιάξει η τεχνολογία μας. Οι κλινικές μελέτες και η εμπειρία που έχουμε μέχρι σήμερα από μερικά εκατομμύρια εμβολιασμούς στον κόσμο δείχνουν την απόλυτη ασφάλειά του”.

Οι επόμενες κινήσεις Μητσοτάκη

Με κεντρική στόχευση να εξελιχθεί ομαλά η επιχείρηση «Ελευθερία» και να πειστεί το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού για την αναγκαιότητα του εμβολιασμού, ο πρωθυπουργός και οι στενοί του συνεργάτες εργάζονται σε ένα παράλληλο πρόγραμμα, προκειμένου να δοθεί οριστικό τέλος στην υγειονομική μάχη που βρίσκεται σε εξέλιξη και να επανέλθει σε ομαλούς ρυθμούς η ζωή μας. Πρόκειται για μία δύσκολη εξίσωση με πολλές μεταβλητές, δεδομένου ότι προέχει η προάσπιση της δημόσιας υγείας αλλά και η «σωτηρία» της οικονομίας.  Στο πλαίσιο αυτό, τέσσερις είναι οι παράγοντες που θα καθορίσουν τις επόμενες κινήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη. Α) η μείωση των ημερήσιων κρουσμάτων, β) η αποσυμπίεση των νοσοκομείων γ) η πτώση του αριθμού των διασωληνωμένων και δ) η εξέλιξη των εμβολιασμών.  Το Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζει καλά ότι πρέπει να αξιοποιηθεί όλος αυτός το πολιτικός χρόνος σχεδιάζοντας την επόμενη ημέρα, γιατί όταν περάσει ο εφιάλτης του κορονοϊού η κυβέρνηση θα βρεθεί αντιμέτωπη με σωρεία προβλημάτων, που σχετίζονται με την πραγματική οικονομία.

Ο κορονοϊός «κατάπιε» το κυβερνητικό πρόγραμμα – Οι νέες στοχεύσεις

Η υγειονομική κρίση που κλήθηκε να διαχειριστεί ο πρωθυπουργός έξι μόλις μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ανέτρεψε τον κυβερνητικό του προγραμματισμό. Η λέξη – κλειδί είναι οι μεταρρυθμίσεις.  Αθήνα και Βρυξέλλες βρίσκονται σε καθημερινή επαφή για την μέγιστη δυνατή αξιοποίηση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης. Το ζητούμενο είναι να αποσαφηνιστεί ποια έργα θα χρηματοδοτήσουν τα 16,4 δισ. Ευρώ των επιδοτήσεων αλλά και τα 12,7 δισ. των δανείων του Ταμείου. Στην κατεύθυνση αυτή η ελληνική πλευρά προετοιμάζει το πακέτο έργων που θα επιτρέψει το «ξεκλείδωμα» των κονδυλίων και περιλαμβάνει: το πρόγραμμα “εξοικονομώ-αυτονομώ”, που θα επαναληφθεί τους πρώτους μήνες του 2021 με μεγαλύτερο προϋπολογισμό, το γιγαντιαίο πρόγραμμα αναδάσωσης των 500.000 στρεμμάτων σε υποβαθμισμένες περιοχές, την ψηφιοποίηση υγείας, παιδείας, δικαιοσύνης, τα δίκτυα 5G και την απολιγνιτοποίηση της Δυτικής Μακεδονίας.

Continue Reading

Ανοιχτά καταστήματα

Επαγγελματικος Οδηγος

Katoikia

.

ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΑ

Δημοφιλή

TAP

Mladen Group 34

Monopolio Delivery

Mladen Group 35

Mladen Group 32

Mladen Group 31

Mladen Group 30

Mladen Group 28

Mladen Group 29

Mladen Group 33

Mladen Group 01

Free Group 01



ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠIΣHΣ

Αρέσει σε %d bloggers: